01 januari 2012, Portobello, Panama. 09.33'N, 079.39'W


Wij wensen jullie vanuit Portobello, Panama een Gelukkig en Gezond Nieuwjaar.


Portobello vind ik echt leuk, stukje historie, 4 Spaanse oude forten/ ruines, ook

hier was weer een grote overslaghaven om het geroofde goud uit Zuid Amerika

naar Spanje te vervoeren. Tegelijkertijd trok dit dus allerhande piraten en

boekaniers aan, plus de Engelsen en Hollanders, die probeerden de Spanjaarden

die schatten weer afhandig te maken. Verder een plek waar continue regenbuien

voorkomen, de warme lucht is verzadigd van waterdamp, stijgt op, botst tegen

de bergen, koelt af en laat het vocht weer los, daardoor is de baai omringd door

weelderig begroeide bergen, groener kun je het niet  voorstellen.


 


De sfeer is absoluut Zuid Amerikaans. Amerikaanse automerken en bussen,

maar zo mooi gepimpt, een feest om naar te kijken. En allemaal zijn ze

verschillend.


 


  


 


Het openbaar toilet hebben ze voor de festiviteiten ook wat opgeleukt. Rechts

een Kuna vrouw in de originele dracht. Kuna indianen zijn tamelijk klein, zo'n

1,50 m. en dat zullen ze ook wel blijven, want ze mogen alleen met Kuna's

trouwen.


 


Vandaag willen we proberen met de familie te skypen, dus laptop inpakken,

rubberboot te water laten, naar de stad varen, laveren tussen de kleine

jongetjes, die allemaal voor een centje willen helpen de lijnen aan te pakken,

dan de stad door en de berg op naar Captain Jacks Bar.


 


  


Goed gepland, maar de truc is mislukt, het hele Internet ligt eruit. Okay, dan

gaan we weer terug. 's Middags gaan we met de rubberboot een stuk de rivier

op. De monding is zo ondiep dat we al direct met de rubberboot vastzitten. Maar

nog een paar keer proberen en dan zijn we op de rivier. Overal bomen en

struiken en honderden vogels. Grote witte zilverreigers?, koereigers,

Fregatvogels en talloze Pelikanen, in de toppen van de palmbomen, op paaltjes,

dobberend en als een bommenwerper duikend om een vis te verschalken. Deze

pelikanen zijn zo leukmet hun grijze lijf, witte hals en kop en donkere kring om

hun oog. Zo eigenwijs.


   

 

 


Maandag, 02 januari 2012, Portobello, Panama.


Vandaag gaan we het nog eens proberen met het Internet, dus de hele boel

weer mee en nu hebben we meer geluk. Goed Internet, we hebben met Mirella

gesproken, met Anita, met Henny en Netty. Leuk hoor, toen waren we al heel

wat tijd verder, dan de mail ophalen, de website publiceren, wat Panamakanaal

sites downloaden, eens kijken of we nog wat op de bank hebben staan en toen

was de dag om.


 


Onszelf nog maar eens op een lekker dinertje getracteerd bij Captain Jacks en

dan na een bezoek aan de Chinese winkel weer terug naar huis. Met een heuse

machete, altijd handig om aan boord te hebben en ze kosten bijna niets. Verder

flessen frisdrank, een grote zak ijsblokjes (niet alleen lekker, maar ook de

koelkast hoeft niet zo hard te werken), altijd weer een heel gesleep.


   


Dinsdag, 03 januari 2012, Portobello, Panama.


De laatste dag hier in de baai, dus een paar trips met de rubberboot maken om

water te halen om de watertanks vol te hebben bij vertrek. Verder natuurlijk

verse broodjes voor onderweg enzovoort. Nog een laatste keer alles doorkijken

voor de passage van het Panamacanal. Roderick moet nog de aansturing van de

ankerlier repareren, het anker wil alleen nog maar omhoog en niet meer naar

beneden. Dus eerst alles slopen, nakijken, driemaal opnieuw in elkaar zetten en

dan werkt het weer. Alles weer zeevast zetten, dan gaan we nog even een

drankje halen en dan houden we het voor gezien vandaag.


Woensdag, 04 januari 2012, Cristobal, Colon, Bahia Manzanillo.

09.21,8'N, 079.53,5'W


Vroeg ankerop, we gaan op weg naar Colon, waar de ingang naar het

Panamakanaal is. De golven buiten zijn flink hoog, maar het is verder goed te

doen. We kunnen bijna het hele traject zeilen. Als we vanuit zee de East

Entrance tussen de breakwaters (grote pieren) willen nemen, krijgen we echt

problemen met de golven. Wauw, wat een geweld toch altijd weer. Op de motor

varen we naar binnen. Het is wel te merken dat we in de buurt van het

Panamakanaal zijn, wat een hoeveelheid schepen!


 


Ieder driehoekje is een groot zeeschip en er zijn er nog veel meer. We varen de

Bahia de Manzanillo in en moeten dan in gietende regen en gierende wind een

plekje zien te vinden om te ankeren, er is hier maar heel weinig plaats. Maar we

liggen. Een uur later gaan we ons direct melden bij de havenautoriteiten in

Cristobal, Colon. Dat lijkt simpel maar is het niet. Colon is niet veilig om als

toerist door heen te lopen, dus we nemen direct een taxi. Die kosten hier bijna

niets, meestal 2 dollar per rit. We moeten naar de Autoridades Maritimas.

Treffen we net een taxichauffeur, die geen idee heeft, waar hij heen moet. We

hebben heel wat van Cristobal gezien, het is echt een afbraakzooitje, vuil, vies,

armoedig, de stoepen stuk, open rioleringen, vervallen huizen, vuile mensen.

Echt niet prettig. De taxichauffeur kan het echt niet vinden, Ja, waar moet u dan

zijn (alles in het Spaans natuurlijk, want deze man spreekt ook nog geen woord

Engels), uiteindelijk belt hij iemand en nog eens en nog eens. We zijn in de buurt,

vervolgens zet hij ons bij het verkeerde gebouw af, maar we zijn gearriveerd.

Nu ons eerst melden bij immigratie, die bekijken onze papieren als of ze die voor

de eerste keer zien. Willen een zarpe (toestemming om te vertrekken) maken,

"nee Entrados!" Dit gaat lekker! Er wordt een dame van buitenaf geroepen, zij

spreekt gelukkig Engels. Okay dit is allemaal goedgekeurd, nu naar het volgende

bureau. De Dame sloft gelukkig mee, want de volgende ambtenaar spreekt ook

geen woord Engels. We hebben alle benodigde papieren in het Spaans, maar nee

we hebben niet overal kopieen van. Zij hebben een kopieerapparaat staan, maar

zo werkt dat niet. Dus kom morgen maar terug, hoe lang bent u eigenlijk al in

Cristobal? Net een uur meneer, we zijn direct naar u toegekomen. Oh ja. U ligt

geankerd bij Club Nautico? Ja meneer. Waarom bent u daar niet langs de douane

gegaan? Meneer, wij hebben ons gemeld en daar werd gezegd, dat we met een

taxi naar u toemoesten. Oh ja. Nou kom dan zo maar terug. Ja maar meneer,

waar kunnen we dan kopieen laten maken. De Dame biedt uitkomst, ze gaat het

ons laten zien. Ze sloft trager dan een slak , druk pratend, en wij erachteraan.

Uiteindelijk volgen wij haar naar de WC. Okay wij wachten wel, dan moet ze nog

even flink telefoneren. Wij door Cristobal achter haar aan, waarom moeten ze

eigenlijk al die kopieen? Ja, voor de piraten, als wij vermoord worden en er komt

een ander met ons schip, kan zij direct aan de kopieen zien, dat dit niet de

eigenaar is. Ze doen het dus voor onze veiligheid. Nou, dat is een hele

geruststelling. Maar uiteindelijk sloft de Dame het hele eind mee, wacht gezellig

in de winkel, krijgt van Roderick een drankje aangeboden, bemoeit zich overal

mee, maar wij hebben de kopieen, dus nu weer op een holletje terug, vant over

5 minuten sluit het kantoor. De officiele meneer blij, wij ook, voor nu zijn we

klaar. Daarna schieten  we nog een supermarkt binnen en gaan uiteraard weer

met een taxi terug. Bekaf zijn we. We liggen midden in het havengebied, al die

grote schepen die geladen worden, al die bedrijvigheid. Het water is zeer woelig,

je ziet metershoge golven over de breakwater in zee slaan. Van slapen komt

niet zoveel, buiten het geschommel en gezwiep van ons schip, gaat het werk in

de haven 's nachts gewoon door. Af en toe vertrekt er een schip, van de enorme

stoot op de toeter word je echt wel wakker.


 


 


Donderdag, 5 januari 2012, Cristobal, Colon, Panama.


Opnieuw een dag van regelen en papieren. Roderick heeft een agent gebeld

(Tito), daar mee gaat hij naar de havenautoriteiten om een transit aan te

vragen. Bij Tito huurt hij ook autobanden en 4 lange lijnen. Met de taxi heen,

hele stukken lopen, wachten tot dat alle formulieren weer ingevuld zijn. Eenmaal

terug moeten we direct naar de supermarkt, daar is een geldautomaat. We

moeten de transit morgen cash betalen bij de bank, inclusief een borg, in totaal

zo'n 1700 dollar en de kosten voor Tito moeten we ook nog cash betalen. En we

kunnen maar een beperkte hoeveelheid geld pinnen per dag in het buitenland.

Met drie verschillende passen nemen we 500 dollar per pas op, dat gaat gelukkig

goed. Met een groot pak 20 dollar biljetten gaan we weer over straat. Wat een

rare toestand eigenlijk, cash betalen bij een bank, waarom niet gewoon met een

creditcard of via de pin? Daarna gaan we een hapje eten bij een Libanees

restaurant, zo ongelooflijk lekker! Dat hadden we echt verdiend.


Vrijdag, 06 januari 2012, Cristobal, Colon, Panama, the Flats.


Vandaag moeten we worden gemeten, om half 8 vertrekken we naar the Flats,

een ankerplek aan de andere kant Cristobal, een half uurtje varen. Hier moeten

we voor anker gaan en dan komt de "admeasurer" de exacte maten nemen van

ons schip. De kleine schepen gaan samen met een groot schip door de sluizen,

dus die maten moeten precies kloppen. Vaak worden er 3 yachten aan elkaar

geknoopt (naast elkaar) en die gaan dan als een vlot de sluizen door.


verder door met het Panamakanaal