Woensdag, 6 april 2011, van Prince Rupert Bay naar Iles des Saintes.
(15.50 NB x 061.35 WL)
6.00 uur starten we, om 7.00 uur gooien we los. Het is maar een paar uur
varen naar Iles des Saintes, een eilandengroep vlak onder en behorend bij
Guadeloupe, dus weer Frans. De Bess vertrekt gelijk met ons. Aanvankelijk
komen we niet vooruit, we liggen in de lij van de landengte Prince Rupert Bluff,
ik wilde het graag helemaal op zeil doen, maar dat gaat toch echt niet lukken,
dus zetten we de motor bij, die het gelukkig weer prima doet. Tussen de
eilanden in begint het echt te blazen, we gaan van 4 knopen wind in een keer
over op 26 knopen wind. Direct alle zeilen kleiner en de motor kan weer uit. We
hebben een fijne tocht naar Iles des Saintes. Bij de aanloop moeten we even
slinger slanger om de rotseilandjes, dan komen de eilanden Terre de Bas en
Terre de Haut. Het is een prachtige omgeving. Baaien, Bergen, Bomen, overal.
Pain du Sucre
De berg op de voorgrond is het Pain du Sucre, het Suikerbrood dus. Deze heeft
zo'n vreemde structuur. Het zijn net versteende bomen. Om 12.30 uur komen
we in de baai voor het stadje Bourg des Saintes, daar gaan we een
ankerplekje zoeken. Dat valt ons dit keer niet mee, het is behoorlijk diep, heel
druk en rotsig. We treffen het niet, het anker wil steeds niet houden,
uiteindelijk vinden we een plekje aan de andere kant van de baai. Met snorkel
en flippers aan duik ik meteen in het water om het anker te controleren, dat is
bepaald geen straf, want het is onderhand al hartstikke heet. Alles Okay!
Dan de rubberboot klaarmaken om het stadje te gaan verkennen. Een
aangename verrassing, alles mooi verzorgd in de verf, overal bloemen, heel
veel artistieke winkeltjes en galeries. En zowaar een vlakke weg. Hee, we
hebben verkeerd geld bij ons, alleen East Caribbean Dollars en hier moeten we
met Euro's betalen. Eerst dan maar pinnen. Pinautomaat doet het niet, grrr,
we wandelen een stuk door, volgende pinautomaat werkt niet, het
postkantoor, waar je geld op kunt nemen, is gesloten. Dat schiet lekker op.
Bij het VVV geinformeerd, tja jammer, de pinautomaten hebben panne.
Gelukkig komen we Ineke en Lex tegen, die ons op een lekker ijsje trakteren.
Donderdag, 7 april 2011, Anse du Bourg, Iles des Saintes.
's Ochtends direct weer naar de wal, we moeten nog inklaren bij de douane,
dat moet bij de Mairie, het Gemeentehuis, zijn. Le Mairie is een heel pittoresk
gebouw, we gaan achterlangs naar binnen, komen bij een receptie desk, al wie
er komt, niemand. We nemen even een kijkje in de raadszaal, leuk hoor, voor
de toehoorders rijen Ikea klapstoeltjes, voor de belangrijke mensen echte
stoelen. Ik begin maar eens Bonjour te roepen en zowaar roept er iemand uit
een kamertje terug. Gevonden! Daar zitten de beambten achter een tafeltje
met een computer, die ze direct naar Roderick toedraaien, kan hij mooi het zelf
invullen onder hun wakend oog. Dat stelt ook niets voor.
Daarna gaan we het stadje weer in en raad eens: de pinautomaat doet het!
Het water hier in de baai heeft alle tinten tussen blauw en turquois. En wat zo
leuk is er zwemt een hele troep pelikanen tussen de boten. Op de vissersboten
rusten ze uit, die hebben uit voorzorg al anti-schijtdoeken opgehangen.
Aan het strand met uitzicht op de baai en de pelikanen bevindt zich een heel
leuk restaurantje, met schilderijen aan de muur, beschilderde lampekappen,
snuisterijen en een uitnodigende menukaart. We besluiten Rodericks
verjaardageten vandaag maar vast op te souperen. Een geweldig idee.
We krijgen een schitterend plekje, een paar meter vanaf de zee. Wauw!
Roderick bestelt een cocktail, die als een kunstwerkje gepresenteerd wordt.
Daarna een Espece Gargantua, een spies met rundvlees en een met lamsvlees.
We hebben al heel lang geen normaal vlees meer gegeten, we hebben er echt
zin in. En het was ook echt heerlijk, mooi opgemaakte borden, fantastische
ambiance en het meest schitterende uitzicht.
's Avonds bij Lex en Ineke op bezoek om een potje te Klaverjassen. We gaan
ze nu leren Kraken, wat ze als spel erg leuk vonden.
Op de achtergrond zie je het eiland Guadeloupe liggen.
Vrijdag, 8 april 2011, Anse du Bourg, Iles des Saintes.
Roderick is jarig, dus hem eerst eens lekker verwennen met een ontbijtje met
alles erop en eraan. Heerlijk buiten in het zonnetje. Puur genieten, het is hier
zo mooi, echt zoals je je een baai in de Carieb voorstelt. Helaas is het genieten
niet van lange duur. We liggen vlak voor een aanlegplaats van werkschepen, er
is hier achter een soort gemeentedepot. Er zijn al een aantal schepen af- en
aangevaren, geen probleem. Deze ochtend wordt het anders, er komt een
tamelijk groot schip, dat niet langszij gaat afmeren, maar loodrecht op de
kade. Hij had duidelijk de pest in, dat wij in zijn route lagen en wilde dat even
op ons verhalen. Het schip komt in volle vaart naar ons toe en vaart over onze
ankerketting heen, vlak voor onze boeg langs, tussen de ankerbal en de boeg
door. De IDIOOT. Dit was echt een levensgevaarlijke manoeuvre, als onze
ankerketting blijft haken, trekt hij zo ons schip onder water of hij scheurt de
ankerketting uit het schip. Roderick woedend naar buiten, de schipper in het
Spaans/ Creools schelden, Roderick in het Nederlands. We zijn uiteraard direct
ankerop gegaan, maar dan weer een plekje vinden... Net als de eerste keer wil
het anker niet lekker houden. Vijf keer opnieuw op een andere plek geankerd,
anker weer ophalen, anker weer neerlaten, uiteindelijk vlak bij onze oude plek
het anker weer uit. Goed dat we gisteren lekker uit eten zijn geweest, want nu
willen we het schip niet samen verlaten, voordat we zeker weten, dat het het
anker goed houdt. 's Middags komen Lex en Ineke nog een Hollands kadootje
langsbrengen. Een doos ouderwetse drop en een boek Holland in Beeld. Wat
een verwennerij! We drinken samen een borrel met een lekker stukje
ovenvers stokbrood. Toch weer een leuke dag.
Zaterdag, 09 april 2011, Iles des Saintes
Vandaag wil Roderick het onderwaterschip goed schoonmaken, vooral de
aanhechting van het roer en de schroef. Hij gaat dit doen met zijn duikspullen
aan, dan kan hij er goed aandacht aan besteden. Er is een duikshop vlakbij,
dus als zijn fles leeg is, kunnen we die direct laten vullen. Het idee is prima, de
uitvoering deugt niet helemaal. Halverwege is dus inderdaad zijn zuurstoffles
leeg, dus hij met de dinghy naar de stad, fles op zijn nek. Fles mag niet gevuld
worden, hij moet eerst opnieuw gekeurd en dan mag hij met het
keuringsbewijs erbij weer terugkomen. Volgende duikshop zelfde verhaal. Dat
schiet lekker op, in St Lucia en Dominica kon het niet, want daar mag je alleen
met een gids duiken en je kunt dus niet je fles laten vullen. Op de Franse
eilanden lopen we tegen het volgende probleem. Goed we gaan hem laten
keuren, waar is een keurstation? Tja, niet op Iles des Saintes, dan moet U op
Guadeloupe zijn. Dat schiet lekker op! Dan morgen maar direct naar Guadeloupe.
's Middags komen Ineke en Lex van de Bess nog eenmaal kaarten. Morgen
gaan onze wegen scheiden. Zij gaan verder noordwaarts, zij moeten in juli
weer starten met werken in Nederland, wij pierewaaien door. Even ter
informatie: De dames hebben de heren behoorlijk ingemaakt met kraken.
's Avonds hebben we bij ons aan boord met z'n allen gegeten ten afscheid.
Maandag, 11 april 2011, Iles des Saintes.
Ken je die mop van dat stel dat naar Guadeloupe ging? Ze gingen niet!
Het stortregent aan een stuk door. Met bakken valt het uit de lucht. We blijven
nog wel een dagje hier! We hangen de duikpakken buiten, we hadden ze al
zoet gespoeld, maar nu worden ze kosteloos nog verder schoongespoeld. Het
is altijd moeilijk het zout er zo goed mogelijk uit te krijgen. Voorlopig gaat het
dikke pak van Roderick in de kast. Op een gegeven moment heb ik weer lang
genoeg binnengezeten, ik ga even boodschappen doen met de dinghy. Als ik
met de boodschappen weer bij de dinghy komt, staat er 5 cm water in. Het
blijft onafgebroken hozen. Drijfnat kom ik weer aan boord.
Dinsdag, 12 april 2011, van Iles des Saintes naar Guadeloupe
Tja, nu gaat het echt gebeuren, bij het krieken van de dag gaan we ankerop en
om 7 uur varen we al. Het is nog steeds dichtbewolkt met wat buien, maar niet
zo extreem als gisteren. Dit bewolkte weer kennen we niet. Normaal is het
felblauw, dan komen er wat wolken, valt er een plensbui, daarna schijnt de zon
weer. We hoeven niet zo ver, we gaan naar Pointe -a- Pitre, aan de zuidkant,
zo'n 23 Nm varen. We kunnen Guadeloupe zien liggen. Het heeft de vorm van
een vlinder, de westelijke vleugel is vol hoge bergen en vulkanen en heet
Basse-Terre, het lage land, de rechtervleugel Grande Terre, dit gedeelte is zo
vlak, dat je het vanuit zee nauwelijks ziet liggen. Franse logica zullen we maar
zeggen. Onderweg zien we de ene bui na de andere op Guadeloupe vallen.
vertrek Iles des Saintes regen op Guadeloupe
We trakteren ons zelf weer eens op een verblijf in een haven. 2 maart hebben
we voor het laatst in een haven gelegen in de Rodney Bay Marina. Sindsdien
lagen we aldoor voor anker. We liggen met de achterkant van het schip tegen
de steiger en de boeg aan een mooring, schip tegen schip. Het is een mooi
verzorgde haven met een splinternieuw douche/toiletgebouw.
Volautomatische toiletten met een ronddraaiende zelfreinigende bril. Een zee
van ruimte. Zo luxe hebben we het hier in de Carieb nog nooit gehad. Overal
winkeltjes en restaurantjes op het havencomplex. Na de formaliteiten op het
havenkantoor, sjeest Roderick ook altijd direct de omgeving door om te kijken
naar een bakker en een supermarkt en komt terug met een kadootje:
Een plak overjarige Goudse kaas! Weliswaar voor Goud(s) geld, maar dan heb
je ook wat. Mjammie, mjammie!
Singing in the rain het toiletgebouw
We wandelen samen nog even door de omgeving, Pointe-a-Pitre is een vrij
moderne, grote stad. Rondom de haven zijn talloze mooie winkels. Het ziet er
echt goed uit. Boven verwachting. Een grote moderne supermarkt, waar je in
principe alles kunt kopen. Ook de obligate emmers met verse
varkensstaartjes. De Creolen eten dat graag, deze emmertjes zagen er nog
gecultiveerd uit, maar je ziet ook op de markt grote emmers met bloederig
water met daarin drijvend allemaal varkensstaartjes. We zijn de laatste tijd
ook al stiereballen tegengekomen (wat een grote!), de teentjes van een kip
(daar lopen ze op te knagen), gerookte varkensneusjes, emmers zwarte
worstjes en allerhande zeedieren. Levensmiddelen winkels zijn voor ons een
ware ontdekkingsreis. 's Middags gaat Roderick met zijn zuurstoffles op zijn
nek langs het keuringsstation. Tja, dat kan natuurlijk niet, in juli is pas een
keuringsdag. De man strijkt met zijn hand over zijn hart, de fles ziet er zo
prima uit, hij vult hem voor hem. Maar hij mag het aan niemand vertellen!
Verse langousten verse varkensstaartjes
Woensdag, 13 april 2011, Pointe a Pitre, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe.
Het regent, het regent, het regent. Roderick gaat naar de Shipchandler om aan
wat onderdeeltjes te komen. Er is hier echt van alles te koop op
scheepsgebied, de metalen veertjes, waar hij al sinds Barbados loopt te
zoeken, kan hij hier moeiteloos kopen evenals de reservefilters voor de motor.
Nu is hij met iemand bezig om nieuwe kogellagers voor het karretje op de giek
te regelen, hiermee transporteer je het grootzeil over de giek. Het vertoont
wat slijtage. Ik doe andere boodschappen. Er zijn hier best moderne winkels,
toch is de stad echt Antilliaans. Het blijft maar doorregenen, ongelooflijk.
's Avonds gaan we uit eten. Dat is leuk hier, om de haven heen is het heel
druk, dus we kunnen gewoon over straat. Gisteren waren we het ook al van
plan, maar we waren zo moe, dat we lekker naar bed waren gegaan. We liggen
er hoe dan ook heel vroeg in, maar we starten ook iedere dag om 6 uur en
vaak zijn we er ook 's nachts nog een paar keer uit ter controle of gewoon om
sterren te kijken. In de buurt staan een aantal Reizigersbomen", met bladeren
volgens de streken van een kompas. Naarmate ze groter worden, waaieren ze
verder uit. Erg mooi om te zien.
Nu wandelen we dus naar het Piraten restaurant, computer mee, dan kunnen
we van te voren nog de email verzenden, de website uploaden en de
weersverwachting ophalen. Daarna gaan we eten. Het restaurant is helemaal
in zeeroversstijl, schatkisten, kanonnen, boekaniers enz. We krijgen een heel
leuk tafeltje in een kleinere ruimte, ramen kennen ze hier niet, alles is open,
een balustrade van dik bamboe, oprolluiken van dun bamboe. Druipende
palmen, glanzende planten om ons heen. En keihard gillende krekels en
kikkers. Net of je midden in de bush zit. Ik dacht in eerste instantie dat er
speakers aanstonden met deze geluiden. Maar het was echt live en
ongelooflijk hard. Roderick had fricassee van langouste, met vooraf een
schotel met Caribische hapjes, waar we samen van gesmikkeld hebben
natuurlijk Banane Flambee toe, druipend van de rum. Ik had bescheiden alleen
2 vleesspiezen, met gegrilde groenten, maar kon het niet eens op krijgen.
En tja, als de menukaart zo gepresenteerd wordt....
Donderdag 14 april 2011, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe.
En wederom regen, regen, regen, af en toe onweer erbij, het is wel 30 graden.
Alles is klam in het schip. De locals vertellen, dat het in 2 jaar niet voor
gekomen is dat ze een week achtereen regen hadden. Wij wilden een auto
huren om het eiland te verkennen, maar dat heeft geen zin met dit weer.
Daarbij moeten we nog verder klussen. Als je eenmaal in een haven ligt, moet
alles tegelijk. Er is nu continue 220 Volt stroom en voldoende stromend water.
Dus worden de electrische apparaten opgeladen, twintig handwasjes gedaan,
de bedden compleet verschoond, 3x met een volle tas wasgoed op het fietsje
naar de wasserij gepeddeld, de koelkast ontdooid, extra voorraden ingeslagen.
Hier hebben ze dus heerlijke kaas, verse witlof. En heel grappig, de
diepvriesproducten zijn gemaakt voor Carrefour, die vooral vestigingen in
Frankrijk heeft, maar ook in Belgie. Nu loop ik in de winkel in het verre
Guadeloupe en lees dat er worteltjes of bietjes in het zakje zitten en hoe ze te
bereiden in het Nederlands. Ook de koekjes en meelproducten hebben een
tweetalige opdruk. Voor het eerst weer eens een rol beschuit gekocht,
beschuitje met oude kaas, mmmm. Roderick doet zijn eigen dingen.
Reparaties, onderhoud, lijnen vervangen, de rubberboot eens goed
schoonmaken. Door de regen zie je ook hier overal krabben uit hun holen
kruipen en over straat scharrelen. Maar doordat de luiken nu merendeels
gesloten blijven, krijgen we wel last van de warmte, het zweet loopt in stralen
over mijn gezicht. Goed tegen de rimpels, denk ik dan maar.
Vrijdag, 15 april 2011, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe
Het wordt eentonig maar het blijft maar regenen, bui na bui. Toch proberen de
was droog te krijgen, als het 2 uurtjes hangt, is het meeste al droog. Dus
ophangen, weghalen, ophangen, weghalen. Je krijgt er een punthoofd van. We
hebben de hele dag lopen zwoegen met allerhande klussen. Onder bed een,
plekje gemaakt voor Rodericks duikpak, dat is voor deze omgeving veel te
warm, de voorraden weer onder de vloer geborgen, warm dat we het hebben.
Bekaf zijn we. Om 19.00 uur hebben we de was grotendeels droog, dus het
bed weer in elkaar knutselen, opmaken, de rest weer in de kasten stouwen,
he, he, klaar. Wil jij nog uit eten? Tja laten we dat nou maar doen, nu kunnen
we er makkelijk naar toe. Eerst douchen. Onderweg van het douchegebouw
naar huis: plensbui, weer alle kleren nat. We laten ons niet gekmaken en gaan
toch. Er is op 10 minuten lopen een Vietnamees-Chinees-Japans restaurantje.
Nou geen spijt van gehad, wat leuk, het leek wel of we in een televisie-serie
terecht gekomen waren. De Vietnamese baas liep giechelend en met zijn
schoenen klakkend heen en weer te dribbelen, de chefkok, een Fransman met
een koksjack aan en een witte theedoek om zijn hoofd geknoopt, liep rond
met iedereen geintjes makend. Er komen nieuwe gasten binnen, een grote
neger met zijn gezin, die wordt door de kleine eigenaar welkom gekust,
kortom een groot Falty Towers gehalte gemixed met Allo, Allo en het eten was
heerlijk. Bij de rekening kreeg ik nog een glaasje Sake, met op de bodem het
plaatje van een grote naakte neger. En een lol dat ze hadden!
Zaterdag, 16 april 2011, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe.
Eigenlijk zouden we vandaag al weggaan, maar we hebben nog weinig van de
omgeving gezien. Het is even droog, we gaan met de fietsjes naar Pointe a
Pitre. Dat is niet zo ver fietsen en in de stad kan ik dan ook met de fiets
verder, want lopen blijft een crime. Het is voor het eerst dat we de fietsen
weer gebruiken kunnen, zoals eerder vermeld is Grande Terre heel vlak. De
wegen zijn nauw met druk verkeer en flink wat gaten, maar het is verder goed
te doen, we hebben weer heel wat Antillianen lol bezorgd, als we met onze
kleine fietsjes voorbij scheuren. Bij de haven worden we direct verwelkomd
door de pelikanen. Ik vind ze toch zo leuk, he.
Eerst kopen we een plastic tafelkleed met afbeeldingen van de Caribische
eilanden, ziet er leuk uit en is toch wel erg handig aan boord. Vervolgens
vinden we een stoffenwinkel waar we meters gabardine kopen voor de
bootkussens buiten, die zien er onderhand niet meer uit, en meters anti
muggen klamboe. Dan fietsen we verder naar het centrum, Roderick duikt
direct weer op het VVV af voor een stadsplattegrond en dan storten we ons in
het stadsgewoel.
Wat gezellig is het hier, er zit een band op straat te spelen, zo gaaf! Het swingt
de pan uit. En iedereen doet mee, wat een andere wereld!
Onze fietsjes staan nu wel in een heel mooi decor. We houden even pauze bij
de band en gaan dan verder de stad door. Maar dit was verreweg het leukst.
De mensen op de eilanden dragen nog veel klederdracht. Madrasruiten met
witte flubbers. Meestal geel met oranje, de oudere dames dragen blauwig
groen, met een sjaal om hun hoofd geknoopt. Een vrolijke dracht. Deze dames
krijg je bijna niet op de foto, dus nu mijn toevlucht genomen tot deze etalage
poppen. Natuurlijk kijken we ook uit naar de bioscoop, helaas er worden
uitsluitend Franstalige films vertoond. De film Big Momma's in het Frans, in het
Engels lijkt het ons ook al helemaal niets.
De lucht betrekt al weer, we gaan snel op de terugweg. Zowaar komen we
droog aan, lekker, dan gaan we ons installeren op de kuipbanken, kussens
naar buiten, broodje erbij, flessen drinken, boeken. Zo wij zitten! Drup, drup,
drup, Plens! Gauw weer alle luiken sluiten, kussens naar binnen, broodjes,
boeken, grrrr! Maar ach, dan heb ik nu mooi tijd om de website te schrijven.
Zondag, 17 april 2011, Ilet du Gosier, Guadeloupe
Vanochtend nog naar de bakker om een paar verse broodjes kopen voor de
komende dagen, er liggen ook nog 2 kleine appelgebakjes in de vitrine, doe die
ook maar. 6,40 euro voor die 2 kleine dingen, daar schrokken we eigenlijk wel
van, maar we moeten er eigenlijk ook wel weer om lachen. De prijzen zijn af
en toe niet in te schatten en dan ook nog per eiland zo ontzettend verschillend
in niveau. Dan naar het havenkantoor om te betalen en meteen te informeren
waar dat oerwoudgeluid nu vandaan komt. De mevrouw achter de balie begon
zich meteen te verontschuldigen, dat het de airconditioning van de
appartementen was, die zo piepte. Maar nee, zo bedoelden we het niet, welk
dier gaat zo te keer? De kikkers dus. Ja maar zitten die dan ook in de bomen?
Ja zeker. We hadden namelijk al met een zaklantaarn lopen speuren of we een
beest konden betrappen. Kleine kikkers, maar ze maken herrie of je op een
olieveld met ja-knikkers loopt. Ze fluiten, piepen, squiken met een
onvoorstelbaar aantal decibel. Raadsel nu opgelost! Dan gaan we er
vandoor,dat kost nog wel wat moeite, want de dockmaster had onze
afmeerlijn met een knoop aan de mooringlijn bevestigd. Dat hebben we nog
nooit meegemaakt. Wat een gedoe! We gaan maar een paar mijl verderop.
Voor de stad le Gosier ligt een klein eilandje, waar een heel mooie ankerplek
moet zijn.
Nou mooi is het zeker! Naast het eiland ligt een heel groot rif onder water. Aan
de branding kun je zien, waar het rif begint. Het is echt beeldschoon hier.
Het is hartstikke druk met boten, dat is niet zo gek, het is de eerste zonnige
dag sinds twee weken en bovendien zondag. Het ligt stikvol met speedboten,
motorboten, dagjes zeilboten en cruisers, sausje van tientallen waterscooters
er over heen. De kinderen peddelen rond in kano's en met bodyboards. Een
gezellige drukte. Ik neem eerst een duik om te kijken of het anker goed
ingegraven is, je kunt op 5 meter nog makkelijk de bodem zien. We kijken het
eerst eens even allemaal aan. 's Middags gaan we samen naar het eiland. Daar
wacht ons echt een verrassing. Hele families hebben zich hier verzameld,
compleet met plastic tafeltjes en stoeltjes, snelkookpannen, barbecues; er
staat een gigantische geluidsinstallatie, kraampjes met eten, de mannen zijn
aan het Jeu de Boulen, er wordt gedanst, oude Oma's staan en zitten te
swingen. Niks op zondag een bezoekje in het bejaardenhuis, gewoon met de
speedboat mee naar de party. Geweldig gewoon. Wat een fantastische sfeer.
We komen nogal wat wrakken tegen op de riffen, af en toe zie je een of twee
masten boven water steken, boten op hun kant liggen. De grote schepen zijn
meestal door een hurricane op de kant geworpen, de kleine zijn gewoon op het
rif gelopen. Ze laten de wrakken gewoon liggen. Hier op het eilandje hebben ze
hem kleurrijk geschilderd. De oever op het vasteland mag ook gezien worden.
's Avonds een speciale zonsondergang, de wolken lagen met een platte
onderkant boven op de bergen. Heel typisch om te zien.
Tja en dan wordt het volle maan, dat geeft natuurlijk consequentie's.
Maandag, 18 april 2011, Ilet du Gosier, Guadeloupe
Om 6.00 uur wil ik al zwemmen, het is zo mooi hier, ik sta gewoon te
stuiteren, maar Roderick slaapt nog en we hebben de afspraak, dat ik niet ga
zwemmen of met de rubberboot op stap ga zonder dat hij het weet. " Roderick
ben je al wakker?" "Ja nu wel!" Okay ik ga zwemmen! Dan een ontbijtje
buiten, de stad Gosier ziet er ook wel erg aantrekkelijk uit, daar ben ik toch
ook wel nieuwsgierig naar. Roderick brengt me met de rubberboot naar het
strand, we kunnen hier makkelijk "beachen", dit is met de rubberboot tot op
het strand varen. Heel vaak kan dat niet door de branding, het steile strand of
de rotsen. Moeder gaat op stap! Eerst op zoek naar een postkantoor, ik heb
wat kaarten geschreven, maar ben nog niet geslaagd voor postzegels. Nou dat
viel niet mee. Dan eerst naar de heuvel verderop, van waaraf je een
schitterend overzicht over de baai hebt. Zoals je ziet, liggen we eigenlijk
gewoon op zee.
En dan verrassing: op de heuvel zit het stikvol Iguana's die zich in het zonnetje
zitten op te warmen. Het is net 8.00 uur, als ik weer terug ga, zijn ze daar aan
het grazen. Sommigen zijn toch wel van kop tot staart zo'n 1 meter 50.
Wat een voorwereldlijke beesten zijn het toch. Dan even de stad in. Midden in
het centrum is de begraafplaats. Dat zien we hier vaak. Bovengrondse
familiegraven in mooie huisjes. Door de rotsstructuur kan er natuurlijk niet
makkelijk gegraven worden. Een moderne kerk er naast met een blauwe
klokketoren, waarvan de voet helemaal beschilderd is.
Ik heb helemaal mijn dag vandaag, want ik kom bij een winkeltje en daar
hangen dunne jurkjes van mijn gading. Een goedlachse Antilliaanse
verkoopster. Midden tussen de spullen in de winkel even passen, dat is nog
niet zo makkelijk, want intussen is het al heet en alles plakt aan mijn lijf. Ik
kies 2 jurkjes uit, maar ben toch ook nog wel weg van een derde. Op de
terugweg loop ik langs hetzelfde winkeltje en daar valt mijn oog op hetzelfde
leuke blauwe jurkje, dat ik had laten hangen. Toch wel een leukie! De mevrouw
moet er erg om lachen, biedt me meteen een leuke prijs, Okay, ik doe het. Dus
flink gebrast, voor 35 euro 3 jurkjes. Dan nog langs de mangoverkoper. Ik
maak een praatje, voor zover mogelijk in het Frans, met Engels er tussendoor.
Ze denken dan meteen dat ik een Canadeze ben, dus verteld dat ik een
Hollandse ben, uit de Pays Bas dans l'Europe, anders denken ze direct dat ik
van de Nederlandse Antillen ben. Hij helemaal gecharmeerd, roepend
Amsterdam, Rotterdam, Breda. Even later kwam hij me nog achterna hollen
met een mooie mango als geschenk. Vervolgens Roderick weer opgeroepen
met de marifoon om me op te komen halen. Wat een ongelooflijke kleur, he.
's Middags nogmaals naar het strand, prachtig wit poederzand, met
schaduwrijke palmen erom heen. Nu is Roderick even de stad in geweest en ik
ben op het strand bij de dinghy gebleven en heb lekker gezwommen.
En kijk dit is de buit van vandaag.
Dinsdag, 19 april 2011, Ilet du Gosier, Guadeloupe.
Tja het zijn toch wel heel vermoeiende dagen zo, vandaag doen we het wat
rustiger aan. Natuurlijk wel tig keer zwemmen en snorkelen. Ik ben door en
door zout, ondanks dat ik me zoet afspoel. Het water is bremzout, drijven kost
dus geen enkele moeite. Heerlijk. Er komen hier trouwens iedere dag hordes
lange afstandzwemmers met veel geplons langs, zwemmen kriskras vlak voor
de boten langs, sommigen slepen een boeitje met zich mee, om beter gezien
te worden.
Yvonne aan het snorkelen.
Woensdag, 20 april 2011, van Ilet du Gosier naar Iles des Saintes
Tja daar gaan we weer, we wenden de steven nu naar het zuiden. In een paar
grote stappen terug naar Saint Lucia en dan vandaar naar de Grenadines en de
Tobago Keys. In juni willen we bij Bonaire zijn om buiten het Hurricane gebied
te blijven. We hebben erg genoten van het gebied rond Guadeloupe.
Om 7.00 uur vertrekken we voor een korte trip naar Isles des Saintes. Om
12.00 uur gooien we het anker uit en in tegenstelling tot de laatste keer hier,
pakt het anker in een keer. We gaan even naar het Wifi cafe om onze
internetzaken te regelen, mails ophalen, website, weerberichten, Roderick zei
al: Ik heb van die kriebelbenen, ik geloof dat ik overal gestoken wordt. Nou ik
ook, volgens mij zat het daar onder de vlooien. Zo gauw we konden weer er
vandoor. De rest van de tijd rustig aan boord gebleven. Plotseling begint het
water over een groot oppervlak te borrelen, ook rondom ons schip, het lijkt
wel of het kookt. Er komt een ongelooflijk grote school kleine visjes voorbij,
maat sardines, waarschijnlijk werden ze bejaagd. Misschien wel een miljoen
visjes in dikke lagen. De jagers hebben we helaas niet gezien.
Ook weer tientallen pelikanen en fregatvogels. Het is een schitterend
omgeving hier.
Vaarwel Guadeloupe Bourg op Iles des Saints
Donderdag, 21 april 2011, van Iles des Saints naar Roseau, Dominica.
Om 6.00 uur anker op, het heeft de hele nacht flink gewaaid, daar willen we
van meeprofiteren. Zodra we buiten de eilanden zijn, houdt de wind er mee op.
Motor aan en zeilen bij. Geen wind betekent ook geen golven, dus dat is wel
weer comfortabel. Een lange zonnige dag, waarop niet zo veel gebeurd. Ik
houd me onderweg bezig met wat huisvlijt. Met de hand kussenhoezen naaien
voor de buitenkussens. Het wordt best mooi en per dag krijg ik een hoes af.
Onderweg zien we nog een Portugees Oorlogschip voorbijzeilen, dit is een
heel giftige kwal, in de vorm van een dubbelgeslagen pasteitje, die gebruikt
maakt van een vlies, dat hij als zeiltje recht omhoog zet, waardoor hij door de
wind voortgedreven wordt.
Net als we naar Dominica afbuigen, springt er een grote dolfijn metershoog uit
het water, doet een dubbele salto en een flikflak en verdwijnt weer, wauw!
We willen in Roseau overnachten aan een mooring. Roderick roept Pancho op
over de marifoon en die is zo blij dat we weer speciaal bij hem komen. Hij
komt direct met z'n halfnaakte zoontje in de speedboat aanscheuren. Als
betaling wil hij alleen een blikje bier. Voor de kleine hadden we nog een
kleinigheidje uit de voorraad. Leuk hoor.
Alle moorings waren al bezet, maar hij heeft nog een geheim plekje, vlak bij de
kant. Gelukkig weten we van vorige keer hoe diep het hier vlak bij de kant is.
We kunnen de rotsblokken onder het roer zien liggen, maar het is toch 6
meter diep.
Vrijdag, 22 april 2011, terug van Dominica naar Martinique.
Wederom bij het krieken van de dag vertrekken we op weg naar Martinique.
Lekker weer, weinig wind. Rustig op ons gemak langs de kust van Dominica.
Vanaf 7.30 uur kan de motor uit en gaan we verder op zeil. Langzaam maar
gestaag vorderen we. Tegen 14.00 uur trekt de wind flink aan, maar uit
voorzorg moeten we de zeilen al reven, want we varen recht op een immens
donkere regenwolk af. Dat was niet voor niets, want we krijgen ineens een
puist wind, alleen nu recht van voren. Onze bestemming Fort de France gaan
we op deze manier niet voor donker halen, we veranderen van koers en gaan
naar St Pierre, in het Noorden van Martinique, waarheen we voorheen al met
de bus naar toe geweest waren. In de baai voor het leuke restaurantje La
Vague gooien we het anker uit. De regen trekt weg, we liggen hier prima.
De bergen van Martinique zijn erg mooi van vorm en lijken wel een fluwelen
bekleding te hebben.
Roderick gaat direct roeiend naar de kant om ons in te klaren bij de douane.
Die moeite had hij zich kunnen besparen, want het kantoor hier is gesloten tot
dinsdag na Pasen. Eigenlijk hadden we het inklaren achterwege willen laten en
een dagje clandestien blijven liggen, maar zoals het er nu naar uitziet, blijven
we toch een aantal dagen in Martinique. Hm. We zien wel even.
Zaterdag, 23 april 2011, Saint Pierre, Martinique.
's Ochtends vroeg zijn de vissers al druk in de weer met een groot cirkelvormig
drijfnet, met een doorsnede van zeker 30 meter. Ze halen dat meter voor
meter in, waardoor de cirkel steeds kleiner wordt. Op het laatst halen ze de
vissen die in het net verstrikt zitten er een voor een uit. Het zijn voornamelijk
gepen van zo'n halve meter. Vis voorzichtig losgehaald uit het net, wordt bij de
staart gepakt en tegen de rand van de boot gemept. Als je 3 keer hoort
meppen, weet je dat ze een grote hebben. Klaar is Kees!
Roderick besluit toch maar met de bus heen en weer naar Fort de France te
rijden om ons in te klaren bij de douane. Ik breng hem naar de kant en ga
vervolgens op zoek naar euro's en boodschappen. Er is een kleine markt en
bepakt en bezakt ga ik terug aan boord.
Als Roderick na een paar uur weer gearriveerd is, besluiten we nog een keer
lekker uit eten te gaan in La Vague. Een heerlijk Creools menu voor 14 euro
p.p inclusief rumpunch, vers stokbrood, een karaf water, een uitgebreid
voorgerecht (accra's), Colombo van kip, eigengemaakt ijs en koffie toe. En dan
nu nog met uitzicht op ons eigen schip, wat het nog veel leuker maakt.
Happy Bird en Panoramix kokosnoten, kokosnoten, kokosnoten
Na deze overheerlijke lunch gaan we op bezoek bij Pim en Paula van de
Panoramix, ook een Nederlands schip. Daar drinken we gezellig wat en
wisselen over en weer tips, ervaringen en leesvoer uit.
Onderhand is er al die tijd live music te horen op de marktplaats. Ik ga toch
nog even kijken met de rubberboot. Het is een dansavond voor de locals. In
hun mooiste jurken en op blote voeten wordt er gedanst. Mannen en vrouwen
dansen volgens strikte regels en patronen. Het lijkt wel een live voorstelling
van Sikulu. Zo gaaf!
Zondag 24 april 2011, van St Pierre naar Fort de France.
We starten wat later, het is regenachtig, bewolkt en warm. Roderick voelt zich
niet zo lekker. Om 10.00 uur zijn we anker op en varen voornamelijk op de
motor plus zeil naar Fort de France, waar we om 13.15 uur voor anker gaan.
We liggen daar heel beschut en rustig, hoeven niets meer te bezoeken of
te zien, dus verder met een boek en een drankje buiten op de bank. Het lijkt
wel vakantie.
Maandag, 25 april 2011, van Fort de France naar Sainte Anne, Martinique.
6.30 zijn we al weer ankerop en onderweg naar Sainte Anne, in de Zuid Oost
punt van Martinique. In de Spaanse tijd heette het nog Santa Anna. Mijn
moeder heette Anna, toch wel leuk om deze baai alsnog met een bezoekje te
vereren. Bijna de hele tocht hebben we een stevige wind tegen, dus wederom
de motor erbij aan. Kunnen we mooi onderweg de watermaker aanzetten, die
werkt trouwens als een tierelier. Tot nu toe geen enkel probleem.
Om 12.30 uur komen we de baai binnen, wauw, wat is het hier mooi! Stikvol
schepen, maar genoeg ruimte om te ankeren.
Roderick maakt de rubberboot direct weer klaar, zodat ik een rondje om kan.
Helaas weet de regen ons ook weer te vinden. Waarom ze dit het droge
seizoen noemen is me nog niet duidelijk. We doen niet anders dan de luiken
open, spullen naar buiten, splet, naar binnen rennen, alle luiken weer dicht, alle
kussens en spullen weer naar binnen gooien. 10 minuten later in omgekeerde
volgorde.
Kerkplein met Tamarindebomen.
Dinsdag, 26 april 2011, Sainte Anne, Martinique.
Het waait flink, ook heel wat buien, maar toch 30 graden. We willen toch even
naar de stad. Dus netjes aangekleed in de rubberboot, binnen 3 golven zijn we
al zeiknat. Dat droogt al wandelend wel weer. Wat een leuk stadje. We
belanden bij de plaatselijke markt en gelukkig heb ik wat kruiden nodig. Dus
lekker even snuffelen daar. Een vriendelijke Creoolse verkoopster. Ik koop
Curry-, Colombo- en Rotikruiden. Kijk ik wat er op het etiketje staat: Monique
en Mirella. Dus ik vraag: wie is Mirella? Ja, dat is mijn dochter, antwoordt de
Creoolse. In le Pays Bas, dans l'Europe woont mijn dochter Mirella.Tja, dat is
natuurlijk dubbelleuk.
We wandelen nog een stukje door het stadje, overal in de Carieb lopen kippies
door de stad en over straat, en gaan dan weer gauw richting steiger, want de
volgende bui dreigt. Hij dreigde niet alleen, hij nam ons ook weer te pakken.
Woensdag, 27 april 2011, Sainte Anne, Martinique.
We blijven nog maar een dagje liggen, de regen weet niet van ophouden, het
valt echt met bakken uit de lucht. We hebben een paar opvangbakken
neergezet, binnen een mum van tijd staan die vol water. Alle zoute kleren zijn
nu weer uitgespoeld, de handdoeken gewassen. Ik hang alles over de
zeerailing, dan kan het nog mooi naspoelen.
's Middags wordt het even minder, we gaan snel naar de wal, we moeten nog
langs de apotheek. Het zit mee, de apotheek snapt wat we nodig hebben en
we zijn zo klaar. Het is overal een natte bende, maar de zon komt door en dan
droogt het weer snel. Nog even een leuke winkel bekijken, snel een glaasje op
een terras en dan weer hard terughollen naar de dinghy, want het begint weer
te spetteren.
Broodvruchten door capt. Bligh (Bounty)naar de West Indies gebracht.
Wederom doorweekt komen we terug. Vanaf dit moment stopt het helemaal
niet meer met regenen. Flinke hoosbuien met windvlagen, continue door.
Overal in de Carieb regent het zo. In alle websites van bevriende cruisers
wordt het vermeld, in de Dominicaanse Republiek, Puerto Rico, Trinidad,
Dominica, Martinique, Guadeloupe, kortom overal regent het pijpestelen.
Roderick gaat proberen het log weer werkzaam te maken, daartoe haalt hij
het logradertje uit de bodem van de boot, hiermee wordt de snelheid door het
water aangegeven. Door aangroei van schelpjes en krabbetjes, wat razendsnel
gebeurt in dit warme water, werkt het regelmatig niet meer. Dit keer komt er
ook een piepklein inktvisje mee. Zo schattig, zo groot als een duimnagel, kruipt
hij met zijn 8 armen razendsnel over Rodericks hand. Alsof je naar een Disney
tekenfilmpje kijkt. Naarmate hij langer op zijn hand zit, wordt hij paarser.
Onze eigen Octopussy!
Donderdag, 28 april 2011, terug naar Rodney Bay, Saint Lucia.
Het hoost en hoost en hoost. De lucht is loodgrijs, dikke vette wolken. We
vragen de weerberichten op, die zien er niet best uit. We luisteren
verschillende weerberichten af op de VHF en de SSB radio. De regen zal
voorlopig nog wel blijven. Dan vertrekken we toch maar naar St Lucia, daar
kunnen we in de haven van de Rodney Bay Marina liggen. Dat is ongeveer 5
uur varen. We gaan anker op in de regen, maar richting St Lucia is de lucht een
stuk lichter. Dus wie weet. Door de regen is het zicht beperkt en we varen door
een mijnenveld van visnetten. We moeten echt sla-om varen om niet in de
lijnen verstrikt te raken. Geleidelijk aan klaart het op, de dikke wolken blijven
op de hoge bergtoppen van Martinique hangen. Uiteindelijk hebben we een
heel aangename zeiltocht met 20 knopen halve wind. Net als we naar Rodney
Bay afbuigen, weet de regen ons weer te vinden. We moeten stapvoets varen,
we kunnen ternauwernood door het regengordijn heen kijken. We varen heel
langzaam over de ankerplaats en dan het kanaal op naar de haven. Daar
wacht ons een hartelijke begroeting. Vanaf een bootje, Mothers Blessing,
worden we al hartelijk welkom geroepen door een Rasta:" Hey, Happy Bird,
How are you?". Bij het afmeren komt de Dockmaster helpen:"Hi Guys,
Welcome Back", dat is nog eens leuk binnenkomen. Vanaf dit moment is het
geen moment meer droog geweest. De buien worden nog heviger er komt nu
ook onweer bij. Blij dat we in de haven liggen. En zowaar hebben we een
redelijk goede Internet ontvangst. Dat hebben ze echt in de tussentijd
verbeterd.
We brengen de avond lui door, ieder achter zijn eigen laptop. Roderick heeft
allemaal stripboeken op zijn computer staan en die zit lekker te lezen. We
hebben nu natuurlijk ook energie genoeg, omdat we aan de 220 Volt van de
haven liggen. Ik laat me ontvallen dat ik eigenlijk wel eens zin heb in een
zak patat frites. Dus in de stromende regen weet hij ook nog bij het Thaise
restaurant op het complex kipsate met frites te scoren. Smullen voor de buis.
Voorlopig amuseren we ons wel.
vrijdag tm Zondag, 01 mei 2011, Rodney Bay Marina, St Lucia.
Er vallen nog steeds niet voor te stellen bakken met regen uit de lucht. We
blijven dus nog maar even liggen waar we liggen. Heel af en toe is het 20 tot
30 minuten droog, dan sjeesen we naar de winkels, wachten daar weer en
spurten dan naar het volgende. Maar ladingen kleding zijn zeiknat. Het regent
af en toe in, omdat we een luik op een kiertje hadden staan. De straten staan
vol water, er drijven bomen, stronken en struiken in de haven. De sloepen van
de rasta's staan vol water, iedereen loopt de hele dag met emmers te hozen,
de guards dragen flatteuze gele regenponcho's, de restaurants zijn leeg, de
shops zijn leeg, iedereen blijft zo veel mogelijk binnen.
De buienvoorspelling van Passage Wheather geven een soort jaren 60
psychedelisch design weer. Per uur zie je de buien overtrekken. Lichtblauw
lichte regen, donkerblauw zware regen, groen heel heftig, geel noodweer met
stortbuien. Zo te zien kunnen we nog een week vooruit hiermee.
Wij komen de dagen toch wel door, we klussen wat, doen nuttige dingen, we
waren van plan de boot weer eens goed op te ruimen, alle halfwarme
kledingstukken ook onderdeks, maar dat hoort tot de onmogelijkheden, omdat
de luiken en de deur niet open kunnen. Verder hebben we continue kleding te
drogen hangen, af en toe ook een paar kusssens. Vrijdag heeft Roderick voor
mij een afspraak gemaakt voor een Full Body Massage in de Health Spa hier op
het complex. Wauw wat lekker. Al mijn spieren voelen weer aan als
elastiekjes. Onderhand heeft hij met een popnagel tang nieuwe popnagels
gezet in het lummelbeslag aan de mast.
Zaterdag kwamen we Winnifred en Alex weer tegen van de Caol Ila. Zulke
aardige mensen. Ik nodigde ze uit voor een drankje bij ons, maar zij kwamen
met een tegenvoorstel om mee te gaan naar hun huis en daar wat te drinken.
Zij wonen in Londen, hebben sinds kort hier in St Lucia een huis en hun
zeiljacht hier in de Rodney Bay Marina liggen. Okay wij mee met hun auto, in
onze korte broek en slippertjes. Komen wij bij hun huis, nou niet te geloven, zo
mooi. Echt het mooiste huis wat ik ooit gezien heb. Boven op de rots, hoog
boven de oceaan, laag en eningszins rond gebouwd, ramen tot op de grond,
geen plafonds, maar rechtstreeks onder de kap, verschillende dakconstructies
in elkaar overlopend, metersgrote fans diep in de nok ronddraaiend. Alles wit,
minimalistisch ingericht, buitenterras, zwembadje. Overal zicht op de oceaan.
Zo prachtig. Geen enkele foto, het begon weer te gieten en daarna was het
donker, maar zo mooi! 's Avonds hebben ze ons weer teruggebracht naar de
haven, terug naar ons eigen stulpje. Ik denk dat ons totale schip wel in hun
halletje zou passen. Gezellig was het.
En nu is het zondag en raad eens....het regent, het regent en het regent. Aan
een stuk door.
Wij wilden vanavond in het kleine restaurantje op Pigeon Island gaan eten,
Winnifred en Alex zijn daar nog nooit geweest, dus vragen wij of ze met ons
mee willen gaan. Dan gaan we met onze dinghy. Maar gezien de stortbuien
zien we liever van dit plan af. We spreken af om met zijn vieren bij de Indier te
gaan eten in Rodney Bay. Daar kunnen we met de auto naar toe. Het is vlak
bij. Ze komen ons ophalen, maar voor we naar de parkeerplaats kunnen gaan,
hoost het al weer. Ze komen snel aan boord, je bent in een mum van tijd
doorweekt. We drinken een lekkere port vooraf. De laatste fles uit onze
voorraad. We hadden een aantal heel mooie en heerlijke flessen oude port
gekregen, toen we vertrokken. De Spices of India is een nieuw, ruim en mooi
ingericht restaurant, hoge plafonds een sfeervolle ambiance. Het eten was
fantastisch. Toen we wilden betalen, nam Alex de gehele rekening, wij
werden getrakteerd. Tjee, dat was helemaal niet de bedoeling, maar erg lief.
Het was wederom een heel gezellige avond.
Hierna zakken we verder af naar het Zuiden.
Klik hier voor het vervolg op St. Vincent & de Grenadines