Donderdag, 21 juli 2011, Willemstad Curacao.
We zijn weer thuis! Terug op ons schip in Curacao. We hebben een heel
gezellige tijd in Nederland gehad, we zijn ontzettend verwend en gastvrij
onthaald, we hebben iedereen gekust, omhelsd, gesproken, dus nu wilden we
wel weer graag terug. Onze tijd in het koude noorden hebben we ook nog
nuttig besteed, onderdelen besteld, sleutels laten namaken, via Marktplaats 2e
hands zeekaarten gekocht, nieuwe pilots gekocht (Pacific Cruising, Pacific
Anchorages) bij Datema in Amsterdam, controle bezoekjes gebracht aan de
huisarts en de tandarts, uiteraard een film gekeken in "onze" bioscoop, onze
ex collega's op de Cinema Expo een bezoek gebracht, onze nieuwe paspoorten
opgehaald en getracht ons probleem met de creditcards op te lossen, wat
helaas maar ten dele gelukt is. We hebben een flinke rondrit door Nederland
gemaakt, 5 keer getankt met onze grote Nissan Maxima, rib uit ons lijf, de
benzine kostte 1,67 euro per liter. Kortom het was druk, druk, druk. Iedereen
hartelijk dank voor de genoten gastvrijheid, de gespreidde bedjes en de
lekkere hapjes.
Julianadorp met Anita en Rolf
Egmond Netty op krukken met haar nieuwe knie
Ermelo: uitzoeken en rubriceren van de pilots en 187 zeekaarten van de Pacific, in totaal 36 kilo.
Almerehaven Den Helder
En dan woensdagavond nog een maal met het hele gezin eten bij Mirella en dan
is het op donderdag 20 juli 2011 weer zover. Om 4 uur 's nachts brengt Mirella
ons met ons hele hebben en houden naar Schiphol. In totaal hebben we 70 kilo
ruimbagage, 15 kilo handbagage, 2 computers, tasje boeken, tasje Schiphol en
de jassen. Zonder enig probleem wordt dit allemaal geaccepteerd. Wel
natuurlijk eerst door de bodyscan, waar je er als een misdadiger bij staat,
wijdbeens en handen boven je hoofd. Uiteindelijk worden we beide toch ook
nog gefouilleerd en dan kunnen we gaan zitten.
Mooi plekje voor het raam, rustige vlucht, zoete kindjes in het vliegtuig. En na
negen en een half uur vliegen landen we op Hato, Curacao. Ook hier geen
probleem met de karren vol bagage. Geen honden, niets. Bij de douane mogen
we zo door. Dat gaat gesmeerd. Taxi naar de haven, we zijn benieuwd hoe het
schip er bij staat. Niet dus! Als we de taxi naar ons plekje sturen, Geen Schip!
Vergissen we ons in de plaats? Staat ie daar? Mooi niet dus. Roderick naar
kantoor, ons schip is in Storage gezet, achter hekken en honden. Daar kunnen
we niet bij. Shit! Zitten we hier met al die bagage, in onze warme kleding, te
wachten tot de Happy Bird weer terug gebracht wordt en heet dat het is.
Na een uurtje horen wij de tractor en kijk eens wie daar aan komt? Yes!
Daar is ze weer! Nu moet ze eerst nog opgebokt worden en dan kunnen we
beginnen om de tassen omhoog te takelen via de ladder. We worden niet
besprongen door een horde beestjes, dus daar zijn we heel blij mee. Sommige
mensen treffen hun schip vol kakkerlakken aan. Voor vertrek hadden we alles
goed schoongemaakt en ingespoten. We laten alle tassen voorlopig ingepakt
staan in het middenpad, de kleding hebben we hier niet nodig. Verder wordt de
binnenboel toch helemaal overhoop gehaald omdat het extra gereedschap en
reserve onderdelen onder de bedden opgeslagen liggen. En nu leven we dus 3
meter boven de grond, bereikbaar via een ladder, zonder stromend water, we
halen steeds 2 jerricans water en het afvalwater gaat weer in een emmer, die
dan weer via de ladder naar beneden brengen. Douches en toiletten zijn op het
terrein. We wandelen en klauteren dus heel wat heen en weer. De in Nederland
aangeslibde kilootjes zullen wel weer snel verdwijnen.
In dit warme water hebben we heel veel last van aangroei. Zie hier de foto's
van de schroef voor en na behandeling.
Er zijn wat kleine reparatie's, maar het meeste is gewoon onderhoud. De
meeste problemen geeft de kraan van een afsluiter in de voorste douche. Er is
een afvoer door de huid van het schip heen, die wordt gesloten met een
afsluiter. Deze is echter niet meer in beweging te krijgen. Bij nader onderzoek
blijkt dat deze helemaal vastgerot zit. Okay, dat moet een nieuwe afsluiter
worden. Het er uit halen is een crime. Onder het wasbakje in de douche zit een
klein kastje, vol met slangen en aansluitingen, op de bodem daarvan zit de
huiddoorvoer. Met geen mogelijkheid los te krijgen. Roderick is de hele dag tot
's avonds bezig geweest (opgevouwen op de grond liggend) met hamer,
tangen, boorgaten er in maken en nog is het kreng er niet uit te krijgen, hij
(lees Roderick) is helemaal gesloopt, de afsluiter helaas niet. De volgende dag
geeft hij het na een aantal pogingen op, we laten iemand van de boatyard met
een haakse slijpmachine de doorvoer aan de buitenkant van de huid door
slijpen. Nu hebben we dus een gat met doorsnede van 6 cm in de huid van de
boot. Gelukkig hebben ze in de Budget Marine een doorvoer met de juiste maat
op voorraad liggen. Opnieuw monteren, 2 dagen de lijm laten drogen en als het
goed is, is het leed dan weer geleden. Doet wel pijn in onze portemonnee. Of
het echt allemaal goed gelukt is, weten we pas als we weer in het water liggen.
Verder lekte de waterpomp van de Volvo Penta iets. Demonteren dus en na
laten kijken, gewoon een kwestie van slijtage. Onze oude pomp ingeleverd en
tegen gereduceerd tarief een nieuwe gekocht. Onze pomp wordt dan weer
gereviseerd en aan de volgende verkocht. Roderick gaat verder met het
onderwaterschip, hij staat de hele dag met een gebogen rug en is dan ook
behoorlijk gesloopt aan het eind van de dag. Ik houd me al dagen bezig met
de zijkanten schoonmaken en in de was zetten. Alles via een gammele trap en
een ladder. We kreunen 's nachts in duet.
Het nadeel van deze marina en eigenlijk van heel Curacao is, dat er slechte
verbindingen zijn. Je kunt bijna nergens heen zonder auto. Maar zolang we zo
hard bezig zijn, hebben we geen zin om een auto te huren. Die staat dan
merendeels op het haventerrein. Er komt wel iedere dag een busje van
Supermarkt Vreugdehil, naar de marina, die brengt je naar de winkel, dan krijg
je een uur de tijd om boodschappen te doen en dan brengen ze je weer terug
naar de marina. In principe komen ze tussen 9.00 uur en 9.30 uur, maar dat is
wel weer Antilliaanse tijd, want vaak komt hij pas tegen 10.00 uur. Maar je
moet wel vanaf 9.00 uur bij kantoor staan. Maar ik maak er graag gebruik van,
liters frisdrank en vruchtensap sleep ik aan. Verswaren kun je ook niet goed
bewaren, tijdens het vervoer van en naar de winkel wordt het al slecht, het is
zo heet. Brood begint na 1 dag te schimmelen, fruit is sterk gekoeld, een
aangebroken meloen wordt na 1 dag koelkast al slecht. De koelkast kan het
ook niet helemaal meer bijbenen. Daarbij valt ook af en toe de electra uit op
het eiland, iedere zone zit 2 uur per dag zonder stroom. Een andere manier van
leven dus. Tussen 12.00 en 15.00 uur zit ik sowieso binnen. Dan is het buiten
echt niet meer te harden. Als je weer in het water ligt, heb je meer profijt van
de altijd waaiende wind. We hopen maandag in het water te gaan. Alle anodes
zijn vervangen, zinkanodes dienen ter bescherming van het duurdere metaal.
In het water ligt het schip in een magnetisch veld, hierdoor worden metalen
aangevreten, ter bescherming hiervan worden er zinkanodes op bijvoorbeeld
de schroef gemonteerd. Deze zijn van een minderwaardig metaal en worden
dan als eerste aangetast (opgevreten). Ook dit was eens een mooie metalen
anode. Regelmatig moeten deze dus vervangen worden. De aanhechting van
de kiel is ook weer prachtig.
Nu nog de rubberstootrand aan het zwemplateau demonteren, schoonkrabben
en weer met siliconenkit opnieuw bevestigen. Dan de laatste grote klus: een
nieuwe laag anti-fouling onder het schip aanbrengen. Antifouling is aangroei
werende troep. Eerst moet er een chemische tussenlaag aangebracht op de
oude anti fouling, daarna de nieuwe laag antifouling. Een rot klus om te doen,
zeker in deze hitte, giftige dampen, giftige troep. Als dat uitgehard is kunnen
we weer het water in.
Maandag, 2 augustus 2011, Curacao Marine, Willemstad
Het hele eiland zat dagen zonder Internet Access, de haven nog wat langer,
dus mijn bovenstaande stukje kon al die tijd niet gepubliceerd worden.
We hebben ons hier letterlijk in het zweet gewerkt, het schip ziet er van buiten
weer hartstikke mooi uit. Een nieuwe laag grijsblauwe antifouling erop,
glimmend van de was, de schroef blinkt weer, er is een nieuwe "pakking" bij de
schroef geplaatst, er bleek speling in de schroef te zitten, de oude was na 7
jaar versleten. Dat is specialistenwerk.
De doorvoer kraan is weer gemonteerd en alle rubber stootrubbers zitten weer
vastgekit. Binnen is het nog een troep van jewelste. Al het gereedschap ligt
overal en de hutten zijn overhoop gehaald. Vanmiddag gaan we het water in,
daar kunnen we de rest wel in orde maken. Het is heerlijk dat we dan niet
meer continue via de ladder naar boven en naar beneden moeten, plus dat we
dan ook weer gewoon stromend water aan boord hebben, dat gedoe met die
emmers ben ik ook zat. En even voor de goede orde, de glimmende bovenkant
is mijn aandeel. Nu eerst een paar foto's van een bright and shiny Happy Bird.
Zondag zijn we 's middags, toen alle kit, lijm en verf moest drogen en we nog
moeilijker via de ladder het schip op en af konden naar Punda gewandeld. Via
een short cut, over een weggetje, door een hek open te buigen en erdoor heen
te kruipen, langs de bosrand het terrein weer af, onder de weg door, stukje
bergop en dan een trap van 60 treden af, dan ben je ineens in de wijk Punda.
Eerst door de volksbuurt gewandeld, dan door een afbraakbuurt, vervolgens
door de dure buurt met ambassades en banken.
En vervolgens zijn we lekker naar de film gegaan. Cowboys and Aliens met
Daniel Craig en Harrison Ford. 's Middags geldt een gereduceerd tarief en er
was ook nog korting voor Senior Citizins, 60+ dus, voor 4,20 euro p.p zaten we
dus in een heerlijk koele airconditioned cinema.
We waren nog wat vroeg voor de film, dus zijn we nog even langs een soort
snackbarretje gegaan, waar we ook gebrast hebben. Een loempia, een
vleespasteitje, een biertje en 2 flesjes drinken van 600ml. Kosten 14 Naf=
5,50 euro. Zo kunnen we nog eens uitgaan. We voelen ons wel moedig om in
zo'n klein zaakje te gaan eten. Het was heerlijk. Verder is ons geld de rekening
afgevlogen, alleen al de antifouling kost een vermogen. Dan alle kleine onder-
delen, kwasten, nieuwe huiddoorvoor, afsluiter, waterpomp, pakking enz. De
werfkosten, er uit halen en er weer in, opbokken, alles moet je betalen. Dan
natuurlijk ook liggeld, kosten voor het gebruik van de wc, een douaneformulier
(50 US dollar). Maar voor ons is het merendeel onderhoud. Er staat hier ook
een schip met grote gaten in de romp van zo'n 40 bij 60 cm. Die moet
helemaal opgelast worden. Een grote katamaran, die al 3 maanden op de werf
ligt en waar iedere dag keihard op gewerkt wordt. Schepen die op een nieuwe
motor wachten. Dus mogen wij nog niet klagen. In ieder geval zijn ze jaloers
dat wij al weer het water in kunnen.
Curacao bij nacht moet ook heel leuk zijn, wij hebben dat niet meegemaakt.
Werkelijk iedereen waarschuwt ons voor de criminaliteit hier, dat we 's avonds
niet alleen over straat moeten gaan, dat we goed op moeten passen. Dus dan
moeten we voor alle tripjes een taxi nemen en die weten ook wel van prijzen.
Dus 's avonds zijn we gewoon thuis, daarbij: we zijn gewoon afgepeigerd om
die tijd. We starten vaak al met het werk om 5.30 uur, omdat de hitte 's
middags op de werf niet uit te houden is.
Maandag, 08 augustus 2011, Curacao Marine, Willemstad.
He, he, we hebben het gehaald. Boot klaar, plek voor Mirella en Bart gecreeerd.
We zijn afgepeigerd. We hebben besloten die laatste dagen gewoon aan de
steiger bij Curacao Marine te blijven liggen. Morgen komt ons bezoek en dan is
het een stuk comfortabeler als we met de taxi hierheen gaan en dan gewoon
aan boord kunnen stappen. Als beloning voor ons harde werken gaan we lekker
uit eten bij het Rodeo's Ribhouse.
Dinsdag, 09 augustus 2011, Curacao Marine, Willemstad.
We hebben geprobeerd een auto te huren voor vandaag, maar het is
hoogseizoen en de prijzen rijzen de pan uit. Daarbij moet je een auto voor
meerdere dagen nemen en we vertrekken morgen direct. Dan doen we het
anders. We trekken onze wandelschoenen aan en gaan weer langs slinkse
wegen naar Punda. Daar wandelen we de hele stad door, we weten al aardig de
weg.
Curacao Marine Nederlandse Ambassade
Berg Altena Werelderfgoed
Bij de snackbar is het tijd voor een ijskoud drankje en een versgebakken,
gloeiend hete "loempia-oliebol" Als je even gezeten hebt, voel je toch wel de
vermoeidheid in je benen. Maar huppekee, weer verder, langs het water naar
de "Pontjesbrug"
We kunnen nog net de brug oversteken, hij zwaait meteen erna weer helemaal
open om een zeeschip door te laten. Altijd weer spectaculair om te zien hoe de
brug in zijn geheel opzij zwenkt. Dan komen de grote zeeslepers in volle vaart
de baai uitstomen om een half uur later met een enorm schip weer naar binnen
te lopen. Als de rode vlag wordt gehesen gaat de brug gedeeltelijk open,
bijvoorbeeld toen wij met de Happy Bird passeerden, bij een blauwe vlag wordt
de hele brug langszij de oever gelegd. Aan de overkant ligt de wijk Otrabanda
met het Rif fort, waarin ze een heel mooi winkelcentrum , inclusief bioscoop
gebouwd hebben.
Riffort.
We verkennen de boel, het ziet er erg leuk uit, mooie winkels, veel groen,
gezellige terrasjes en eettentjes. De horeca hier hanteert heel redelijke
prijzen. We gaan ook nog een stuk de woonwijk in, hier zijn de lokale
winkeltjes. Het is heet, we lopen te puffen en hebben onderhand afgesleten
pootjes. Daarna naar het busstation om de bus naar Hato Airport te nemen om
Mirella en Bart op te halen. We zijn natuurlijk veel te vroeg, maar komen
mensen van de werf tegen, die met hetzelfde vliegtuig naar Amsterdam
vertrekken. Daar hebben we gezellig mee zitten te praten. En dan
eindelijk....daar zijn ze!
We gaan direct naar de boot, het is nog een half uur rijden met de taxi en
anders komen we precies in het donker aan. De passagiers uit Nederland zie je
allemaal terugdeinzen als ze de deur uitkomen. Ze lopen tegen een muur van
warmte aan. Mirel en Bart zijn nog in een redelijke conditie, gauw naar huis.
We hebben hun tweetjes in de Captains hut te slapen gelegd, Roderick slaapt in
de achterhut en ik op de bank in de kajuit. Midden in de nacht komt Bart even
gezellig bij mij zitten tekenen, hij is uitgeslapen en ik slaap 's nachts erg slecht
en lig bijna altijd te lezen. Het is voor hem ochtend, bij ons nog 2 uur in de
nacht in verband met het tijdsverschil van 6 uur.
Woensdag, 10 augustus 2011, naar Fuikbaai, Curacao.
We wilden met Mirella en Bart naar Bonaire varen, maar dat zit er niet in. Er
staat behoorlijk veel wind en de zee is bijzonder woelig. We vertrekken
daarom naar Fuikbaai aan de zuidoost kant van Curacao.
In de haven ontdekt Bart overal kwallen en helen scholen vis, in de verte hoor
je de papagaaien kwetteren. Hij is helemaal in de stemming en vindt Curacao
nu al heel leuk. Het eerste stuk is erg leuk varen voor hen. Vanuit het
Schottegat, langs de olieraffinaderij Emmastad, dan onder de Julianabrug door,
dan door de Annabaai naar de Koningin Emmabrug (de Pontjesbrug). Deze
zwaait nu voor ons open. Leuk hoor, dan langs het havenfront met de mooie
gekleurde huizen.
vertrek Curacao Marine Raffinaderij Emmastad
Julianabrug Koningin Emmabrug ( Pontjesbrug)
Vervolgens de zee op, we hebben flinke golven en 3 knopen stroom tegen.
Bart draagt anti-zeeziekte polsbandjes, maar wordt toch wel erg bleek. Het is
ook echt ruw. Eenmaal door de branding is het beter te doen.
Bart zijn pet waait steeds af, die hebben we met een bandje en een veiligheids
speld vastgezet, Opa's pet ging zwemmen, we hebben nog geprobeerd hem te
redden, maar deze is verdronken.
Na een 3 uur varen komen we aan in Fuikbaai, waar we voor anker gaan. De
Rapy ligt er ook en Henk staat al uitbundig naar ons te zwaaien. We liggen er
heerlijk in de luwte van het land. We gaan direct zwemmen, het is Barts eerste
kennismaking met zwemmen in diep open zeewater. Eerst vindt hij het nog
een beetje eng, maar al snel doet hij Bommetje vanaf het schip. Het water is
ook zo heerlijk.
Mirel kan het hier ook wel uithouden.
Donderdag, 11 augustus 2011, Fuikbaai, Curacao.
Voor het ontbijt eerst zwemmen, dan met de dinghy naar de kant, een uurtje
snorkelen, dan gaan we bij de Rapy gezellig koffiedrinken.
Ik zwem naar onze boot terug, de anderen gaan met de dinghy.
foto's van Barbara
's middags gaan we beachen en snorkelen in het ondiepe water. We zien heel
wat visjes en vissen. Bart heeft het snorkelen al gauw onder de knie en vindt
het prachtig. Verder een beetje het land verkennen. Heel veel cactusplanten.
We komen weer even aan boord, letterlijk en figuurlijk bijtanken, en dan gaan
we weer.
Daarna nemen de oudjes ook nog een lekkere duik.
We besluiten de dag met een schitterende zonsondergang. Volgens Bart het
mooiste wat er op de wereld bestaat.
Vrijdag, 12 augustus 2011, van Fuikbaai naar het Spaanse Water.
Gistermiddag zijn de schepen, die ook hier in de baai lagen, vertrokken. We
hebben de hele baai voor ons alleen. We zwemmen en snorkelen ons suf, we
staan stijf van het zout. Het waait erg hard en er staat veel stroming.
We hebben een lijn uitgestroomd, die je vast kunt houden bij het zwemmen,
zodat we niet te ver wegdrijven.
In de middag komt er weer een andere boot ankeren. Wij zijn voor de
zoveelste keer naar de kant met de rubberboot om vlak voor het strand te
kunnen snorkelen. Bart heeft het nu zo goed onder de knie, dat we al een heel
eind kunnen zwemmen. Dan Paniek! Bart ziet dat de rubberboot van het strand
af is, hij drijft al een behoorlijk eind van de kant. Ik zet een spurt in en zwem
als Petra van de Hoogenband er naar toe.
Nooit geweten dat ik zo hard kon. De boot drijft steeds verder naar het eind
van de baai. Ik ben behoorlijk buiten adem, maar nog even volhouden, nog 3
meter. Dan komt er een harde windvlaag en Weg Rubberboot! Dat ga ik niet
redden. Ik roep Roderick te hulp, die duikt van de boot af en gaat dan als een
speer achter de dinghy aan. Mirella en Bart zitten braaf op het strand in de
verte te wachten. Ook Roderick zwemt de longen uit zijn lijf, maar de wind en
de stroming hebben de dinghy te pakken en ook hij gaat het niet redden. Dan
biedt onze buurboot hulp, springt in zijn rubberboot en gaat de onze ophalen,
neemt deze op sleeptouw en vaart vervolgens naar Roderick. Die is zo
uitgeput, dat hij niet meer vanuit het water in de dinghy kan klimmen, dus die
blijft er achteraan hangen en zo wordt de hele trein naar ons schip gesleept. Ik
ben onderhand zelf naar het schip gezwommen en ook weer aan boord. Phoe,
ook weer goed afgelopen! Even adem happen, dan gaan we onze kindjes
oppikken van het strand, de buurman een fles wijn brengen en het schip klaar
maken voor vertrek naar het Spaanse Water, een paar mijl verderop. We
hebben nu wind en stroom mee, dus als we de genua helemaal uitgedraaid
hebben, kunnen we hem al weer bijna indraaien, we zijn er al.
Het Spaanse Water is een lagune met een tricky ingang, veel ondieptes en
riffen, die merendeels met kleine boeitjes gemarkeerd zijn. Goed opletten, dan
gaat het prima. We vinden nog een mooi klein plekje om te ankeren, naast de
Rosemary van Nina en Lennert.
Zo we liggen weer, eerst weer even afkoelen, een rondje om de boot dus.
Dan met de rubberboot naar de kant, de diverse mensen gedag zeggen. Happy
Hour, gezellig! Je kunt hier gelukkig ook weer zakken ijsklontjes kopen, lekker.
Dat kan in de Carieb bijna overal. Voor 3,50 Naf (1,50 euro) een gallon
ijsklontjes, ongeveer 4,5 liter.
Zaterdag, 13 augustus 2011, Spaanse Water, Willemstad.
Tijd om Willemstad nu eens echt te gaan bekijken. Bij Caracasbaaiweg stappen
we op de bus naar Punda, het is toch een dik half uur rijden. We bekijken de
binnenstad van Punda, daarna de Floating market, waar de Venezolaanse
kooplieden hun waren verkopen en wandelen dan op ons gemak richting
Otrabanda. Eerst gaan we op het terras van het Iguana cafe wat drinken.
Onder de parasols hebben ze ventilatoren geplaatst, waaruit koude vochtige
lucht stroomt, uitzicht op de Anna baai en de Pontjesbrug, ijskoude drankjes,
wat wil je nog meer. We betalen hier met guldens, maar dan wel met een
flamingo erop.
Daarna wandelen we naar de overkant, naar Otrabanda, de brug gaat open, nu
kunnen we eens goed bekijken hoe het precies werkt. Er moeten een paar
zeesleepboten door om een grote tanker van zee naar binnen te brengen.
Aan deze kant bevindt zich het Rif Fort, bij de entree staat een echt
Nederlands draaiorgel, die heb ik in Nederland al in geen eeuwigheid meer
gezien. Nu hebben we goed uitzicht op de overkant, op Fort Amsterdam.
Het Rif Fort is mooi gerestaureerd, overal zijn winkeltjes, eetgelegenheden,
hoekjes en gaten met uitzicht op zee. Buiten bij de aanlegplaats van de
cruiseschepen, zijn de echt dure winkels gesitueerd, de tax free juweliers, de
dure merken winkels.
Onderhand is het alweer lunchtijd geworden, Roderick en ik hadden al een
tentje uitgezocht vorige keer. Chihuahua Cantina, een Mexicaans restaurant in
de kelderachtige gewelven van het Fort. Het ziet er heel gezellig en vooral koel
uit. En dat is het ook. Je moet bij deze temperaturen echt af en toe even
bijtanken. Bart had het zelfs een beetje koud. Het eten was fantastisch!
Daarna wandelen we terug naar Punda, wachten wederom lange tijd op de bus,
die volgens ons nooit op tijd rijdt. Gelukkig komt er net een taxi busje voorbij,
waar we graag gebruik van maken, dus hup terug naar Caracasbaai. Daar
stappen we weer in onze rubberboot en gaan dan terug naar ons schip, tegen
de wind en de golven in, dus komen we altijd zeiknat aan. Aan boord moeten
we direct het zout uit onze stadse kleren spoelen, anders kun je ze in no time
weggooien.
Zondag, 14 augustus 2011, Spaanse Water, Curacao.
Zondag Rustdag, hebben we besloten. Maar jee, wat zijn we daar weer druk
mee. Zwemmen, Monopoly Deal spelen, water maken, rubberboot klaarmaken,
snorkel spullen laden, naar Barbara Beach varen en daar fantastisch snorkelen.
Terugvaren, spullen spoelen en drogen, uitgebreid eten maken, Monopoly Deal
spelen en dan naar bed.
Verder was het vandaag ook nog kokosnotenslachtdag.
Maandag, 15 augustus 2011, Spaanse Water, Willemstad.
Vandaag gaan Roderick en ik met de Supermarkt Shuttlebus vanaf de haven
naar de Vreugdehil Supermarkt, weer eens flink inslaan. Mirella en Bart gaan
met de gewone bus dan vast naar Willemstad, dan kunnen zij op hun gemak
rondslenteren. Wij gaan daar dan na afloop ook naar toe, we hebben om half 4
op het terras van Surinaams restaurant De Ruyter afgesproken, waar we
gezamenlijk gaan eten. Met zes zware boodschappentassen komen we weer
terug bij de dinghy, nu nog de zooi aan boord brengen, dan vertrekken wij ook
naar de stad. Ondertussen heeft Bart zich kostelijk geamuseerd in de fontein.
Ook wij wandelen op ons gemak langs de winkeltjes, daarna treffen we elkaar
bij De Ruyter, waar we Pom eten, Sate en lekkere soep en vreemde drankjes
drinken. Roderick heeft eindelijk een leuk shirt gevonden met een Relaxende
Iguana en voor Bart hebben we eenzelfde shirt gekocht.
Dinsdag, 16 augustus 2011, Spaanse Water.
Vandaag gewoon een lekker relax dagje, het waait nog steeds behoorlijk hard,
dus zeilen komt er niet van, zwemmen lukt altijd en ook zijn we weer een paar
uurtjes naar Barbara Beach geweest, tijdens het snorkelen hebben we een
flink aantal grote vissen gezien, ook geel paarse en blauw gele koraalvisjes en
als hoogtepunt een Barracuda. Wat kijkt zo'n beest toch gemeen uit zijn ogen.
's Middags zijn we naar Maxims gevaren, een cafe bar met terrassen op het
water, een gedeelte hebben ze afgeschermd met hekken, daar zwemmen
schildpadden, langousten, barracuda's en andere grote vissen.
Woensdag, 17 augustus 2011, Spaanse Water, Hato Grotten.
Vandaag gaan we met de openbare bus eerst naar Punda en daar stappen we
over op de volgende bus naar Hato. Dit was echt een boemeltje, de bus stopte
overal. Het leek wel een jaar voor dat we er waren, vond Bart.
Maar het loonde zeker de moeite.
Bij de ingang van de Hato grotten werden wij vriendelijk verwelkomd door de
gids Desi. Binnen de minuut zag Opa al een grote Iguana, die de boom inklom.
Onze dag is meteen al goed.
Even verderop liep nog een joekel met een gestreepte staart. Ook schieten er
aan alle kanten lizzards (hagedissen) voorbij.
Dan begint de rondleiding door de grotten. Desi weet veel interessante wetens-
waardigheden te vertellen. Curacao is ontstaan door vulkaanuitbarstingen
onder de zeespiegel. Na de ijstijd zakte het water en kwam Curacao dus als
het ware boven drijven. Deze grotten zijn dus eigenlijk onderzeese grotten. De
ontsnapte slaven gebruikten deze ook als schuilplaats. Er was wel water maar
geen voedsel, dus in de nacht slopen ze dan weer naar de plantage om eten te
stelen. In de grotten kun je geen hand voor ogen zien, dus maakten ze gebruik
van fakkels. Die konden ze alleen in de voorste grotten gebruiken, als ze
verder gingen, doofden de fakkels binnen 10 minuten wegens gebrek aan
zuurstof. Het plafond van de voorste grot is dan ook helemaal zwart van de
roetaanslag.
Daarna hebben we nog een uur de Indianentrail gevolgd. Een pad door het bos,
waar we via de beschrijving en genummerde bordjes (20) de interessante
dingen konden zien. Er hebben hier verschillende Indianenstammen gewoond.
Van de Arawaks zijn er nog Petroglyphen ( in de rots gekerfde tekeningen)
bewaard gebleven. Verder nog een kolibri gezien, honderden lizzards, oranje
vogels, bijen, en een koor van miljoenen krekels gehoord. Zo hard, dat we
eerst dachten dat het een opstijgend vliegtuig was. Het rolde als een
geluidsgolf over ons heen door het bos. Steeds weer opnieuw. Heel apart.
Hier een klein fragment om een indruk te krijgen. Dubbelklik op:
Na afloop wilden we graag weer met de bus terug. En maar wachten, en maar
wachten. Busje komt zo... Busje kwam niet. Heet dat het was, we werden er
niet goed van. Ineens stopt er een klein taxibusje en vraagt waar we heen
moeten. Nou naar Caracasbaai. Roderick is even in onderhandeling gegaan met
de chauffeur, toen konden we voor een matsprijs instappen, de chauffeur
moest onderweg nog wel eerst iemand ophalen. Dit was gewoon een prive-rit,
dus hij blij en wij blij, mooi met een klein, heerlijk koel busje rechtstreeks naar
het Spaanse Water. Eenmaal aan boord krijgt Bart les van Opa in het maken
van knopen. Een Mastworp met een halve steek erop lukt hem al wel, de
Paalsteek is nog wat te hoog gegrepen.
's Avonds nog een spelletje Kapers op de Kust met z'n allen.
Donderdag, 18 augustus 2011, van het Spaanse Water naar Klein Curacao.
Tja het bovenstaande was de bedoeling, de wind is wat minder geworden, de
golven ook, dus wilden we nu graag proberen om naar Klein Curacao te varen,
een eilandje ten zuid-oosten van Curacao. Helaas ging dit niet lukken, de zee
was best nog wel ruw en halverwege was Bart zo zeeziek, dat we besloten
hebben om rechtsomkeert te maken. We zijn precies op het goede moment
omgekeerd, want een paar minuten later kwamen er een tiental dolfijnen om
ons heen zwemmen.
Zielige zeezieke Bart Roderick bezig de dinghy te water te laten.
Voor de leukigheid hebbenk we dan nog maar een dagje in de Fuikbaai
geankerd. Tot Barts vreugde kwam niet veel later de Seaquest naast ons
ankeren. Maren sprong direct overboord en kwam naar ons schip toe
zwemmen. Ze hebben samen de grootste lol. Klimmen op ons schip, springen
weer in het water, maken bommetjes, stoeien met het bodyboard. Ze hebben
reuzelol. Als ze besluiten samen naar de Seaquest te zwemmen om daar te
gaan spelen, krijgt Mirella het letterlijk Spaans benauwd. Huib-Jan komt ook
naar ons toegezwommen en begeleidt Bart tot de Seaquest en komt dan bij
ons een biertje drinken.
Op de Seaquest is ook nog logeetje Matteus, dus de pret is compleet.
Uiteindelijk blijft Bart daar meteen spaghetti eten. Huib-Jan roept Bart over de
marifoon op om nu naar ons schip te zwemmen omdat zo dadelijk donker
wordt, dan zwemt hij hem halverwege tegemoet op weg naar zijn eigen schip.
Top dag voor Bart.
Vrijdag, 19 augustus 2011, Fuikbaai.
Tot vanmiddag blijven we hier nog liggen, dan gaan we terug naar het Spaanse
Water. Bart staat te popelen om naar de Seaquest te zwemmen, maar daar is
nog geen teken van leven. Met zorg kiest hij de zwembroek die hij vandaag zal
dragen. Met z'n allen zwemmen ze naar het strand, Mirella gaat ook mee. Ik
kom wat later, ik wil eerst de website verder afmaken, helaas lukt het dagen
niet om deze te publiceren op het Internet. Kleine Linde van 3 wordt op het
bodyboard vervoerd. Ze spelen, stoeien en snorkelen de hele ochtend. Dan
roept Roderick dat hij wil vertrekken en zwemmen we weer terug. Vlak daarna
vertrekken we. Onderweg zien we veel vliegende vissen. Ons ankerplekje is
nog vrij. Als we liggen ga ik eerst maar pannenkoeken bakken, we stikken van
de honger. En rozig dat we zijn..
Vanavond gaan we naar de barbecue in de vissershaven.
Helaas geen foto's van deze gezellige avond, ik had mijn toestel niet
meegenomen. Spijt, spijt, spijt. Mirella zag er hartstikke mooi uit in haar
nieuwe jurk, Bart was in opperbeste stemming, want de kinderen van de
Seaquest kwamen ook naar de barbecue, er was Caribische muziek. Kortom
een heel geslaagde avond. In het pikdonker weer met de rubberboot terug
naar ons schip.
Zaterdag, 20 augustus 2011, dag van vertrek Mirella en Bart.
Tja aan alles komt een eind, vandaag vertrekken Mirel en Bart alweer naar
Holland. We hebben een autootje gehuurd om hen naar het vliegveld te kunnen
brengen. Roderick brengt eerst nog om 7.00 uur Henk en Barbara van de Rapy
naar de Immigrations. Die kregen gisteren onder geen beding een
uitklaringsstempel voor vandaag. Maar ze wilden al om 6 uur vertrekken, daar
had de baas van Immigrations echter niets mee te maken, ze moeten vandaag
terugkomen. Gelukkig hebben wij net dat autootje, dus brengt Roderick ze
heen en weer, anders ben je uren onderweg. Onderhand heeft Mirella de
koffers gepakt. We besluiten vroeg te vertrekken en onderweg nog te lunchen.
Ze vliegen om 18.00 uur, maar moeten al om 14.00 uur op Hato inchecken.
In twee etappes gaan we naar de kant. Eerst Roderick met Mirella en de
bagage en daarna komt Roderick Bart en mij weer ophalen.
We passen maar net met ons hele hebben en houden in het autootje. We
hebben een leuk restaurant uitgezocht, daar komen we voor een gesloten
deur, pas om 17.00 uur open, Okay, we hebben nog meer ideetjes. Geen van
de adresjes is geopend, we rijden dan maar alvast richting Hato Airport, dan
pikken we onderweg een restaurantje. Niet dus, we passeren Tempo Doeloe,
een prachtig Indonesisch restaurant, langs de weg hangt een metersgrote
banner: "Nu geopend voor de Lunch". Waarom er dan smeedijzeren hekken
met grote hangsloten op de deuren zitten? Weer verder, naar Piscadera baai:
Niets!, naar Julianadorp: Niets! We krijgen nu toch wel een beetje de pest in,
het is wel zaterdag, waarom is er nergens iets open? Uiteindelijk zijn we al bij
Hato aangeland. We rijden nu nog een stukje verder naar de Hato Caves, daar
hebben we van de week heerlijke pasteitjes gegeten. Auto geparkeerd, op weg
naar de bar, struikelen we bijna over de Iguana's. Toch weer hartstikke leuk.
Komen we bij de bar, hebben ze precies 2 pasteitjes, dus voor ieder een halve.
Bart vindt het hier zo leuk en de pasteitjes zo lekker, dat hij ons trakteert.
Grote poten dat ze hebben en een grote drollen dat ze maken....
Nu hebben we pas echt trek, dus hup weer in de auto verder op zoek.
Uiteindelijk belanden we bij een Snack, waar een bordje staat Lumpia's
Galinas, dat lijkt ons wel wat. Ik ga voor de zekerheid eerst maar even
informeren. Heeft U kiploempia's? De Chinese jongen kijkt me aan, snapt niet
waar ik het over heb, ik wijs op het bordje, nou dan gaat hij maar even achter
informeren. Over 10 minuten. Okay, kom maar jongens, dan zijn ze in ieder
geval vers, dan nemen we nu lekker wat te drinken.
Na 10 minuten komt er een Pick up truck aanrijden, de chauffeur komt een
zakje taugeh brengen. Misschien gaat het er toch nog van komen... En ja hoor
daar zijn ze, 8 krakend verse, gloeiend hete loempia's. We maken de oude
mevrouw een compliment, dat ze Bon Bon zijn en ze begint helemaal te
stralen. Danki, Danki met haar duimen omhoog. Zo nu kunnen we eindelijk naar
het vliegveld. Nog een half uur in de hitte wachten en dan kunnen ze inchecken.
Daarna gaan ze meteen naar de boardingroom, want daar is het lekker koel.
We hebben een hele leuke tijd gehad met zijn allen, ze hebben veel van het
zeeleven meegekregen, maar we zijn allemaal doodmoe. Goede Reis en tot
volgend jaar in...?
Wij rijden door naar de uiterste punt van het eiland, Westpunt. Het is een leuke
route. We willen aan het strand een drankje nemen, het is zo heet, je doet
gewoon niet anders, je stikt van de dorst. We komen bij prachtige baaien,
klauteren dan over lange trappen naar beneden of over steile weggetjes, maar
waar we ook aankomen, de tentjes zijn gesloten of gaan net dicht. We worden
er chagerijnig van. De baaien zijn overigens schitterend.
Ook hier weer overal waarschuwingsborden: als je een Lionfish ziet moet je
direct de autoriteiten waarschuwen. In principe komen er geen
levensgevaarlijke vissen voor in de Caribische zee, maar de Lionfish, die
bijzonder giftige stekels heeft, rukt op en die proberen ze op alle mogelijke
manieren tegen te houden.
Onderhand zijn we al weer richting Willemstad, nog steeds uitgedroogd, we
hebben alleen nog een restje kokend hete cola in de auto. Daar word je ook
niet vrolijk van. We zijn moe, bij het uitkijkpunt op een flamingogebied gaan
we natuurlijk wel nog even kijken. Gelukkig lopen er een paar, dat maakt veel
goed. Ze zijn echt prachtig roze en groot.
Dan een laatste stop bij het Rodeo House of Ribs, waar we eerst een karaf vol
water met ijsblokjes laten komen, dan een paar biertjes, dan een Frozen
Lemon, he he, we kunnen er weer tegen. Roderick bestelt een bord Spareribs
waar je U tegen zegt en ik Steaks met gebakken aardappelen. Willen we nog
uitgaan vanavond? We hebben nu een auto. Nou vergeet het maar, we willen
alleen nog maar naar bed. Snel terug naar de boot dus.
Zondag, 21 augustus 2011, Spaanse Water.
Over deze dag kan ik kort zijn, we hebben helemaal niets gedaan. We waren zo
moe. Alleen de boot verplaatst. Er is vrijwel geen wind en alle boten dobberen
om hun ankerlijn, alleen de onze moest zo nodig tegen de richting in drijven,
waardoor we op een haartje na de Linea raken. Wij gaan ankerop en zoeken
een ander plekje.
Maandag, 22 augustus 2011, Spaanse Water, Onweer.
Eerst nogmaals ankerop en het schip verplaatst naar een wat gunstiger plek.
Het is hier in het ankergedeelte beredruk er is nauwelijks meer een plaatsje.
Dan vanochtend met de Vreugdehil bus naar de Supermarkt. Het hele busje
zit vol, wel altijd leuk om met al die gelijkgestemde mensen op het busje te
wachten, de rit er naar toe, boodschappen doen en weer wachten tot we
teruggebracht worden naar de haven. Je praat met iedereen. Weer terug gaan
we maar eens aan het huishouden. Het is zo onvoorstelbaar heet. We bewegen
langzaam in een hete brei. We gaan met de dinghy naar het strandje om even
te snorkelen en een ijsje te eten. Altijd heerlijk. Wederom de Barracuda
ontmoet en ook zijn kleine broer. Tussen een school grote zilveren vissen
gedreven, ze waren zeker 45 tot 55 cm groot. Gaaf. Dan weer terug, in het
ankergebied liggen alle schepen weer rommelig door elkaar. Als er wind is,
draaien de schepen automatisch met de kop op de wind, nu dobberen ze een
beetje alle kanten op. De Happy Bird doet er nog een schepje boven op, het
anker ligt achter ons en het schip drijft steeds verder naar voren, nu raken we
in botsing met een klein verlaten groen bootje met overal scherpe uitsteeksels.
Toch maar weer ankerop, maar waar moeten we dan heen? We zien een
plekje, ankeren, maar vertrouwen het toch niet, als het raar gaat waaien,
komen we bijna zeker in de problemen. Weer het anker ophalen, achteruit
manoeuvreren en verder zoeken. We varen om het hele gebied heen en
denken dat we een plekje zien, Nee, weer niet, daar is een ondiepte, Nee daar
ook niet, dat valt buiten het ankergebied en dat zijn ze juist aan het
controleren. We krijgen er een kunstkop van. Na lang zoeken vinden we een
geschikte plek naast een groot schip, we ankeren tweemaal overnieuw om zo
ruim mogelijk te liggen. Okay, we zijn wel tevreden. Dan komt er een dinghy
aangevaren: Die komen ons waarschuwen dat zij daar ook gelegen hebben en
drie keer door dat grote schip geraakt zijn, omdat dit schip zo raar uitzwaait.
Dat nemen we natuurlijk ter harte, dus wederom het anker opgehaald ( we
hebben toch niets beters te doen), maar wat nu? We gaan terug naar het begin
en leggen het schip zo neer, dat we half over de ondiepte heenscheren bij het
draaien, dat moet lukken. Het voelt niet goed, maar ligt uiteindelijk prima. We
controleren 100 keer en gaan zo de donkere avond in.
Maar er staat ons nog iets te wachten, een ongelooflijk onweer recht boven
ons. Eerst vond ik het heerlijk, lekker in mijn nakie in de koude regen staan. Ik
nodig Roderick ook uit, maar die was helemaal niet blij, die stond te rillen. We
zijn helemaal geen koud water meer gewend. Het koude water uit de kraan is
ook altijd nog 32 graden. Helemaal verfrist ga ik naar het onweer staan kijken.
Het is spectaculair, ik kan daar wel van genieten. Hier op het water is het
aardedonker en dan overal die flitsen. Gaaf! Totdat er een flits vlakbij in het
water slaat, met een donderklap erbij, je oren doen er pijn van. Dan wordt het
absoluut minder leuk. En het houdt maar niet op, binnen no time heb ik 5 volle
emmers water in de kuip staan. Ik maak van de nood een deugd en besluit alle
zoute zee-handdoeken uit te spoelen, als het onweer verder trekt, hang ik ze
allemaal aan de zeerailing in de regen. Morgen kunnen die zo weer de kast in.
In het veld schepen is er grote onrust, omdat iedereen relatief dicht bij elkaar
ligt, komen er een aantal in de problemen. Bij een paar schepen is alle
electronische apparatuur naar de knoppen door de bliksem. De Internetserver
ligt er hier ook weer uit. Internet is al zwak hier, we proberen al dagenlang het
verhaal van Mirel en Bart te publiceren. Een dag lukte het, maar een deel was
helemaal verkreund op de site gekomen, alles weer gecorrigeerd en overnieuw
proberen te publiceren. We zijn er af en toe wel 6 uur mee bezig, ondertussen
schrijf ik gewoon door en eens krijgen we het vast wel weer voor elkaar.
Dinsdag, 23 augustus 2011, Spaanse Water.
Het is nog steeds smoorheet. Over het radionetje doet iedereen zijn verhaal
over de onweersbuien. Het blijkt dat de bliksem is ingeslagen in een rots
vlakbij, ongeveer 300 meter verderop, mensen hebben daar een enorme
vuurbol gezien. Het onbestendige weer wordt veroorzaakt door de Hurricane
Irene, die over Haiti naar de Amerikaanse kust trekt. Ruim boven ons langs
dus, maar wij krijgen daar wel de nawee-en van. We laten ons verrassen.
Hier is de bliksem ingeslagen Spaanse Water weer in de zon.
Woensdag tm zondag, 24 tm 28 augustus, Spaanse Water Curacao.
De bliksem is dus ook in de antenne van de Internet Server geslagen, we
hebben dus al dagen geen access. De onweer- en stormdepressies blijven
maar overkomen. Woensdag kregen we de reverse wind, die kwam in no-time
opzetten uit het zuidwesten met zo'n 30 knopen. Alle schepen draaien dan
ineens om, de een sneller dan de ander. Het ankerveld ligt mudvol, dus dat
geeft gegarandeerd problemen. Wij hebben als een haas de zonnetent
afgebroken, alles zeevast gezet en de motor startklaar gezet, voor geval dat.
Verder buiten zitten kijken wat er ging gebeuren. Het is dus pikdonker, via de
marifoon horen we de schepen elkaar oproepen en waarschuwen, dat er
gevaar voor aanvaring bestaat. Diverse schepen zijn losgeslagen, een
katamaran ligt op het koraal gestrand tegen het eiland. Wij zijn er wederom
goed doorheen gekomen. Donderdag weer enorm onweer, het blijft maar
doorgaan. Meestal zie je de bui van te voren al aankomen, maar het gaat
razendsnel. Tussen de buien door komt de zon weer te voorschijn en is het
gewoon weer loeiheet.
en weer en weer
Met regen, zon, hitte en zout slijt alles als een gek. Ritsen van tassen en
kleding rotten vast, alles van ijzer roest weg, dus gooi maar weg dat leuke
tasje, dat slimme hoesje. Schoenen en riemen schimmelen. Onze kleding valt
bijna van je kont af, steeds nat van het zeewater als we met de dinghy varen,
verder zweet ik me rot. Ik spoel het continue uit. Toch nog een keer te weinig.
Mijn leuke (en vooral lekkere) witte broek, waarvan ik dacht dat hij helemaal
droog was, heb ik 2 dagen laten liggen. Door de zoute lucht trekt hij toch vocht
aan. Toen ik hem aan wilde doen, bleek de ceintuur zo geroest, dat deze overal
op mijn broek grote roestvlekken veroorzaakt heeft. Niet meer te redden. Zo
zonde. Aansluitingen van fototoestellen, apparatuur, alles corrodeert. Roderick
is nu bezig met de rubberboot, daarvan beginnen ineens de lasnaden los te
laten. We hebben ons handen vol ermee. Koelkast goed schoonhouden, kastjes
uitsoppen. De limoentjes die ik 2 dagen geleden gekocht heb, zijn nu een bonk
schimmel. De knalharde grote avocado is in anderhalve dag zo overrijp, dat hij
in de prullebak beland. Vervelen doen we ons dus niet.
Vrijdag zijn we weer naar het Happy Hour en de Barbecue in de vissershaven
geweest. Bijna alle zeilers komen daar naar toe, hartstikke gezellig. Nu wel
mijn fototoestel mee natuurlijk. Maar eigenlijk had ik mij de moeite kunnen
besparen, want foto's van een zwarte negermuzikant in het donker willen toch
niet zo best lukken. Het eten van de barbecue was weer heerlijk.
Wij waren al weer aan boord, toen het weer begon te onweren, aan alle kanten
hoorde je de dinghy's door de nacht over het water scheuren om op tijd binnen
te zijn. Zaterdag is Roderick eerst met de supermarkt-shuttlebus
boodschappen wezen doen, daarna hebben we de bus naar de stad genomen.
We gaan naar de film: de nieuwste film in de serie van de Apenplaneet. De film
was niet wat we verwachtten, mag niet refereren aan de Apenplaneet, een
serie die toch een zekere artistieke waarde had. Maar blij dat we gegaan zijn,
anders hadden we toch het gevoel dat we wat gemist hadden. Dan van ons
laatste geld een grote bowl soep gegeten in dat kleine Chinese zaakje, dan een
geldautomaat opzoeken, een Curacao ( ja ik weet er hoort een accent onder de
tweede C, maar dat heb ik niet) telefoonkaart kopen, onderhand zijn we weer
uitgedroogd, dus weer ergens wat drinken en dan weer naar de bus. Helaas
onze bus is net vertrokken, we moeten anderhalf uur wachten. We proberen bij
tientallen kleine busjes een deal te maken, maar dat gaat deze keer niet
lukken. Dus gewoon wachten.
Voor de kosten van de bus hoef je het trouwens niet te laten, voor een grote
stadsrit betaal je Naf 1,60 (0,64 eurocent) en buiten de stad Naf 2,00. Voor de
particuliere kleine taxibusjes betaal je Naf 3,00 (1,20 euro). Maar het kost dus
wel wat tijd, maar meestal vind ik het erg leuk om met de locals in de bus te
zitten. Bijna alles kan hier. Op de heenweg zaten we in een kleine taxibus met
allemaal Big Momma's met grote enorme billen in stretchleggings, strakke
glittertopjes in paars of roze, grote sieraden, felle kleuren en zware tassen. Bij
het eindpunt hielp Roderick mij de bus uit en besloot de andere dames ook
maar even te helpen met uitstappen. Nou de complimenten en het gegiechel
was niet van de lucht. Luid roepend, zwaaiend en Danki Danki roepend gaan ze
weer verder.
Zondagochtend half zes: Regen! Wie een spat voelt, roept
meteen keihard, want alle luiken moeten direct dicht. Er is geen tijd te
verliezen, kijk maar...
Maandag, 05 september 2011, Curacao, Spaanse Water.
We zijn alweer een week verder. Het weer is genormaliseerd, dat wil zeggen
overdag 34 graden, overwegend zonnig en bijna altijd wind, 's nachts daalt de
temperatuur tot 29,7 graden. Korte broekjes hemdjes weer dus. Het tempo
ligt niet hoog, zodra ik beweeg, breekt het zweet uit. We zitten continue op
handdoeken en hebben ook doeken bij de hand om ons hoofd te wissen of onze
handen te drogen. Het zweet druipt op de computertoetsen, die daar ook niet
beter van wordt. We houden de weersvoorspellingen angstvallig in de gaten.
Hurricane Irene, hurricane Katia. Tot nu toe gaan ze allemaal netjes
bovenlangs, we hebben dus alleen last van de randverschijnselen. Wij hadden
trouwens ook nog inductieschade van het heftige onweer. Daar kwamen we
van de week pas achter. De display van onze raymarine windmeter geeft niets
meer aan, weer 1000 dollar uit de pot. We zijn wel verzekerd voor
inductieschade, maar we hebben een hoog eigen risico, dus het gaat gewoon
van onze eigen centjes af. Veel cruisers hebben gelijksoortige schade, de
Raymarine spullen op het eiland zijn uitverkocht. Wij hebben een nieuwe
besteld, die uit Miami moet komen. Verder klussen we door, wat niet altijd
meevalt met deze hitte. Maar dan kun je altijd nog even in het water springen.
Voor de tocht over de Pacific moet het schip helemaal klaar zijn. Nu gaan we in
principe pas in januari de Pacific op, maar dit vergt heel veel voorbereiding.
Kaarten en boeken sorteren en op logische volgorde opbergen, via Internet
proberen we erachter te komen of er visa nodig zijn, wat de Douane- en
Immigratievoorwaarden zijn, wat we aan extra kosten kunnen verwachten, wat
voor weersomstandigheden we daaar aan kunnen treffen enzovoort. Op de
eilanden in de Pacific zijn de levensmiddelen gruwelijk duur en ook van slechte
kwaliteit, de aanvoer bepaalt het assortiment. Op sommige eilanden komt er
slechts eenmaal per maaand een bevoorradingsschip. Daarbij maken we tussen
Galapagos en de Marquesas eilanden een overtocht van ongeveer 31 dagen en
nachten non stop. We moeten dus zorgen dat we een uitgekiende voorraad bij
ons hebben. We gaan hier al een groot deel foerageren. Hier in Curacao hebben
we prima supermarkten, die een goede sortering hebben en ook bijvoorbeeld
Hollandse artrikelen verkopen, zoals ketjap, rookworst, kapucijners, een groot
Conimex assortiment, Unox enzovoort. Onze volgende stop wordt Aruba, dat is
al veel meer Amerikaans georienteerd en een stuk duurder. Dus hier in
Willemstad slaan we groot in voor het komende half jaar. Blikvoer, droogvoer,
plastic zakken, schoonmaakspullen, Ibuprofen, toiletartikelen, een hele
uitzoekerij dus. En er blijft ook nog een heleboel voer, wat we pas in Panama
aanschaffen. We zijn er best heel druk mee. En voor die tijd brengen we ook nog
een aantal weken door tussen de ABC eilanden en Panama, langs de kust van
Zuid Amerika en de San Blas eilanden.
Vanwege de hitte drinken we ons een ongeluk, de koelkast kan het ook maar
moeilijk bijbenen met die hoge temperaturen, dus kopen we iedere dag een
gallon ijsblokjes. Dat kan hier bijna overal. Maar ook de ijsblokjes moeten eerst
een rit in de rubberboot maken, dus full speed naar huis anders is een groot deel
al gesmolten. En Oh, wat smaakt dat heerlijk!
Vandaag zijn we weer een dagje met de bus naar het centrum van Willemstad
geweest, waar we heerlijk door de stad hebben lopen slenteren. Willemstad
heeft een erg mooie architectuur, kleurig, veel sierornamenten, vooral in Punda
en Otrabanda kun je de tijd leuk zoet brengen. Na 40 minuten op de bus
wachten in de hitte en een rit van 45 minuten is het eerste wat je doet een
terras opzoeken om weer even bij te tanken. Hier bij "De Buren" kun je dan ook
nog de Caribische editie van de Telegraaf lezen. Frozen Cappucino erbij, hmmm.
Goed begin.
en dan hier gewoon nog een kleine impressie van de stad.
Kleurig, mooie vormen, veel verscheidenheid en Hollandse dakpannen.
Relief muurversiering op een pleintje en in een straatje.
straatnaambordjes op wrakhout en overal airco's aan de zijmuren, rottige
elektra aansluitingen en veel zwerfvuil. Het begrip afval scheiden kennen ze hier
helemaal niet. Alles gaat bij elkaar op een grote hoop.
In dit winkeltje vinden we onze eigen schat: een fles Mount Gay rum, de
lekkerste rum die je je maar kunt denken. Gemaakt in Barbados, als je deze
eenmaal gedronken hebt, wil je gewoon geen andere meer.
We gaan nog een loempiaatje eten en een paar stokjes sate en dan de bus weer
opzoeken. Het is nu zo heet, ik val bijna flauw. Rustig aan verder. Weer terug op
ons vertrekpunt, de bushalte bij Caracasbaai.
Het is verboden om maar het kleinste stukje koraal mee te nemen. Hier wordt
de weg afgezoomd met hele brokken koraal. En vervolgens weer met de dinghy
terug naar onze drijvende stad. Lekker weer thuis!
En ik was weer een keertje in mijn eentje snorkelen, kwam ik deze leuke jongen
tegen. Even later kwamen al zijn broertjes en zusjes kijken. Ben ik maar even
een rondje om gegaan.
De foto's van de Barracuda's heb ik van Internet, dus niet zelf gemaakt.
Hartelijk dank aan de makers.
Nieuwe Bankproblemen!
Ik ben zo verschrikkelijk boos, die K..Rabobank. Een van de belangrijkste
redenen om naar Nederland te gaan afgelopen juli, was dat we zulke problemen
met onze pinpassen en creditcards hadden. We hoopten dit nu eens en voor al
op te lossen. Het ging dan weliswaar met horten en stoten ( 1e keer pas voor
Roderick ipv voor mij, 2e keer oude pas, 3e keer niet werkende pas, 4e keer
nog een keer dezelfde pas met vervaldatum binnen 6 maanden), maar
uiteindelijk hadden we bijna alle bankpassen, Mirella heeft toen ze naar ons toe
kwam mijn creditcard nog meegenomen en zowaar alle passen werkten. Echter
vertelde zij ons dat ze problemen had om op onze zakenrekening te komen.
Oh jee, wij ook proberen, kan Roderick weer niet zij zijn geld komen.
Weer geklaagd, zo waar ook weer geregeld. Wij blij. Komt Mirella weer terug in
Holland: Mam, ik heb een verrassing voor je, er ligt hier een nieuwe pinpas voor
je". Heb ik niet nodig, heb ik niet besteld, de mijne is prima, alles doet het.
Weer gemaild, antwoord: "Tja mevrouw, U heeft nog een Europas, die worden
allemaal omgezet in een Wereldpas". Ik weer: " Lieve Mevrouw, van de bank, er
staat met grote letters WERELDPAS op mijn bankpas". Zij: Nee hoor, dat kan
niet, hier staat dat u nog een EUROPAS heeft". GRRRRR, dit lijkt niet zo erg,
maar is het wel. Als je namelijk een nieuwe pas krijgt, moet je die eerst
activeren bij je eigen Rabobank in Amstelveen, te gelijkertijd wordt de oude pas
gedeactiveerd. Dus weer een brief gemaild. Briefje terug met een groot" Kan ik
er wat aan doen?" gehalte. Ik weer: " Mevrouw mijn pas is prima, kan ik die
blijven gebruiken?" Zij: "Ja hoor, Geen probleem, maar binnenkort moet u toch
die andere activeren". Ik weer: " Okay, de nieuwe pas ligt in Amstelveen, die
moet daar geactiveerd worden, ik van onderweg naar Columbia. Geeft u maar
een oplossing". Zij: " Tja erg vervelend, maar binnenkort wordt uw oude pas
ongeldig, dus u moet hem toch maar even activeren, dag Mevrouw, als ik nog
iets voor u kan doen, neemt u maar contact met me op. Met vriendelijke
groeten".
Hiervan krijg ik nu echt wurgneigingen. We dachten juist dat we het nu voor
elkaar hadden. De eerstvolgende keer dat we weer in Nederland zijn, open ik
direct een andere rekening. Gek word ik er van. We hebben al 40 jaar een prive
rekening bij de Rabobank en ook al 12 jaar een Rabo zakenrekening.
Eigenlijk nooit iets te klagen gehad, maar de laatste 2 jaar hebben ze alle
schade ruimschoots ingehaald. We vallen van de ene sores in de andere. Nu
weer een oplossing zoeken.
Donderdag, 08 september 2011, Spaanse Water, Curacao.
Nou we hebben een oplossing gevonden. Een van de cruisers, Huib Jan van de
Seaquest, die hier ook met zijn schip ligt, is naar Nederland en komt volgende
week weer terug. Zijn vrouw en kinderen zijn hier nog op hun schip. Roderick is
daar langs gegaan, Jannet heeft naar Huib Jan gemaild, wij hebben met Mirella
gemaild en voortdurend ge-SMS-t. Mirel heeft contact opgenomen met Huib Jan
en mijn bankpas bij zijn hotel in IJmuiden afgegeven. Als het goed is heb ik dan
dinsdag weer een pinpas. Op naar het volgende, dat ze kunnen verzinnen.
Vanmiddag hebben we leukere dingen gedaan. Roderick heeft een
klaverjasmiddag georganiseerd. Helaas waren er maar weinig inschrijvingen.
Sukkels, iedereen is druk, maar de meesten liggen hier al maanden. Dan kun je
je toch wel een middagje vrijmaken. In ieder geval hebben wij supergezellig
zitten kaarten. Volgende week proberen we het nog een keer. Roderick had
trouwens eerlijk gewonnen, de prijs: een plastic schuifmaat van Budget Marine.
Altijd handig en roest tenminste niet.
Vrijdag, 09 september 2011, Spaanse Water, Curacao.
Vandaag hadden we de auto van Pim gehuurd. Eerst zijn we met Rob en Josien
van de Inish naar de werf in Piscaderabay en naar Marine Curacao gereden. Zij
wilden Pims auto ook huren voor vandaag, maar wij waren hen voor geweest.
Nu zijn we daar gewoon met zijn vieren heengegaan. In een "snack" lekker wat
gedronken met een kroketje erbij, toen langs Best Deal, waar we voor de som
van 79 Naf een printertje hebben gekocht. Daarna hebben wij hen weer naar
het Spaanse Water teruggebracht en begon voor ons het echte werk. De
voorraad boodschappen inslaan. Eerst naar AH, dat is zonder auto bijna niet te
doen. Onderhand ben ik goed op de hoogte van de Antilliaanse prijzen en AH
legt daar toch flink wat bovenop. We hebben daar uiteindelijk niet veel mee
genomen. Wel hadden ze een flinke stapel boeken voor 15 Naf (6 euro) dus
daar hebben we onze slag wel weer geslagen. Ze hebben ook een afdeling met
Nederlandse tijdschriften, de Margriet, Libelle, Viva, Flair en -tig andere. De
eerste gedachte is Oh wat leuk, en nog redelijk betaalbaar ook, ongeveer 3,80
euro, maar alf je deze bladen dan in kijkt en je ziet de nieuwe wintermode,
kinderopvoedproblemen en allerhande kneuterige huis en tuin dingen, dan denk
je laat maar! Hier hebben we helemaal geen binding meer mee. Dan met de
auto naar de Vreugdenhil supermarkt. In een mum van tijd hadden we een kar
vol, Roderick gaat dus vast langs de kassa om dit in de auto te laden en
onderhand ga ik de volgende kar vullen. Geagiteerd komt Roderick de winkel in
rennen, je moet komen betalen, mijn creditcard wordt niet geaccepteerd. Tja,
het zal hem eens wel meezitten, dus ik naar de kassa. Wordt mijn Card ook niet
geaccepteerd. In gedachte de bankproblemen vrezen we het ergste, maar aan
de andere kant maakt de caissiere ook niet zo'n snuggere indruk. Wij mopperen,
uiteindelijk blijkt hun apparaat het niet goed te doen of ze hebben het zelf
verkeerd gedaan. Roderick is dan meteen weer in alle staten. Ik heb dus
gewoon met de creditcard kunnen betalen. Okay, we gaan weer door. De
supermarkt is duidelijk gisteren bevoorraad, alle schappen zijn weer vol. Fijn,
dan kunnen we dus alles meteen meenemen. Alleen met het bevoorraden
komen in deze streken ook de kakkerlakken mee. Als ik een zak rijst pak,
rennen ze weg, bij de groente en de koekjes afdeling idem. Nu kunnen we alles
wel afblazen, maar volgende week is het weer hetzelfde liedje, het hoort er
gewoon bij. We gaan met 10 grote tassen naar huis. Roderick moet 2 keer met
de dinghy heen en weer varen.
We laten alles in de kuip staan en beginnen alle etiketten van de blikken af te
halen, omdat kakkerlakken zich daar vaak verstoppen en ook hun eitjes daar
leggen. Alle blikken worden afgewassen met een antiseptisch sopje. Nee, we
zijn geen sukkels, we hebben eerst met een permanente stift er op geschreven
wat er in zit. Alle rijst en macaroni gooien we over in plastic zakjes, argwanend
bekijkend en inspecterend. Kortom alle verpakkingen moeten eraf, de uien en
de aardappelen gaan ook in hetzelfde sopje en moeten daarna weer te drogen
worden gelegd. Zo 10 tassen vol. Onderhand is bij Normans het Happy Hour
begonnen. Onderweg daar naar toe passeren ons een aantal dinghy's, Hee, jullie
komen toch ook wel? We moeten dus ook nog voortmaken, want we willen ook
daar eten van de barbecue. Bekaf komen we aan, waar we hartelijk verwelkomd
worden en iedereen direct met ijskoud pils voor ons aan komt zetten. Na 1
biertje voel ik hem al zitten. Toch eerst maar wat eten..
Het werd weer heel gezellig.
Zaterdag, 10 september 2011, Spaanse Water, Curacao.
Om een of andere reden heb ik niet zo'n zin om te beginnen. De hele boot staat
vol met blikken en flessen, die weggeborgen moeten worden. Maar eerst moet
de oude voorraad uit alle hoeken en gaten gehaald worden, onder de vloeren
vandaan, onder de bank, het kastje onder de stoel moet leeg. De meuk wordt
steeds groter, dan alles rubriceren, data controleren, tellen en noteren en dan
proberen de hele zooi op een logische wijze weg te stouwen, bij zware zeegang
mag het niet tegen elkaar aan slaan of gaan schuiven, dus alles moet klem
gezet worden. Om 17.00 uur ben ik eindelijk klaar en het is best gelukt. We
hebben nog steeds leefruimte. Ik heb ongelooflijk veel zin om even te
zwemmen en snorkelen. In de baai aan de andere kant van de weg, de
Caracasbaai, schijn je te kunnen snorkelen. Met Mirella en Bart waren we er ook
al eens heen gelopen, maar toen lag het vol met afval en het zag er ook niet
uitnodigend uit. Nu zijn we 200 meter verder gelopen, daar staat een klein
barretje op een keien strand, Roderick kan lekker een pilsje drinken, terwijl hij
mij in de gaten houdt en ik duik meteen de zee in. Verrassing ten top! Het water
is kraakhelder, ik zwem naar de rotsen, daar hebben ze ook een zooi troep in
het water gemikt, betonnen platen en stukken pilaar, maar die zijn helemaal
overgroeid met koraal. Het ziet er schitterend uit, vol zee- anemonen,
waaierkoraal, hersen koraal, hertshoornkoraal. Door de schitterende
schuilplaatsen zit het vol met vis. Werkelijk alle kleuren grote vissen en in
enorme aantalllen. Super gewoon en zo'n verscheidenheid! Jammer dat we dit
plekje niet ontdekt hebben toen Mirel en Bart er nog waren. Maar dan zouden
we weer geen Barracuda's gezien hebben. In ieder geval kon mijn dag niet meer
stuk. Morgen ga ik weer.
Zondag, 11 september 2011, Spaanse Water, snorkelen in de Caracasbaai.
Wauw, ik stond vanochtend al gelijk te stuiteren. Alle snorkelspullen gepakt,
drinken mee, onder water camera mee en huppetee. De dinghy leggen we bij
Normans en dan is het misschien 800 meter lopen verderop. Ik wil een beetje
vroeg, want er staan picknicktafels en banken met een parasol erboven. Daar
wil ik wel graag zitten, maar de locals gaan op zondag ook altijd met de hele
familie naar het water, compleet met enorme koffers eten en drinken en
meestal ook nog een barbecue. Beetje opschieten dus. Hans en Lydia vna de To
Windwards komen ook. Met hen varen we in principe samen op naar Columbia.
Foto's maken met het onder water fototoestel valt zeker niet mee. Je kunt het
slecht zien, het onderwerp is moeilijk in focus te houden en onderhand dein ik
mee op de golven , dus een hoop foto's zijn onscherp. Plus als je zo
geconcentreerd bezig bent drijf je door de golven ook ongemerkt naar het
koraal, ik had de grootste moeite om boven in de hoogte stekend koraal weg te
kunnen zwemmen. Ik wil niets beschadigen, maar ook niet beschadigd worden.
De spectaculaire vissen kan ik jullie nog niet echt goed laten zien, maar een
aantal foto;s zijn heel aardig gelukt. Waarom de ene wel lukt en de ander niet, is
me nog een raadsel, maar de aanhouder wint. Van de honderd genomen foto's
houd ik er acht over en een paar lege batterijen. Hier een impressie. Om te
beginnen een uit de kluiten gewassen brilvis.
Bijna alles is hier begroeid met koraal, spons koraal, hertshoornkoraal,
waaierkoraal, hersenkoraal, vuurkoraal. Het koraal zelf is versierd met
allerhande schelpdieren en verschillend gekleurde anemonen. Het is net of je in
een sprookjestuin ronddrijft.
Vrijdag, 16 september 2011, Spaanse Water, Willemstad.
Zo langzamerhand krijg ik er een sik van, boodschappen doen en afwassen. Kom
op we gaan weer een dagje de stad in, een beetje cultuur snuiven. Anderhalf uur
later lopen we in Punda, eigenlijk wilde ik de synagoge bezoeken en het Kura
Hulanda museum. Dat is er dus niet van gekomen. We passeerden een
krakkemikkig kapperszaakje en Roderick vroeg of ik mijn haar nog wilde laten
knippen. Ja goed idee, naar binnen dus. Een Big Mamma achter een morsige
toonbank met een paar oude kranten, alle planken van dik opgezwollen
spaanplaat, anderhalve pot creme, een Antilliaanse kapster uitpuilend in een
roze jumpsuit en een frele kapster, die alleen maar Spaans sprak. Ik kon
meteen een beurt krijgen, zei de Madam. Nou dat kon dus niet meer stuk. De
kapsters hier zijn gek op steil haar, dus het Spaanse meisje kon zich uitleven. En
knippen kon ze, geen haartje ontsnapte haar, daarna nog met een uitgeklapt
scheermes in de weer. Een kort en strak koppie werd het. Ik haalde uit
gewoonte even mijn handen er doorheen, maar dat mocht niet. Ze kamde het
direct weer glad en spoot er meteen een dikke laag lak overheen. Vervolgens
vroeg zij iets in het Spaans, waaruit ik begreep of zij mijn wenkbrauwen ook
moest doen. Si, Si, Vale (Ja, Okay). Eigenlijk ben ik op dit punt best een
dare-devil. Zij pakt een klodder vet, smeert die op mijn wenkbrauwen en gaat
vervolgens met een blank, loeischerp scheermesje mijn wenkbrauwen epileren.
Beide oogleden zijn nog in tact en het is hartstikke netjes geworden. Ze is een
uur constant met me bezig geweest en dan komt het op afrekenen aan. Geen
idee hoeveel het zou worden. In totaal 18 Naf (7,50 euro), dat vind ik dan weer
zo leuk.
Ik ben meteen helemaal in de mood voor wilde dingen, Roderick moet eerst wel
even wennen aan zijn nieuwe vrouw. In een kledingzaak pas ik een paar jurkjes,
die ik al ieder keer zag hangen en die mij toeriepen. Maar uiteindelijk vond ik ze
niet leuk genoeg staan. Roderick komt ook nog met een jurk aantzetten om te
passen. Ik wurm me erin , het zit voor geen meter, dus doe die direct maar
weer uit. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben warm en zweterig, ik
krijg het jurkje niet meer over mijn borsten heen omhoog, maar ook niet meer
over mijn heupen heen omlaag. Het heeft me heel wat moeite gekost om hier
letterlijk zonder kleerscheuren van af te komen. Phoei! Wel geslaagd voor een
luchtig India bloesje. Als we naar buiten stappen stortregent het. We hollen van
afdakje naar afdakje. Voor Roderick kopen we nog 2 paar zondagse plastic
klompschoenen voor aan boord (4 euro per paar), een paar witte en een paar
gesoigneerde zwarte, dus die mag ook niet klagen. Dan gaan we Surinaams
eten. We moeten nog opschieten, want we willen met de bus van 18.15 uur
mee, want het wordt onderhand al donker. 19.15 uur arriveren we bij de
Vissershaven, waar we bij Normans place al verwacht worden op het Happy
Hour. Iedereen sleept weer biertjes aan, het wordt weer een flink drinkgelag.
Even voor de goed orde: Hans heeft niet in z'n eentje al deze flesjes leeg
gedronken.
Er speelt een bandje van een toetsenist en een zangeres, die een fantastisch
stukje muziek weggeven. En daar moet op gedanst worden. Ik heb me even
heerlijk kunnen uitleven.
Aan het eind van de avond kwam Norman zelf nog de band versterken en begon
in het Papiamentu een Rap Song, waarin vermeld werd dat er donderdag weer
klaverjassen was, dat het zo gezellig was, dat er vrijdag weer barbecue is, de
prijs van de schotels enzovoort. Kortom een erg geslaagde avond.
Zaterdag, 17 september 2011, Spaanse Water.
Gisteren even mijn knie en mijn enkel vergeten, dat is vandaag wel anders.
Oud en krakkemikkig! Boekje lezen op de kuipbank en vanmiddag nog even
snorkelen in Caracasbaai. Weer met het fototoestel in de weer geweest. Heb je
een vis in het vizier, komt hij zo dicht bij dat hij niet meer op de foto past,
anderen duiken onder de rotsen of je drijft vanzelf door de golven over het
onderwerp heen. Hier onder het koraal zitten ook allemaal visjes verscholen.
Zondag, 18 september 2011, Spaanse Water.
Soms zit het mee, soms zit het tegen. Dat was dus vandaag het geval.
Gisteravond de website verder gemaakt en op het moment dat ik kontakt zoek
met de Internet Server hier op het Spaanse Water, slaat mijn computer op tilt
en is bijna niet meer aan de praat te krijgen. Uiteindelijk lukt het Roderick de
computer weer op te starten, maar het programma, waarop de website
gemaakt wordt en ook opgeslagen wordt, is niet meer aan de gang te krijgen.
Voortdurend slaat de computer in de stress. Paniek dus. Hele website weg.
Roderick is de hele nacht in de weer geweest om te proberen te redden wat er
te redden valt. Bekaf komt hij tegen de ochtend het bed in. De website is
grotendeels weer teruggehaald, maar de balk met hoofdstukken is weg, de
verdeling is raar, kortom een beetje een puinhoop. 's Ochtends direct met z'n
tweetjes weer aan de slag. Kop koffie, krentebolletje uit de hand en maar
blijven proberen, tegen twaalven lijkt het erop, dat we op de goede weg zijn.
Opgelucht ga ik naar de wc, maar een ongeluk komt nooit alleen. Shit, de wc
pompt niet meer af, maar zuigt wel water aan, dus de pot stroomt bijna over,
alles drijft vrolijk rond en wil ons niet verlaten. Ik begin "enthousiast" met een
popcornbeker de pot leeg te scheppen en probeer dan weer te pompen. Nou het
zelfde resultaat dus. Weer de boel leeggeschept, we wisselen van positie, nu ga
ik weer verder met de computer en mag Roderick verder met het verstopte
toilet. Om een lang smerig verhaal kort te houden, de hele boel moest gesloopt,
alle aansluitingen losgebikt, ontlasting, urinezuur en zout maken samen een
bikkelharde substantie. Bij het loshalen druipt er ook van alles overal overheen.
Een feestelijk gebeuren dus. De hele zondag hebben we ons met deze twee
zaken bezig gehouden, om half zes 's avonds was de website grotendeels
gerestaureerd en de stront geruimd. Het is dus niet altijd rozengeur en
maneschijn. Hoewel maneschijn was er wel, maar de rozen geurden anders.
's Avonds kwamen Lydia en Hans voor een vervolgcursus Klaverjassen. Leuk!
Maandag, 19 september 2011, Spaanse Water en Willemstad.
Vandaag moeten we langs de douane en de immigratiedienst om uit te klaren.
Morgen vertrekken we voor een paar dagen naar Bonaire, daar wil ik toch nog
graag even heen.We willen niet langer op het Spaanse Water blijven plakken,
hoe gezellig het ook is. Met de rubberboot naar de haven dus, dan drie kwartier
met de bus naar Punda, daar is het douane kantoor. Het is ongelooflijk, het lijkt
wel of wij het enige schip zijn dat uit moet klaren. We krijgen te maken met een
Spaanstalige douanebeambte, die van toeten noch blazen weet. Zijn collega
komt hem bijstaan en een kleine drie kwartier later hebben we ons stempeltje
te pakken. Dan naar Otrabanda voor de immigratiedienst. Toch een stevige
tippel van een dik half uur daar naar toe, voordeel is, dat we nu wel de weg
weten. De Immigratie-ambtenaar bestudeert de papieren grondig, rommerlt
wat heen en weer, maar als we laten weten dat we niet vandaag maar
morgenvroeg vertrekken, komt hij met problemen. We kunnen nu geen
uitklaringsstempel krijgen, we moeten morgenochtend maar terugkomen. Of
anders vanavond laat, hij is tot 21.30 uur open. Na veel heen en weer gepraat,
dat we morgenochtend niet kunnen komen omdat de bus dan nog niet rijdt en
dat we dan te laat (namelijk in het donker) bij Bonaire aankomen, dat we
vanavond niet in het stikdonker over een Godverlaten kade buiten de stad
durven te lopen en dan vervolgens niet meer met de bus naar het schip terug
kunnen en nog veel meer, krijgen we dan toch met zeer veel tegenzin een
uitklaringsstempel voor morgen. We durven er niet eens heel blij uit te zien,
want we hadden al van vele zeilers voor ons over dit probleem gehoord. Wij
gaan dus deemoedig en dankbaar de deur uit.
Nu we toch in Otrabanda lopen, wil ik toch nog wel langs het Kura Hulanda
museum. De Nederlandse ondernemer Jacob Gelt Dekker heeft in 1998
toestemming gekregen om een aantal verwaarloosde panden in Otrabanda op
te kopen. Hij heeft deze prachtig gerestaureerd, daarin een hotel met een casino
gerealiseerd en een schitterend antropologisch museum met een grote collectie
uit diverse Afrikaanse landen. Mali, Ghana, Ethiopie, Mesopothamie, Benin. Een
groot gedeelte is natuurlijk ook gereserveerd voor de slavenhandel. Veel foto's,
krantenartikelen, boeken, ketenen, denigrerende strips over zwarten, replica's
van slavenschepen, martelwerktuigen. In een van die historische kranten staan
bij voorbeeld advertentie's waar de verkoop van een dertigtal slaven
aangekondigd wordt, net zoals zij ons onder de Speurders in de Telegraaf. Je
wordt er stil van . Verder ook veel artefacten uit de thuislanden in Afrika. Van
voormalig keizer Haileselassie een mantel van leeuwenvel, muziekinstrumenten,
vruchtbaarheidsbeelden, maskers, kruiken en voorouderbeelden uit
opgravingen. We hadden een rondleiding met een Antilliaanse gids genomen, dat
was het geld dubbel en dwars waard. De gids was een wat oudere dame, die ons
als een strenge schooljuffrouw bij de les hield. Alle mensen die niet voor haar
hadden betaald, werden weggestuurd. Roderick was het braafste jongetje van
de klas, wist veel antwoorden en maakte grapjes met haar, wat haar onder
andere uitspraken als deze ontlokte: ' Meneer, U bent Top! Kunt U hier niet
blijven? Meneer wat weet U veel. Meneer ik moet zo om U lachen. Meneer nog
niet weggaan..." De rondleiding duurde 2 uur, erg interessant en leerzaam.
Bekaf en met platvoeten terug naar het busstation. Een tussenstop gemaakt op
het Wilhelminaplein, waar ik de dagschotel genomen heb: Zuurkool met
rookworst. Heerlijk, ook bij 33 graden. Nu weer terug aan boord. De zonnetent
afbreken en alles zeevast zetten, omdat we morgen bij het aanbreken van de
dag willen vertrekken.
We sluiten hier het hoofdstuk Curacao af en gaan verder met