Vrijdag, 13 januari 2012, Balboa Yachtclub, Panama.
Tjee, wat zijn we moe! Weet je wat we blijven gewoon hier een paar dagen
liggen aan de mooring van de Yachtclub, dan kunnen we een aantal zaken
regelen. Eerst gaan we ons melden bij de havenoffice, al onze papieren zijn
prima in orde, dan blijkt er hier een Immigration officer op het terrein te
verblijven. We gaan hem opzoeken, in een hokje te midden van bergen meuk en
werkhokjes. Hij is blij ons te zien, als hij vraagt waar wij vandaan komen,
beginnen bij het antwoord uit Holanda zijn ogen te twinkelen, Ah Amsterdam,
Mooie Vrouwen! Wij hebben al een immigratiestempel in ons paspoort, maar dat
wil hij toch nog wel even zien. Nee dat is geen goed stempel, Roderick moet dus
direct met de taxi naar Panamacity om een ander stempel te halen. Ik kan niet
mee, want om 16.00 uur komt de healthofficer aan boord voor inspectie, die dus
niet komt. Het hele schip staat nog een beetje overhoop in verband met de
leeggemaakte slaapplaatsen, maar laat maar even, we moeten nog veel meer
overhoop halen. Roderick is weer terug met een nieuwe stempel, dan drinken we
nog wat in de kuip, we liggen direct voor de zuidelijke aanvaarroute van het
Panamakanaal en het is een komen en gaan van allerhande schepen. Daarna
duiken we vroeg ons bedje in.
En daar is ook weer de Queen Victoria.
Zaterdag, 14 januari 2012, Balboa , Panama.
We liggen een beetje in de luwte van de bergen, 's ochtends is het bijna windstil
en daardoor snel bloedheet. Vanaf de middag komt de wind iedere dag flink
opzetten. We staan dus bij het krieken van de dag naast ons bed.
Vandaag eerst alle beddegoed wassen, dus was verzamelen, watertaxi bellen, je
mag hier je eigen dinghy niet gebruiken, voor alles bel je dus de watertaxi, die
hier gratis is. Dan in de golven van onze boot op de taxiboot overstappen, tassen
overladen, eenmaal op de steiger met de volle tassen de hele pier over, tussen
de etende en hangende mannen door bij de werkplaatsen en dan hopen, dat er
een wasmachine vrij is. Gelukkig is dat het geval. 5 kwartier later wandel je dan
weer terug met 2 zware tassen nat wasgoed, wacht op de watertaxi, en klim je
weer aan boord. Er zijn wel wasdrogers, maar dat vind ik zo onnodig, plus dat ik
het geduld niet heb om daar op te wachten. Dan de was goed stevig ophangen
en binnen een uur is alles kurkdroog. Dat gaat prima, dus de komende dagen
wassen we alles wat los en vast zit.
's Middags wandelen we Balboa in, er is ongelooflijk veel verkeer. Het is overal
erg groen, schitterende hoge oude bomen, knoerthoge palmen.
We gaan op zoek naar de scheepskaartenwinkel Islamorada en naar een bedrijf
dat misschien hulp kan bieden aan onze overleden watermaker. De watermaker
waar we zo uitermate tevreden over waren, die het altijd deed, heeft een
ernstig infarct gehad. De hogedruk pomp is vastgelopen, er komt nu overal
water uit, maar niet waar wij dat graag willen. Nu hebben we een schitterende
jarendurende wereldwijde garantie, maar daar heb je helemaal niets aan als er
nergens in dit deel van de wereld een dealer is. En nu hebben we het probleem,
als we er niets aan laten doen, hebben we dus een knotsdure watermaker
werkeloos staan, als we er wel wat aan laten doen, vervalt de garantie. Goede
raad is erg duur, hebben we al gemerkt. Beide bedrijven zijn momenteel
gesloten, dus we wandelen maar een eind verder. We passeren de grote
vrachthaven van Balboa, waar duizenden zeecontainers gestapeld staan.
We wandelen door richting Albrook Mall, een groot op Amerikaanse leest
geschoeid winkelcentrum, met op de bovenetage een grote centrale eetruimte,
met talloze buffetten en afhaalzaken. Het is een ongelooflijk groot modern
centrum, het is beredruk, midden in staat een carroussel, er rijden treintjes
rond, er iseen kindervoorstelling bezig, er lopen dinosaurussen rond. Het kan niet
op. We hebben maar een gedeelte gezien, maar we hebben echt platvoeten, zo
uitgestrekt. Wij bestellen een heerlijke smoothie van bevroren vers gemixed
fruit met ijs. Heerlijk!
Bij de badmodewinkel probeer ik nog een bikini te scoren, maar dat is ijdele
hoop. Van mijn bikini's en badpakken is het lurex aan het vergaan, de rek is er
dan helemaal uit, dus ik had graag een nieuwe. Twee broekjes waren al zo
verteerd, die kon ik uitrekken tot maat aardappelzak en vervolgens bleven ze
zo. Zon en zout, de perfecte combinatie! Maar hier hebben ze naar mijn gevoel
alleen maar kindermaten. Via de supermarkt gaan we weer met de taxi terug
naar het schip.
Zondag, 15 januari 2012, Balboa Panama.
Gisteren lol gehad, vandaag moet er weer aangepakt worden. Alle zeekaarten
en vaarwijzers van de Atlantic en de Carieb moeten verzameld en opgeborgen
en die van de Pacific moeten uitgegraven worden. Onder ons bed staat een grote
koffer vol met deze spullen, alleen om deze te pakken, moeten eerst de
matrassen er af en in de kajuit, dan de lattenbodems eraf, dan de
bedbodemplaten er uit, de losse spullen er uit en dan kan de loodzware koffer
eruit getild worden. Als we op dit punt aangeland zijn, zijn we al moe. Dan gaat
Roderick uitzoeken welke pakketten zeekaarten we nu nodig gaan hebben, de
rest wordt opgeborgen. Ik ga onderhand nog een paar wassen draaien. Eind van
de dag lopen we te tollen van vermoeidheid.
Maandag,16 januari 2012, Balboa, Panama.
Eerst gaan we met de watertaxi naar de kant met de computer en alle
toebehoren als bankapparaatje, bankpassen, aantekenboekjes in een
waterdichte zak. We moeten wat internet zaken regelen. Het kost een hoop tijd
en het zit niet echt mee. Daarna eerst weer met de watertaxi de computer aan
boord brengen, dan gaan we weer op pad naar de scheepswinkels.
Bij Gente de Mar, een soort scheepswinkeltje in de stijl van Focus Installatie
Techniek, heeft Roderick het wel naar zijn zin. We praten wat, krijgen lekker
koffie, vervolgens spit hij de hele West Marine catalogus door en doet een reuze
bestelling van allerhande onderdelen en reserve spullen, die vanuit Amerika
ingevlogen moeten worden. Een van de jongens daar, komt woensdag ook nog
naar onze watermaker kijken.
Dan wandelen we door naar Islamorada om wat scheepsboeken te kopen.
Vervolgens gaan we ook weer te voet terug naar de haven. Bij de Balboa
Yachtclub eten we een hapje en dan is het weer mooi geweest voor vandaag.
Langs de oever loopt een flink uit de kluiten gewasssen slangehalsvogel? Nee
dus, maar ook geen zilverreiger, geen idee, maar mooi is t'ie.
Het laatste uurtje van de dag blijven we altijd lekker in de kuip zitten kijken, er
is genoeg te zien, drankje er bij, even de dag doornemen.
Dinsdag, 17 januari 2012, Balboa, Panama.
Niet zoveel opwindends over te vertellen, we zwoegen door, Roderick gaat
wederom naar de winkels, dit keer halen we hut 1 helemaal leeg, zodat morgen
de monteur er bij kan. Nog steeds bankproblemen met onze creditkaarten. We
hebben besloten om voor safety nog een stel Visa kaarten aan te vragen, maar
na ellenlange formulieren ingevuld te hebben, blijkt hun computer defect. Morgen
maar weer proberen. 's Avonds drinken we met Jaques van de Tin Hau een
drankje in de bar van de Yachtclub, ter ere van zijn verjaardag, Etienne en
Denise zijn ook hier naartoe gekomen. Gezellig.
Woensdag, 18 januari 2012, Balboa, Panama.
Vanochtendvroeg komt Adrian, de monteur al met de watertaxi aan. Ik ga er
vlak daarna vandoor naar de wasmachines met alle kussenbekleding van de
banken. Je kunt binnen toch al je kont niet meer keren, dus alle losse
kussenonderdelen kunnen er ook nog wel bij. Hier weer het zelfde verhaal, een
hoop werk, een hoop gedoe, na twee uurtjes zijn de hoezen weer droog en is het
tijd om alle kussens er weer in te pielen. Maar het ziet er weer superfris uit.
Donderdag, 19 januari 2012, Balboa en Panamacity.
Genoeg gezwoegd, vandaag gaan we Panamacity onveilig maken. We nemen
een taxi naar de oude stad, El Casco Viejo, en gaan daar eens rondbanjeren.
Tja dan kom je ook direct bij de toeristenstalletjes terecht, maar het was wel
heel leuk, overal staan Kuna indianen hun spullen te verkopen, maar zonder
opdringerig te zijn. Ze hebben alleen een flinke toeslag op hun prijzen gelegd. En
wat ik wel heel comfortabel vond was, dat we nu een keer toerist onder de
toeristen waren. Eigenlijk konden we nu heel rustig rondkijken, omdat we niet de
enige vreemdelingen waren.
Ik heb een indianenfluitje gekocht, moet ik natuurlijk meteen proberen. Achter
ons de skyline van het nieuwe Panamacity.
Maar nu eerst het oude centrum in, in dit gedeelte van de stad wordt er gezegd,
dat je veilig lopen kunt. Deze waarschuwing geldt dus voor diefstal en beroving,
letterlijk veilig lopen doe je hier niet.
Er heerst een relaxte sfeer in de stad, veel oude gebouwen, veel ruines ook,
maar aan alle kanten zijn ze druk bezig hun cultureel erfgoed in ere te herstellen.
De straten zijn nauw en er is erg veel autoverkeer, inclusief uitlaatgassen en
herrie. Er wordt druk getoeterd, vol gas opgetrokken en met veel lawaai
afgeremd. We lopen eerst richting van de Iglesia de San Jose, deze kerk uit
plusminus 1750 heeft een gouden altaar. Tijdens de bezetting van de
Spanjaarden en de rooftochten van Captain Morgan had "de pastoor" het altaar
met teer zwart geschilderd. Een slim idee dus, want 3 eeuwen later bestaat het
gouden altaar nog steeds.
De hele dag staat de deur van de kerk wijd open, iedereen kan er in en uit. Op
het altaar staan ook grote gouden kandelaars en andere ornamenten. Geen
bewaking, niets, alleen een paar verkopers met nepgouden kettingen met
kruisjes. Daarna gaan we in een klein zaakje wat eten, op de heenweg rook het
daar zo lekker. Roderick is vergeleken met de mensen hier reusachtig groot en
breed. Hij staat dan ook af en toe behoorlijk in de weg. Het was een heerlijk
hapje voor heel weinig geld.
Dan weer verder naar het Plaza de Independencia, waar ook de grote
Cathedraal staat. Overal zijn stalletjes waar je Panamahoeden kunt kopen.
Aan de andere kant van het plein is het Museo del Canal Interoceanico de
Panama. Hier wordt de hele geschiedenis van de vervaardiging van het
Panamakanaal getoond. Ook de politieke kwesties hieromtrent worden belicht.
Uiteraard hebben we dit museum bezocht, het is erg interessant, maar wat ik
jammer vond, is dat alles alleen in het Spaans beschreven staat. Wij hadden een
"audiotour apparaatje", dat bij ieder interessant punt een engelse vertaling gaf
van de hoogtepunten van dat gedeelte. Maar ik had graag nog veel meer erover
gehoord. Maar absoluut het bezoek waard. Tja als we dan een dag op stap gaan,
doen we het ook goed, dus hup weer verder de stad door. Vanaf de overkant
van de Bahia de Panama heb je zicht op de schitterende skyline van het
moderne Panamacity.
Hieronder het presidentieel paleis. Er boven vlogen honderden zwarte gieren.
We hebben een tijd lang vol bewondering zitten kijken naar hun vliegtechniek.
Daarna hebben we de volgende taxi genomen, sommige gebieden worden
afgeraden om doorheen te lopen als toerist, andere gebieden kun je beter ook
niet doorkruisen als autochtone bewoner. Dit keer naar La Plajita, de
ankerplaats waar we morgen naar toe willen varen en waar een heleboel
zeilschepen liggen te wachten tot de tijd van vertrek nadert voor het traject
naar Galapagos. We gaan vlak bij de dinghy aanlegsteiger wat drinken en binnen
5 minuten zien we al de eerste bekenden. Rob en Josien van de Innish. La luna
ligt hier, de Victory, de Viktoria en nog veel meer. 's Avonds gaan we met de
hele bubs pizza's eten en er schuiven steeds meer mensen aan. Dan vertrekken
wij weer, we houden een taxi aan en voordat je instapt moet je dan eerst
onderhandelen over de prijs. Daar worden we langzamerhand wat handiger in.
Als je namelijk vraagt Cuanto Vale? Hoeveel kost het? Geven zij als antwoord,
hoeveel wil je er voor geven? In het begin hadden we geen idee van de prijzen
natuurlijk. Maar al doende leert men. En 's avonds in het donker moet je toch
echt meer betalen, dan overdag. In de auto onderhandel je niet meer, stel je
voor, dat de chauffeur je er in een ongure buurt uit wilt zetten. In dat opzicht
trekken wij toch altijd aan het kortste eind. Een welbestede dag. Dan weer met
de watertaxi in het donker naar de boot scheuren.
Vrijdag, 20 januari 2012, Balboa Yachtclub, La Plajita.
Soms zit het mee, soms zit het tegen. Nou vanochtend zat het alleen maar
tegen. Niks lukte, werkte, klopte. De faktuur van de bestelling zou over de email
komen, dus wij naar de kant met de computer. Factuur klopt niet, Roderick gaat
dus weer een half uur naar de winkel wandelen. Intussen probeer ik mijn
bankzaken te regelen, lukt niet. Dan de website publiceren, klopt geen hout van,
alle foto's zijn weg. Nog een keer proberen, website in de stress en ik ook.
Roderick komt terug met een nieuwe factuur, die we willen overmaken, lukt met
geen mogelijkheid. Het Rabosysteem kan het Panamese systeem niet aan qua
invulvelden. Anderhalf uur verder, alle Iban, Bic, Swift en andere nummers
uitgeplozen, maar onze betaling lukt niet. Als we niet op tijd betalen, komt de
bestelling ook pas een week later binnen. Shit, shit, shit. We zijn moe en gaar er
van. Onderhand de was uit de machines gehaald en dan gauw met alle tassen
terug naar de boot, want de monteur komt. In de watertaxi krijgt Roderick
telefoon, Adrian komt niet, maar......enz. Een goede reden. In het schip staat de
boel nog steeds op z'n kop omdat iedereen er bij moet kunnen, maar de
consequentie is dat ik zelf nergens meer bij kan. Ik krijg er een kunstkop van.
We willen vanmiddag vertrekken naar de ankerplaats van La Plajita. Terug naar
de wal, waar iemand mijn slippers zou lijmen, ben er al 3 keer geweest. Nee nog
niet klaar. Om 4 uur. Nou vergeet het maar, ik vertrek en ik wil mijn schoenen
terug. Dan naar kantoor om te betalen. Kantoor gesloten. Naar het dock office,
mijn verhaal gedaan, geen probleem, U kunt hier bij mij betalen. Okay prima!
Nee niet met een creditcard, alleen cash. Ja maar dat heb ik niet, ik heb dat toch
van te voren gevraagd. Dan moet U bij het kantoor betalen, daar kan dat wel.
Ja maar dat is dicht!!!!
Weer een uur later terug aan boord. Ik heb het helemaal gehad. Ik ben
doodmoe, heb het gevoel, dat ik alleen maar aan het klooien en zwoegen ben en
er lukt helemaal niets. Ik heb er zo de balen van. We gaan het schip klaarmaken
om water te tanken. Diesel is er in de omgeving niet te koop, de pompen zijn
leeg. Nee, nu kunt U geen water tanken, kom over een uur maar. Grr. Ineens
worden we opgeroepen, Happy Bird, komt U maar. Roderick gaat tanken, ik ga
betalen en dan eindelijk weg. Eenmaal op de ankerplaats waaien we lekker uit,
Etienne komt even buurten, we nemen een lekkere rumcola in de avondzon en
dan ziet het leven er al weer heel anders uit. Ik kan er weer tegen.
We gaan weer vrolijk verder.
Zaterdag, 21 januari 2012, La Plajita de Amador, Panama.
Bart is vandaag jarig, hij is alweer 10! We gaan naar het winkelcentrum om te
Internetten en midden tussen mensen zitten wij lang zal hij leven te galmen.
Een fantastisch berichtje 1 creditkaart werkt weer. Hoera. Dat voelt beter!
La Plajita spreek je op z'n Zuid Amerikaans uit als La Plahita.
Zondag, 22 januari 2012, La Plajita de Amador en Panamacity
Ik ben altijd heel vroeg op, omdat ik niet zo goed slaap en ik ben altijd weer blij
als het weer licht is en ik weer uit bed mag. Het grootste deel van de nacht
breng ik lezend door. De nachten hier zijn sowieso erg onrustig, er varen hier
beroepsschippers de hele nacht door op volle vaart langs, waardoor zij zoveel
golven veroorzaken, dat het schip als een dolle te keer gaat. Er mag ook
werkelijk niets los op tafel blijven staan, want alles valt om en overal vanaf.
Daarbij heeft de Pacific een getij verschil van 6 meter, dus de kentering van het
tij en de stroming laten ons alle kanten opdraaien en het water is hoe dan ook al
woelig, we liggen natuurlijk gewoon op zee.
Vandaag gaan we met Jan Bart en Monique van de Victory naar het
Eldoradowinkelcentrum om de viering van het Chinees Nieuwjaar mee te
beleven. Het is een flink stuk rijden met de taxi. Rondom Eldorado zit ook de
Chinese wijk, allemaal Chinese winkeltjes en Chinese supermarkten vol
heerlijkheden. Dat voelt als luilekkerland, daar gaan we binnenkort eens
langdurig rondneuzen. Het winkelcentrum is overvol Chineze mensen, overal
hangen lampions, er is uiteraard keihard Karaoke, een overmaat aan herrie.
Even ter informatie: 2012 is het jaar van de draak.
Buiten is een podium opgericht en staan er wat stalletjes, ook daar kun je geen
woord met elkaar wisselen. We halen een bordje biefstuk met gekruide rijst bij
een stalletje en verder hebben we het eigenlijk wel gezien. We proberen ergens
een terrasje te scoren, maar dat gaat nu niet lukken. Kortom we nemen een taxi
terug en pakken dan met zijn vieren een drankje op het terras van La Plajita. In
ieder geval een leuke middag gehad.
Maandag, 23 januari 2012, La Plajita, Yvonne's verjaardag.
De dag begint met een wonderschone zonsopgang. Een prima begin. We
ontbijten snel, want we hebben al vroeg in de stad afgesproken bij Gente del
Mar, waar wij een enorme bestelling hebben staan en die ons proberen te helpen
met de watermaker. Dus om 8 uur zitten wij al in de dinghy op weg naar de
kant, bij het passeren van de Inish, beginnen Rob en Josien direct Happy
Birthday te zingen. Leuk! Dan de onvermijdelijke taxi en maar eens horen wat
zij te vertellen hebben.
Nou daar zijn we niet gelukkig mee, wij hebben een revolutionair model en ze
hebben overal informatie gevraagd, maar weten niet wat te doen. Als enige
oplossing kunnen we de totale watermaker demonteren (40 kilo en groot van
afmeting), opsturen naar Holland of Italie, als wij in tijdnood komen met de reis,
kunnen ze hem na reparatie opsturen naar Tahiti. Hier moeten we toch echt over
denken, een berg kosten, een berg zorgen en zenuwen, en een onzeker
resultaat. We zetten het voor vandaag even van ons af, het is tenslotte mijn
verjaardag, we hebben voor vanavond een aantal cruisers op de borrel gevraagd
en we moeten ook nog inkopen doen. Dus op naar de volgende taxi, nu naar de
Albrook mall. Eerst ga ik even langs de kapper, het is onderhand door de wind,
de zon en het zout coupe pleeborstel geworden. Ik laat het weer heel kort
knippen en kom na een half uur weer te voorschijn met een compleet donkere
haardos. Alle lichte stukken zijn eraf geknipt. Het staat goed, daar niet van,
maar ik moet zelf ook wel erg wennen. Op weg naar de supermarkt loop ik nog
tegen een leuke superdunne broek aan, passen, Yes he's mine! Dan flink inslaan
en met afgeladen tassen weer een taxi zien te strikken. Alles aan boord
gebracht, een snelle lunch en dan gaan we weer, dit keer met de computer in de
rubberboot, in het kleine winkelcentrum verderop kun je internetten, ik wil
graag mijn verjaardagsmail lezen. Er staan daar in een passage allemaal
tafeltjes en stoeltjes, waar door de cruisers druk gebruik van gemaakt wordt.
Sommigen Skypen, iedereen is druk door elkaar heen aan het kakelen. Nou ze
hebben me niet vergeten, een hoop leuke e-mails. Dank jullie wel allemaal.
Verderop zit ook een man Happy Birthday voor zijn computer te zingen. Ik raak
in gesprek met een Canadese cruiser en als ze hoort dat ik jarig ben, begint ze in
keurig Nederlands Lang zal ze leven voor me te zingen. Zo schattig. Dat had ze
op St. Maarten geleerd.
Op de terugweg, Roderick heeft intussen 2 jerricans benzine gescoord, zien we
vlak bij de haven een Luiaard in een boom liggen slapen.
Dan weer terug aan boord, we moeten even opschieten, want over een paar
uurtjes komt de visite en ik wil nog even lekkere gehaktballetjes maken.
En wat wordt ik verwend! Roderick heeft op voorhand 2 liter Sangria gemaakt,
Josien heeft een heerlijk brood voor me gebakken met walnoten en rumrozijnen,
Monique en Jan Bart komen met een heerlijke fles Bordeaux aanzetten plus een
lap verse zelfgebakken vis, en iedereen heeft stapels boeken voor me
meegenomen. Nou blijer kun je me niet maken. Etienne, Denise, Monique, Jan
Bart, Rob, Josien en Roderick natuurlijk allemaal hartelijk dank voor de gezellige
avond. Het was super!
Dinsdag, 24 januari 2012, La Plajita de Amador, Panama
Nieuwe ronde, nieuwe winnaars. Het plan van het opsturen van de hele
watermaker lokt ons niet, dat gaat een vermogen kosten. (900 dollar enkele
reis hoorden we later.) Roderick gaat dus zelf nog maar eens oeroesen, want die
garantie kunnen we dan toch op onze buik schrijven waarschijnlijk. Hij probeert
voor de zoveelste maal van alles en nog wat en HIJ DOET HET. We kunnen nog
niet echt blij zijn, want we kunnen het nog niet geloven, maar hij doet het nu al
een uur en er komt prima water uit. Morgen nog eens proberen. Vanmiddag gaan
we met de fietsjes naar de Balboa Yachtclub, kijken of onze creditcard al
aangekomen is, die Mirel opgestuurd heeft. Eerst moeten de fietsjes per stuk
aan land gebracht worden. Het verkeer in Panamacity is chaotisch, maar vanaf
onze ankerplaats tot de BYC is er een mooi fietspad langs zee.
De creditcard is nog niet aangekomen, maar we hadden in ieder geval een leuk
tochtje. Als we terugkomen moeten eerst weer de fietsjes aan boord en dan
gaan we even naar het kleine centrum om te internetten, dus weer met de
computer in de rubberboot terug.
Donderdag, 26 januari 2012, La Plajita de Amador.
Het eerste wat we vandaag doen is de watermaker aanzetten. Hij doet het
probleemloos, net als gisteren, dus dit is de 3e achtereenvolgende dag. Joepie.
Natuurlijk kan het altijd weer misgaan, maar dat is met alles zo. We hebben hoe
dan ook altijd reserve water in flessen bij ons, maar dat is in verhouding maar
een miezerig beetje voor een oversteek. Volgende klus om op te starten:
Het onderwaterschip is ongelooflijk aangegroeid, er zit een laag eendemossels
op van zeker 4 cm dik en de hele zijkant is begroeid met zeker 20 cm lange
slierten groen. Het ziet er niet uit en dan te bedenken dat we 6 maanden
geleden nieuwe antifouling aangebracht hebben. Maar in dit warme water groeit
alles zo snel. Vandaag ga ik toch maar het water in, gisteren heb ik ook al even
gezwommen, direct bij de boot. Al een poos geen krokodillen gezien, vervelend
is dat het water hier niet zo doorzichtig is, dus je kunt maar een paar meter ver
kijken. Haaien zitten hier natuurlijk ook, maar die vind ik minder eng dan de
krokodillen. Met een spatel steek ik het hele onderwaterschip af, het lijkt wel
sneeuw, er komen honderden vissen af op dit extra voer. Na 2 uur is een groot
deel van het onderwaterschip weer schelpen en algenvrij. Het roer en de
schroefas zijn voor een andere keer. Vanmiddag lekker lui in de kuip liggen lezen,
dat had ik verdiend. Vanavond gaan we weer met een heleboel cruisers pizza
eten. Dit keer zijn we met wel veertig man. Leuk op deze manier leer je
steeds weer nieuwe mensen kennen. Sommige cruisers verblijven hier al jaren
met hun boot. Op de heenweg speuren we weer naar de luiaard (Sloth), die zien
we niet, maar dit keer zit er wel een wasbeer (racoon) in de boom. Op de
terugweg zien we 2 wasbeertjes over het terras van het restaurant lopen. Jan
Bart probeert er een te lokken met een briefje van 1 dollar, hij pakte het bijna
aan, maar vond het ,denk ik, toch te weinig. Vervolgens dook hij de vuilnisbak in
en kwam terug met zijn avondeten.
Vrijdag, 27 januari 2012, La Plajita en El Dorado Panamacity
Vandaag gaan we met Etienne en Denise naar de Eldorado Mall, een groot
winkelcentrum en tevens de wijk waar vele Chinezen zich gevestigdhebben.
Overal zijn dus Chinese restaurantjes, winkeltjes, supermarkten. Het wordt dus
een dagje luilekkerland voor ons. We houden een taxi aan, die wil $10, nou
Senor laat maar, want vorige keer betaalden we met 4 personen $7. Volgende
taxi zelfde verhaal, we laten ons niet kennen weer een taxi aangehouden en Ja
hoor, die wil ons wel voor $7 naar Eldorado brengen. Roderick zit met zijn dollar
biljetten in de hand, we rijden met de raampjes wijdopen, dus de chauffeur
steekt vast zijn hand uit om het geld aan te pakken. Even later vraagt hij wat
die andere chauffeur wilde hebben en begint hij spijt te krijgen van zijn aanbod.
Prompt begint hij te beweren dat wij naar de Albrookmall wilden, die een stuk
dichterbij is, en niet naar Eldoradomall. Mooi niet waar natuurlijk, maar hij blijft
het proberen. Hij wil ons nu wel naar Eldorado brengen, maar dan moeten we bij
betalen, anders brengt hij ons naar Albrook. Het gesprek wordt wat verhit,
uiteindelijk laten wij hem stoppen om uit te stappen. Roderick zegt dat hij zijn
geld terug wil, wat de chauffeur natuurlijk helemaal niet van plan is. Het gaat
nog even heftig door, de chauffeur weigert en Roderick dreigt met de politie. Zal
die man een worst wezen. Maar dan steekt Roderick zijn hoofd uit het raampje
en roept uit alle macht "Police" en aangezien we vlak voor een politiebureau
stonden, vond de chauffeur dat niet echt leuk. Hij kiest eieren voor zijn geld en
neemt op het laatste moment de afslag naar Eldorado. Vervolgens zijn we
winkeltje in en winkeltje uit gegaan, hebben overal rondgesnuffeld en daarna
zijn we gaan eten in een Chinees restaurantje. We hebben overheerlijk gegeten.
Daarna nog even het centrum in en dan naar de grote supermarkt van Rey. We
gaan toch met de taxi terug, dus we slaan flink in. Terwijl we even in de
coffeeshop (met een kop koffie) zitten om even bij te komen, horen we gegil en
gehuil, overal beginnen bewakers met knuppels en pistolen te rennen. Een jonge
man wordt achterna gezeten. Grote consternatie. Wat er precies gebeurd is,
weten we niet, na een kwartier wordt de jongeman in de boeien mee naar boven
genomen, daarna weer naar beneden, er komen steeds meer politieagenten en
uiteindelijk wordt hij afgevoerd. Wij gaan ook maar eens op huis aan. Stom, het
is vrijdagavond half zes, spitsuur dus, iedereen staat te dringen om een taxi en
de straten zijn verstopt door het vele verkeer. Dat hebben we niet slim bekeken.
Met de zware tassen lopen we naar de andere kant van het blok, misschien
maken we daar meer kans. Talloze taxi's rijden ons voorbij, zowel volle als lege.
Dan stopt er een, Denise gaat vragen wat het kost, nu dus Quince, $15, ze denkt
eerst dat ze het niet begrepen heeft, maar het is echt zo, doen we dus niet. De
volgende chauffeur durft $20 te vragen, het wordt steeds gekker. Maar de
aanhouder wint en we gaan terug met de taxi voor $10, dat is gezien de
omstandigheden een prima prijs. Hoewel ik denk, dat deze chauffeur spijt kreeg,
want er was zoveel verkeer en welke sluipweg we ook namen, iedere keer liepen
we weer vast. Maar eind goed, al goed! Op de ankerplaats is het mudvol
geworden, er zijn de laatste 2 dagen 35 schepen van de World Arc bijgekomen,
die met zijn allen een georganiseerd rondje om de wereld maken, alleen in 18
maanden tijd, dus die moeten flink doorvaren. Wij gaan lekker in ons eigen
tempo.
Maandag, 30 januari 2011, La Plajita de Amador, Panamacity
Gisteren hadden we een stomme dag, die slaan we dus gewoon over. Vandaag
gaan we naar de stad om chemicalien voor de watermaker te kopen. Je kunt hier
best veel zaken kopen, maar het uitzoeken waar en hoe er te komen, kost heel
veel tijd. Zelf hebben we een aantal reserve onderdelen en spullen in bestelling,
die vanuit Amerika geleverd worden en hopelijk morgen binnen komen. Ook
hebben we nieuwe Navionics kaarten besteld voor de plotter, deze wilden we
pas op het laatste moment kopen. De kaarten van Oceanie, Australie en New
Zealand. Ook deze moeten via Amerika hier komen. Dus iedereen zegt wel, dat
je hier alles kunt kopen, maar alles moet geimporteerd worden en er is vrijwel
niets op voorraad. Dus dat geeft vooral veel extra kosten en een heleboel dagen
wachten. Om te beginnen gaan we met een taxi naar het nieuwe gedeelte waar
de Skyscrapers staan. Daar zit Hydromundo, waar we onze benodigdheden
halen, daarna gaan we dit gedeelte verkennen. De gebouwen zijn nieuw en
revolutionair, maar de infrastructuur is naatje. Het staat verstopt met auto's,
het lijkt de Amsterdamse binnenstad wel, de trottoirs (als ze er al zijn) zijn
schots en scheef en met grote gaten, putten zonder deksels, afwateringen,
en behoorlijk vuil. Er is veel zwerfvuil, de balkons van de huizen staan vol meuk.
En er is veel stuk, een omgevallen paaltje blijft waarschijnlijk liggen totdat het
vergaan is. Een brok steen die op de weg gevallen is, blijft ook liggen. Een beetje
een zooitje dus. De bewoners zelf daarentegen lopen er zeer verzorgd bij, nette
en schone kleding, overhemd met stropdas, gepoetste schoenen, keurige haren.
Overal weer veel bewaking met grote guns en pistolen.
We maken een flinke tippel tot een groot centrum bij Via Espana, daar pakken
we de bus voor 1 kwartje per persoon en gaan naar de Albrookmall. Daar
struinen we nog een poos rond, maar kopen alleen maar een thermoskan om
Yoghurt te maken. Dan weer met de bus naar Plaza de Cinco de Mayo en
hiervandaan met de taxi weer terug. Eenmaal aan boord zijn we uitgeteld, maar
we moeten toch nog terug met de computer om onze email op te halen. Mirella
heeft al lang problemen met haar gezondheid en krijgt op dit moment allerhande
onderzoeken, waarvan we goed op de hoogte willen blijven. Als we terugkomen
is het al donker, een snelle hap eten en dan doodmoe in bed.
Happy Bird op de Happy Bird (met dank aan buurschip Victoria)
Zaterdag, 04 februari 2012, La Plajita.
Onze bestelling uit Amerika is aangekomen dus de afgelopen dagen worden
doorgebracht met klussen, overhoop halen, verplaatsen, verplaatsen,
verplaatsen. Maar het gaat zeker allemaal wel lukken. Er is onder andere een
tweede autopilot als reserve aangeschaft, niet zo'n zware als die we normaal in
gebruik hebben, maar je moet deze meer zien als "thuiskomertje" een kleinere
maat reservewiel. In dit half jaar zitten een aantal grote oversteken, als dan
onverhoopt de stuurautomaat uit zou vallen, moeten we dag en nacht continue
met de hand sturen en misschien wel 30 dagen lang. Dat risico willen we
ondervangen en daarom is er een complete reserve unit aangeschaft, dus moet
Roderick aan het kabels trekken, monteren, demonteren, kruip door sluip door
achterin de hutten.
Daar komt onze bestelling
Verder moeten we regelmatig naar de stad voor een stuk kabel of een paar
copietjes. Daar ben je al gauw een middag mee zoet. We maken nu gebruik van
de lokale manier om een taxi aan te houden. De ankerplaats is namelijk in de
uiterste zuidwesthoek van Panamcity gesitueerd, als een taxi zijn vrachtje
afgezet heeft, moet hij misschien leeg weer terug. Je gaat dan aan de kant
staan en steekt dan 1 vinger op, ten teken dat je wel meewil voor 1 dollar p.p.
Meestal kun je dan mee tot aan het busstation, waar je de bus neemt naar de
verafgelegen winkelcentra voor een kwartje. Terug met boodschappen nemen
we direct een taxi, meestal voor 8 dollar, dat is gezien de afstand een heel
schappelijke prijs, maar als je iedere dag heen en weer gaat of meerdere taxi's
nodig hebt, gaat het toch wel oplopen. Hier wat sfeerfoto's van de
winkelpromenade bij Plaza de Cinco de Mayo, de laatste foto is een van de
binnenpleinen van het reusachtige winkelcentrum Albrook Mall. De woonbuurt
achter Cinco de Mayo is erg haveloos. Ook hier weer veel afbraak, veel kapot en
erg vuil. De Panamezen zijn gek met hun kinderen, ze gaan ook overal mee naar
toe, zowel vaders als moeders lopen met de baby's te sjouwen en te showen.
Toen we vrijdagavond terug wilden met de taxi, dachten dat we het goed
uitgemikt hadden, we hadden gewacht tot 19.00 uur, zodat de ergste drukte
voorbij zou zijn. Dat was misgegokt, er was een concert van een beroemde
Panamees en alle wegen waren stikvol auto's, zelfs voor de normale prijs
hadden de taxi's geen zin om ons naar La Plajita te brengen. Uiteindelijk wilde
een chauffeur ons dan wel brengen, wij blij, we hadden loodzware tassen
boodschappen bij ons. Op de 4 baanswegen stonden ze al 6 rijen dik, maar onze
chauffeur wist daar nog een 7e baan bij te creeren, naast de vluchtstrook met 2
wielen door de berm. Ieder gaatje benutte hij, invoegen op baan vier en een
half, van een bus die van baan veranderde, pikte hij net het gaatje in en
weigerde op zij te gaan, ook al begon de bus onbetamelijk aan te dringen. Als je
je angst op zij zette, was het absoluut een belevenis! We voelden ons
regelmatig een sandwich, maar tot het eind aan toe zijn we netjes op het bordje
blijven liggen. Knap hoor! Hieronder de stadsplattegrond van Panamacity, en dan
nog niet eens van de gehele stad, ernaast het inzetje van onze ankerplaats.
Vandaag heb ik me zoet een paar uur zoet gehouden met het afkrabben
van het onderwaterschip. Binnen een paar dagen heb je al weer een laag
zeepokken en algen eraan hangen. Tegenwoordig doe ik dat in mijn wetsuit, niet
alleen omdat het water hier koeler is, dat vind ik wel lekker, maar er warrelen bij
het loskrabben allemaal kreeftjes, kril en schelpdiertjes in de rondte en daarvan
friemelen er honderden op mijn lijf. Dat vind ik echt niet zo geslaagd, dus
vandaar mijn pak.
Veel tijd zijn we ook kwijt aan even internetten, eerst de laptop en
alle aansluitingen inpakken in een waterdichte tas, dan stadse kleren aan, die
ook al worden ze nat er toch nog fatsoenlijk uit blijven zien. Dan alles in de
rubberboot, altijd tegen de wind en golven in naar de haven varen, daar is een
piepkleine plaats waar iedereen zijn dinghy neer moet leggen, dus af en toe
moet je met je computer om je nek over 4 andere boten klimmen om bij de
pontoon te komen ( 1 meter hoog en schuin),daar klim je dan bevallig bovenop,
dan de schuine gangway op en dan een klein kwartier lopen naar het kleine
winkelcentrum waar we kunnen internetten. Terug idem dito, alleen dan loop ik
op de parkeerplaats continue te speuren of de luiaard niet ergens in een boom
hangt. Uiteraard vandaag geprobeerd Mirella een verjaardagsemail te sturen, 3
uur zoet geweest, niet gelukt om er maar 1 mail uit te krijgen. Balen,
ondertussen was het donker geworden, Roderick ongerust,omdat ik maar
wegbleef, ik gefrustreerd. Maar het is zeker niet alleen maar kommer en kwel, ik
wil hiermee alleen maar aangeven hoeveel tijd het kost om gewone normale
zaken te regelen. Wat wel grappig was, ik kreeg ineens wel 2 emails binnen van
de NS om me te waarschuwen dat de treinen bijna niet rijden vanwege de
sneeuwval. We lazen dat het in Holland -21 graden was. Hier is het ook een stuk
kouder, we hebben maar weer een dekentje op bed gelegd, het zakt hier 's
nachts naar +24 graden (gna, gna), overdag is het continue +30, maar meestal
met veel wind., gelukkig maar, anders is het niet uit te houden. We liggen hier
nog steeds met veel cruisers, dat is erg gezellig, altijd wel iemand beschikbaar
voor een praatje. Aan beide kanten van het eiland is een ankerplaats.
Las Brisas de Amador La Plajita de Amador
Het enige echt vervelende is, dat er hier continue werkboten met bijvoorbeeld
pilots aan boord of nieuwe bemanningen en bevoorrading voor de grote schepen,
die verder op voor anker liggen, heen en weer scheuren. Met een rotvaart gaan
ze dwars door het ankerveld heen en veroorzaken zoveel golfslag, dat alle
zeilboten op en neer denderen, dat de dinghy beklemd kan raken onder het
schip, dat je levensgevaarlijke toeren uit moet halen, als je dan net van boord
stapt of dat je je wezenloos schrikt, zoals vannacht, als ineens de fluitketel van
z'n plaats springt en naar beneden dondert. Je ligt op zo'n moment ook als een
gek te rollen in je bed.
Zondag, 05 februari 2012, La Plajita de Amador.
Vandaag is onze Mirella jarig, we missen je wel meisje, fijne verjaardag!
Opnieuw naar de wal, onze email is inderdaad niet aangekomen, dus vandaag in
de herkansing. Dit keer gaan we met z'n tweetjes, want eigenlijk hebben we
beide geen zin in het gedoe, maar we hebben onszelf een lekker ijsje beloofd ter
ere van de verjaardag. Dit keer hebben we meer geluk, na een uur is alles
opgehaald en weggestuurd. Op de terugweg stoppen we voor ons ijsje, maar we
zitten zo lekker, dat we besluiten meteen maar uitgebreid te gaan eten,
tenslotte hebben we wat te vieren. Proost meid!
En dan tot besluit van deze feestelijke middag, een topfoto! Van een babysloth,
een baby luiaard dus, samen met zijn moeder.
11 februari 2012, van La Plajita naar Isla Contadora, Las Perlas.
De afgelopen dagen zijn we eigenlijk nog steeds druk geweest met allerhande
tijdrovende zaken. We zijn het wel een beetje zat. We maken nog een trip naar
de stad, nu naar Abastos, de groente en fruitmarkt. Uiteraard met de bus.
tussen de groente ligt nog een man te slapen.
Voor mij Luilekkerland, maar hoe gaan we dat meenemen? Ik laad mijn rugzak
vol en Roderick neemt een hele baal grapefruits op zijn schouder. We staan aan
de verkeerde kant van de weg en besluiten dan toch nog maar even de bus de
andere kant op te nemen naar Albrook mall en daar dan meteen brood en vlees
mee te nemen. Dus wij met onze hele zooi de bus in, bij het winkelcentrum
aangekomen blijft Roderick op het busstation zitten met alle tassen om zich
heen en ik sjees naar de winkel. Dat is nog een heel eind. Als ik terug kom, tref
ik Roderick in een prima stemming aan. Hij had gezellig met een Panamese
dame zitten praten, die hem vertelde op zoek te zijn naar een man. Dat hij op
een boot woonde, vond ze niet zo geslaagd, maar toen hij vertelde dat hij op zijn
vrouw zat te wachten, zei ze ronduit, dat ze wel op zoek was naar een
ongebonden man. Dus ging ze maar weer. Ik kan hem ook nooit even alleen
laten. En vandaag, zaterdag dus, zijn we onderweg naar Isla Contadora, een van
de eilanden van Las Perlas, een eilandengroep zo'n 35 Nmijl ten zuiden van
Panama. Eerst moeten we door het ankerveld voor Panamacity slaom varen,
daar liggen de zeereuzen op hun transit door het kanaal te wachten. Het zijn er
wel een stuk of zestig.
's Avonds zijn al deze schepen verlicht, het is net of je naar de grote stad kijkt. We gaan we verder op de motor, er is bijna geen wind, heerlijk een dagje varen.
Ik knap er helemaal van op. En natuurlijk doen we ons te goed aan die heerlijke
grapefruits.
De zee is spiegelglad, je kunt de wolken en de zon in het water zien spiegelen.
Het is een heerlijke tocht, alleen door de enorme aangroei op de schroef komen
we een stuk langzamer vooruit. Gelukkig gaat het in de middag wat harder
waaien, waardoor we ook de zeilen bij kunnen zetten. Onderweg krijgen we
gezelschap van een groep grote gevlekte dolfijnen. Zo'n twee meter lang en 140
kg zwaar. Ze zwemmen een poos met ons mee. Top! Vluchten pelikanen komen
continue laag over het water voorbij scheren. Dit was nou net de bedoeling!
Het gaat er om spannen of we voor donker aan zullen komen, maar we redden
het precies, net voor zonsondergang komen we aan op de ankerplaats. Anker
laten zakken en meteen daarna is het pikdonker. Midden in de nacht gaan we
even controleren, de maan schijnt en ineens zijn er 2 goudgele stranden te
voorschijn gekomen, want het is laagwater geworden. Wat een leuke
gewaarwording.
Zondag, 12 februari 2012, Isla Contadora.
Wauw, wat liggen we hier weer lekker. Ik spring direct na het ontbijt, uiteraard
met verse grapefruit, in het water om de rest van de eendemosselen en
zeepokken af te gaan bikken. Voor dit deel moet ik helemaal onder het schip
zijn, goede ademhalingsoefening dus. Ik krab en bik me een versuffing, maar
krijg het niet klaar. Het stroomt ook heel hard, dus het kost heel veel energie
om alleen al op de plaats te blijven. Roderick heeft touwen gespannen langs de
boot, waaraan ik me kan vasthouden, maar de stroom wordt zo sterk, dat het
niet meer te doen is. De schelpen op de schroef zijn wel 6 tot 8 cm groot, ze
zitten zo stevig vastgegroeid. Morgen weer verder. Vandaag is trouwens de
datum dat Roderick en ik verkering kregen, 46 jaar geleden! Dat is toch haast
niet te geloven. En nu liggen we samen in ons huwelijksbootje in de Pacific voor
anker, gaaf toch! Het is weer een mooi dagje, we zien weer dolfijnen voorbij
zwemmen en iets groots, een Griend of een walvis. Verder springen er ook
regelmatig roggen verticaal uit zee, wel een meter hoog en flapperend met hun
vleugels.
Dinsdag, 14 februari 2012, Isla Contadora.
We zijn een stukje verhuisd, wat dichter bij de huizen, in de hoop dat we hier een
onbeveiligde Wifi site kunnen ontvangen, waardoor we op het schip Internet
kunnen gebruiken. Het kost wat moeite, maar het is gelukt. Als het strand
eenmaal opgedroogd is, ziet het er schitterend uit. Op de eerste foto het uitzicht
vanaf ons schip op Villa Romantica, op de tweede foto het uitzicht vanaf het
hotel op ons schip. Beide niet te versmaden.
's Ochtends krijgen we bezoek van een passerende rubberboot, ze leggen naast
ons aan voor wat inlichtingen, we maken een praatje en nodigen ze aan boord.
Het zijn Manfred, Claudia, en Rico, alledrie Duits, maar we houden de voertaal
toch Engels. Zij gaan de wal op om het eiland te verkennen en ik ga met hen
mee. Roderick blijft nog wat klussen. Het eiland is mooi om te zien, best heel
goed verzorgd, geplaveide wegen, mooi begroeid, het is het vakantie eiland voor
de Panamezen, maar er zijn ook resorts voor toeristen. Er is een veerboot
verbinding met het vasteland en er is een airstrip voor kleine vliegtuigen.
Met een uur heb je het hele eiland rondgelopen. Grote zwermen pelikanen. Van
een grote boomstronk hebben ze ook een pelikaan gesneden.
En daar liggen we dan weer mooi te wezen.
Als ik weer terug ben, gaan we samen naar de wal, Roderick wil even rondkijken
en ik wil graag even snorkelen bij het strand. De rubberboot blijft dan ook niet
onbeheerd op het strand liggen.
We hebben beide lol, ik kan weer eens lekker rustig in het water ronddobberen
en Roderick raakt op de berg aan de praat met een Canadees in een gehuurd
elektrisch golfkarretje, een Mule (Muilezel) worden die genoemd, die hem
uitnodigt om in te stappen, zodat hij hem even het hele eiland rond kan rijden.
We hebben het hier duidelijk meer naar onze zin.
We vieren niet alleen maar vakantie, we klussen ook stug door. Filters
verwisselen, stukje buiskap repareren, de voedselvoorraad op datum
controleren, het laatste stuk onderwaterschip middenonder afkrabben, de boel
weer reorganiseren, de volgende vastgerotte ritsen in de tassen weer gangbaar
maken, schimmel van de schoenen en riemen poetsen, kleding luchten, maar ook
tussendoor even lekker op het strand lopen, beetje zwemmen, drankje in de
kuip vlak voor zonsondergang, lekker languit lezen op de kuipbank.
Donderdag, 16 februari 2012, Isla Contadora.
Een rottige klus hadden we tot besluit bewaard. Roderick moet naar het topje
van de mast om ons toplicht te vervangen. Ons ankerlicht heeft op dit moment
sterkte gloeiende spijker. Op de ankerplaats bij Panamacity was het hoe dan
ook onmogelijk om te doen, daar lig je zo te rollen. Ik moet Roderick met de
hand naar boven lieren en Roderick hangt aan een touw op een plankje met
allerhande veiligheidslijnen te bungelen. Omdat ik de kracht niet heb om hem via
een enkelvoudige lijn naar boven te lieren, heeft Roderick een constructie
gemaakt met 2 schijfs blokken, waardoor de krachten verdeeld worden. Het idee
was prima, de uitvoering ook. Steeds als er een mogelijkheid zich voordoet,
probeert Roderick bijvoorbeeld op de giek of op de zaling te gaan staan,
waardoor ik minder gewicht naar boven hoef te hijsen. Alleen de lijn was te kort.
Doordat hij driedubbel gebruikt wordt, haalde hij de top van de mast niet. Daar
kwamen we halverwege de mast achter. Beide druipend van het zweet en bekaf.
Dan maar weer naar beneden. Als we in Panamacity terug zijn, kopen we eerst
een lijn van 70 meter en dan gaan we het nog maar eens proberen.
Over tegenstellingen gesproken: wij lopen hier te puffen in ons hemdje en
blijven overdag voornamelijk in de schaduw , nemen van tijd tot tijd een duik om
af te koelen en Netty stuurde ons een prachtige foto van schaatsers op de
bevroren grachten in Amsterdam. Ik kreeg wel even een brok in mijn keel bij het
zien van die foto. Dat is echt het toppunt van nostalgie.
Vrijdag,17 februari 2012, La Plajita de Amador.
Vandaag weer terug naar Panamacity. Er zijn intussen een paar Visa cards bij
Mirella aangekomen, die we op een slimme en snelle manier hier naartoe willen
laten komen. Onze Rabocard is nog steeds ergens onderweg tussen Holland en
Panama. Verder moeten we nu contact opnemen met een agent in Galapagos,
die ons verblijf daar gaat regelen. Het gebied van de scheepsverzekering moet
aangepast worden, dus daar zijn we ook mee bezig, intussen heb ik allerhande
zaken voor de belastingaangifte op een rijtje gezet en naar de accountant
gestuurd, kortom een hoop tijdrovende klussen.
Zaterdag, 18 februari 2012, La Plajita de Amador, Panama.
Het is carnavalsweek hier. Daarom zijn we gisteren al teruggegaan, misschien
kunnen we er iets van meepakken. Vandaag is de Carnavalsparade. We moeten
eerst uitzoeken waar en hoe laat, dan hoe er te komen. De afgelopen week
hebben ze ook het openbaar vervoerssysteem veranderd. Hier heb je nu ook
een Openbaar vervoerskaart nodig, waar koop je die? Waar laad je die op?
Gelukkig is ons het systeem vanuit Amsterdam al bekend. De optocht is pas om
17.00 uur op de Cinta Costera, een flink stuk verderop. We besluiten om eerst
met de dollartaxi naar de Cinco de Mayo te gaan, daar gaan we op zoektocht
naar een openbaar vervoerpas. We wandelen ook de hele winkelstraat door en
bekijken het warenhuis Machetazo van onder tot boven. Daar vinden we wel wat
spullen die we goed kunnen gebruiken. We laten die nu staan, want we gaan
eerst nog de hele dag de stad in. In Holland maken ze gebruik van
bewakingscamera's, hier staat de hele dag een winkelbediende op een trapleer
op straat om de boel in de gaten te houden.
Uiteindelijk slagen we ook voor de buspassen en nemen de bus naar de wijk
Transmistica, daar waren we nog niet geweest. Er is daar een grote scheeps-
artikelen winkel, met ook de wereld aan visspullen. Kunstaasvissen van 150
dollar per stuk en zo. Ook hier brengen we de nodige tijd zoet, dan naar het
Chinese restaurant waar we over gehoord hebben en vervolgens nemen we een
taxi naar het carnavalsterrein. Dat ligt aan zee, lekker windje, intussen hebben
we ook nog een wolkbreuk gehad. Voor het eerst in weken, het is nu het droge
seizoen, maar als het dan ook valt... De wolkenkrabbers zijn zo hoog, dat je ze
niet fatsoenlijk op een foto kunt krijgen.
De straat is compleet afgesloten, overal militairen en politie. Ze sjezen ook met
8 militairen in golfkarretjes over het zeepad. We komen precies op tijd aan, ik
was al trots dat we het zo goed uitgemikt hadden. Als we eenmaal bij de
toegang komen, zien we daar detectie poortjes, strenge controle met tientallen
militairen met grote wapens, hekken, bodyscans met apparaten. Roderick ziet
het direct niet meer zitten, hij heeft daar echt geen zin in. De locale bevolking
gaat er echter wel naar binnen met babies en al. Eind van het liedje is, dat we
terug gaan naar de bus, maar die heeft vanwege het feestgedoe een omleiding,
dus geen haltes. We lopen ons een versuffing door een best wel ongure wijk, dus
dat was minder geslaagd. Dan toch nog maar terug naar het warenhuis om
alvast een stapel spullen te kopen en dan met de taxi weer terug naar La Plajita,
waar we bekaf weer aan boord komen.
Zondag, 19 februari 2012, La Plajita de Amador, Panama.
De hele ochtend hebben we gebruikt om allerhande brieven te schrijven op de
computer, naar de agent in Galapagos, naar de verzekering, naar de diverse
cruisers, naar de familie, naar de bank, en de hele middag hebben we gebruikt
om die via Internet op hun bestemming te krijgen. Dan kopen we nog een lekker
rumrozijnen ijs en dan is de dag alweer om. Maar het schiet nu op. IJs is hier
relatief goedkoop, een bol voor 1,75 dollar, superheerlijk ambachtelijk ijs, en die
ene bol is zo groot, dat je hem nauwelijks op krijgt. Daar rekenen ze in Holland 4
bollen voor.
Ook vandaag viel er weer een ongelooflijke plens regen. We hebben een poos
staan schuilen, maar ik vind het wel lekker, spoelt het schip ook weer eens
schoon. Er is hier behoorlijk veel luchtvervuiling echt alles is smerig.
En zo zitten alle cruisers op een kluitje op straat hun eigen problemen op te
lossen. Deze keer liggen we wat dichter bij de ingang van de haven voor anker.
We weten hier inmiddels goed de weg en ook waar ze de lekkerste dingen
verkopen, dat is altijd gunstig. Langs zee loopt dus een voet/fietspad, waar op
zondag dus weer hele familie's lopen te flaneren. Kindjes met hun nieuwe
rolschaatsen, peuters met hun mooiste jurkjes aan, hele familie's in gehuurde
fietskarren.
Maandag, 20 februari 2012, La Plajita de Amador, Panama.
Van Mirel kregen we bericht dat onze Visa cards in Amstelveen aangekomen
waren, nu ze nog naar Panama krijgen. Dit keer maken we gebruik van de DHL
Expressdienst. We besluiten om via Internet de verzending zelf te regelen, als
we eindelijk alles uitgevogeld hebben en netjes ingevuld eindigen ze met het
zinnetje: U moet nu het originele DHL adreslabel afdrukken en aan de courier
overhandigen als hij het pakje ophaalt. Dat gaat dus niet lukken. Weer contact
met Mirel, alles exact doorgegeven en een half uur later krijgen we telefoon, dat
de zending vrijdag moet aankomen. Het zal ons benieuwen. Intussen is de
telefoonkaart helemaal leeg, Roderick gaat naar het kleine centrum, maar daar
kunnen we hem niet opladen, daarvoor moeten we naar het grote centrum in
Panamacity. Voor alle duidelijkheid: we liggen dus continue voor anker op zee,
dus iedere actie kost ons gewoon ongelooflijk veel tijd. De haven wordt alleen
gebruikt om aan land te gaan. De laatste keer dat het schip in de haven gelegen
heeft, was in Columbia. Het ziet er niet naar uit dat we de eerste maanden nog
in een haven terechtkomen. Die zijn er gewoon niet of ze hebben geen plaats of
ze zijn onbetaalbaar voor ons.
Waar wij onze dinghy aanleggen is het vertrekpunt van een salonboot naar
Taboga, een eiland voor de kust. Er zijn veel mensen vrij met Carnaval en er
staan rijen dik te wachten op de veerboot. En een eten en drinken dat ze met
zich meeslepen, onvoorstelbaar. Megagrote koelboxen vol, sommige zijn niet te
tillen. Ook de carnavalspakken gaan mee. En ook hier iedere dag een groot
aantal militairen ter bewaking. Roderick moest even naar het toilet, hangt er een
koppelriem vol met kogels over de deur gedrapeerd....
Intussen is het nog steeds carnaval. We gaan in heroverleg, ik wil toch wel graag
nog wat van de sfeer proeven, iedere dag start er een parade om 17.00 uur,
Zuid Amerikaanse tijd. Dus meestal wordt het 19.00 uur. Roderick heeft zich
mentaal goed voorbereid. Mannen en vrouwen gaan door gescheiden entree
poorten in verband met het fouilleren, ook moet iedereen een legitimatie tonen.
Roderick is het eerst aan de beurt, hij loopt naar de militairen toe, die hem
moeten fouilleren en hij mag zo doorlopen. Met een grote grijns loopt hij nu het
veld op. Overal staan stalletjes met eten en drinken, en overal staan luidspeaker
wanden, de muziek schalt zo hard, dat het zeer doet aan je oren. En ook dwars
door elkaar heen. Een herrie! Er lopen een groot aantal "duivels"rond, die lopen
met een speciale sluipende pas, best onheilspellend, een soort boeman idee.
Verder loopt iedereen elkaar nat te spuiten met een soort supersoakers en met
spuitbussen schuim, als je dan eenmaal nat bent wordt er confetti over je
gestrooid. Zal ook wel ergens een oorsprong hebben. Roderick is ook de klos.
En een bewaking overal! Honderden agenten, militairen en vigilantes. Politie
posten op hoge poten om een goed overzicht te hebben, politie op motoren, op
mountainbikes, in golfkarretjes, vrachtwagens vol bewaking en allemaal
behoorlijk zwaar bewapend. Maar de sfeer is gezellig. De praalwagens staan
klaar, de mensen moeten nog komen. Er wordt druk gerepareerd aan de
wagens. Langzamerhand stromen ook de medewerkers van de optocht binnen,
de mensen van de drumbands, de schoonheidskoninginnen. Iedereen is bezig
zich op straat om te kleden, er wordt nog druk genaaid aan het tenue van een
van de schoonheidskoninginnen. Maar poses aannemen en smilen kunnen ze als
de beste.
Het is een heel gedoe, leuk om te zien. En het swingen zit deze mensen toch
echt in het bloed. Tijdens het wachten beginnen een aantal leden van de
drumband een lekker stuk muziek weg te geven. ( Rene, je zou het hartstikke
leuk gevonden hebben).
Er zijn maar 6 praalwagens en van dichtbij niet eens zo bijzonder, maar in het
bijna donker, mooi aangelicht en vol mooie dames met veren en glitters zien ze
er fantastisch uit.
En dan natuurlijk allerhande drumbands er tussen in. Van de opzwepende
muziek wordt je vanzelf blij.
En dan de laatste wagen, prachtig om te zien.
Zo, blij dat we dit gezien hebben, stukje sfeer proeven van een Midden
Amerikaans land. Het is nu donker en we gaan terug, we zijn niet graag op
straat om deze tijd. Bij de entree staan honderden mensen bij het toegangshek
te wachten om toegelaten te worden. De rij strekt zich uit tot het volgende blok.
We proberen een taxi aan te houden, maar ze zijn bezet of onderweg, dan
worden we aangeroepen door een man, die bij een zaakje koffie zit te drinken.
Of we een taxi nodig hebben, hm? Maar hij is ook taxichauffeur ( en een
keurige), dus stappen we bij hem in en een half uur later staan we bij de dinghy.