Donderdag, 27 oktober 2011, van Bonaire naar Klein Curacao.
We zetten de zeilen en hebben een super comfortabele zeiltocht, flink wat wind,
niet al te hoge golven (1,5 m), het gaat heerlijk en snel in een lijn naar Klein
Curacao. We zien het al liggen, eerste indruk Marken aan zee, maar dat
verandert al snel. Wat mooi ziet het eiland eruit. Het is onbewoond, er is wel een
restaurant voor de dagjesmensen, die met de toeristenboot afgezet worden.
Ook zijn er overal afdakjes ter beschutting tegen de zon. Die zie je bijna overal
in de Carieb.
We varen rustig naar de kust om een plekje om te ankeren te vinden.
ook hier blijft het heel lang diep en dan ineens loopt de kust steil omhoog.
Voorzichtig aan dus, verder moeten we oppassen dat we niet in het koraal
ankeren, dat is verboden (en terecht), dus het anker moet aangrijpen op zand
en ook als het zou gaan krabben moet het nog steeds in zand grijpen en niet in
koraal. We hebben een mooie plek, het anker zit prima. Motor af, paradijselijk.
Nog geen 5 minuten later komt er een grote militaire helicopter op ons af, draait
een paar rondjes om de mast, heel laag, in de deuropening zit een man met een
camera. Controlefoto's van wie er liggen, morgen dus direct langs de douane in
Willemstad! Dan nu snel het water in, over 2 uur is het donker.
Het is glashelder, direct naast me gaat een school vissen, zo groot heb ik nog
nooit meegemaakt. Zo'n razende bol, die je op natuurfilms ziet, maar dan wel zo
groot als drie duinpannen. Miljoenen vissen! Atlantische Haring denken we.
Ze zien er goed eetbaar uit, de vissers hebben ze ook ontdekt, die komen met
hun bootje aanstormen en gooien als waanzinnigen hun net uit.
Onder de kiel zwemmen er een aantal, die ik gewezen heb, dat ze de andere
kant op moeten zwemmen. De vissers zwoegen zich een rotje, maar krijgen de
vangst niet voor donker binnen. Ze laten hun bootje aan het net liggen en gaan
naar huis. Het is aardedonker. Als je nu aan zou komen varen, zou je zo in hun
net verstrikt raken. We zwemmen naar het strand, het is kraakhelder, we
kunnen de zandkleurige platvissen op het zand onderscheiden. Tegelijkertijd
controleren we of ons anker goed ingegraven is. Ja dus.
En dan nu Dames en Heren, we proudly present:
Eindelijk gelukt, foto's van een zwemmende schildpad. Een Hawksbill Turtle.
Moe en zeer voldaan zwemmen we terug naar de boot, waar we heerlijk
geslapen hebben, ondanks dat we liggen te rollen als een gek. Klein Curacao is
maar een klein laag eilandje midden in de zee, de golven komen er van 2 kanten
omheen, dus de een duwt het schip over de stuurboord kant, de andere over de
bakboord kant. Als een hele grote schommelwieg.
Vrijdag, 28 oktober 2011, Spaanse Water.
We vertrekken direct na het ontbijt, na uiteraard eerst even gezwommen te
hebben. Dat is voor ons het zelfde als voor jullie een douche nemen.
Beetje rommelig zeetje, maar een lekkere wind, dus we gaan als een speer
richting Curacao. Om elf uur laten we het anker zakken in het Spaanse Water, er
liggen nog heel veel boten, die we al kennen van de vorige periode, plus een
aantal die met ons in Bonaire lagen. Het was net een Koninklijke intocht, al
wuivend varen we langs. We hebben de motor nog niet af, komen Hans en Lydia
in de rubberboot langsvaren, Lydia begint meteen heel enthousiast te roepen en
juichen, het is net Anita. Ook zij liggen hier dus nog steeds. We maken even een
praatje en gaan direct met de rubberboot naar de kant om de bus naar de stad
te nemen. We gaan samen naar de douane, maar de immigratie is een rot end
lopen, dat doet Roderick alleen. Onderhand ga ik wat spullen in slaan bij de
Apotheek voor de komende tijd en langs de drijvende markt voor verse waar.
We zullen elkaar weer treffen op het terrasje van de Buren. Al wie er komt geen
Roderick. De bus van 16.00 halen we dan ook al niet meer, waar blijft hij nou?
Tja, de Pondjesbrug stond open, dus moest hij met de veerpont, maar als de
grote zeeschepen binnenvaren, mogen ze niet meer oversteken. Bij de
immigratie kreeg hij nog problemen, dat ik niet meegekomen was en uiteindelijk
is hij ook nog maar een nieuwe anchorpermit gaan halen, de oude was al
verlopen, want als ze eenmaal aan het controleren slaan... De bus van 17.00 uur
arriveerde dus drie kwartier te laat, toen ging de zeer struise buschauffeuse,
knalrode haarlok, dikke armen en een enorme kont eerst nog rustig even pauze
houden, dus nu zijn we onderhand in de bus van 18.00 uur terecht gekomen, nog
bijna een uur rijden, dus in het pikdonker arriveren we bij de steiger, waar
onderhand het Happy Hour begonnen is. Er zijn wel 50 zeilers, waarvan we
driekwart kennen, dus iedereen spreekt ons aan. We brengen snel de
bootpapieren en de boodschappen aan boord en varen dan weer terug, want we
willen ook bij de barbecue eten. Dat kost hier 15Ang, 6 euro, en dan heb je een
complete maaltijd. Heel gezellig allemaal, maar we maken het niet laat, we zijn
bekaf.
Zaterdag en zondag, Spaanse Water.
We gaan bij wat bekenden buurten en wat kletsen heel wat af. Iedereen wil
weten hoe het met de Reversal wind was in Bonaire. Voor Curacao was er ook
een waarschuwing afgegeven, maar hier was er niets van te merken. Zondag bij
het directie strandje wezen snorkelen. Iedereen is daar zo enthousiast over,
maar wij zijn al erg verwend, lekker gesnorkeld, daar niet van. En nog een mooie
foto kunnen schieten van een gevlekte Murene.
Ook hier ligt er nog een anker op de bodem, iets groter dan het onze. Er is hier
ooit een vrachtschip op de kust geslagen, dat laten ze gewoon liggen, daar
neemt het zeeleven bezit van.
We wandelen terug naar onze dinghy en varen terug naar ons schip, waar we de
middag lui lezend in de kuip doorbrengen.
Zondagavond gaan we de weersverwachting ophalen en in principe vertrekken
we maandag naar Aruba, anderhalve dag varen.
Maandag, 31 oktober 2011, vertrek Curacao
Direct na het ontbijt gaan we naar de bushalte om de bus naar de stad te nemen
om uit te klaren bij de douane en de immigratie. De bus laat zoals gebruikelijk op
zich wachten, hij is weer een dik half uur te laat, maar we staan met zo'n 15
zeilers te wachten, dus dat is erg gezellig. Er vertrekken vandaag veel schepen,
omdat er ineens een goed weerslot is. Bij de douane moeten we op onze beurt
wachten, de computer daar is superlangzaam en laat het af en toe ook afweten.
De douane ambtenaren lopen allemaal in uniform, compleet met pistool in de
holster, alleen hebben ze niet zo'n gevoel voor decorum. Sommigen lopen binnen
met hun pet op, zonnebril aan hun oren onder hun kin bengelend, als de
computer lang op zich laat wachten, gaan ze even met hun mobiele telefoon
spelen of lol maken met hun collega's. Afijn we zijn al weer een uur verder, nu
naar de immigratie, half uur lopen, toegangspasje voor de kade halen, nog een
kwartier lopen, op onze beurt wachten bij immigratie, stempel in ons paspoort
en weer een dik half uur terug lopen. Dan de bus pakken, bijna een uur in de bus,
rubberboot pakken en weer terug aan boord. Om 14.00 uur zijn we dan bekaf
terug. Het goede nieuws is wel, dat ik ineens weer kan lopen! Al het zwemmen
en oefenen heeft absoluut geholpen, dus daar ben ik erg blij mee. Vervolgens
moet dan de buitenboord motor losgemaakt en aan boord gehesen, de
rubberboot op het voordek gehesen en vastgezet, binnen alles zeevastgezet en
dan kunnen we ankerop. Om 15.00 uur verlaten we het Spaanse Water. Er is
nauwelijks wind, dus we houden de motor er bij aan.
Nog een laatste afscheidsfoto van Willemstad en dan komen we in het gebied,
westerlijk, waar we nog nooit geweest zijn. We varen heel relaxed langs de kust,
eten alvast wat, voordat het zo donker wordt. We wilden eigenlijk een stop
maken in Santa Cruzbaai om te overnachten, maar het gaat lekker, de zee is
kalm, de temperatuur is heerlijk en de immigratie en de kustwacht doen heel
moeilijk, je moet precies melden waar je ankert en eigenlijk is deze overnachting
dus niet toegestaan, kortom we varen lekker de nacht door in een ruk door naar
Aruba.
We passeren de olieopslagtanks van Curacao en dan buigen we af naar Aruba,
motor uit, zeilen voluit en heel langzaam gaan we door de nacht. We varen maar
3 knopen en daar van is 1,4 knoop nog door de meelopende stroom. Voorlopig
houden we het zo, want we willen toch pas bij daglicht Aruba naderen en het
blijft hier 12 uur donker. Aruba is ook weer omgeven door riffen, dus je moet
goed kunnen zien, waar je vaart.
ARUBA, 12.30'NB, 070.02'WL
Onderhand is het 1 november geworden. We hebben bezoek gekregen van een
paar dolfijnen, die ineens direct naast de boot door de waterspiegel heen braken,
dan schrik je eerst wel, maar het is altijd weer feest als ze zo in de boeggolf
meesurfen. De zon heeft er vandaag een beetje moeite mee. Rondom ons
regent het bijna overal, wij komen er vanaf met een buitje en wat spetters.
We zitten nu heel dicht bij de laatste uitloper van Venezuela. Als je goed op de
volgende foto kijkt zie je onder de wolk de bergen van Venezuela.
We naderen de uiterste oostpunt van Aruba met ook weer een grote olie
raffinaderij en opslagtanks. De enorme olietankers varen af en aan tussen de
eilanden, Venezuela en Panama. We zijn in de nacht omringd door lichten en
moeten stuk voor stuk bekijken of deze schepen onze koers misschien kruisen
of ze voor anker liggen, hoe hard ze gaan, of als ze achterop komen, of ze ons
wel gezien hebben, het is verder stikdonker op zee en wij zijn maar een klein
scheepje met een klein lichtje. Met daglicht varen we langs de kust richting
Oranjestad. Bij Barcadero moeten we ons eerst bij de douane en immigratie
melden, met schip en al. Het is gevaarlijk aanlopen, we moeten eerst langs een
lang rif, het wordt ook al erg ondiep en de boeien zijn niet helemaal duidelijk. Ze
zijn zo geroest, dat je het verschil tussen een rode, groene of gele boei niet kan
zien. Roderick vraagt via de VHF toestemming om de haven aan te lopen en
wordt allervriendelijkst te woord gestaan. Dat is een goed begin. Aruba ziet er
hier niet aantrekkelijk uit. Allemaal zware industrie, smeulende vuilnishopen,
vrachtboten, zooi en stank, voor het eerst loop ik weer te hoesten. Bij de kade
voor de douane vinden we nergens een plekje, we varen naar het oostelijk
gedeelte, waar volgens de havenautoriteiten nog plek moet zijn, maar we
kunnen nergens veilig afmeren. Weer terug dus, er liggen allemaal kleine
Venezolaanse vrachtschepen afgemeerd en we roepen ze aan: Senores, Por
Favor ... en dan met handen en voeten, dat we graag langszij hun schip willen
afmeren. Geen probleem, ze nemen ook direct de lijnen aan om ons te helpen.
Dan kan Roderick naar de douane, ik blijf aan boord.
Het schip is volgeladen met fruit uit Venezuela, dat wordt per doos handmatig uit
het ruim getild en via een menselijke ketting doorgegeven. Doos na doos na
doos. De meloenen en pompoenen worden overgegooid. De mannen zweten zich
rot. Ik zou wel wat fruit van hen willen kopen, maar weet nog niet hoe ik dat aan
zal pakken. In mijn beste Spaans vraag ik of ik misschien een meloen en wat
avocado's kan kopen. Ze zeggen iets terug, maar er gebeurt niets. Dan probeer
ik het bij een ander, weer een beetje vreemde reactie. Even later geeft een van
de mannen aan, dat ik even moet wachten. Op de kade lopen ook handelaars en
inspecteurs en er is iets met de douane. Later hoorde ik van Roderick dat de
douane een man opgepakt had met volgens hem een pakje drugs. Geen wonder
dat ze geen sjoege gaven. Ondertussen blijven ze maar doorbuffelen, af en toe
een bekertje water en weer door. Ik dacht weet je wat: ik geef ze allemaal een
blikje koude cola. Dus 6 blikjes en voor het leuk een doosje ijsklontjes erbij. Dat
viel erg goed, ze vonden het zo leuk, dronken het ook meteen genietend op.
Even later kreeg ik een loeigrote meloen. Prima geregeld dus. Ik ga buiten
lekker een stuk meloen zitten eten en daar komen ze weer aan met nog een
grote meloen. Ik blij natuurlijk. Ik vind het altijd moeilijk om iets te ruilen, altijd
bang dat ik misschien iemand tekort doe of beledig, maar dit was niet als ruilen
bedoeld, maar gewoon als aardigheid weggegeven. Roderick is ook nog altijd bij
de douane. Even later komt nummer 2 met 2 joekels van avocado's. Toen
nummer 1 weer, maar nu met een pompoen. Ik natuurlijk helemaal glimmen en
tot besluit brachten ze nog een netmeloen. Nou mijn dag kan niet meer stuk, dat
begrijp je.
Als lunch eten we een broodje met avocado of beter gezegd avocado met een
broodje. Die ene avocado woog wel bijna een kilo. Als Roderick eindelijk terug is,
moeten we direct plaats maken voor een volgend schip. Roderick gooit los en ik
vaar als bescheiden vrouwtje in mijn jurkje, ons schip weg van de losplaats, vol
bewondering nagestaard door 6 ruige heren.
We varen door naar de ankerplaats en dat is een beeldschone baai, omzoomd
door strand en hoge palmen en turquois water. Als we geankerd hebben, zien we
dat we naast La Luna liggen, wat leuk om hen weer te zien. Even later blijkt
ook, dat ons schip net geankerd ligt op de kop van de aanvaarroute, waar de
schepen een haakse bocht moeten nemen om langs het rif heen naar de kade te
varen. Dat is even slikken.
Als we even later Etienne en Denise van La Luna zien aan komen varen in hun
dinghy, vragen we of ze even een drankje komen halen. Gezellig even bijpraten.
Zij vertrekken morgen al naar Colombia. We zullen ze zeker nog wel eens
treffen.
Woensdag, 02 november 2011, Oranjestad, Aruba
Als La Luna vertrokken is, gaan wij anker op om een stuk verderop te gaan
ankeren, zodat we niet zo dicht tegen de aanlooproute liggen. We moeten 3 keer
opnieuw het anker laten zakken en weer ophalen, voordat we goed liggen.
Het is leuk liggen op de ankerplaats, het is een drukte van belang, er vaart van
alles voorbij. Aruba is ook in trek als pleisterplaats voor de cruiseschepen,
vandaag liggen er liefst drie stuks afgemeerd.
En een witte onderzeeboot (toeristen) zien we ook niet alle dagen voorbij
komen. We gaan ons klaar maken om de stad te verkennen. We kunnen met de
rubberboot tot helemaal in het centrum komen, daar is een dinghydock
(aanlegsteiger) bij de Renaissance Marina, waar we hem mogen vastleggen.
Wat een prachtige gebouwen, wat een luxe winkels, wat een welvaart. We gaan
eerst naar de marina winkel om een gastlandvlag van Aruba te kopen. Zo'n
vlaggetje kost maar liefst 21 dollar. We gaan ook weer eens bij de visspullen
afdeling kijken, binnenkort moeten we weer zelf vissen bij de grote oversteek,
ze verkopen hier kunstaas, daar kun je reuzevissen mee vangen. We bekijken
allerhande namaakvisjes, inktvisjes, blinkertjes, haken en nog veel meer. Tot
mijn grote geluk hebben ze ook de zwemvliezen, waar ik al heel lang naar loop
te zoeken. De mijne zijn bijna versleten. Snel aanpassen en Yes! Voor mij!
Er is ook nog een bookswap, een ruilplaats voor boeken, er staan een paar
aantrekkelijke Nederlandse titels tussen. We rekenen af en laten de tas vol
spullen in de winkel wegzetten, want we moeten nog beginnen met onze
stadswandeling. Nou er is genoeg te zien. Als eerste gaan we bij de bioscoop
kijken. Kijk , ze draaien de nieuwe Sinterklaasfilm.
Loop je hier in je blote jurkje te zweten, zijn ze druk bezig in het centrum om de
Kerstversiering aan te brengen. En hoezo banden met Nederland?
We wandelen naar de Willem 111 toren, Roderick heeft in zijn jonge jaren bij de
koopvaardij Aruba bezocht en herkende deze nog.
Verder zijn er tal van bijzondere en mooi gerestaureerde gebouwen.
Bij een stalletje op het plein kopen we een schaafijsje. Een brok bevroren water
wordt in dunne plakjes geschaafd, in een beker gepropt en dan siroop naar
smaak er over. Heerlijk verfrissend.
We slagen ook nog voor een mooi sporthorloge voor mij. Ik heb een heel mooi
horloge, wat je op het schip dus nooit aankan en mijn oude horloge is niet meer
waterdicht, daar zit steeds condens in, dus ik ben bang, dat deze het niet lang
meer zal maken. In de winkel twijfelde ik of ik hem direct zou meenemen, kreeg
ik meteen 15 dollar korting. Mooi meegenomen dus.
Daarna naar een shoppingmall in het roze gebouw. Wat mooi allemaal.
Het gedeelte bij de aanlegplaats van de cruiseschepen barst helemaal van de
luxe winkels, talloze juweliers, parfumerien, dure merkkleding en schoenen.
Bekaf en met platvoeten keren we terug naar de dinghy, nadat Roderick eerst
nog het programma van de bioscoop opgehaald heeft. Siesta tijd.
De ankerplaats ligt net ten noorden van de start en landingsbaan van de
Koningin Beatrix Aeropuerto. De landingslichten staan 200 meter verderop in het
water. Het is een komen en gaan van vliegtuigen, spectaculair om te zien.
Na het eten gaan we de dinghy weer klaarmaken, de grote benzinetank
aansluiten, licht er op bevestigen, we gaan namelijk weer over zee naar de stad.
Wij gaan naar de film! Vanavond is het 2 voor 1, dat willen we niet laten lopen.
Dus wij naar Puss in Boots in 3D, voor in totaal 8 dollar (6 euro dus). We hebben
genoten, wat een leuke film. Na afloop weer in het stikdonker in onze dunne
kleren overzee naar huis. Raar idee toch, het is hier nu 's nachts nog steeds 29
graden. Maar nu zijn we echt wel moe. Roderick ligt al een poos te maffen en ik
ben bezig met de website.
Vrijdag, 04 november 2011, Oranjestad, Aruba.
Tja, het leven van een cruiser is niet louter plezier, er moet ook weer eens
huisgehouden worden. Alleen is dat meestal iets omslachtiger dan in een huis.
Vandaag is het wasdag. Dus op naar de wasserette, die hier in de stad moet zijn.
Eerst de dinghy klaarmaken, benzine tanken, gelijkertijd computer mee om in de
stad te Internetten, twee volle tassen wasgoed mee en dan een kwartier over
zee. Dinghy afmeren, kabelsloten bevestigen, alle tassen uitladen en sjouwen
maar. We stoppen eerst bij Starbucks, daar is Wifi, dus lekker Cafe Frappuchino
besteld en onze email en de weersvoorspellingen opgehaald. Verder nog wat
informatie over het inklaren in Columbia en dan is de koffie op en kan de
computer weer ingepakt worden. Op zoek naar de wasserette, die is vrij snel
gevonden. Het leuke in Aruba is, dat voetgangers altijd voorrang hebben. Je
stapt gewoon een drukke weg op en dan stoppen ze... Een heel aparte
gewaarwording. Wasmachines laden, dan blijf ik daar en Roderick gaat op zoek
naar een moeilijk onderdeeltje. Als hij terug komt, blijft hij bij de was en ga ik
boodschappen halen. Nog een volle tas erbij. Dan bepakt en bezakt weer naar de
dinghysteiger wandelen. De tassen zijn wat zwaarder geworden, want, we
hebben de was niet in de droger gedaan, anders moeten we nog langer in de
wassalon blijven wachten. Eenmaal aan boord de hele zooi uitgehangen en een
paar uurtjes later kan alles weer de kast in.
Tijd om even uit te rusten. De vliegtuigen blijven maar komen, wij amuseren ons
hier prima mee. Zoveel verschillende soorten, kleine, reuze grote, en die komen
dan rustig heel laag langs zetten en even later staan ze aan de grond. Het blijft
spectaculair om te zien. Ook komen er steeds knotsen van schepen langs, iedere
dag nieuwe cruiseschepen, enorme vrachtschepen, tankers passeren achter het
rif. Het enige waar we echt last van hebben zijn de watertaxi's die vanaf de
cruiseterminal de passagiers naar Renaissance eiland heen en weer brengen. Ze
passeren met een rotvaart en veroorzaken daardoor zulke hekgolven, dat we
als een gek liggen te slingeren.
Op Aruba betalen we met Arubaanse Guldens. Je kunt ook overal met
Amerikaanse dollars betalen, maar dan krijg je Arubaans geld terug. Het wordt
daardoor iets onoverzichtelijker. 1.77 AWG= 1 dollar= 0,74 euro. En dit is het
enige eiland waar je dit geld kan gebruiken, dus we moeten zorgen, dat al het
vreemde geld weer op is voor vertrek.
Bij de aanlegsteiger en in de stad stikt het weer van de leguanen, Iguana's.
Zaterdag, 05 november 2011, busrit Aruba.
We gaan al vroeg naar de stad en pakken de Arubus om wat van het eiland te
zien, we gaan eerst naar de Zuidoostpunt, naar San Nicolas. Niet zo'n mooi
gedeelte, erg veel industrie, gerelateerd aan de grote raffinaderij. We zitten als
enige blanken in de bus, verder alleen locals. De mensen hier zijn erg vriendelijk,
rustig en bescheiden, niet zo uitdrukkelijk aanwezig als op Curacao en hebben
ook niet die dikke konten als statussymbool.
Ook de honden zoeken een schaduwrijk plekje. Renaissance Mall
Via Oranjestad keren we weer terug en gaan dan naar de Noordwestkant,
richting grote hotelresorts en Malmok. Dat is een wereld van verschil. Een blanke
wereld vol luxe. We zitten nu in een bus vol blanken, voornamelijk Amerikanen,
veelal veel te dikke menssen met een grauwe huid, slecht gekleed , grote
zonnebrillen, iedereen een pet en veel praatjes. We maken bijna de terugtour af
en besluiten dan uit te stappen bij de 4 grote supermarkten buiten de stad. Je
kijkt je ogen uit, alles is hier weer te koop. Zowel Nederlandse als Amerikaanse
en Columbiaanse producten. We kopen een paar net afgebakken gevulde koeken
en laten node de banketstaven en gevulde speculaas staan. We gaan te voet
terug naar de stad, dat is nog een hele tippel en onderhand is het alweer zo
heet.
Op het pleintje kopen we nog een kokosnoot met gekoeld sap en Roderick gaat
nogmaals voor een Schaafijsje. Dan terug naar het schip, ik ben helemaal
gevloerd. Dit keer duik ik voor 20.00 uur het bed in. Niet voor lang, ik word
wakker van vuurwerkknallen. Een schitterend vuurwerk vanaf het Renaissance
eiland, wij liggen er als eerste boot recht tegenover. Wij denken dat het is voor
25 jaar Aruba Status Aparte. Vuurwerk start hier vroeg, omdat het om 18.30
uur al stikdonker is. Verder zijn alle weekendfeesten in volle gang. Hier op de
eilanden weten ze echt iets van het weekeinde te maken. Overal muziek,
lichtshows, kortom feest.
En toen we wakker werden zat er een chocoladeletter in onze schoen en nog wel
precies de goede, een R en een Y. Dank U Wel Sinterklaas!
Zondag, 07 november 2011,
Maandag 08 november 2011, Oranjestad, Aruba.
Met de rubberboot er op uit, achter de landingsbaan loopt een kanaal met
mangroven, langs het Renaissance eiland, waar een prachtig beachresort
gemaakt is.
Het water is omzoomd met mangroven, er vliegen heel wat pelikanen af en aan.
Er staat hier een boom, waar meer dan 20 grote pelikanen in zitten. Wat een
gaaf gezicht. We blijven een poosje kijken, het is zo leuk die grote zware
beesten te zien landen op het topje van een dunne boom. Ze hebben de grootste
moeite hun evenwicht te bewaren. Ze vallen niet op tussen de boomwortels, we
zien er steeds meer.
Daarna gaan we met de rubberboot naar het strand, snorkelspullen mee, maar
die moeite hadden we ons kunnen besparen. Het water ziet er mooi lichtblauw
uit, maar door rondwarrelend zand en kalk is het bijna ondoorzichtig. Jammer.
's Middags varen we naar het centrum, we gaan lekker nog een bioscoopje
pakken. Johnny English, daarna gaan we Chinees eten, daar zijn we weer eens
aan toe. Er is hier een Chinees restaurant met de naam Paris. 't Zal ons
benieuwen. De inrichting is alles behalve Chinees, geen Boeddha, geen draken of
lampionnen, maar heel sober ingericht, misschien denken ze zelf dat het een
beetje Franse Bistro is. We pakken een tafeltje en bestellen direct een kop soep.
Doe maar de kleine maat (7 Aruba gulden = 2,80 euro) en een hoofdgerecht (17
A gulden = 6,80 euro). Binnen 2 tellen worden er grote kommen geurige soep
gebracht, ik ben nu al bijna vol, voordat ik halverwege ben, wordt ook al het
hoofdgerecht gebracht. Een schaal garnalen een een grote tjaptjoi. Nou dat
wordt even flink dooreten. Onderhand zit de hele zaak mudvol, ik ook trouwens.
Het was heerlijk. In het centrum is iedere avond een band met live muziek.
Daarna weer overzee in het pikdonker naar de boot.
Maandag nog een keer naar de stad voor de laatste klussen, nog een wasje
draaien, benzine halen bij het autotankstation, visspullen aanschaffen, brood en
aanverwanten voor de tocht naar Columbia.
Dinsdag, 08 november 2011,vertrek Aruba naar Colombia.
De weersverwachting laat voor de komende dagen erg weinig wind zien, maar
we gaan toch verder. Om half 6 loopt de wekker af, we willen vroeg vertrekken,
we hebben het schip gisteren al klaargemaakt, nu alleen nog de laatste zaken
klaarzetten, koffie maken voor onderweg en dan kunnen we om te beginnen op
pad naar de douane, in Barcadera, om ons weer netjes af te melden. Nu leggen
we direct langszij aan bij hetzelfde Venezolaanse fruitschip. Roderick is weer
bijna een uur bezig bij de douane, dan kunnen we eindelijk op pad.
In principe gaat ons tochtje naar Santa Marta 2 volledige dagen en nachten
duren en dan nog ongeveer 6 uur voor het laatste stuk. Er waait een zacht
windje, maar wel uit de gunstige richting, de stroming en de golven zijn ook de
goede kant op. We gaan meteen de Gennaker, ons grote lichtweerzeil, opzetten,
daarmee maken we tenminste nog wat voortgang. Het duurt altijd een stief
kwartiertje voordat dit zeil staat, het moet eerst uit de bak in de slaapcabine
gehaald worden, dan aan dek gehesen, de lijnen moeten ingeschoren worden, de
genua moet weggedraaid, en dan op het moment supreme hijsen we de "sok"op
waarin de gennaker gewikkeld zit en dan ontvouwt zich een lap zeil van 95
vierkante meter. We kunnen ons hiermee maar weinig fouten permitteren.
Maar het zeil staat er prima bij, het windje blijft redelijk constant, het zonnetje
schijnt en met een vaartje van 5,7 knopen zoeven we richting Columbia. Kortom
het gaat heerlijk. We hebben besloten om in een ruk naar Santa Marta te varen,
we passeren onderweg een aantal mooie baaien, maar durven het toch niet goed
aan om daar in ons eentje te ankeren en te overnachten. Diverse schepen wilden
met ons meevaren, maar uiteindelijk kwam het er niet van. De eerste dag was
echt een kadootje, heerlijk ontspannen zeilen, voor de avond halen we de
gennaker weer weg en gaan verder met onze normale zeilen. Ineens breekt het
water open, Dolfijnen! Yes, een heleboel en grote ook. Ik denk dat het er
misschien wel 60 waren. Ze zwemmen in de boeggolf van ons schip, buitelen
over elkaar, komen weer aansjezen, springen hoog uit het water. Een
spetterend afscheids- of welkomstfeest. Ze zijn zeker drie kwartier met ons
meegezwommen. Wat een feest!
Nou jullie kunnen zien dat ik toch niet overdreven heb. Voor wie er nog niet
genoeg van heeft, zet ik hier nog een link naar You Tube om een filmpje te
kunnen bekijken. Klik dubbel op onderstaande link naar You Tube:
http://www.youtube.com/watch?v=XwlOLOlO-UE
Dan varen we de 12 uur lange nacht in. Ook nu blijft de wind present, we draaien
onze wachten, 3 uur op, 3 uur af, het is bijna volle maan, de zee is helder
verlicht, boven Colombia en Venezuela weerlicht het hevig. Maar wij hebben deze
nacht geluk, we kunnen heerlijk doorzeilen.
Woensdag, 09 november 2011, onderweg naar Columbia.
Als het eindelijk om zeven uur de dag weer aanbreekt, houdt de wind er meteen
mee op. Geen kans meer om te zeilen, dus de motor gestart, die het gelukkig
weer heel prima doet. En het is meteen heet, om 9 uur 's morgens is het binnen
al 38 graden. Het wordt een lange, hete en beetje saaie dag. Er gebeurt gewoon
niets, we hebben ook niet bepaald fut om iets te doen. Tot overmaat van ramp
houdt de koelkast er mee op, die kan het echt niet meer bij benen.
Hieronder dus foto's van het gevaarlijke Colombia....
Ik heb nog geprobeerd een visje te verschalken, maar die hadden ook al geen
zin. 's Avonds gaat ons wachtsysteem weer in, het onweert en bliksemt al de
hele tijd, maar nu zijn wij ook aan de beurt. We krijgen toch een bui op ons kop,
niet te geloven. Geen hand voor ogen te zien. Roderick komt ook zijn bed uit om
assistentie te verlenen. Gelukkig hadden we geen last van harde windstoten, die
meestal in deze buien voorkomen. We zitten net een beetje bij te komen en op
te drogen, zie ik op het computerscherm een schip recht op ons af varen. We
zoeken de gegevens op via AIS, Oh gelukkig volgens zijn gegevens ligt hij voor
anker, dus wij hoeven er alleen maar om heen. Maar er klopt toch iets niet, voor
een schip dat geankerd ligt, komt hij wel razendsnel dichterbij en werkelijk recht
op onze boeg af. We schieten naar boven en wijken met brullende motor uit naar
rechts. Het op ons afkomende schip verlegt zijn koers ook iets, alleen weer
precies op onze neus. Nu is het echt niet leuk meer, hij komt razendsnel op ons
af. We roepen hem op via VHF. geen reactie, en nog eens en nog eens. Eindelijk
reageert hij, niet dat hij ons kan verstaan, hij mompelt iets, maar wijkt
tenminste ook een stukje uit. Phoei, dat scheelde maar een haar. En weer
verder door de nacht. Opnieuw een onweersbui en nog een. Ho maar! De motor
blijft de hele verdere tocht bij staan.
Woensdag,10 november 2011, Santa Marta, Colombia (11.14 NB ,074.13WL)
Het is weer droog en heet en nog steeds bijna zonder wind. We tuffen stug door.
Als de zon weer opkomt varen we langs de besneeuwde bergtoppen van de
Sierra Nevada de Santa Marta. Heel bijzonder, sneeuw in de tropen, we zitten
hier maar 12 graden verwijderd van de evenaar. Helaas voor ons niet te zien, de
toppen zijn verpakt in een dik wolkendek. Het voelt toch bijzonder, helemaal op
eigen kiel naar Zuid Amerika.
De ABC eilanden waren bijna net zover, maar dit voelt toch anders. Nog om een
landtong heen en dan varen we de baai van Santa Marta binnen.
Om 14.00 uur boordtijd leggen we aan in de Marina van Santa Marta, een mooi
aangelegde nieuwe marina. Als Roderick op de steiger stapt, wordt hij direct al
omhelsd door Vicky van de Boto, Etienne van La Luna komt ons verwelkomen,
Nell van de Meow staat te roepen en te zwaaien en Gino neemt me direct in een
reuzen omhelzing. Dat is nog eens fijn aankomen. De havenjongens zijn
allercharmantst, stellen zich direct voor en vragen naar onze namen, die ze ook
onthouden en gebruiken. Roderick heb je nog iets nodig, Yvonne kom je morgen
ook naar de Pot Luck? We hadden direct bij aankomst een pamflet gekregen
met een uitnodiging voor een Pot Luck voor de cruisers. De haven had dit
georganiseerd. Iedereen bereidt dan een gerecht en neemt dat mee naar de
havenbar. vervolgens met zijn allen lekker eten, onderhand kun je dan met de
andere zeilers kennis maken. Ze helpen ons waar ze maar kunnen. Binnen een
uur staat er een agent aan boord, die we moeten inhuren om de douane zakenk
te regelen, even later komen er ook al een Spaans sprekende man (loodgieter)
en vrouw (electricien) om naar de koelkast te kijken, vergezeld van een engels
sprekende tolk en even later komt ook nog het meisje van de administratie aan
boord, om te kijken wat er gefactureerd moet worden. Dat verteld zij dan weer
aan de tolk, die de factuur dan weer invult.
Er wordt druk en kundig gewerkt, alleen ze verstaan echt geen 1 woord engels.
De tolk gaat op pad om een ander type freongas te halen, hij blijft zeker een uur
weg en komt zonder terug. Maar ze weten nog wel een andere winkel, daar gaan
ze het morgen eerst proberen.
Ed van de Boto heeft een Wahoo gevangen en komt ons een stuk vis
brengen. We drinken een (koud) biertje bij de Meow en gaan dan de omgeving
een stukje verkennen. En het is hier LEUK.
Vroeg in de avond begint hier de flaneerparade net als in Spanje. Iedereen komt
mooi aangekleed naar de belangrijkste avenue. Oma's, Opa's, mooie lichtbruine
tienermeisjes in witte korte jurkjes met flubbers en volants, stoere jongens,
kortom iedereen. Het is een drukte van jewelste. En overal staan kleine
kraampjes, maat aangeklede fiets, met etenswaren op de grill, een koelton met
drinken, snoepjes en sigaretten per stuk. Het is een levendig geheel. Wij kopen
een spies met stukjes vlees en in de schil gekookte aardappeltjes. Heerlijk. We
vroegen in ons beste Spaans, hoe veel ze kosten. Antwoord 1000 en 500 Pesos.
Dan moeten mijn hersens flink aan het werk om dit te vertalen en uit te
rekenen. 60 eurocent dus, nou dat kunnen we nog wel lijden. We pakken nog
een biertje op een terrasje met swingende muziek. Het bevalt ons hier wel. En
wie had nu gedacht, dat uitgerekend in Colombia, wij ons 's avonds zo veilig
zouden voelen op straat. We wandelen op ons dooie gemak door het donker
terug naar de haven.
Vrijdag, 11 november 2011, Santa Marta, Colombia.
Vanochtend vroeg kwam de hele horde monteurs en helpers al weer aan boord.
Gasfles mee, lasapparaat, een paar uur later klaar ! De koelkast loopt weer als
een zonnetje. De rekening voor al die uren werk voor 4 personen, zoeken naar
onderdelen, inspectie, reparatie, en gebruikt materiaal totaal iets minder dan 60
Amerikaanse Dollars. Super toch.
We gaan al vroeg op pad om allereerst ons havengeld te voldoen en om een
supermarkt te zoeken om inkopen te doen voor ons Pot Luck gerecht. Ik maak
maar een grote pan macaroni met gehaktsaus en een schaal watermeloen.
We gaan kriskras door de stad. Het is hartstikke druk, de auto's sjeesen af en
aan. En hier geldt dus niet, dat de voetganger altijd voorrang heeft. Gewoon
tussen de auto's doorrennen naar de overkant. Door de hevige regen zijn er
modderstromen van de bergen afgekomen, die zijn ze nu aan het opruimen.
We vinden allerhande winkels maar geen supermarkt. Vragen dan maar weer.
De mensen hier spreken bijna alleen maar Spaans, maar iedereen is heel
behulpzaam en allervriendelijkst. En zo ziet ons nieuwe geld eruit.
1800 Pesos is ongeveer 1 American dollar, ongeveer 75 eurocent.
Ook hier staan de winkels vol met Kerstdecoratie spullen. En dan eindelijk de
supermarkt gevonden. Die heeft dan wel alles. Fantastisch fruit en mooie
groenten. Alles kost duizenden Pesos, maar is uiteindelijk goedkoop tot zeer
betaalbaar. Knotsen van papaya's, Avocado's, heerlijke maracuja's, zuurzak.
In de winkel kun je de suiker zelf uit de bakken scheppen. Ook bij de
vleesafdeling is er een counter, waar je zelf je lappen of je ribstuk kunt pakken,
zoals in Nederland de groente afdeling.
We dwalen eerst de hele supermarkt door, speurend, ontdekkend, verbazend en
rekenend. We zijn op een gegeven moment bekaf, ons hoofd loopt om en we
hebben zere voeten. We besluiten om met onze zware tassen een taxi te
nemen. De standplaats is recht voor de deur van de supermarkt. Wat een wijs
besluit, voor omgerekend 1,80 euro staan we weer bij de haven. Dan direct
beginnen met het eten. Poeh, ik ben best moe. Om 1800 komen we aan bij de
havenbar met een grote pan hete macaroni met saus en 2 schalen meloen. Er
komen steeds meer mensen bij. De tafel puilt uit van het lekkers. De haven
sponsert voor deze eerste keer alle drank. Lekker!
Het was beregezellig. Toen het begon te stortregenen, moesten we snel de hele
handel een stuk verkassen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben de
dame van het havenkantoor nog de complimenten gemaakt voor de mooie
haven en het initiatief van deze leuke avond. Ze was heel nerveus of er wel
mensen zouden komen en nu zo blij dat het zo goed geslaagd was. Naderhand
kwam ze me ophalen om me aan de eigenaar en zijn vrouw voor te stellen. Om
ook aan hen te vertellen over de positieve reacties wat betreft hun haven in het
cruiserscircuit. Zij blij natuurlijk om dit te horen. Nu zijn we echt bekaf.
Welterusten.
Zaterdag, 12 november 2011, Santa Marta, Colombia.
Even een dagje kalm aan. Roderick gaat even een handje helpen bij de Meow. Ik
heb vandaag een oppashondje, Chula van Ed en Vicky van de Boto. Zij gaan een
hikingtocht van 2 dagen maken. Zij blijft gewoon aan boord en ik ga haar alleen
uitlaten en voeren.
De haven is gelegen aan een rustige baai, waar ook veel grote schepen voor
anker gaan. De wandelpromenade loopt tot aan de eerste pier van de haven.
Daarlangs een stuk strand waar dus goed gezwommen kan worden.
Daarna wandelen we nog even via de boulevard naar de stad. Zoals al gemeld,
het is direct bij ons om de hoek. Het is weer een drukte van belang, mensen
ontmoeten elkaar hier, druk gepraat, sommige groepen zingen en klappen in hun
handen, er zitten mensen met bongo's, tientallen karretjes met van alles en nog
wat, keiharde Mariachi muziek uit luidsprekers, families op het strand.
Er staan overal grote imposante beelden van indianen.
En natuurlijk ook een beeld van Rodrigo de Bastidas, de stichter van Santa
Marta. De oudste stad van Colombia, gesticht in 1525.
Er wordt in de hele stad druk gewerkt aan het aanbrengen van de
kerstversiering. En niet zomaar een stukje hier en daar, nee overvloedig. Zelfs
op zondag zijn ze er druk mee bezig. In het park zijn hele rijen kunstbomen
geplaatst, die als het straks af is, een feeeriek gezicht moeten zijn.
Iedere lantaarnpaal heeft rode strikken en witte ballen van lichtjes. Op het eind
van de avenue staat een gigantische kerstengel met allerhande creaturen erom
heen, ook helemaal van lichtjes.
En nu dan ook nog overal kraampjes met kitsch- spullen.
We zagen ook nog zo'n plastic koetje, die je in Nederland vaak ziet. Maar bij
nader inzien bleek dit een echte te zijn, weliswaar opgezet. De koppie's
hieronder kon je ook kopen. Pas toen we hun uitgedroogde, wat verschrompelde
oortjes zagen, hadden we het door.
Daarna gingen we de woonwijken in de stad in. Veel rommel overal, grote
gedeeltes ook nog met enorme plassen. Maar er valt hier iedere keer een partij
regen. Enorme plensbuien en alles wat op de bergen valt, komt ook hier naartoe
zetten.
Het was wel grappig, deze jongen heeft als handelswaar achter op zijn fiets
flesjes water voor de verkoop. Er staat ook met grote letters AGUA
opgeschilderd. Nou daar was genoeg van.
De winkels zijn aan elkaar gerelateerd. Alle motorwinkels bij elkaar, een straat
vol winkels met auto-onderdelen, een met kledingwinkels. Veelal kleine shopjes
vol roestige meuk en onderdelen. En iedereen is gewoon op straat aan het werk.
Ook de lasser staat midden op de stoep.
We hebben een beetje trek gekregen. Dus als wij een soortement
banketbakkerij annex snackbar passeren, gaan we voor 2 broodjes onbekend.
De mensen in Colombia spreken vrijwel geen woord Engels en aangezien wij niet
alles begrijpen, blijven ze de vraag gewoon continue in hoog tempo herhalen. Je
begint jezelf dan aardig dom te voelen. Maar ze gebruiken veel woorden, die in
het Europese Spaans niet gebruikt worden, b.v. Jugo in plaats van Zumo. En het
gros van de woorden wordt ook heel anders geschreven. Nite in plaats van
Night. Dus we moeten er aardig aan trekken om de spullen te verkrijgen, die we
in gedachten hebben. De taarten zijn ook in de kleurige Colombiaanse stijl.
Broodje op, hup weer verder. Het verkeer is hier een gekkenhuis. Aan de
overkant is er een warenmarkt, maar nu nog daar zien te komen.
Het straatje waar de kraampjes staan is smal, het plaveisel vol met gaten, al
dan niet gevuld met regenwater. Het is een op een stapeling van goederen, het
is zoveel, dat je helemaal tureluurs wordt. En midden ertussen in zit dan een
schoenmaker met een naaimachine of een man aan een tafeltje, die oude
ventilatoren repareert. Overal keiharde muziek, aanbiedingen worden per
megafoon over straat geschreeuwd. Het is een kakafonie van geluid. Na een uur
ben je helemaal munt, daarbij is het ook nog eens 38 graden Celsius met een
luchtvochtigheid van 80 %.
Er zijn hier ook tientallen mangostalletjes, daar kun je als frites gesneden
mango in een zakje kopen,voor de somma van 1000 peso's.
We slepen ons door een rustiger gebied richting haven en huis (schip). Door het
Simon Bolivar parkje. Onderweg hebben we al op 4 verschillende plaatsen
geprobeerd geld te pinnen bij een ATM machine, maar steeds krijgen we rare
meldingen, maar geen geld. We krijgen er een sik van. Het logo van Maestro
staat er op geplakt, maar verder dan: "neem contact op met uw bank", komen
we niet. En we willen absoluut Pesos hebben, want het is al zo moeilijk rekenen
en als we dan met dollars betalen, krijgen we in Pesos terug. En ik denk dat we
dan een grote kans maken om afgezet gaan worden, omdat we het dan
helemaal niet meer kunnen volgen. Daarbij hebben ze bij die stalletjes
nauwelijks wisselgeld. Vaak moeten ze een biljet bij de buren gaan lenen of zo.
Daarbij willen we van de week ook wat bustochtjes maken, dan moeten we ook
regulier geld bij ons hebben.
Tijd om weer even bij te tanken op een terrasje. We hebben geen voeten meer
en over hersens wil ik het helemaal niet meer hebben. Wat ben ik moe.
We nemen een lekker koud drankje en besluiten niet lang daarna af te rekenen,
want de lucht betrekt in rap tempo.
Maar we zijn al te laat. Daar lopen we dan met onze nette zondagse witte
broeken door de modder te baggeren. De mensen hier dragen als nette kleding
veel wit. Dus wij dachten, wij doen mee, we liggen tenslotte in een haven,
kunnen zo vanaf de steiger naar de stad wandelen... Helemaal wit is onze
kleding niet meer.
We waren al doorweekt, maar zijn toch nog maar even gaan schuilen. De regen
komt hier altijd meteen met bakken tegelijk naar beneden.
Zondag, 13 november 2011, Santa Marta, Colombia.
Het regent hier dan wel met enorme plensbuien en ook vrijwel iedere dag, maar
tussen door is het hartstikke heet. Vanochtend om 8.00 uur was het al 33
graden binnen. In Holland vindt de Neven en Nichten reunie vandaag plaats en
we hadden gisteren met Peter en Netty besproken, dat we als verrassing
zouden proberen te Skypen. Het is bij ons 6 uur vroeger, dus direct uit bed,
computer klaar maken, alles wordt bij ons iedere keer gedemonteerd en
opgeborgen in verband met het vocht. Antenne in de mast gehesen, verbinding
maken en Yes! daar zijn ze allemaal. Zij kunnen ons wel zien, op de kleine laptop
van Netty, maar iedereen zit door elkaar te roepen, dus verstaan kunnen ze niet
zo veel, wij kunnen hen heel goed horen, maar zien is wat moeilijker.
Kijk! Kijk! Daar zijn ze!
Iedereen posteert zich voor het lensje in Netty's computer, af en toe zien we
alleen een buik of er komt een hoofd voorbij flitsen, een stuk rug, maar
gelukkig ook de gezichten. Een voor een komen ze acte de presence maken.
Wat is dit Leuk!!!! Het is natuurlijk ook fantastisch dat wij vanuit ons schip in
Colombia iedereen in de Midden Beemster even kunnen zien en "spreken". Echt
te gek. Daarna gaan we weer even een ommetje maken en bij terugkomst
gezellig wat drinken bij Ed en Vicky.
Maandag, 14 november 2011, Santa Marta, Colombia.
Er is weer werk aan de winkel. We willen een aantal bustochten maken, maar
daarvoor moeten we eerst het Oficina de turismo (VVV) zien te vinden. Daar
zijn we al 3 dagen naar op zoek gegaan, maar iedere keer dat we de weg
vragen, sturen ze ons naar het niet meer bestaande kantoor. 6 politieagenten en
4 hotelrecepties later, zijn we nog niet veel wijzer. Het kantoor van de haven is
gesloten, dus daar kunnen we ook niet terecht. Verder hebben we al weer 2 keer
getracht te pinnen, eveneens zonder succes. Roderick zijn nieuwe telefoon blijkt
hier op het systeem niet te werken. Kortom genoeg problemen om op te moeten
lossen. Wat de telefoon betreft: de mijne is ook op z'n eind, dus we besluiten
dan meteen maar een nieuwe te kopen. Maar waar gaan we dat doen? In de
dure officiele telefoonwinkel? Bij een knullig stalletje op de markt? Na lang
zoeken vinden we een winkeltje, waar we het wel aandurven. Maar nu nog in het
Spaans zien uit te leggen, dat we een Simlockvrije Prepaid telefoon willen
hebben, die niet alleen op het Colombiaanse systeem werkt, maar ook straks in
Panama en verder. Dan willen we ook nog korting op het bedrag, we moeten te
weten zien te komen, wat hier in Columbia de beste provider is, qua
dekkingsgebied. Okay allemaal gelukt. Telefoon en Simcard. Nu moet de prepaid
kaart nog opgeladen worden. Dat doen ze hier overal bij aggenebbisch stalletjes,
midden op straat. Dat is niet zo prettig, want je moet dus dan ook midden
tussen de mensen je portefeuille te voorschijn halen en we hebben een lading
biljetten. Het geld is hier bijna niets waard. En bovendien herkennen we de
waarden nog niet zo gemakkelijk, dus je staat uitgebreid te oeroesen.
Hebben we er eindelijk een gevonden, lukt het niet. Dan gaat toch meteen het
wantrouwen de kop opsteken. Verdorie. Nou maar weer verder. Kijken of we die
supermarkt terug kunnen vinden, die we vorige keer onderweg zagen. We
moeten weer langs een overvolle markt. Zowaar daar is de supermarkt. Je ziet
het ook allemaal niet zo makkelijk. Ten eerste heerst hier een behoorlijke chaos,
maar ook zijn levensmiddelenzaken ( en ook vele andere winkels) donker,
zonder etalages, in verband met de hitte. Het is nu 38 graden, maar het voelt als
45 graden. En nu zit het weer even goed mee, midden tussen de hemdjes en de
schoenen, staat een standje waar je een telefoonkaart kunt opwaarderen.
Nog maar eens proberen. De verkoopster in kwestie bleef druk aan haar
maiskolf doorknagen, maar ze heeft wel keurig onze telefoonkaart
opgewaardeerd. He he. Nu de supermarkt in.
Eigenlijk hebben we het al helemaal gehad, we zijn doodop. Eerst maar weer
even wat drinken, omdat het onderhand ook lunchtijd is geworden, kijken we of
er ook een klein hapje te eten is. Er wordt overal Broodje Hamburger
aangekondigd, maar als we dat bestellen, kijkt de mevrouw of we niet goed bij
ons hoofd zijn. Weet je wat we nemen gewoon het Menu Corrient van 4000
Pesos, kijken wel wat het is. Volgens mij is dat een soort dagmenu. En dat
klopte. We krijgen een kop (heerlijke) groenteachtige soep, 2 stukjes hamlap in
pikante saus, rijst en pasta en een brownie toe. We hebben gebrast en er ieder
een dure Coca Cola bijgenomen en toen waren we omgerekend voor ons twee in
totaal ongeveer 5,40 euro kwijt. Tja dat maakt natuurlijk een hoop goed. Als we
na het eten weer opstaan, beginnen onze botten hevig te protesteren. Oma en
Opa slepen zich nog even over de levensmiddelen afdeling, proberen nog 2 keer
tevergeefs geld te pinnen (shit) en strompelen dan huiswaarts. Vlak voor de
haven vinden we nog een bank, de ruimte bij de pinautomaat is te vies om te
betreden, maar we doen het toch. Tjee, wat een bende. Maar GELUKT, we zijn
nu weer in het bezit van duizenden pesos. Opgelucht gaan we verder. We zijn er
bijna.
Pinnen is hoe dan ook een crime. Ieder apparaat is anders, we starten in het
Spaans, gaan door in het Engels, goed opletten wat je allemaal indrukt, goed om
je heen blijven kijken, opletten dat je bij het opname bedrag genoeg nullen
intoetst, anders heb je misschien maar 30 gulden opgenomen, terwijl je wel
aangeslagen wordt voor hoge transactiekosten enzovoort. We zijn mooi op tijd
thuis, het namiddaglijk onweer is zich al aan het opbouwen en om 18.00 uur is
het weer zover. Het is de regentijd, maar hier heb je je geen voorstelling van
kunnen maken. Langs de kust van Venezuela en Colombia buien, buien en buien.
In Bogota, de hoofdstad van Colombia, in het Noord Westen, heerst op dit
moment een noodtoestand in verband met de overvloedige wateroverlast. Er
zijn al verscheidene slachtoffers gevallen.
Mogen wij niet klagen! Doen we ook niet!
En dit was zomaar een dag uit het leven van een paar Zeilende Reizigers.
Dinsdag, 15 november 2011, Santa Marta, Colombia.
We gaan wederom de stad in, er is zoveel te zien en te beleven en we gaan
nogmaals proberen om het VVV te vinden. Het laatste is ons wederom niet
gelukt, maar eigenlijk ook al niet meer relevant, we weten het meeste al.
Onderweg stoppen we bij het karretje van een horlogemaker. Het bandje van
Roderick zijn dure zeilhorloge van Suunto is gebroken en hij is al tijden bezig om
aan een nieuw passend bandje te komen. De bevestigingspinnen zijn ook
helemaal verbogen. Hij is er al steeds mee bezig geweest, met alternatieve
bandjes of om een originele te bestellen, maar dat werd erg prijzig, namelijk 95
dollar plus 3 weken wachten. Deze meneer weet er een mooi bandje van Casio
op te monteren. Hij is er zeker een half uur ingespannen aan bezig, maar hij
heeft het keurig gedaan. De rekening? 5000 Pesos, ongeveer 2 euro inclusief
bandje. Niet te geloven toch?
Dan verder voor de volgende missie: mijn Birkenstock sandalen vallen door het
zoute water helemaal uit elkaar. Roderick heeft al geprobeerd ze te lijmen, maar
dat laat ook al weer los. Nu hebben we vorige keer een schoenlapper gezien en
die gaan we proberen terug te vinden. Inderdaad vinden we hem, hij zal mijn
schoenen repareren, over een half uur kunnen we ze ophalen. Nu vind ik het niet
prettig mijn schoenen zo achter te laten, misschien verkoopt hij ze wel. Dat had
ik thuis al bedacht en ik had op voorhand een blikje cola in mijn rugzak gestopt
en dat overhandigde ik hem stralend voor tijdens het werk. Hij blij en ik een
goede kans dat ik mijn schoenen terug krijg. Ondertussen hebben wij als lunch
een paar empanada's gegeten, een tros bananen gekocht, die hier overheerlijk
zijn en dan is de tijd al weer om. Hij heeft mijn sandalen pico bello hersteld.
Weer een rekening van 5000 Pesos. We voelen ons best trots dat het zo lekker
lukt. Nu op zoek naar een electrische gasaansteker, ook daar slagen we voor.
Dan gaan we een bezoekje aan de Cathedraal brengen. De basiliek dateert uit
1766. Het graf van Rodrigo de Bastidos bevindt zich hier. Hij was een Spaanse
Conquistador, die op 29 juli 1525 de stad Santa Marta stichtte. Een natuurlijke
haven, die gebruikt kon worden om het in beslag genomen goud naar Spanje te
vervoeren. De stoffelijke resten van Simon Bolivar lagen hier ook lange tijd
begraven, maar die zijn later ergens anders heen gebracht. De mensen hier zijn
erg gelovig, er zijn veel vrouwen en ook mannen, die even langskomen om in
gebed te gaan. Ook wordt er door de mensen steun gezocht bij de diverse
heilige beelden , ze strelen ze en richten hun gebed tot hen.
En overal stalletjes en kraampjes. Hier bij een kinderwagen met allemaal
thermosflessen kun je koffie of thee kopen, een kar met reuze avocado's. Maar
er zijn ook kraampjes met mooi opgetast fruit. Je kunt hier werkelijk alles op
straat kopen.
Met onder andere financiele hulp van Amerika zijn ze druk bezig Colombia weer
leefbaar te maken. Hetgeen ze in Santa Marta zeker lijkt te lukken. De stad
wordt flink onder handen genomen, er wordt mooie bestrating aangelegd, huizen
worden gerenoveerd en er wordt flink geinvesteerd in de toeristen industrie. Er
is ongelooflijk veel blauw (eigenlijk geel) op straat. In ieder blok staan er een
paar belangrijke agenten met enorme guns, gewone agenten met pistolen, zo
groot hebben we ze nog nooit gezien, hulpagenten met kleinere pistolen en een
aantal surveillanten. Allemaal met een fluoriscerend geel hesje aan. Je bedenkt
je dus wel 10 keer voordat je wat uithaalt. Het is gek, van alle landen waar we
nu geweest zijn, voelen we ons uitgerekend in Colombia veilig op straat. De
sfeer is vrolijk en uitgelaten. Tot laat in de avond verzamelen de mensen zich op
de boulevard langs het strand, ze zingen, dansen, maken muziek of zitten
gewoon gezellig bij elkaar. En tot die tijd lopen daar dus ook tientallen verkopers
rond met kraampjes met eetwaar. En dan die kerstversiering...iedere dag komt
er meer bij. Het wordt een sprookjesachtig geheel.
Bij de foto rechtsboven zijn ze nog niet klaar, de engel heeft nog geen hoofd. Het
geheel is 20 meter breed en 7 meter hoog, misschien zelfs nog wel meer.
Donderdag, 17 november 2011, Santa Marta, Colombia.
Vandaag is Vicky van de Boto jarig, ze is 50 geworden. Dat mag natuurlijk niet
ongemerkt voorbij gaan. Etienne en Denise hebben een Sarah gemaakt in
Vicky's eigen duikpak en met haar eigen zonnehoed. Verder hebben ze overal op
de palen langs de steiger pamfletten opgeplakt. Wij hebben ons ook niet
onbetuigd gelaten, om 6.00 uur stonden we de boot te versieren. Vicky had niets
gemerkt, overal doorheen geslapen. Ze wist niet wat ze zag, het fenomeen van
Sarah, kende ze helemaal niet, ze is Amerikaans. Met z'n allen 's ochtends aan
de verjaardagskoffie.
's Middags pakken we een klein busje naar Tanganga, een klein vissersdorp
verderop. Als je jouw busje ziet aankomen, steek je gewoon je hand op en
midden op een drukke weg stopt hij, snel je erin wurmen en vol gas scheurt hij
dan weer verder. Roderick moet zijn hoofd naar voren houden, die zit tegen het
plafond. De deur blijft ter verkoeling openstaan, dus je moet je goed schrap
zetten. Dan geef je het geld voor de rit gewoon aan de passagier voor je, die
geeft het door aan de volgende en die overhandigt het aan de chauffeur. Tijdens
het rijden of bij een stoplicht zoekt de chauffeur het wisselgeld bijeen en dat
komt op dezelfde manier weer terug. En dan lopen we nu in Tanganga.
We kijken wat rond, gaan dan een hapje eten in de Casa Holanda, je moet je
wortels niet verloochenen, er is trouwens buiten de naam, niets herkenbaar
Hollands te zien. We eten een Colombiaanse maaltijd en gaan dan weer op zoek
naar een busje. Coca Cola vind je overal ter wereld.
We maken een kamikazerit terug en springen op de hoek van de haven weer uit
de bus. Goed gedaan, vinden we zelf.
Denise schiet nog een paar romantische plaatjes van ons en dan gaan we lekker
even lang uit.
's Avonds wandelen we weer terug naar het centrum. We gaan met z'n allen
pizza eten. Hartstikke gezellig. Na afloop maken we nog een ronde langs de
kerstversiering en dan vallen we bekaf in bed.
Vrijdag, 18 november2011, Santa Marta, Colombia.
Vandaag doen we een beetje rustig aan. We moeten ons ook dringend inlezen
voor de vervolg trip. Verder hebben we besloten dat we morgen vanuit Santa
Marta met de bus naar Cartagena gaan en wel om verschillende redenen. In
Cartagena zelf moet je voor anker blijven liggen en dan laten we het schip niet
graag alleen. De stad staat minder goed goed aangeschreven. Er wordt verteld,
dat het water daar bijzonder smerig is en je moet opnieuw in- en uitklaren bij de
douane, wat wederom zo'n 70 dollar gaat kosten. De bustocht duurt 4,5 uur, dus
we zien dan aardig wat van het achterland. We nemen daar dan 2 dagen een
hotelletje in de historische binnenstad om die te voet te verkennen. Het schip ligt
intussen safe in de Marina van Santa Marta.
Zaterdag, 19 november 2011, busreis naar Cartagena de Indias, Columbia.
Vandaag is het dan zover, we gaan met een busje naar Cartagena. Het is een
door-to-door service, dus we worden bij de Marina Santa Marta opgehaald en bij
Hotel Marlin in Cartagena afgezet. Dat is heel prettig, dan lopen we in Cartagena
niet te zoeken. Voor de cruisers die hierin geinteresseerd zijn: de kosten
bedragen per persoon 40.000 COP, enkele reis. Om 8.00 staan we klaar bij de
gate. De tocht gaat een kleine 5 uur duren. Het is een kleine personenbus met
prima stoelen en airco. In de stad moeten we nog wat andere mensen oppikken
en dan gaan we op weg. De weg is goed, het is een nieuwe tolweg. Er moet 4
keer tol betaald worden. Af en toe worden er verkopers binnengelaten om hun
waren te slijten. De chauffeur zet er flink de sokken in. Rechts en links inhalen is
hier heel normaal. Er is ongelooflijk veel verkeer, veel motorrijders ook, en ze
rijden allemaal als gekken, zigzaggend over de rijbanen.
Onderweg moeten we tot tweemaal toe onze namen inschrijven en op bepaalde
punten komt een toezichthoudende chef controleren. We rijden het eerste stuk
langs de voet van de Sierra Nevada de Santa Marta, dan verder langs de kust
rondom de baai naar en door Barranquila, dit is alweer 2,5 uur later. Hier moeten
wat mensen uitstappen en andere weer opgepikt worden. Barranquilla is een
grote stad met een belangrijke haven. Veel moderne hoogbouw, wel meer dan
10 verdiepingen, maar zodra je uit het nieuwe gedeelte bent, kom je in wijken
waar de huisjes muur aan muur tegen elkaar aangeleund staan. Geen wegen,
geen infrastructuur. Wie zich luxe wil laten vervoeren kan een fietstaxi nemen.
Daar zijn er tientallen van. Voor hun eigen vervoer gebruiken ze allerhande
karretjes, met en zonder kromme fietswielen. Ook veel karren met muildieren
ervoor. De rivier de Magdalena mondt hier uit in de Caribische Zee. Er zit een
wilde stroming in, misschien wel 10 knopen per uur en van alles wordt er
meegesleurd in die stroom. Wij moeten die riviermonding volgende week
passeren als we verder gaan. We gaan er mooi voor zorgen dat we minstens 5
Nmijl uit de kust blijven. Verderop passeren we een groot moerasgebied, ook
daar staan overal huisjes, verstoken van enig comfort, veelal van sloophout
gemaakt met plastic zeil afdakjes, zowel tegen de zon als tegen de regen. En
nogmaals regenen doet het hier. We doorkruisen nu een gebied, waar de straten
letterlijk blank staan,eerst gaan we door 10cm water, maar even later rijden we
door een halve meter water.
Tussendoor moet de chauffeur zich weer ergens melden, in de tussentijd komt
er een bewaker in de bus zitten met een holster vol grote kogels. Hij zit wat met
zijn mobieltje te spelen, maakt voor we vertrekken nog een foto van iedere
passagier en dan mogen we weer. Rond 13.00 uur rijden we Cartagena binnen,
ook daar moeten de mensen op verschillende locaties afgeleverd worden, dat is
wel leuk, hebben we meteen een indruk van de stad en een half uur later staan
we voor de deur van ons hotel, Hotel Marlin.
Het hotel heet Marlin, Merlijn dus, en boven de receptiebalie hangt dan ook een
grote vis, grote schilderijen, een heleboel kleintjes en bijna allemaal hangen ze
scheef of ongelijk. Het is een klein goedkoop hotelletje, wij betaalden via Dino,
onze scheepsagent 60.000 pesos per nacht. We worden uitermate vriendelijk
behandeld, dan naar onze kamer. Klein, shabby, wel net vers gewit, met een fan
aan het plafond, waar de bladen af zijn, overal hangen de electradraden schots
en scheef, als je hard tegen de deur roept, gaat hij waarschijnlijk vanzelf open,
zo krakkemikkig, een airco van voor de oorlog, maar verrassing, die werkt
prima. We hebben genoten van onze koele kamer. En eigenlijk best een mooi
bed, mooi houten hoofdeinde, prima matras, mooie spiegel ook. Maar het toilet
en de douche zitten achter een muurtje afgesloten met een gordijn. Roderick
moet overdwars door de opening. Maar niet zeuren, we hoeven er alleen maar te
slapen, we mogen vrij hun computers en internet gebruiken, en 's ochtends
krijgen we ook nog een ontbijtje. Zij hebben een soort binnentuintje gecreeerd
met hangende planten en houten flamingo's en reigers. Zo kitsch dat het gewoon
leuk is. Van boven open, dus het klettert regelmatig naar binnen. Het hotel
bevindt zich op 10 minuten lopen van het historische centrum, dus wat willen we
nog meer.
Hup wandelschoenen aan en kijken maar. Ook hier is er gigantisch druk verkeer.
Oversteken betekent spelen met je leven. De stoepen staan vol met
verlichtingsarmaturen, zowel voor de afgelopen carnaval (vorige week) als de
komende kerst. De binnenstad is geheel ommuurd met een grote dikke
verweerde wal, eenmaal door de poort kom je in een kleurrijk geheel terecht.
Prachtige, vrij hoge huizen met "Canarische"balkons en arcades, in de kleuren
oker, mat oranje en oxblood red. En natuurlijk weer overal "vendores", die vanaf
hun kraampjes en karretjes van alles aan de man proberen te brengen.
In de verte de sky-line van het nieuwe Cartagena. En natuurlijk ook weer overal
grote beelden, heel veel van staatslieden, bevrijders en bijvoorbeeld dichters,
zoals Santander, Simon Bolivar, Cervantes, maar ook gewoon voor het leuk.
Het is allemaal hoog, nauw, robuust, kleurrijk en ongelooflijk druk.
Je kijkt echt je ogen uit! Af en toe pakken we een terrasje of een bankje om
even onze voeten en onze hersens bij te laten komen. Er is een overmaat aan
geluid. Mensen prijzen luid roepend hun waren aan, uit alle winkeltjes schalt
keiharde muziek dwars door elkaar heen, de ijsverkoper heeft een continue
belletje, de broodjes- verkopers slaan met een stok op het deksel van hun kar,
zodat je weet dat hij in de straat is. Honderden toeterende taxi's,
paardekoetsjes, ratelende handkarren.
We gaan even in onze luxe kamer op bed liggen uitrusten, voordat we vanavond
uit eten gaan. Hier durven we 's avonds niet zover uit de buurt te gaan, zeker
niet door de nauwe steegjes. Vlakbij is een hartstikke leuk restaurant: La Plaza
de Maconda. Alle muren zijn beschilderd met Zuid Amerikaanse taferelen, ook de
pilaren en stukken zoldering, hetgeen een beetje een 3 dimensionaal effect
geeft. Je wordt er gewoon vrolijk van. Om de bediening te roepen, wordt er een
samba-bal op onze tafel gelegd. Dat werkt prima, even schudden en ze komen.
Het eten was heerlijk, alleen de zwart geblakerde worstjes, gevuld met rijst en
zooi, kunnen we nog steeds niet door onze keel krijgen.
Zondag, 20 november 2011, Cartagena de Indias, Columbia.
Cartagena werd vroeger door de Spanjaarden overheersd, die maakten er een
versterkte havenstad van, om hun geplunderde goud uit Peru en andere
schatten naar Spanje te kunnen vervoeren. Om geen verwarring te zaaien met
het Cartagena in Spanje, werd dit Cartagena de Indias genoemd, omdat het in
West-Indie ligt. De Spanjaarden hier barstten dus van het geld en de rijkdom,
vandaar de prachtige architectuur. Vandaag gaan we al vroeg op pad om de hitte
een beetje voor te zijn. Er is hier een gigantisch fort, wat we willen bezichtigen,
Castillo San Felipe de Barajas. Het is een hele klim naar boven, we lopen al weer
te puffen en te zweten van de hitte. Maar de moeite waard, adelaars vliegen
rondom ons in de lucht, helemaal boven heb je een gigantisch uitzicht over de
stad.
We doen nog wat kruip en sluipwerk door de gangen en dan vinden we het wel
weer mooi geweest. De zon brandt, het is denk ik nu zo'n 38 graden. Het is nog
een flinke tippel naar beneden.onderhand moet je de verkopers van je af slaan.
Roderick blijft stoicijns voor zich uit kijken en reageert gewoon niet. Dus geen
Panamahoed, geen armbandjes, geen T-shirt, geen Cubaanse sigaren voor hem.
Beneden op het plein staat wel de juiste verkoper voor mij: met mango's.
Lekker! Dit was absoluut de heerlijkste mango ooit gegeten.
We wandelen nog een flink eind de stad door. Het is natuurlijk niet alleen maar
prachtig er liggen ook overal zwervers en daklozen op de overschaduwde
plekken. Verder leeft iedereen hier op straat, dat vind ik altijd heel gezellig. Hele
familie's zitten op de stoep, als er iemand staat te vissen, staan er 20 mensen
om heen te kijken.
We nemen een verstandig besluit, we kopen onderweg een paar broodjes en
empanada's en gaan dan even in ons hotel uitrusten. Dat was een goed plan.
Net aangekomen in het hotel begint het zo enorm te plenzen.
Na 2 uurtjes wurmen we ons weer in onze wandelschoenen en daar gaan we
weer.
De bussen hier zijn helemaal opgepimpt, van onder tot boven onder de stoere
decoraties, maar veelal ook met Jezus aan het kruis op de achterkant of
teksten als Dank U Heer. We drinken bij het cafe van Juan Valdez een koffie met
een stuk lauwwarme bananen-walnotencake. Smullen dus! En weer verder.
Maandag, 21 november 2011, van Cartagena terug naar Santa Marta.
Om 13.00 uur worden we opgehaald, we willen niet in het donker reizen, nu
komen we net met zonsondergang aan, dus dan is het direct daarna donker. We
maken nog een ronde door de binnenstad, bezoeken nog een prachtige kerk en
dan hebben we, denken we, alle plekken in de oude stad gehad. Nog een keer
zo'n lekkere koffie met bananencake bij Juan Valdez en dan is het mooi
geweest. Inpakken en wegwezen.
Op straat zijn ze al weer druk bezig met koken voor de lunch. Grote ketels soep
en kokend vet. De terugweg gaat voorspoedig, alleen vanaf Baranquilla is de
bus overvol en zitten we hutje mutje. Voor de poort van de marina worden we
weer afgezet. Wauw, nu voelen we onze voeten wel. Maar me dunkt daat we
onze tijd wel besteed hebben.
Woensdag, 23 november 2011, Santa Marta.
Dinsdag hebben we dus helemaal niets gedaan, we waren uitgevloerd.
Woensdag is Roderick met de watermaker bezig geweest. Ons water smaakte
niet lekker meer. Al 2 eerdere pogingen gedaan, filters verwisseld, gespoeld, het
wordt wel beter, maar we zijn nog niet tevreden. Hij heeft contact gezocht met
onze dealer en die raadt aan om de druk te verhogen. Daarvoor moet voor de
zoveelste keer de hele hut leeggetrokken worden, want de watermaker zit heel
slim weggewerkt en daar kun je dus niet bij. Enige warme zweterige uren verder
hebben we nu weer prima water. Een pak van ons hart. Als we boodschappen
gaan halen, zien we weer een aantal politiemannen op de eerste pontoon
hangen. Er staat een busje bij met het opschrift Policia Criminalista. We kijken
nog eens beter, ligt er een dode man op de steiger, ze zijn bezig hem te
fotograferen en om hem daarna in een bodybag te pakken. Het is nog een jonge
man, 26 of 28. Daar wordt je wel stil van en toch ook wel wat ongerust. Later
horen we dat hij een toerist uit Bogota was enbij het zwemmen in de baai
verdronken is, zijn familie heeft het zien gebeuren. Dat voelt voor ons
beter, maar het blijft natuurlijk ongelooflijk triest en zielig.
We maken weer een gang langs een tiental pinautomaten om te proberen geld
te pinnen. Iedere keer weer een of andere stomme melding, maar geen geld.
Ten einde raad besluiten we maar geld met de creditkaart op te nemen, dat is
geen probleem, maar de opnamekosten zijn erg hoog, terwijl we niet zoveel
pesos meer willen opnemen, want de tijd van vertrek nadert. Ik laat nog even
luxe mijn schoenen poetsen, die zien er weer als nieuw uit. Dan op zoek naar het
postkantoor om een paar kaarten te posten. Kleinzoon Bart krijgt uit iedere stad
of eiland een kaart, dit keer vallen mijn zusters en broer ook onder die
verwennerij. Nou dat hebben we geweten. 6.600 Pesos postzegels per kaart,
plus dat we uren op zoek geweest zijn om uberhaupt een kaart te kunnen
kopen. Van het bedrag aan postzegels hadden we 6 keer kunnen lunchen met
z'n twee inclusief drankjes. Daar gaat ons budget! Nu hopen dat ze ook nog aan
komen. 's Avonds gaan we Mexicaans eten met John (Celtic Dream) en John
(Tango). Onder het genot van een interessant tafelgesprek met de beide
Amerikanen over allerhand politiek gekonkel (het leek wel de Conspiracy
Theory) hebben we de heerlijkste pikantste gegrillde steak gegeten, die je je
maar kon denken. Wauw!
luxe vervoer op de steiger.
Donderdag, 24 november 2011, Santa Marta, Columbia.
We zijn nu serieus aan het voorbereiden. We willen in een keer doorvaren naar
Puerto Obaldia, op de grens tussen Panama en Columbia. een kleine 3 dagen en
nachten. We moeten het tempo weer even wat opvoeren, willen we nog wat tijd
in de San Blas doorbrengen. Dus nu druk bezig met kaarten en pilots bestuderen,
routes uitzetten, we moeten nog de nodige boodschappen inslaan en een aantal
wassen draaien. Druk, druk, druk dus.
Woensdag, 30 november 2011, laatste week Santa Marta.
Uiteindelijk zijn we veel langer gebleven in de marina van Santa Marta, dan we
aanvankelijk gepland hadden. Maar wat een prettige haven, wat een
behulpzaam en enthousiast personeel, wat een superdeluxe douches en de prijs
is ook nog alleszins redelijk. En nogmaals Santa Marta is echt leuk! De
kerstversiering groeide nog met de dag. Het is sprookjesachtig mooi geworden.
's Avonds komt iedereen dan ook naar buiten en tot laat is het druk, er wordt
gezwommen, er spelen kinderen in het donker op het strand en iedereen wordt
gewoon blij van die mooie kerstversiering. Er hangt een hele vrolijke relaxte
sfeer. De mensen spreken bijna alleen maar Spaans, zijn vriendelijk tegen
ons, proberen ons te helpen en ze geven ons ook echt het gevoel welkom te zijn
in hun land. We hebben niet het gevoel afgezet te worden, maar ze zullen zeker
wel een duizend pesos op de prijs gelegd hebben. Maar dat mag. Wij zijn zo rijk
in vergelijk met hen. Hoewel als je in de haven kijkt, wat een kapitale schepen er
liggen, daar zijn wij maar armoedzaaiers bij vergeleken.
Van de week werd hier een bruiloft gevierd op het havenhoofd. Wauw, ik denk
dat ons complete jaarbudget eraan op gegaan is, als het niet meer was. Er zijn 2
dagen lang mensen in de weer geweest, er werden feesttenten opgebouwd,
tafels gedekt met wel 4 kleden over elkaar, zilveren onderborden, op iedere tafel
een wit bloemstuk met tientallen dikke off-white rozen, waarvan de bloemknop
wel 10 cm hoog was. Het in aanbouw zijnde kantoor was met zwart plastic
omspannen en daarvoor waren een zestigtal boompjes met witsatijnen kluit
geplaatst. Aan het dak van het toiletgebouw hingen grote zijden pompoenen en
zelfs binnen in het toilet hadden ze bloemstukken bij de wastafels gezet en
rozeblaadjes gestrooid in de doucheruimte.
Een groot buffet met glanzende schalen en rechauds, een etagere van 4 lagen,
maat wagenwiel, vol friandises. Er werd een dansvloer gelegd, tijdens het diner
speelde een beschaafd orkestje, wat later op de avond gewisseld werd voor een
bandje met meer dansmuziek. En dit alles voor misschien maar 30 gasten. Het
was echt tot in de puntjes verzorgd. Af en toe liepen we er doorheen met een
handdoek onder de arm om te gaan douchen. Ze hadden vrijwel de hele stenen
pier in gebruik. Leuk om eens toe te kijken.
Er liggen hier in de haven dus een aantal zeer kostbare luxe visboten, die worden
de hele week gepoetst en onderhouden, de airco's staan de continue aan zodat
als de eigenaar op vrijdagavond langs komt, alles in orde is. Ze gaan hier echt
weekend vieren. Dat doen ze veelal op de boot. Niet dat ze er mee gaan
varen...nee ze komen met de hele familie en aanhang, met kratten drank,
zakken ijs, enorme koelboxen met eten, radio keihard aan of ook grote
speakerboxen op de steiger. Dan worden de stoeltjes op de steiger gezet en kan
het weekend beginnen. 's Avonds laat gaan ze weer naar huis, dan kan de boot
opgeruimd, afgespoten en gepoetst worden (door personeel uiteraard ) en
meestal komen ze zondag dan weer. Zaterdagmorgen vroeg had ik direct al de
lakens van bed gehaald om naar de wasmachine te brengen, het is halfzeven
'ochtends en ik ga ze op het achterdek eerst even uitslaan. Komen er over de
steiger een aantal heren in Armani broeken en witte vreselijk dure overhemden
op blote voeten langslopen, sommigen met een champagneglas in de hand,
andere met whisky, vlak achter hen kwamen de dames in schitterende
avondjaponnen met sleepjes, fonkelende avondtasjes, met hun Manolo
sandaaltjes in de hand, met hakken van wel 12 cm, uiteraard op blote voeten.
Het is op een "Spaanse"boot een doodzonde om met schoenen aan boord te
komen. Iedereen loopt dus altijd op blote voeten. Dan sta je toch even raar te
kijken. Die waren nog niet uitgefeest. Even later kwam ook de bruid te
voorschijn (weer een andere) in vele lagen ruches. Een paar dames zagen er al
zeer verlopen uit. Maar gezien de hoeveelheid lege flessen en het tijdstip van de
dag, was dat niet zo verwonderlijk. Tja verschil moet er wezen.
Intussen hebben wij niet stilgezeten, we hebben voor 40 dagen eten en drinken
ingeslagen en toiletpapier en keukenrollen, die hele handel moet een plekje
krijgen, maar een gedeelte lag al vol met spullen die we in Curacao ingeslagen
hadden. We hebben ook extra flesjes cola gekocht om af en toe weg te geven,
opblaasballen voor de kindjes, strips aspirine voor de bevolking, potloden en
schoolspullen, en dat komt allemaal nog boven op de tassen T shirts,
handdoeken, kleding waar we al 2 jaaar mee rondvaren. De San Blas eilanden
bestaan uit zo'n 300 eilanden, waar nog Amerikaanse Indianen wonen. Er is niet
veel te koop, behalve vis, fruit en natuurlijk Mola's, een soort handgeborduurde
"kraplappen", bovenstukjes van klederdracht. Vandaar onze hamsterdrift.
Aanvankelijk was het plan om Kerst in Panama te vieren, maar misschien blijven
we wel in de San Blas tot die tijd. We zijn op alles voorbereid. Verder is het hele
schip weer nagelopen, een lik vet hier, een druppeltje olie daar, alles weer eens
los en vast draaien. Alle kleding is weer gewassen, vervolgens worden eerst de
ritsen ingevet, voordat het weer de kast in gaat. Die rotten namelijk binnen de
korste keren helemaal vast. Kleding mag alleen maar hagelschoon in de kast,
anders schimmelt het binnen no-time. De kleding is zout van de lucht, door het
spatwater en anders wel door de liters zweet. Roderick is 3 keer naar de stad
gewandeld met een karretje met 4 jerricans om diesel te halen. Zoals al eens
eerder gezegd, tijd om te vervelen hebben we niet.
We liggen met de achterkant naar de steiger, dus met de meeste mensen maak
je even een praatje, Dino, onze scheepsagent komt regelmatig langs om iets te
regelen, te vertellen of te vragen. Hij krijgt dan altijd een kop Hollandse koffie,
de marinero's komen een praatje maken, de mede cruisers, op dit moment een
paar Duitsers, een aantal Fransen, een Australisch paar en een paar Zweden.
Kortom we hebben het erg gezellig. Vanmiddag kwam Ovier, een van mijn
favoriete havenmedewerkers, even afscheid nemen, ik zal hem missen. Iedere
ochtend in het voorbij gaan roept hij: Yvon, Yvon, que tal? Como estas? Hij is
echt altijd vrolijk, altijd een praatje, als hij een van ons ziet lopen, komt hij al in
zijn karretje aangesjeesd om ons een lift te geven of de boodschappen aan
boord te brengen. Dat doen ze trouwens allemaal. Service met een smile!
Ovier "Como estas, Yvon?"
Er is prima bewaking en toezicht. Wachters bij het toegangshek, die echt de
auto's controleren, vragen of de mensen toestemming hebben om de haven te
betreden, die direct opspringen om het hek voor mij te openen als ik op mijn
fietsje aankom. En allemaal zwaaien ze als we in het donker weer terugkomen,
wensen ons goede nacht, vragen of we nog iets nodig hebben. Ongekend.
We gaan regelmatig uit eten, we kunnen de specialiteit van het huis nemen,
drinken beide 2 drankjes, en als de rekening dan komt zijn we meestal in totaal
20-25 euro kwijt. Plus dat de wandeling naar het restaurant en weer terug altijd
door het Kerstwonderland loopt, mooier kun je het niet hebben. Natuurlijk kook
ik ook aan boord. We eten Arepa's, soort gebakken maiskoeken, zoete
aardappelen, bakbananen, papaya's, pompoenen, lulo's, zubloti's. Er is maar een
groot nadeel, alle levensmiddelen zitten hier vol suiker. Ik heb dagen lopen
zoeken voor Yoghurt zonder suiker, nou vergeet het maar, duizend soorten,
maar allemaal met 12% suiker, brood met een hoeveelheid suiker, gevulde
bollen met zoete vulling, zelfs door het meergranenbrood. Jeagh. Maar een fruit
dat je hier kunt kopen. Zoveel soorten, ik heb vaak geen idee wat het is, maar
dat vraag ik dan, rijp geplukt, vol smaak en van enorme afmetingen.
Vanochtend de laatste rit naar de markt gemaakt voor allerhande fruit, terwijl
we op de steiger staan te praten, komt er iemand van een andere boot langs of
we videofilm willen krijgen. Hij is zijn boot aan het opruimen. JAAAA, ik wel. Een
hele tas vol hebben we gekregen met originele films en nog een paar CD's. Ik
heb hem maar gauw een luxe 6 pack Club Colombia bier gegeven.
Even later kwam de volgende langs: willen jullie nog ijs (blokjes). Wij kunnen het
niet meer kwijt in de fridge. Okay graag. Dat gaat lekker. Gisteren kwam Dino,
onze scheepsagent, voluit Dino Alfonso Melo Campo geheten, een paar door zijn
vrouw gemaakte Arepa's brengen. Vanmiddag kwam hij de Zarpa brengen,
toestemming om uit te varen van de douane en immigratie, zonder dat mag je
niet vertrekken, maar tegelijkertijd moet je ook binnen 24 uur vertrekken.
Bij het afscheid wilde Roderick hem een hand geven om hem te bedanken voor
zijn goede zorgen, maar nee, dat vond hij niets, hij wilde ons omhelzen, omdat
we altijd aardig voor hem waren, hij aan boord mocht komen, koffie te drinken
kreeg enzovoort. Een Big Hug dus! Naderhand hebben we hem nog een
schrijfmap gegeven met het logo van de film Dinosaurs erop, die ik tijdenlang
voor mijn sollicitatiegesprekken met nieuw personeel gebruikt heb. We legden
hem uit, dat niet alleen de naam overeenkwam, maar dat hij net als een
dinosaurus groot was in zijn werk. Hij was er helemaal ontroerd van, kon
gewoon niet meer praten. Later kwam hij nog extra langs om nog eens te bedanken.
Dino Alfonso Melo Campo
Niet alles gaat van een leien dakje, gistermiddag kwamen we tot de ontdekking,
dat Rodericks creditcard weer geblokkeerd was. Toen hij het zag, kreeg hij het
bijna aan zijn hart, hij zat gewoon te trillen van emotie. Aangezien wij alles via
een creditcard moeten doen, pinnen lukt gewoon niet, hebben we ze beide nodig.
Bij iedere betaling controleert hij vooraf zijn pincode en nu hebben ze hem toch
weer geblokkeerd. Wij direct via Skype de bank gebeld, kregen direct de juiste
persoon, werden direct naar de juiste afdeling doorverbonden, uiterst vriendelijk
en behulpzaam te woord gestaan. Probleem voorgelegd, dat we morgen weer de
zee opgaan enz, enz. Nou die meneer snapte het helemaal, ging direct van alles
regelen, wij moesten een brief mailen met een aanvraag voor deblokkering plus
kopie paspoort, plus kopie creditpas, plus enz. Tja hoe gaan we dat nu weer
doen. We hebben geen scanner aan boord, dus hebben we foto's gemaakt van
het pasje en het paspoort, deze in de computer gezet en doorgemaild.
Vanochtend vroeg geen werkende creditcard. Grr. Opnieuw gebeld, meneer
snapt het helemaal, gaat er achterheen. Meneer wij moeten morgen het land
verlaten...Meneer gaat het direct regelen, de pincode is gedeblokkeerd het moet
alleen nog langs de afdeling....Hij belt ons keurig terug op ons Columbiaanse
nummer,dus daar mogen we niet over klagen. Alleen vanavond werkte de pas
nog niet. We hopen nu maar dat het tijdverschil in ons voordeel werkt. Zij zijn
morgen al aan het werk, als wij nog in ons bedje liggen. Nu we de Zarpa hebben,
ben je verplicht binnen 24 uur te vertrekken, voorlopig ook niet meer in de buurt
van welke bank dan ook, waarschijnlijk ook geen Internet. We gaan vrolijk
verder.
de Zarpa
Dag mooi, gezellig Santa Marta, we hebben hier een fijne tijd gehad.
We gaan verder met 2011 San Blas