Zaterdag 05 september 2009 en volgende dagen.
start oversteek Golf van Biskaye
Vandaag gaat het dan toch gebeuren. Van Gijon rechtstreeks over de Golf van
Biskaye naar Ile d' Ouessant, de uiterste westpunt van Bretagne. 296
Nautische mijl, 540 km. 3 dagen en 2 nachten doorvaren. Gisteren is er nog
en flinke depressie overgetrokken met heel wat wind, vanochtend krijgen we
daar nog een staartje van mee. We staan om 3.00 uur 's nachts op, ontbijten,
koffie zetten, thermoskannen vullen, het schip vaarklaar maken, en om kwart
voor 5 varen we de zee op. Het is natuurlijk nog stikdonker, de zon komt pas
om 8.00 uur op. De zee is nog bijzonder woelig. Roderick hijst direct de zeilen,
binnen no-time gaan we zo hard en schuin, dat het met deze golven niet
verantwoord is, dus direct weer reven. Met kleine zeilen gaan we er als een
speer vandoor, op naar het noorden. Als het licht wordt, hebben we dus al 5
uur hard werken achter onze kiezen.
We laten direct ons wachtsysteem in gaan, 4 uur op, 4 uur af. De bedoeling is
dat de ander dan nog wat gaat slapen of rusten. Daar komt alleen niet veel
van terecht. De zee is zo ruw. Het schip hotsebotst alle kanten op.
De oceaandeining van 2,5 meter hoge golven, komt uit WNW, schuin linksvoor
dus, de wind komt uit het Oosten, met zijn eigen golven, van rechts. Die
golven komen elkaar dus tegen en botsen. Verder is er ook nog de ebstroom,
die naar het Zuidwesten loopt. Een rommelzee dus. Maar het zeilen is heerlijk.
Alleen mogen we echt geen fout maken, we zijn al ver op zee en buiten bereik
van telefoon en marifoon. We zullen het dus echt zelf moeten doen. We komen
de hele dag geen enkel schip tegen. Het is een prachtige heldere dag en de zee
ziet er schitterend uit.
De Golf van Biskaye staat bekend om zijn plotselinge weersveranderingen en
om zijn lastige golven. Dat komt omdat de diepzee op het continentale plat
stuit. Na vertrek uit Gijon varen we na 4 uur op 600 meter diepte, 1 uur later
op 1600 meter diepte en nog eens anderhalf uur later op 4600 meter diepte.
Tot het einde van de van de dag hebben we kunnen zeilen, we zijn wel erg
vermoeid, door de vele bewegingen van het schip moet je je continue schrap
zetten, schuin hangen, tegendruk geven. Je krijgt er pijn in je rug van. In eten
hebben we ook niet zoveel zin meer. Volgens de berichten wordt het vannacht
rustiger. Nou mooi niet dus! De wind wordt 7 beaufort, nog steeds uit het
Oosten, de golven dus nog hoger en steiler, en door de kentering van het tij,
komt er nog een extra beweging bij. Het is niet te geloven hoeveel
bewegingen een schip tegelijk kan maken. Het is onderhand zondagmorgen en
we hebben nog steeds niet geslapen. In arren moede slepen we een paar
zeilzakken uit de achterhut en in dat gleufje gaan we dan even liggen. Dan lig
je klem en rol je niet alle kanten op. Gelukkig wordt het ook weer dag en dat
maakt het op zich alweer een stuk gemakkelijker.
Tot zondag een uur of 12 blijven de omstandigheden hetzelfde, daarna neemt
de wind wat af, wordt de deining minder en krijgen we stroom mee.
Het zonnetje schijnt, het schip vaart een stuk comfortabeler, dus komen wij
ook meer aan onze rust toe. Zodra de wacht afgelopen is duiken we in bed of
op de kuipbank buiten. Daardoor is het nu ook goed vol te houden. De nacht
van zondag op maandag varen we met een bijna volle maan ( het is spring) ,
over een zilveren zee onder de sterrenhemel. Dan krijg je toch echt weer het
gevoel van " wauw, dat we dit mogen doen!"
Maandag 7 september 2009
vervolg oversteek Golf van Biskaye naar Ile de Ouessant
We kunnen in de verte de Franse kust zien liggen. Er trekt een warmtefront
over met de bijbehorende miezerregen. De wind is vrij constant, dus buiten
dat alles nat en vochtig is, gaat het prima. Het ritme zit er goed in, we zijn in
redelijk goede doen. Zodra we nog wat dichter bij het land zijn, halen we
nieuwe weerkaarten op met de computer. De depressie is iets verder
noordelijk gegaan, waardoor er nog een mooie strook overblijft om te zeilen.
Zullen we doorgaan naar L'Aberwrac'h of zullen we Jersey proberen? Na enig
overleg en berekeningen besluiten we nog een dag en een nacht verder door
te varen naar Jersey, een van de Kanaaleilanden. Dan kunnen we daar een
paar dagen blijven om de volgende stormen te laten passeren.
Zo besloten, zo gedaan. Onderhand zijn we al 6 graden noordelijker en dat is
goed te merken. Het is een stuk kouder. Onze dikke pakken te voorschijn
gehaald. Weer even wennen. We zitten de hele dag buiten, ook 's nachts, maar
dan natuurlijk om de beurt. Het is nu erg vochtig 's nachts. En bij tijd en wijle
varen we in de dichte mist.
Tijdens mijn nachtwacht passeert er een andere zeilboot, op tegengestelde
koers. Het is heel stil, bij het passeren groet hij mij met zijn zaklantaarn. Een
heel bijzonder moment. Dit was trouwens de enige zeilboot, die we in al die
dagen gezien hebben. Trouwens ook vrijwel geen grote schepen. En waar ik
echt van baal: geen dolfijn of vis gezien, in al die tijd. Niet te geloven!
En jullie zien, na 4 dagen hebben we elkaar nog steeds niet afgemaakt!
Dinsdag 8 september 2009
aankomst Jersey, St Helier
De dag begint met een wonderschone zonsopgang. De zee is heel rustig met
weinig golfslag. We zitten er samen van te genieten.
Het wordt een schitterende dag. Lekker warm, zacht bakstag windje, zeilen
voluit. We varen door het water maar 3 knopen, maar door de stroom gaan
we toch met zo'n 7,5 tot 8,5 mijl snelheid over de grond. Een hele rare
gewaarwording. Het schip helemaal rustig rechtop en dan toch deze snelheid.
We komen door een zeegebied, waar ineens allemaal draaikolken ontstaan.
Je ziet het zo ineens gebeuren. Heel apart.
En dan komt Jersey in zicht op het scherm van de plotter. Maar vanaf dit punt
moeten we nog minstens 5 uur varen naar St Helier. Uiteindelijk worden dat er
bijna 8, want onderhand is de stroom tegengedraaid en gaan we nog maar
met 1,9 knopen vooruit. Ik start alvast met de voorbereidingen om het schip
straks af te kunnen meren.
Het is een lastige approach met overal rotsen en dan ineens zijn we er.
De rechterfoto laat de ingang van de haven zien. Het is altijd weer lastig om te
zien waar je precies moet zijn.
Om 15.00 uur meren we af langszij een groot schip, we kunnen de
jachthaven nog niet in, want er is niet genoeg water. Er is hier een verval van
10 meter. Met hoog water staat er 11 meter, met laag water 70 centimeter.
Tot 20.00 uur moeten we wachten, totdat we over de drempel kunnen varen.
De wachtsteiger ligt ook al helemaal vol. En naarmate het later wordt, krioelt
het hier van de boten.
We nemen een lekker drankje, dit keer uit de speciale fles van Anita en Rolf,
en gaan lekker in het zonnetje liggen soezen. We hebben het weer gefikst!
450 nautische mijlen ( zo'n 820 kilometer) in 4 dagen en 3 nachten.
Na een warme douche gaan we nog even kort het centrum verkennen.
Wat we zien, bevalt prima. Het oude centrum met moderne winkels op 5
minuten lopen, het busstation op 7, Indiaas restaurant op 9 minuten en Oh
Joy! een bioscoop op 10 minuten lopen. Cineworld, met 10 zalen, en alle films
in het engels! Yes! Onderweg pikken we nog een magazine mee, waarin de
maandkalender van het eiland Jersey. We treffen het weer. Het is Battle of
Britain week en het 100-jarig bestaan van de Royal Navy Aviation en
woensdag is de grote vliegshow, The Jersey Airdisplay 2009, direct in de baai
naast de haven. Roderick heeft direct de haven voor een week geboekt.
Woensdag, 9 september 2009
Jersey, St Helier
Eerst naar de andere kant van de haven, naar de Chandler. We hebben wat
bootspullen nodig, ons waterfiltersysteem is naar de knoppen en nog wat klein
spul. De oude haven heeft geen drempel (Sill) om het water binnen te houden
en valt dus compleet droog.
Daarna even de stad door, mooie winkels met dure spullen. Je kunt zien, dat
er geld op het eiland is. Veel Cartier, juweliers met Rolex en Breitlings enz.
We kwamen in een hele leuke winkel terecht, maar daar vertel ik niets over,
want daar hebben we een kadootje voor kleinzoon Bart gekocht, en dat willen
we nog even als verrassing houden. Daarna lekker naar de bios. Om te
beginnen gaan we naar Ice Age 3, voordat hij weg is. Wat mij betreft de
leukste Ice Age film. Onder de voorstelling viel alleen regelmatig het Dolby
Digital geluid weg, balen natuurlijk. Een dinosaurus moet brullen en niet
fluisteren! We hebben geklaagd bij de manager. Luister eens, we willen
meerdere films zien, dit is niet goed. Kregen we een paar vrijkaartjes voor de
volgende film naar onze keuze. Die gaan we morgenavond gebruiken.
Vervolgens langs de andere haven naar de boulevard. Het is hier allemaal heel
mooi verzorgd. Mooie lantarens, bankjes, plantenbakken. En overal
gedenkmonumenten voor de gevallenen in de oorlog. Er is hier natuurlijk ook
nogal gevochten. Jersey is een heel strategisch punt.
Hieronder zie je Roderick bij de Vrijheidsboom.
Daarna super lekker gegeten in Jaipur. We kiezen meestal voor de Chefs
Specials, Roderick een Biryani en ik een Tikka Massala. Heerlijk.
Donderdag 10 september 2009
Jersey, Air Display 2009
Vandaag is de dag van de grote vliegshow. Ik wil een goed plaatsje, want het
duurt bijna de hele dag, dus we gaan vroeg weg. We zijn zeker op tijd, want ik
heb me een uur in de aanvangstijd vergist. Maar de zon schijnt, we hebben
een lekker plaatsje uit de wind en het is leuk toe te kijken hoe het helemaal
volstroomt met mensen. Vlak in onze buurt zit een familie met kleine
kinderen, die voeren voor ons een real live soap op. Iedereen schreeuwt tegen
elkaar, niemand luistert....Vader stikt bijna in zijn woede, dochter 1 loopt met
haar hoge suede laarzen in zee, dochter 2 doet gewoon waar ze zin in heeft,
grote zoon maakt voortdurend ruzie en probeert weg te lopen naar huis, klein
zoontje is voortdurend weg. Lang leve de lol! Maar er zijn natuurlijk ook een
heleboel gewone mensen, die zich verheugen op wat er allemaal te gebeuren
staat en waar we een praatje mee kunnen maken, omdat Jersey Brits is en er
gewoon Engels gesproken wordt. En om 13.00 uur begint het spektakel.
Eerst land er een helicopter voor ons op het strand, die levert de parachutisten
af, die vanwege de harde wind niet mogen springen. Voor de baai, nog op zee
dus, ligt een oorlogsschip, HMS Ocean, voor anker, van waaraf de helicopters
opstijgen. Vervolgens komt er iedere 10/15 minuten een ander onderdeel
langsvliegen. Oude vliegtuigen, die in de oorlog gebruikt zijn, maar ook F16's,
Spitfires, dubbeldekkers, een Dakota, stuntteams.
Dit is het Guinot Wing Walking Team, die vliegen met mensen boven op de
vleugels, rondjes en over de kop, af en toe klimt er nog een tweede bij.
Dakota B 25 Mitchell
The Avro Anson World War 2
B 17 Flying Fortress, Pink Lady
En dan het klapstuk van de dag: de RAFAT Red Arrows, het stuntteam van de
Royal Airforce. 9 vuurrode machines, die in allerhande formatie's vliegen.
Spectaculair! Ze schrijven zelfs een hart met een pijl erdoor in de lucht.
Echt ongelooflijk om te zien allemaal. Bekaf gaan we terug aan boord. Het is
gelukkig maar 10 minuten lopen. We duiken direct een uurtje ons bed in,
vanavond gaan we naar de film om 21.30 uur. Inglorious Basterds.
Wat een rotfilm (persoonlijke mening Yvonne)! Onnodig geweld en
vergezocht.
Vrijdag 11 september 2009
Roderick start meteen goed, die gaat de mast in.
Tja, en ik had vandaag dus echt mijn dag niet. Buikpijn, moe, sjacherijnig.
Erg veel last van de auto's, voornamelijk van de herrie en de drukte, plus dat
ze hier natuurlijk links rijden en dat Roderick me bij iedere hoek moet
weerhouden van een zelfmoordpoging. Ik kan er maar niet aan wennen.
We wandelen nog een stukje, het restaurant waar ik naar toe wilde, kon ik
niet vinden en toen we er eindelijk aangeland waren, stond daar de muziek zo
hard, dat ik linea recta weer naar buiten ben gegaan. Tranen om niets. Kortom
geen succes. Lekker om zeven uur naar bed gegaan en Roderick heeft in zijn
eentje nog een filmpje gepakt. District 9.
Zaterdag 12 september 2009
Jersey, St Helier, St Aubin
Zo een nieuwe dag, klaar voor nieuwe avonturen.
Eerst naar de Clarks Shoeshop, Roderick draagt graag Clarks, en hier is er een
aparte shop met alleen maar dit merk. Nou mevrouw, doet u ze allemaal
maar! Ook ik koop een paar.
Daarna gaan we, Roderick op z'n nieuwe schoenen, wandelen naar St Aubin.
aan de overkant van de baai. Zo'n 10 kilometer, wind in de rug, zon op onze
snuit, langs het water, over keihard, vlak zand. Een heerlijke wandeling.
De zee trekt zich ook hier helemaal terug bij laagwater en alle scheepjes
liggen op het droge. Bij de Channel Island Yachtclub, met het prachtigste
uitzicht, wat je je maar kunt denken, drinken we een Liberation Ale.
We hebben een gezellige conversatie met Bob, en met de Commodore. Deze
laatste, een keurige man, vertelt ons, dat hij nog even niet weg wil gaan, want
zijn vrouw is haar zuster ophalen en zoals hij zei:"My sister in law is so mad as
a box of frogs". Om deze uitdrukking moesten we toch wel lachen.
Na een uurtje gaan we op zoek naar een bushalte en pakken we de bus terug.
Een heel geslaagde dag.
zondag, 13 september 2009
Grenzen verleggen, tour eiland Jersey
We hebben een dagkaart voor de bus gekocht en gaan de rest van het eiland
eens verkennen. De eerste bus pakken we om via de zuid- en westkust de
streek te bekijken. Mooie huizen, mooi in de verf, veel bloembakken, nauwe
weggetjes met hoge heggen en muurtjes, waar de bus nauwelijks doorheen
kan. Aan het eindpunt stappen we over van de blauwe route naar de rode
route, die langs de noordelijke kust gaat. Bij Greve de Lecque stappen we uit
en gaan de wandelroute volgen naar Devils Hole. We beginnen bergop over
een asfaltweggetje. Mooi uitzicht, goed te lopen, alleen toch wel steil, dus
behoorlijk buiten adem.
Maar dan begint het echte werk, het Cliffpath, een ruw paadje van 2 voeten
breed, vlak langs de rand van de kliffen, die hier 143 meter hoog zijn en recht
in zee steken. Het is het hoogste punt van het eiland. Ikzelf vind het eigenlijk
wel spectaculair, maar Roderick heeft altijd al last van hoogtevrees gehad en
heeft het er goed moeilijk mee. Iedere keer als je een heel lastige moeilijke
bocht gehad hebt, komt er weer een volgende. Gewoon stug doorgaan, net als
bij het zeilen! Terug is vaak lastiger dan doorgaan.
Na uren belanden we in de pub bij Devils Hole en nemen daar een lekkere
ijskoude pint. Minpuntje: Roderick stoot gigantisch zijn hoofd tegen de lage
balken aan de zoldering. 2e minpuntje: de bus stopt daar niet op zondag, dat
hadden we niet gezien. Dus we moeten nog een halve mijl verder en moeten
dan een kleine 40 minuten midden op de weg wachten op de bus van 15.00
uur. Dit is ook meteen de laatste bus van vandaag, die moeten we dus
echt hebben. Er komt een bus voor ons alleen, die als een gek over de smalle
weggetjes crosst. Bij Durell stappen we weer over op de groene lijn, naar
Gorey. Dit is de zuidoostkant van het eiland.
politiebureau in St Aubin Gorey
Gorey
In Gorey nemen we als avondeten een lekkere gegrillde spies, dripping of
garlic and butter, en dan weer om 20.00 uur terug met de bus naar "huis".
Het is laagwater en het zeewater heeft zich honderden meters terug-
getrokken. Wat dan overblijft is een donkere gevlekte bodem, met overal
rotsen, kraters, poeltjes en plekjes zand. Midden op die rotsen liggen dan
her en der weer wat bootjes. Heel surrealistisch, net een maanlandschap.
maandag 14 september 2009
Maandag wordt gewoon een house-keeping day. De bedden moeten
verschoond, de hoezen en ondermoltons gewassen, de vloeren geboend. Het
gewone huishouden kost wel veel meer moeite. Er is hier een prima
wasmachine bij de haven, alleen moeten er munten van een pond in. Jersey
heeft zijn eigen geld, dus krijg ik overal papieren flappen van 1 pond. Eerst
proberen te wisselen bij het havenkantoor, dan de winkels en vervolgens
langs de boten om genoeg munten bij elkaar te sprokkelen. Dan met de
verzamelde was in 3 zware tassen over de steigers, de gangway op, deze
gaat bij laagwater over een afstand van 20 meter 7 meter omhoog. Dan naar
de wasruimte. Op de machine heb je de keus tussen hot, warm and cold. Hoe
warm is warm? Is dag 40 of 60 graden? De was opnieuw uitgezocht, om
risico's te vermijden. Met de droger idem dito. En dan als klapstuk van de dag,
ons bed opnieuw van hoezen voorzien etc. Dat is normaal in een huis al een
rotklus, maar aan boord, waar ons bed in de punt is weggebouwd, is het een
waar huzarenstukje. Je kunt er niet omheen lopen, maar om bij de punt te
komen, moet je er eerst op gaan zitten. Maar uiteindelijk liggen we weer in
een superschoon bedje.
Roderick heeft zich intussen onledig gehouden met wat andere klussen. De
deur van de slaapcabine heeft hij uit de scharnieren getild, om wat meer
ruimte te hebben. Net toen hij klaar was, viel de deur om, boven op de WC
deksel, beide scharnieren van de wc afgebroken, dus die is weer naar de
Chandler gewandeld om een nieuwe WC bril aan te schaffen. Verveling? Geen
kans!
Hier volgt een voorbeeld van de weerkaarten, die we onder andere raad-
plegen. Bij de bovenste zien jullie de resten van Orkaan Bill, om deze te
vermijden, zijn we dus na de oversteek van de Gofl van Biskaye in Jersey
gestopt, totdat deze overgetrokken zouden zijn.
Op de schaalverdeling staat de windsnelheid in aantal knopen per uur.
Geel is dus ongeveer een windkracht 7, met vlagen van 8 Bft. Paars is dus
orkaankracht. Dan moet je dus zeker niet op zee zijn!
En dit soort kaartjes (als onderstaand) is de reden dat we hier nog steeds
zijn. Continue stormgebieden met wind recht op de kop, als we richting
Nederland varen. Daarbij zijn de golven in het gele gebied tegen de 3 meter
hoog, en dat is gewoon niet leuk in het Kanaal. Het onderste eilandje is Jersey,
we moeten hiervandaan dus eerst 6 uur naar het Noorden varen, dan door de
Race van Alderney, een gebied met enorme stroomversnellingen en
draaikolken en dan Cap de la Hague, de uiterste punt van Normandie, ronden.
Dit alles bij elkaar vereist dus wat rustig weer.
En tot slot nog een voorbeeld van onze Bracknell kaarten.
Dinsdag, 15 september 2009
Tja de beloofde regen is ook gearriveerd. Wij blijven dus lui liggen lezen in
ons schone bedje. Kop koffie erbij, lekkere broodjes, dik boek.
Eind van de middag klaart het wat op. We besluiten met wind mee, langs de
baai naar de St Matthews Church in het volgende dorp te lopen. Deze kerk
staat bekend als de Glasschurch. Een glazen altaar, toegangsdeuren met
glasrelief, ontworpen door de kunstenaar Lalique. Na een pittige wandeling, die
erg leuk en lekker was, komen we bij de kerk en vinden het eigenlijk twee
keer niks. Maar toch blij, dat we er geweest zijn, anders had ik steeds spijt
gevoeld, dat we deze niet bezocht hadden. Daarna in de eerste de beste bus
gesprongen en tot besluit een heerlijk Indiaas diner, in restaurant Jaipur.
Woensdag en donderdag
Tja, niet erg opwindend, we halen regelmatig weerkaarten op. Zoals het er nu
uit ziet, gaan we vrijdagochtend varen. Dus boodschappen doen en het vertrek
zo veel mogelijk voorbereiden. Onderhand hard meezingen met Radio BBC
Jersey, die voornamelijk Goud van Oud uitzendt. Woensdagavond gaan we
nog een keertje naar de film. Er is een preview van "The Gamer", waar
Roderick erg naar uitkijkt. Ons laatste Jersey geld opgemaakt, Jersey heeft
evenals Guernsey, eigen geld. Op 3,60 pond na, voor 2 ijsjes op de Place de la
Liberation. Iedere dag halen we hier een hoorntje met een grote bol rum
rozijnen ijs, ambachtelijk bereid ijs van goudgele Jersey melk. Echt
overheerlijk. Nog even genieten van het lekkere zonnetje, Roderick nog van
een snelle haarcoupe voorzien en dan is het echt afgelopen. De hele avond
gebruiken we voor de juiste routeplanning. We moeten door de Race van
Alderney, een heel gevaarlijke passage, die een goede voorbereiding vereist.
Maar daarover later meer.
Het vervolg kun je lezen in de terugreis naar Holland