Woensdag, 20 oktober 2010. Lanzarote Marina Rubicon
Ik heb nog een heleboel te vertellen, maar bij het op Internet zetten van de
website ging er iets mis, waardoor ik de Marokko site, grotendeels overnieuw
heb moeten maken. We hebben nu voor 2 dagen een auto gehuurd en crossen
over het eiland. De Vuurbergen van Timanfaya hebben we vandaag bezocht en
morgen gaan we naar het huis en de expositie van de kunstenaar Cesar
Manrique, gesitueerd in de lavagrotten. Nu is het middernacht, dus even geduld
alstublieft.
Woensdag hebben we niet veel gedaan, een beetje bijgeslapen en de directe
omgeving verkend. De haven is echt leuk opgebouwd, met een geheel nieuw
centrum erom heen, maar toch erg sfeervol. Ook wordt er overal lavasteen
toegepast, als accent in de trottoirs of de kademuren. De gebouwen zijn
allemaal wit geschilderd en netjes en het contrast met de zwarte lavastenen is
erg mooi, voeg daar nog een lading palmbomen en kaktussen aan toe en het
plaatje is compleet. Leuke restautantjes en terrasjes overal. Dit had ik
eigenlijk niet verwacht, bij aankomst zie je alleen die sombere zwarte kale
bergen.
Donderdag, 21 oktober 2010, Lanzarote
's Ochtends gaan we als eerste naar Playa Blanca, het echte dorp. We willen
een Spaanse telefoonkaart kopen. Roderick wil wandelen, ik wil fietsen, dit
keer doen we het allebei en dat gaat prima. Roderick kan lekker doorstappen
en ik kan met m'n fietsje nog een hoekje verder kijken en kom dan weer
terug. Leuke winkeltjes hier! We kopen voor Roderick een hagelwit shirt
(handig op een boot!) en zelf scoor ik 2 flodderjurkjes. Ik ben daar zo blij mee.
Alle Hollandse zomerkleding is hier veel te warm. Om beurten wachten we
even op elkaar. Dat gaat prima.
We nemen een lekkere Guiness en Magner op de eerste verdieping van een
Ierse Pub met uitzicht op de boulevard en het eiland Fuerteventura. Leuk!
Vrijdag, 22 oktober 2010. Lanzarote, Timanfaya.
We hebben een auto gehuurd voor 2 dagen. Kosten 15,90 euro per dag.
Hiervoor krijgen we een prima Opel Astra, 5 deurs, met airco. Een paar
buskaartjes zijn bijna duurder. Vandaag staat het Nationaal Park Timanfaya op
het programma. Het echte vulkaangebied. Lanzarote is van oorsprong een
vulkaaneiland, maar tussen 1725 en 1730 hebben zich continue enorme
uitbarstingen voorgedaan. Het landschap is fascinerend om te zien.
Het ziet er surrealistisch uit. Hele gebieden bestaan uit alleen maar
lavabrokken. Het is net of de aarde omgewoeld is door een kudde everzwijnen,
maar dan wel hele grote.
De wegen hier op het eiland zijn prima, evenals de bewegwijzering. We rijden
door tot de Montanas del Fuego, daar stappen we over in een tourbus, die ons
voert over een schitterende route hoog over de bergen tot vlak bij de kraters.
Eenmaal weer op het uitgangspunt aangekomen laten ze ons nog wat sterke
staaltjes zien. Er zijn hier nog kanalen, waar een hitte vrijkomt van 300
graden. Ze houden een droog bosje erboven en binnen een mum van tijd staat
het in lichterlaaie. Ook gooien ze een emmer water in een pijp, wat een
spuitende geiser veroorzaakt. Het restaurant hier heeft een enorme barbecue
op vulkaanwarmte.
We gaan rustig aan weer op huis aan, moe van alle indrukken. Lekker een ijsje
eten op een terras aan de haven. Even voor de goede orde: dit is ons eerste
grote ijsje op deze reis en Oh, wat smaakte het heerlijk.
Zaterdag, 23 oktober 2010, Lanzarote, Cesar Manrique.
Vandaag gaan we de Fundacion de Cesar Manrique bezoeken, nabij Tahiche.
Cesar Manrique was een kunstenaar die zijn stempel op het hele eiland
gedrukt heeft. In de jaren 60 bouwde hij zijn huis in de lavagrotten, hij heeft
prachtige creaties op zijn naam staan en ook veel landschapskunstwerken.
Grote windmobiles, die hier op de rotondes staan, de uitzichtspunten, de
restaurants, overal zie je zijn kenmerkende ontwerpen. Zijn huis en
kunstwerken heeft hij aan de bevolking van Lanzarote geschonken in de vorm
van een stichting en nu is het opengesteld voor publiek.
In zijn voormalig atelier is nu een expositie ingericht, hier zijn talrijke
schilderijen en tekeningen van zijn hand en ook van andere kunstenaars. Maar
het leukste vond ik de schetsen en ontwerpen van de kunstwerken, die je
overal op het eiland tegenkomt.
Het is echt af, zelfs de bordjes op de wc zijn typisch Manrique.
Het woongedeelte, voor zover vrijgegeven, is heel apart. Hij heeft overal de
zwarte lavasteen zo gelaten, alleen de vloer en een plint van zo'n 50 cm
glanzend wit geverfd en aangelicht. Via de lavatunnels zijn er verbindingen
tussen de verschillende woongedeelten.
Dan kom je in de "living" met witleren banken en tafels en een palmboom die
door het dak groeit. Vroeger heb ik daar al eens over gelezen en het
intrigeerde mij enorm, om het nu te zien voelt echt speciaal.
Door de volgende tunnel kom je in een andere "kamer". In de patio is een zitje
met een barbecue.
Ik ben blij dat we dit bezocht hebben. Dan hup weer in de auto, de Cuevas de
los Verdes staan als volgende op de lijst. Het is een mooie rit er naar toe.
De grotten zijn van oorsprong door de lavastroom ontstaan, deze heeft zich
met grote druk door het gesteente geperst. Aan de bovenkant zie je ook
lavadruppels hangen. Voor Roderick was het een crime. We moesten door
nauwe lage gangetjes en daar heeft hij niet het postuur voor. Als hij net
opgevouwen door een tunneltje ging, bleven er juist dan mensen voor hem
staan, waardoor hij in de problemen kwam. Maar mooi en bijzonder was het!
Vol van alle indrukken, willen we nu even rustig ergens zitten. We rijden door
naar Orzola aan de noordkant en gaan daar lekker in een Canarisch
restaurantje eten met uitzicht op zee. Papas Arrugadas met Mojo Verde en
Rojo. En natuurlijk Ron Miel toe bij de rekening.
en dan als laatste naar de Mirador del Rio. Een hoog uitzichtpunt op het
noordelijkste puntje van het eiland. De weg er naartoe is schitterend, steil de
berg op met vaak aan 2 kanten uitzicht op de oceaan en op de vulkanen.
Hier moeten we toegang betalen, daar hebben we mooi geen zin meer in, we
kunnen het zo ook wel zien. Beneden ons ligt Isla Graciosa.
Aan de andere kant van de berg gaan we weer terug, richting zuiden. We
moeten dringend tanken, het hele eiland is 55 km lang, we hebben er al 450
km opzitten in deze 2 dagen.
Via Haria en het dal van de duizend palmen komen we bekaf weer terug in de
Marina Rubicon. Vroeger plantte men hier een palmboom bij de geboorte van
een kind. 1 voor een meisje, 2 voor een jongen. Hm...
Zondag, 24 oktober 2010. Lanzarote.
Over vandaag kan ik kort zijn. Gisteren iets verkeerds gegeten en vandaag de
hele dag doodziek in bed gelegen.
Maandag, 25 oktober 2010, Lanzarote.
Het gaat wel weer. Eerst een paar uur bezig om de website bij te werken en
verder doen we rustig aan.
Dinsdag, woensdag en donderdag, Lanzarote, Marina Rubicon
We hebben eindelijk een manier gevonden om onze gasfles met propaan te
laten vullen, daar zijn we al weken mee bezig, hiervoor ook al in Spanje en
Portugal. Onderhand zijn we overgeschakeld op flessen campinggaz, maar we
willen de grote fles als reserve mee. Bij navraag hier in de marina kon het niet,
dan lees ik de website van een andere cruiser, dat het hier wel kon...Wat is
dit!!! Overnieuw, ja het kan wel, maar dat kost 2 dagen, maar niet zeker of het
kan... Okay, dan wachten we nog even met vertrekken, uiteindelijk kregen we
de fles na 4 dagen terug. Propano Problemo. Maar we hebben gas! Wat doen
we zoal meer aan leuke dingen: We zijn in het "gelukkige" bezit van een
vuilwatertank, exact volgens specificaties ingebouwd, alleen zijn ze vergeten
dat er ook zeiljachten zijn, die op zee varen. Als we flink heen en weer
slingeren, gaat de vuilwatertank hevelen en loopt het hele toilet vol met
opgespaarde derrie. Al verschillende oplossingen geprobeerd, maar uiteindelijk
voldoet er maar een, een afsluiter tussen de slangen monteren. Leuk klusje
voor Roderick, opgevouwen in het toiletkastje de oude slangen, inclusief
aanplakkende inhoud, demonteren en proberen daar de grote afsluiter tussen
te pielen. Het is gelukt, maar het was een crime, dat kun je je voorstellen.
Roderick is bezig met een afvalrace, hij let goed op wat hij eet en verder loopt
hij van hot naar her en in hoog tempo. Hij is al 8 kilo afgevallen. Een Adonis.
We zijn stikbruin, we zitten niet te bakken, maar leven natuurlijk wel de hele
dag buiten. Geen auto, dus alles te voet, met het fietsje of de rubberboot.
Het weer blijft fantastisch, iedere dag helder en zonnig, rond 30 graden.
Het blijkt dat er in deze haven ook een zwembad is, daar maken we dus
dankbaar gebruik van, ook gaan we naar het strandje vlakbij, echt geel zand,
helder blauw, warm water. Zalig zwemmen dus.
Leuk: ik scoor nog een dun India jurkje; passen achter in de bazar, alleen met
de Indische koopman, bloedje heet, zweten, kleding niet uit en aan te krijgen,
ik kan niet goed zien of het nu wel of niet goed zit, maar leuk is t'ie.
Verstandig besluit: ik hang hem terug en kom vanavond wel terug met
Roderick erbij als chaperonne. Maar dat is niet de bedoeling van de koopman,
die biedt mij meteen een "Goede Prijs" en haalt zo 8 euro van de prijs af. Tja
dat kon ik niet laten lopen, ik was helemaal niet van plan over de prijs te
handelen, want hij kostte maar 25 euro en dat vond ik al zo goedkoop.
Thuisgekomen, jurkie aan en niet meer uitgedaan. Als een kind zo blij! Ideaal
jurkje! Volgende dag besluit ik, dat ik er nog zo een wil, lekker luchtig aan
boord, netjes in de stad en handig over mijn bikini naar het strand. Ik wil nog
een India grijze, dan zie je ook de zoutuitslag niet, als mijn bikini nog een
beetje nat is. Zo gezegd, zo gedaan. Andere winkel, maar ik heb mijn lesje
geleerd. Roderick is in gesprek met de koopman en ik hang het jurkje
demonstratief terug, na wat twijfelende opmerkingen tegen manlief; kortom
jurkje nummer 2 is Mijn voor 15 euro.
Vrijdag, 29 oktober 2010, vertrek Marina Rubicon naar Fuerteventura.
We willen een aantal dagen ankeren voor Fuertaventura, het aangrenzende
eiland. Eerst 's ochtends nog ladingen voer ingeslagen voor de komende dagen
en alvast houdbare spullen voor de oversteek. Er is hier namelijk een
supermarkt vlakbij. Met een afgeladen fietsje sjees ik in de hitte driemaal
heen en weer. Ook nog 18 blikjes Saturday bier, nooit van gehoord, maar erg
lekker, verder blikken groenten, blikken balletjes, toiletpapier, shampoo en
noem maar op. Verse groenten zijn slecht verkrijgbaar, bloedjeduur en verlept.
Maar ze hebben zowaar echte komkommers en mooie, bijna 4 euro per kilo,
maar daar trakteer ik mezelf toch op. Roderick heeft ook niet stilgezeten, die
heeft onderhand de rubberboot weer opgepompt en de gasfles opgehaald. Alle
20 tasjes boodschappen zetten gewoon op de vloer, losgooien, dan nog tanken
en dan eindelijk weg. He He! Wat is het heet! Het is nu al 35 graden.
Het wordt een super zeildagje langs een niet erg boeiend Fuerteventura. Wat
wel heel leuk is, de eilanden liggen in elkaars verlengde en wij kunnen aan de
dieptelijnen zien, dat het duidelijk dezelfde bergketen is. Bij de passage tussen
de eilanden zijn deze bergtoppen lager en liggen 30 meter onder water, aan
weerszijden gaat het steil naar beneden en is het 343 meter diep. We varen
dus als het ware over de bergtoppen heen. Aanschouwelijk natuuronderricht
heet zo iets. Het water is prachtig blauw.
Vlak voor donker bereiken we een inham, waar we voor anker willen gaan,
morgenvroeg gaan we meteen weer verder. Niet bijzonder mooi, maar wel
praktisch als slaapplaats. Eerst de omgeving/ bodemdiepte verkennen, dan
het anker neerlaten. Helaas het zand wat we zagen is bedriegelijk en bestaat
uit maar een dun laagje, eronder ligt rots. Dus daar wil het anker niet pakken.
Na nog een paar pogingen halen we de boel weer omhoog en varen door naar
Puerto Rosario. Een echte handels/vissershaven, maar we hebben niet kunnen
ontdekken of we daar ook met een jacht een plekje kunnen krijgen.
Helaas is het onderhand ook al donker geworden. De haven geeft strooilicht
van de schepen, die geladen worden en van de hijskranen en dergelijke. Maar
nu een plekje... ongeschikt..., kan niet..., liggen allemaal moorings...; na een
aantal kringetjes gevaren te hebben in het donker, besluit Roderick het anker
te laten zakken op een bijna onmogelijke plaats, net als de ketting uitgelopen
is, zien we op de kant een auto knipperen, het is er een met een blauw
zwaailicht, wat dan ook gebruikt wordt, en het is duidelijk bedoeld voor ons.
Shit. Er stappen 2 agenten uit, die ook beginnen te zwaaien. Ziet er naar uit,
dat zij vinden dat wij hier niet mogen liggen. Nou daar moeten we dus naar toe
varen, eerst het anker weer binnen halen, het is nu toch echt al stikdonker en
overal om ons heen mooringlijnen, die we niet in de schroef willen krijgen,
anders raken we onbestuurbaar. Wij naar de agenten toevaren en inderdaad,
we mogen daar niet liggen. GrFkYerk! Ja meneer, prima meneer, we gaan al
meneer. Gelukkig vertellen zij ook waar het wel mogelijk is, dus weer een
tikkie terug en in het pikdonker opnieuw ankeren. Prima plek trouwens. We
eten lekkere karbonades en Roderick duikt direct daarna zijn bed in. Ik moet
toch echt de boodschappen nog wegruimen. Half uur later 12 Volt alarm, hoe
kan dat nou, er moet iets niet goed zijn. Roderick weer uit bed, we zitten
vrijwel zonder stroom, motor starten om stroom te draaien. Op dit soort
momenten is ook bij ons de romantiek ver te zoeken.
Zaterdag 30 oktober, van Puerto Rosario naar Gran Tarajal, Fuerteventura
Bij het krieken van de dag gaan we weer anker op richting het zuiden van het
eiland Fuerteventura. Het kan nog steeds niet zo boeien, droog, dor, op dit
punt ook geen goudgele stranden, niet zo veel aan dus. We varen vlak langs de
kust, langs het vliegveld. De landingsbaan loopt evenwijdig aan de kust. Er
vertrekt net een vliegtuig, dat is leuk, vanaf zee, kunnen we de hele procedure
precies volgen. Gaaf hoor. Even later komt er vanachter ons een vliegtuig, dat
de landing in gaat zetten. En nog een, en nog een...veel toeristen hier! Leuke
show voor ons.
Om 12 uur komen we op de plaats van bestemming aan. Een ankerbaai naast
de haven van Gran Tarajal. Deze hebben we met zorg uitgezocht. Er komt
vanaf zondag een puist wind en hoge golven, dat willen we hier even
afwachten voor we oversteken naar het zuiden van Gran Canaria. Plus dat we
hier in de acceleratiezones tussen de eilanden zitten. De gangbare
Noordenwind komt vanover de oceaan en perst zich dan tussen deze hoge
eilanden door. Hierdoor komt er enorme windversnelling, binnen enkele
seconden van 10 tot 30 knopen. Gran Canaria is een dag en een nacht varen.
Het is dus zaak om een beetje rustig weer af te wachten.
De baai ziet er niet bepaald uitnodigend uit, ik wil eerst even een kijkje nemen
in de haven voor geval van nood, als we plotseling uit de baai weg moeten in
het donker, dan weten we al een beetje hoe en wat.
Verrassing, het haventje ziet er prima uit, mooie steigers. Mooi plekje voor
ons. Doen we! Op zoek naar de Capitaneria, komen we langs een restaurantje,
mudvol en gezellig. Maar waar moeten we ons nu melden? Daar bij die "cocha
roja" Bij het rode autootje? Kortom voor het douche gebouwtje staat een rode
auto en binnen is de ruimte voor het toilet omgebouwd tot kantoortje. Een
tafeltje, een stoeltje en een mini kopieermachien. Alle papieren ingevuld. Waar
zijn de douches? "Tja, dat doet u maar aan boord", De toiletten? "U heeft aan
boord toch wel een wc". Waar moeten we betalen? "Ziet u daar dat grijze
gebouw in de verte, daarachter, maar vandaag en morgen zijn ze dicht" En dat
alles in het Spaans met 2 woorden Engels ertussen. Eigenlijk wel lachen. Bij
het restaurantje is precies nog 1 tafeltje vrij voor ons, we nemen een lekker
drankje. Na een half uurtje gaan we terug naar het schip en ik ben toch
stomlazarus. Ik kan ternauwernood op mijn benen staan. 1 wijntje. Stevig
gearmd lopen we terug. Eerst maar een paar uurtjes slaap pakken.
Maandag, 1 november 2010, Gran Tarajal, Fuerteventura.
Door al het heen en weer gesjouw de laatste tijd zijn mijn voetjes nu echt aan
gort. Door steeds mijn fietsje te gebruiken en af en toe echt een poosje te
blijven zitten, probeerde ik het onder controle te krijgen, maar er is altijd
zoveel te zien en te doen. Ik had al langer last van mijn voeten, vooral mijn
hielen leken ontstoken, maar nu is het echt menens.
De ontsteking trekt nu door mijn benen omhoog, het doet ook gemeen zeer,
dus tijd om een dokter op te zoeken. Roderick gaat maandag- ochtend direct
het dorp in om erachter te komen waar een dokter is. Zo bedenken wij iedere
keer weer een spannende puzzeltocht. Precies aan het tegenovergestelde eind
van het dorp is er een medisch centrum. Hij is er al op de fiets naar toe
geweest om te kijken waar het precies is en komt mij dan ophalen. Wij op de
fiets er naar toe, nummertje trekken, en keurig in de wachtkamer wachten.
Het is niet helemaal duidelijk hoe het werkt, want alles gaat in rap Spaans,
soms roepen ze mensen op, soms gaat het via de nummertjes. Er zijn 4
nummers voor ons, we zien wel. Dan gebeurt er veel achter de schermen, er is
iemand met een hartaanval binnengebracht, dus iedereen houdt zich daar mee
bezig. Onderhand stroomt de wachtkamer vol, veel gewonde mensen, erg
zieke mensen. Ik heb al gauw het gevoel van ik hoor hier niet. Stel je niet aan.
Maar we blijven verstandig zitten. Er komen nog meer dringende gevallen
tussen door, het lijkt me niet zo'n gezond eiland. Na twee en een half uur ben
ik aan de beurt. Het intake gesprek gaat erg moeizaam, er wordt wel 10 keer
gevraagd of dit mijn naam is. Paspoort, verzekeringskaartje overal staat het.
Ze zijn wel van goede wil. Uiteindelijk komen we bij de Medico terecht, een
Dennis met een wit hesje aan. Ook hier last van het taalprobleem, maar
volgens mij heeft hij mij en hebben wij elkaar begrepen. Ik mag een week niet
meer lopen, krijg een enorme spuit in mijn Popo, en moet flink wat
ontstekingremmers slikken. Nou die spuit hielp wel, die deed namelijk zo zeer,
dat de pijn in mijn benen daarbij in het niet viel. Dus nu slaap ik veel, lig lui en
soezerig op de kuipbank en in bed. En af en toe houd ik me bezig met wat
huisvlijt, knopen aan naaien, naadje repareren. Opwindende zaken!
Dinsdag, 2 november 2010, Gran Tarajal
Roderick wandelt nog steeds volgens schema. Iedere ochtend naar het dorp
voor verse broodjes naar de Panaderia, 's middags naar een bankje in het
dorp, waar je om een of andere reden, precies access tot Internet kunt
krijgen. En daarna nog een keertje om mij uit te laten.
De voorspelde storm passeerde gisteren en vandaag. We liggen te stuiteren en
te bokken aan de lijnen. In de ankerbaai, direct naast de haven gaan de golven
flink te keer. Het is 100 meter verderop, dus ik mag ook even kijken.
Voordeel is dat alles hier onder "loop"bereik is. De boulevard grenst aan de
haven, derhalve zijn er ook allemaal terrasjes en restaurantjes, een VVV en
verderop een grote supermarkt. Roderick heeft een stadsplan gescored,
daarna genieten we van een heerlijke lunch in een Chinees restaurant met
daarbij een "cana" een groot tapbier in een frosted glass. De ijsschilfers
drijven nog in het glas.
Daarna blijf ik nog even een poosje op de zeewering zitten kijken, dan is het
tijd voor een late siesta.
Vrijdag, 5 november 2010, van Gran Tarajal naar Morro Jable, Fuerteventura
Vandaag willen we een haven verder hoppen, naar Morro Jable op de zuidpunt
van het eiland. Eigenlijk wilden we door naar Gran Canaria, maar dat eiland is
overvol, omdat alle schepen van de ARC zich daar verzamelen. De Atlantic
Ralley for Cruisers is een georganiseerde oversteek over de oceaan vanaf Las
Palmas op Gran Canaria naar het Caribisch gebied. Tegen betaling kun je daar
meevaren. Er doen 250 schepen aan mee, van allerlei nationaliteiten, en die
schepen vetrekken dus tegelijkertijd op de 21e november en zijn voor de
zekerheid allemaal al in de buurt. Er is geen overnachtingsplaats in een haven
te krijgen op het moment. Omdat er komende week weer stormgolven van
meer dan 5 meter verwacht worden, willen we ook de gok niet te nemen om
voor anker te gaan. Ik heb al hierboven over de acceleratiezones van de wind
verteld, die mag je echt niet onderschatten. De wind versnelt in no-time
enorm. Daar komt dan nog bij, dat je hier bij deze eilanden met al die hoge
bergen, te maken krijgt met valwinden. Dit verschijnsel treedt vooral 's nachts
op, dan komt er op een compleet windstille avond ineens met donderend
geraas de wind van de bergen afrollen, en wel met 30 knopen, dat is
windkracht 7Bf, soms zelfs met uitschieters van 50 knopen, dat is windkracht
10. De wind giert door het want. We hebben dit nu al 3 nachten achtereen
gehad. Het is dus zaak om alles goed vast te zetten voor je gaat slapen.
Regelmatig zit ik 's nachts ook buiten te kijken, het is best spectaculair en het
is dan .nog steeds 24 graden. Maar uit bovenstaande kun je begrijpen, dat we
voor de tochtplanning hier allemaal rekening mee moeten houden. Die
valwinden komen van de droge vulkaanhellingen en voeren zand en stof mee.
Het schip ziet er dan ongeveer zo uit.
Voor vertrek gaat Roderick boodschappen doen en de haven betalen en ik spuit
eers het schip af. Morro Jable is ongeveer 4,5 uur varen, we hoeven dus niet
vroeg weg, maar we willen er wel voor donker zijn. Om 18.00 uur is het hier
stikdonker. Dus toch nog een beetje tempo maken.
We hebben een lekker tochtje, alleen te weinig wind, dus moet de motor erbij,
willen we op tijd aankomen. Het eiland an sich kan me nog steeds niet echt
bekoren. De bergen zijn droog en kaal. Op Lanzarote ook, maar daar kon je zo
goed zien dat het vulkanen waren met kraters, dat was op zich al spectaculair,
hier vind ik het nogal saai. Naar het zuiden toe komen er ook bergen met zand,
vanuit de Sahara hier naar toe gewaaid, verder wat vakantieresorts en dat is
het dan.
Roderick maakt alvast de lijnen klaar om af te meren. Voor we de haven
invaren zeg ik nog tegen hem, dat ik liefst morgen meteen weer weg wil. Het
lijkt me niks. Eenmaal in de haven vinden we een superplekje, we kijken vanuit
de kuip op een groot opengedeelte en op de havenuitgang. Harstikke leuk. Er is
hier veel bedrijvigheid van de visboten, toeristenkatamarans om dolfijnen te
spotten en een grote ferry, die recht voor ons keert en aanlegt. Dan gaan de
luiken open, er staat een heel legertje werkmensen klaar, douane, guardia civil,
verkeersbegeleiders, schoonmakers enzovoort, er komt toch een stroom
auto's uit, vrachtwagens met oplegger, noem maar op. Maar alles op deze
eilanden moet natuurlijk ook geimporteerd worden.
Uitzicht vanuit onze kuip dus. Verder kost de haven ons maar 11,20 euro per
dag, dus dat is bijna voor niets. Het water is superhelder, je kunt meters diep
kijken, allerhande scholen met verschillende visjes op verschillende dieptes.
Hartstikke leuk en door de eb en vloed wordt het water continue ververst, het
is harstikke schoon. Kortom we (met name ik) hebben het eigenlijk erg naar
onze zin hier.
Er liggen hier ook van die grote sportvisboten. Een buurman waarschuwt me
dat er 2 grote vissen op de steiger liggen, die ze net gevangen hebben. Ik
kijken natuurlijk. Liggen daar 2 joekels van vissen. Het zijn Wahoo's. De
Spanjaard is er een aan het schoonmaken, ik sta vol bewondering te kijken en
krijg zo een homp vis van bijna een kilo in mijn handen gedrukt. Vanavond eten
we dus vis. En lekker....wauw! Ik wil een foto van hem maken en hij gaat trots
met de vis in zijn handen staan. Doet de flitser het niet, overnieuw. Mooie foto
gemaakt, wil hij de vis terug op de steiger leggen, glipt hij bijna uit zijn handen
het water in, hij kan hem nog net bij zijn staart vasthouden.
Op de foto kun je meteen mijn flitsende in Gran Tarajal geknipte haren zien en
de niet te versmaden grote homp verse vis.
In het donker vliegen er 2 grote blauwe reigers krijsend naar elkaar voorbij. Ze
gaan op de boeg van de boot vlak naast ons zitten en vliegen dan weer op. Ze
voeren een hele show voor ons op. Gaaf. Het zijn trouwens de eerste reigers,
die we sinds Holland gezien hebben.
Zaterdag, 6 november 2010, Morro Jable.
Weer zo'n lekker dagje. Om 12 uur komt de volgende ferry zijn kunsten
vertonen, de boten met duikers vertrekken. Het is wederom superlekker weer.
We zitten onder ons zonnedek. 's Ochtends hempje aan, 's avonds een T-shirt,
dat is het wel zo'n beetje. Met mijn voeten moet ik nog steeds rust houden,
dus ik blijf voornamelijk aan boord. Maar dat is hier zeker geen straf. Een voet
gaat duidelijk beter, de ander wil nog niet zo erg. Ik zit dus voornamelijk
languit op de kuipbank, ze zullen me wel een lui wijf vinden. Soms zit ik lekker
op het zwemplateau te kijken met mijn voeten in het water.
Ook heb ik vandaag heerlijk gezwommen, vanaf het schip, snorkel op,
fantastisch. Het water is tussen 22-24 graden. Lekker dus. Je kunt meters ver
zien. Dan hang je tussen een kerstboom van duizenden kleine visjes,
zonnestralen weerkaatsen op het zand op de bodem, met heel diffuse stralen.
Sprookjesachtig. Ook zijn we met de rubberboot nog een stukje de oceaan
opgeweest. Dit kunnen we nog heel lang volhouden. Wat een lekkere manier
van leven. Jullie arme zwoegers!
Zondag, 7 november 2010, Morro Jable
Weer zo'n heerlijk dagje. Om te beginnen weer een veerboot show. Dit keer
hebben ze een complete legerkolonne meegebracht, jeeps, vrachtwagens en
honderden soldaten. De kade rondom staat vol legervoertuigen. De veerboot
moet als hij de haven in komt eerst omzwaaien en dan achteruit aanvaren.
Onderhand wordt de laadklep dubbel zo groot om te gaan fungeren als afrit.
Het is ongelooflijk te zien, hoeveel er uit zo'n schip kan komen. Er komt haast
geen einde aan.
Verder zwemmen, snorkelen en met de rubberboot crossen.
Het water is doorschijnend blauw. Normalerwijze zwemmen we nooit in een
haven, maar hier zitten we zo dicht op de uitgang van de zee en het is zo
schoon en helder. Ik heb een safety-lijn aan de boot hangen, als orientatie, van
5 meter lang en je kunt zo het einde zien en nog verder. Die lijn hangt er
omdat ik niet te ver van de boot wil raken, het is tenslotte een haven, waar
boten in en uit varen, met het risico over varen te worden. Plus er liggen een
aantal boten naast elkaar en nu kan ik die van ons onder water goed
herkennen. De meeste kleine vis zit verscholen in de schaduw van de boot of
onder onze rubberboot, die nu ook in het water ligt. We zagen ook nog een
kleine rog voorbij zwemmen. Het blijft leuk, diverse keren duik ik er in om een
half uurtje te dobberen. Doordat je door de snorkel adem haalt, lig je heel plat
en ontspannen op het water, de visjes komen aan alle kanten om je heen.
En dan een rondje om met de rubberboot. Even buiten de pieren kijken, even
door de haven tuffen om te kijken welke boten erbij gekomen zijn. De laatste
weken op Fuerteventura zijn we nog geen Hollander tegen gekomen. Veel
Duitsers, Noren, een aantal Zwitsers, Amerikanen en Spanjaarden uiteraard.
Dinsdag, 9 november 2010, Morro Jable
Tja, ik wil jullie niet jaloers maken, maar wij zijn heerlijk naar het strand
geweest. Met de bus heen, was heel goed te doen, de bus terug was een crime.
Maar het strand is hier super, het water helder doorzichtig, de zee warm en
blauw. Wat een luxe om deze tijd van het jaar.
Woensdag, 10 november 2010, Morro Jable
Tja, we lopen niet alleen te flierefluiten. De was wordt met de hand gedaan,
gespoeld op de steiger, alle boodschappen worden te voet gedaan ( Roderick),
in de haven hebben we electriciteit van een zeer wisselend voltage. Af en toe
maar 170 Volt, dan gaan diverse alarmsystemen af. Liggen we net in bed,
horen we lucht met een hard sissend geluid weglopen. Shit de rubberboot, die
ligt achter de boot in het water, kijken... niets aan de hand. Vlak erna weer,
opnieuw kijken, niets aan de hand. Zijn ze op de walkant een drukpistool aan
het uitproberen. Ook zijn we aan het voorbereiden voor de oversteek. We zijn
dan 3 tot 4 weken onderweg, dus er moet voldoende water, drinken en eten
aan boord zijn voor meer dan 4 weken en dan ook nog een stapel extra voor
reserve. Maar ook extra shampoo, afwasmiddel, gewoon waspoeder, wc
papier. We slepen al steeds een lading ons hol in. Nu kwam Roderick op de
steiger in gesprek met een Spanjaard en die bood ons zo aan om zijn auto te
gebruiken. Vanochtend kwam hij de sleutel brengen van een luxe 8 persoons
Van. Wat een vertrouwen. Plus een pasje voor een soort Makro. Nu daar
hebben we natuurlijk graag gebruik van gemaakt. In grote lijnen hebben we nu
de hele houdbare voorraad compleet. Nu het nog allemaal wegstouwen. Ook
dat is goed gelukt. We hebben een keurige waterlijn, nog steeds boven water,
en mooi in balans.
Dit is maar een gedeelte ervan. De rechterfoto is een overzicht van de haven.
Op het moment dat de veerboot aan de pier ligt, hebben we Internet. Dus daar
maken we gebruik van, we weten precies wanneer hij aankomt en vertrekt.
Alleen valt het ook regelmatig weg. Lastig, maar daar leren we wel mee leven.
Dubbelblij als het weer wel werkt. Na ons urenlang gesjouw en gestouw
houden we pauze, lekker in het zonnetje op de kuipbank. Prompt krijgen we
visite van onze Duitse buren, die komen langs met een eigengebakken
chocolade cake. Ook prima natuurlijk. 's Avonds ( het is vanaf 18.00 uur
pikdonker) wandelt Roderick naar het toiletgebouw aan de andere kant van de
haven en raakt in gesprek met een visser, die zijn enorme gevangen vis aan
het schoonmaken is op de steiger. Met 2 handen vol hompen verse vis komt hij
weer aan boord. Zo komt Jan Splinter door de winter!
Donderdag, 11 november 2010, Morro Jable
Na ons gezwoeg zijn we hard aan vakantie toe. We gaan een lekker lui
stranddagje houden. Om half elf stappen we op de bus en om 11 liggen we op
ons kleedje.
Zoals eerder gezegd: het water is superhelder. En zo leuk, vandaag zwom er
een hele school vissen van zo'n 15 cm vlak langs de kant en als je stil blijft
staan, zwemmen ze continue rondom je. Als de golf breekt gaan ze richting
strand en als hij terugtrekt komen de visjes ook weer op de stroom mee.
Hartstikke gaaf. Ik heb er wel een half uur tussen gestaan.
We hebben een aantal keren gezwommen en voor het eerst weer een stukje
gelopen. Het is hier een mooie boulevard boven een prachtig stuk strand.
Onderweg wachtte ons nog een verrassing, langs een rotswand klauterden
gestreepte eekhoorntjes met een lange pluimstaart. Zo schattig.
Die had ik hier niet verwacht. Ook niet schuw, vermoedelijk voeren de mensen
ze. Toen ik ervoor stond, keek hij echt wat ik in mijn handen had.
Nou niks dus. Maar ik probeerde hem te lokken en moest echt oppassen dat hij
niet zomaar in mijn vingers zou bijten of zo. Hij stond er helemaal klaar voor.
Nog even een foto voor de show. Roderick maakt deze door zijn arm helemaal
te strekken en maakt hem dan zo uit de hand. Dan hebben we foto's waar we
met z'n tweetjes er op staan. Wel zo leuk. Meestal staan we er ook lachend op,
want je kunt niet zien, wat er op komt te staan. Op de ene foto zie je alleen
een neus, een andere alleen een oor of alleen de lucht. Deze was in een keer
raak. Lang leve de digitale fotocamera.
Voor mijn voetje houden we een tussenstop bij een restaurant met uitzicht op
zee. Hier hebben we verrukkelijk gelunched. Daarna nog via een steile
weg bergop en de andere kant over een heel decoratief stenen pad naar
beneden, gevolgd door een nog decoratievere trap van 100 treden bestaande
uit losse stenen. Maar we zijn weer veilig thuis.
Vrijdag, 12 november 2010, Morro Jable, laatste dag
Na een ontbijt met Canarische broodjes, Spaanse boter, Marokkaanse jam,
Engelse lemon curd, Hollandse Old Amsterdam kaas en Portugese koffie gaan
we vandaag het schip weer zeilklaar maken om morgen heel vroeg te
vertrekken naar Gran Canaria.
Roderick gaat vers brood en fruit halen, ik doe
de was en ruim verder op. ' s Middags begint het zoals altijd enorm te waaien.
Er komt een visboot aanvaren en natuurlijk wachten wij hem op om de lijnen
aan te nemen. Net als bij iedere andere boot, die aan onze steiger wil afmeren.
Afmeren met een straffe zijwind is voor iedereen moeilijk. We helpen de visser
afmeren en gaan terug aan boord. Een twintig minuten later roept hij mij en
geeft me een plastic zak met 2 prachtige vissen. Bosse Negro, als ik het goed
verstaan heb. Een klein soort zalm volgens de visser. Nou Muchas Gracias
Senor. We hebben de laatste dagen gebakken vis met ketjap/ gember
gegeten. Gebakken vis in een deegbeslag, vissalade op brood, Vis curry, deze
moeten dus even tot morgen wachten. Daarbij zijn we uitgenodigd om een
borrel te komen drinken op de Coriandre, bij Jeff en Ruth. We zijn hen ook al in
diverse havens tegengekomen. Erg leuke mensen, erg gezellig. We hopen ze
binnenkort weer eens te ontmoeten.
Ondertussen komt er een helicopter aanvliegen en landt vlak voor onze
snufferd. Er is hier toch steeds weer iets te beleven. We hebben in deze haven
echt een leuke tijd gehad. 's Avonds nog even afscheid nemen bij de diverse
boten en dan naar bed.
Zaterdag, 14 november 2010, van Morro Jable naar Gran Canaria.
Om 5 uur gaat de wekker en om half 6 lopen we in het pikdonker de lijnen los
te maken. Goed oppassen, dat we er zelf niet over struikelen en in het water
duikelen. Het schip lag als een spin in een web in verband met de valwinden.
Om 6 uur zijn we al op de oceaan, onderweg naar Gran Canaria. We hebben
een goede planning gemaakt, zijn flink doorgevaren, maar komen net te laat
aan voor onze bestemming. Het is dan al donker. We gaan op zoek naar een
andere ankerbaai,deze is heel geschikt, binnen bereik, maar streng verboden
militair gebied. Volgende baai hetzelfde verhaal. Shit. We varen door richting
Mas Palomas, leuk hoor, voor ons bekend gebied, als je er langs vaart, weet je
precies van daar hebben we gegeten, daar was ons appartement, daar is dat
leuke centrum enzovoort. We besluiten om voorbij de vuurtoren van
Mas Palomas in de baai van Meloneras voor anker te gaan. De Islas Canarias
zijn vanwege zijn acceleratiewinden, valwinden en golven van verschillende
kanten best een lastig zeilgebied. Jammer genoeg is het net pikdonker als we
aankomen, het is heel spannend om nu te ankeren. We moeten dicht naar de
kust in verband met de diepte, anders kunnen we niet ankeren, maar daar zijn
ook nog uitstekende rotsen en boeitjes met lijnen, die we nu niet kunnen zien.
We horen de branding op de kust, lastig inschatten hoe ver het nog is. Voor het
Beachhotel van Meloneras leggen we het schip neer. Het gehele strand voor
het hotel is met verschillende kleuren lampen aangelicht, daar krijgen wij ook
nog wat van mee. We hebben een prima plekje uitgezocht, de zware golven en
de harde wind gaan er precies om heen. Omdat we pas liggen en het niet goed
kunnen zien, besluit Roderick buiten de wacht te houden. Het ziet er naar uit
dat we safe liggen, op een gegeven moment komt hij toch in bed, maar ieder
uur gaat de wekker om even poolshoogte te nemen.
Het begin van de dag op de Oceaan na vertrek, eind van de dag zien we Mas
Palomas. Het duurt dan nog een paar uur voordat je er bent. Een schitterende
tocht in de richting van de avondzon.
Zondag 14 november 2010, Gran Canaria, van Meloneras naar Arguineguin.
Bij daglicht kijken we eens goed om ons heen, wat een leuke ankerplek. Toch
vertrekken we. We willen naar de baai van Arguineguin, maar eerst een stukje
terug om bij licht de duinen van Mas Palomas en de Playa de Ingles te zien.
Hier zijn we zo vaak op vakantie geweest. Bij vertrek is er vrijwel geen wind
en nauwelijks golfslag. Zodra we de hoek om gaan bij de vuurtoren van Mas
Palomas is dat direct anders. Dikke windkracht 5 tegen, hoge golven en
stroming. We gaan op ons gemak op de motor er tegen in. Als ik foto's wil
maken van die schitterende duinen, verdwijnt de zon achter een dikke wolk,
waardoor het stomme plaatjes worden. We zijn zeker nog een dik half uur door
gevaren alleen voor de foto.
Kijk hier was ons appartement, daar hebben we uitgerust op dat terras met
die lekkere luie stoelen en daar Roderick, weet je nog, hebben ze die heerlijke
Gamba's al Ajillo. Leuk hoor!
We draaien een puntje fok uit om voorzichtig om te draaien. De golven zijn zo
hoog en we komen dwars op de golven uit. Keurig met beleid door de wind,
genua vol uit en we spuiten terug met 7 knopen.
De laatste duinen bij Mas Palomas en dan weer bij de vuurtoren de hoek om.
Daar valt de wind direct weg, dan komt er een zuchtje van links, dan komt er
een zuchtje van rechts. We dobberen recht op de kust af, dus zeil weer weg,
motor aan. Bij de baai van Arguineguin aangekomen is er voor ons geen
geschikte ankerplaats, we varen dan nog een stukje westelijker en voor Anfi
del Mar laten we het anker zakken.
Eerst een prosit voor onze jarige zwager Rolf. Die viert vandaag groot feest
omdat hij 70 is geworden. Je ziet dat we aan je denken!
Dan laten we de rubberboot in het water om even aan de kant te gaan. Direct
komt er een strandwacht druk fluitend aanrennen, Nee dit mag niet, dit is een
swimming area, begint aan de boot te sjorren, is tie nou helemaal gek.
Dit is een stuk openbaar strand en we willen alleen een kaart (voor Bart)
kopen. We zijn zo weer weg! Hij raakt nogal overstuur, over 5 minuten roep ik
de politie. Zitten we ook niet op te wachten natuurlijk. Roderick gaat snel een
kaart kopen en ik blijf bij de dinghy. Er komen baders bij staan, die het ook
allemaal onzin vinden. We hadden niet eens de motor er op, maar keurig
geroeid. Na 6 minuten stappen we weer in de rubberboot, krijgen een grote
dikke golf over ons heen, boot halfvol, wij zeiknat. Maar de kaart zat gelukkig
in een plastic zakje, dus die kan op de bus, bij de volgende ankerplaats.
Wederom worden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang, dus het is
ook vaak niet zo moeilijk om mooie plaatjes te maken.
Maandag, 15 november 2010, van Anfi del Mar naar Porto Rico.
We gaan vandaag door naar de haven van Puerto Rico, hier vlak bij. We willen
toch maar de accu's vernieuwen. Energiebeheer op een schip is altijd al lastig,
we zijn nu echter zo slim bezig met de energie, maar we hebben het idee dat
de accu's niet helemaal goed meer zijn en daardoor te snel leeg raken. Dus nu
maar rigoureus de boel vernieuwen. Helaas moeten alle accu's altijd gelijkertijd
vernieuwd, dus dat is meteen weer een rib uit je lijf.
Het is maar een klein stukje varen naar Puerto Rico, langs de rotskust, waar
we toch wel een stukje vandaan moeten blijven, want waar rotsen op het land
zijn, zijn ze ook vaak onder water.
En daar liggen we dan in de haven van Puerto Rico.
Het klinkt zo simpel, maar we hebben een heel stressvolle aankomst hier
achter de rug. We hadden eerst al gebeld of er misschien een plaatsje voor ons
was. En ja hoor. Dan meer je eerst af in de oostelijke haven, dan gaat Roderick
met de scheepspapieren naar het havenkantoor, daar is hij meestal meer dan
een half uur zoet mee. Dan krijg je een plaats toegewezen, in dit geval in de
westelijke haven, no 146, netjes op een plattegrond aangetekend. Dan gooi je
weer los en vaar je naar de andere haven. Tot zover alles prima. We waren al
wat gespannen, want je moet hier direct naast een ander schip afmeren,
zonder vingerlingen ertussen, met je kont naar de steiger, daar moet je dan
vastleggen met 2 achterlijnen en direct 2 andere lijnen oppikken, naar voren
lopen en daar de meerboeilijnen uit het water trekken om de punt vast te
leggen. Het is mudvol, als we aan komen varen, komt er net een zeilschool met
allemaal kleine bootjes met toeristen, die onervaren zijn en dus kris kras
varen. Verder is het hier een komen en gaan van de Glasbottom Ferries,
Dolfijnen-kijk-boten en enorme sportvissersboten. Dus ja, we zijn wat
gespannen! We varen voorzichtig naar binnen, hebben goed de plattegrond
bestudeerd, we moeten om de eerste steiger heen en dan iets voorbij het
midden aan de tegenkant afmeren. Het is een heel nauw gangetje. We kunnen
nauwelijks de bocht maken. Er liggen alleen maar kleine bootjes. Het wordt
steeds nauwer en je begrijpt het al: er is hier dus geen plek voor ons.
Ondertussen loopt er een marinero naar ons te roepen, dat we naar de andere
steiger moeten. En dan moet je achteruit, zonder vaart, dat betekent dat het
schip nauwelijks bestuurbaar is. Het vaarwater is heel nauw, in het midden
liggen de meerboeien met daaraan de meertouwen. De motorboten hier
hebben een anker als een grote vishaak met 4 gebogen uiteinden. Scherp dus.
Het is doodeng. Het zweet breekt ons uit. Als Roderick gas geeft, krijg je last
van het wieleffect en zwaait de achterkant uit. Ik houd de voorkant af, duw af
en toe een schip wat weg we moeten overal tegelijk kijken. We blijven gelukkig
in geen enkele lijn hangen, anders is de schade aan ons schip en aan de andere
schepen niet te overzien. Op het juiste plaatsje meren we soepeltjes af en
vallen dan bekaf op de bank. Wat was er gebeurd? Bij de Capitaneria hadden
ze het kruisje aan de verkeerde kant gezet, deze gang is voor schepen van 7
meter bij een breedte van 2,5 meter en wij zijn 12,20 meter lang bij 4 meter
breed. Dus dan kun je je voorstellen, dat wij een probleem hadden. Eind goed
Al goed. Het plaatsje naast ons wordt ook nog opgevuld, dan is er hier ook echt
geen plekje meer vrij. We gaan eerst naar de Ship Chandler om te informeren
of hij accu's kan leveren en dan is het tijd voor een lekker terrasje. Dat hebben
we verdiend.
Naast de haven ligt het toeristenstrand compleet met winkeltjes,
restaurantjes en terrasjes. Heel gezellig. En kijk wat hier ook zo maar
rondloopt...... 
wat een beeldje he!
Dinsdag, 16 november 2010, Puerto Rico, Gran Canaria
Roderick gaat van alles regelen en ik ga met de Glasbottom Ferry naar
Arguineguin, want daar is vandaag markt. Leuk als je goed de weg weet.
Comfortabel ook. Al wekenlang moeten we alles opzoeken, de bakker, de
supermarkt, het VVV en hier weten we nog aardig de weg, ook al is het al een
poosje geleden. Roderick zwaait me uit vanaf de pier alsof ik een wereldreis ga
maken.
En daar gaat de bus, waar ik vroeger tig keer mee naar Mogan ben gereden en
dan met de glasbodem boot weer terug naar Arguineguin en dan weer met de
bus verder naar Playa des Ingles.
Woensdag, 17 november 2010
Een werkdag! Roderick is bezig om de oude accu's eruit te slopen en over de
steiger naar de wal te slepen. Hij heeft 1 extra accu erbij besteld. Er komen nu
4 service accu's in de oude accubak, totaal 400 ampere en de startaccu wordt
apart onder de vloer gebouwd. Ik houd me de hele dag bezig met onze
verzekeringen. Vervolgens nog een flinke handwas. Ze hebben hier nergens
wasmachines.
We hebben iets te vieren, maar ook als we niets te vieren hebben, bedenken
we gewoon om iets te vieren. We hebben toch wel lol.
Donderdag, 18 november 2010, Puerto Rico
Ook deze dag staat geheel in het teken van de accu's. De service accu's zijn al
ingebouwd, alleen de startaccu nog. Omdat deze op een andere plaats komt te
staan, moeten er nieuwe kabels gemaakt en gelegd worden. Een hoop werk.
Eind van de dag staat alles netjes op zijn plaats en aangesloten, er is maar een
probleem: de motor start niet...Grmbl
Roderick wordt gek van het gepieker en meet alles voor de duizendste keer
door. Alle aansluitingen kloppen. Vlak voor dat we naar bed gaan, kan hij het
toch niet meer houden. Hij koppelt alle accu's aan elkaar en ja hoor de motor
loopt. Gelukkig. Zet de boel weer terug, aansluitingen retour, starten...niks.
Draait hier en daar nog aan een aansluiting, starten...sluiting. Overnieuw.
Zekeringen nakijken, aansluitingen nakijken, accu geeft juiste voltage,
starten...niks. Gefrustreerd gaat hij nu toch maar naar bed.
Vrijdag, 19 november 2010. Puerto Rico en volgende dagen.
Tja er is even een kink in de kabel. Ik (Yvonne) krijg zo'n last van mijn
voet,dat er nu serieus aan gewerkt moet worden. Vannacht heb ik voor
mezelfde knoop doorgehakt. Ik vlieg terug naar Holland om daar in mijn
eigentaal en omgeving eens naar te laten kijken, Roderick blijft hier. Hij
gaatzwoegen, de accu aansluitingen verder afmaken, de vloerdelen lakken
eneen water/ sleepgenerator installeren. Diep in mijn hart wil ik helemaal
nietweg, hartstikke leuk om de kinderen, kleinzoon Bart, familie, vrienden
weereven te zien, maar ik was graag op het schip gebleven. Nu kan ik wel
mooi een aantal zaken betreffende de verzekeringen regelen.
Eerst alle warme kleren voor Nederland opgraven. Dag mooi Puerto Rico.
Woensdag, 24 november 2010
Terug in Holland staan Mirella en Bart op Schiphol te wachten met een bruine
boterham met oude kaas. Het weekend slaap ik in Amstelveen.
Aansluitend logeer ik bij Rene in Ermelo. Van daaruit kan ik mijn zaken regelen,
de doktoren bezoeken enzovoort. Rene trakteert eerst op een lekker etentje.
We gaan ook nog samen langs Fred en Henny, waar we ook een heerlijk diner
voorgeschoteld krijgen. Overal waar ik kom liggen er lekkere Hollandse koeken
klaar, zuurkool, saucijzenbroodjes, gevulde koeken, walnotencake, oude kaas.
De kilo's vliegen er zo weer aan...
Er zijn ondertussen foto's gemaakt in het ziekenhuis, maar waarschijnlijk zijn
mijn banden zo verrekt, dat mijn enkel geen verband meer heeft en
gewrichten niet netjes meer op elkaar staan, wat pijn en irritatie veroorzaakt,
verder is er een vermoeden van artrose. Er worden nu steunzolen en 2
enkelbraces voor mij gemaakt. Duurt nog een week voordat ze klaar zijn.
Daarna zien we wel weer, even afwachten dus. Roderick belt iedere dag even
op en laat dan fijntjes weten hoe heet hij het heeft...
Dinsdag, 30 november 2010, Limmen, Noord Holland.
Ik wil naar huis. Ik heb het koud! Ik wil m'n nieuwe bikini aan!
Ik heb een paar dagen bij Netty en Cor in Limmen gelogeerd, gezellig, maar bij
vertrek naar Harderwijk krijg ik eerst een hoop werk. Wat een pak sneeuw!
Daarna weer terug naar mijn logeeradres bij Rene in Ermelo. Naar de
orthopedische instrumentmaker in Harderwijk, duizend en een telefoontjes, de
verzekeringen geregeld, de jaarrekening van ons bedrijf gemaakt, langs de
accountant, steunzolen klaar, enkelbraces klaar, Sinterklaaskado's. Poeh, wat
ben ik moe. Dan vrijdags weer naar Mirella in Amstelveen, daar vieren we
pakjesavond op 5 december.
Maandag 06 december 2010 had ik weer naar huis willen vliegen, maar dat
gaat mooi niet door, de vluchten zijn volgeboekt. Balen!!!!!
Mijn zusje Netty vliegt met me mee, die komt bij ons vakantie houden en een
stukje zeeleven meebeleven. Eerst was ik heel erg teleurgesteld dat ik
maandag niet naar huis kon, later bleek, dat dit eigenlijk mazzel was: de
Spaanse luchtverkeersleiders zijn een staking begonnen, er zitten 300.000
mensen vast op de luchthavens. Ook op de Canarische eilanden wordt er
gestaakt. Verder is er een enorme hoeveelheid sneeuw gevallen, mist het en is
het spekglad. Dinsdagavond ga ik met de kinderen nog gezellig een pizza eten.
Bart mag de pizzabakker helpen bakken, dit is het resultaat, een bootpizza.
Woensdag, 08 december 2010, van Amsterdam naar Puerto Rico
Vannacht om 01.00 uur komen Netty en Cor mij afhalen, Cor brengt ons naar
Schiphol. Om 5.25 uur zouden we vertrekken, maar eerst taxieen we met het
vliegtuig naar de de-icer. Er zit ijs op de vleugels en met een hoogwerker
worden met een enorme straal de vleugels behandeld. In het stikdonker met
een sterke schijnwerper erop gericht geeft de dichte vochtnevel een heel
futuristisch effect. Om 6.00 uur zet het vliegtuig zich weer in beweging.
We moeten vijf en een half uur vliegen, vanwege de harde tegenwind en
komen met een uur vertraging aan. Op het vliegveld van Las Palmas staat
Roderick al een poos te wachten. Dan hup in de auto en naar het schip.
Eindelijk thuis. Welkom aan boord meiden.
Roderick heeft in de tussentijd ook niet stilgezeten. Het schip glimt ons
tegemoet. Alle vloerdelen en de tafel zijn tig keer gelakt, er zijn reparatie's
uitgevoerd, een aansluiting voor de sleepgenerator gemaakt. Kortom we zijn
klaar om weer te vertrekken. Voor Netty heeft hij alvast de achterkajuit
leeggemaakt. Alle voorraden voor de oversteek stonden daar gestapeld, plus
alle tassen met extra kleding enzovoort. Een hoop werk heeft hij verzet.
We krijgen direct een heerlijke eigen gemaakte sangria en een avocado gevuld
met zalmsalade. Dat is nog eens een ontvangst!
We praten bij en willen dan toch nog even gebruik maken van de gehuurde
auto. Helaas is het weer omgeslagen, het is dichtbewolkt en het regent wat,
we gaan maar een klein stukje, nostalgisch even naar Puerto Mogan.
Daar aangekomen regent het pijpestelen, dus is er maar 1 zinnige oplossing:
terug naar huis. We zijn bekaf, tenslotte hebben we de hele nacht doorgehaald.
Donderdag, 09 december 2010, Puerto Rico.
Gelukkig is het weer opgeklaard. De temperatuur is heerlijk en het zonnetje
komt er al door. Tijd om mijn troep uit Nederland op te ruimen, het bed te
verschonen, intussen gaat Roderick met het fietsje en een grote tas wasgoed
naar de wasserij in de stad.
Daarna gaan Netty en ik een uurtje snorkelen. Helaas door de stormen van de
afgelopen tijd is het water helemaal troebel van het zand. Ik heb geen vis
gezien, Netty welgeteld 3. We gaan nog even op de pier kijken, dan naar ons
super de luxe terrasje aan boord, waar we dit maal verrast worden met een
overheerlijke Irish coffee. Tja, het leven valt niet mee....
Vrijdag, 10 december 2010, laatste dag Puerto Rico
Vandaag moet het schip weer van woonboot in een zeilschip veranderd
worden. Het moet vandaag klaar want morgen om 6.00 uur vertrekken we
naar San Miguel aan de zuidkust van Tenerife. Alle losliggende spullen moeten
weer in de kastjes gestouwd, er moet water getankt, boodschappen gedaan.
Bij Enrique, de eigenaar van de shipshop, halen we nog een aantal kaarten,
pilots (een fijn kado van Netty) en vlaggen van de Caribische eilanden.
Het is een flink stuk lopen en aangezien zowel mijn zus als ik last van een
stomme voet hebben, gaan wij op de fiets en Roderick wandelt achter ons aan.
Het is onderhand echt "Canarisch"weer, een lekker zonnetje en een frisse
wind.
Tja en dan is het alweer tijd voor een eigengemaakte sangria in de kuip.
En daarna moeten er mails naar het thuisfront gestuurd worden. Roderick help
eens....Ja hoor, ik kom al....Roderick heeft het druk met zijn " Beachbabes".
Zaterdag, 11 december 2010 van Puerto Rico naar San Miguel Tenerife.
Om 5.00 uur gaan de wekkers af, het is stikdonker, voor ons gevoel nog
midden in de nacht. Om 6.00 uur gooien wij los en verlaten Puerto Rico op weg
naar San Miguel op Tenerife. Het is tussen de 10 en 12 uur varen, vandaar ons
vroege vertrek. We willen nog met daglicht aankomen. Het is een rustige start,
weinig wind en weinig deining, heldere sterrenhemel, niet koud, kortom lekker
varen. We hebben er zin in! Om 8 uur komt de zon kijken, we gaan een
heerlijke dag tegemoet. Netty heeft het ontzettend naar haar zin en zit te
genieten. Als Roderick dan ook nog als lunch met broodjes warme worst aan
komt zetten is het geluksgevoel compleet.
Genieten is leuk, maar ook hard werken, af en toe zit ze dan ook een stief
kwartiertje te tukken. Zelf heb ik behoorlijk last van mijn voet, het is echt mijn
dag niet. Op een gegeven moment liggen Netty en ik ieder op een kuipbank te
pitten. Roderick houdt de boel gaande, zo hoort het ook als schipper!
Het is een lekkere relaxte tocht. Het water wordt steeds gladder. Op een
gegeven moment, ja hoor, daar zijn ze...dolfijnen. We zijn meteen weer fit.
Zoals te verwachten fotograferen we ons suf de hele dag. Maar we hebben
toch een berg mooie plaatjes! De hele tocht kunnen we het eiland Tenerife zien
liggen, met duidelijk in zicht de berg de Teide ( 3725 meter hoog), van boven
bedekt met eeuwige sneeuw.
Op het moment dat je het gevoel krijgt, dat we er nu bijna zijn, moeten we
nog steeds 4 uur varen. Het is ongelooflijk helder. En dan komt de verrassing
van de dag. We zien niet zo ver van ons vandaan iets in het water: Yes,
Walvissen. Pilotwhales en in goed nederlands: Indische Grienden. Wauw!!!
We zijn allemaal door het dolle heen. Het is een groep van wel 30 grienden.
Ze zwemmen overal om ons heen. Netty en ik zitten voorop de boeg en
Roderick stuurt het schip er heel rustig op af. Op een gegeven moment
kwamen ze recht op ons af, de grote stompe kop naar ons toegewend. Helaas
geen foto, ze kwamen zo dichtbij, dat het toestel niet zo snel kon scherpstellen
en bij het volgende shot, waren ze net weer onder water. Een zwom recht voor
de boeg langs, we hadden hem bijna kunnen aanraken... Zo super!
Toen ze weg zwommen en wij weer koers zetten naar de haven, kwam de
volgende groep aanzwemmen en zaten wij er weer midden in. Spectaculair!
Ik kon ze horen "praten", een heel diep gegrom, GRMBL.
Uiteindelijk zijn we toch nog in de haven van San Miguel aangekomen. Leuke
kleine haven, en wie staat daar op de steiger om onze lijnen aan te nemen?
Jeff van de Coriandre. Wat gezellig. Het is maar een piepkleine plaats, maar
Roderick meert het schip keurig af.
Een uurtje later zitten Jeff en Ruth bij ons in de kuip om even bij te praten.
Daarna wandelen we naar het dorp, we gaan vandaag lekker uit eten. Goed
plan, alleen de weg ernaar toe is nogal bergop, dus Roderick heeft iedere keer
1 of 2 manke poten aan zijn arm hangen. We eten bij de pizzeria buiten op het
terras, het eten is prima, maar ik wordt zieker en zieker. Zo misselijk. We gaan
direct terug naar huis. Ik voel me doodellendig. Stomme afsluiting van een
feestelijke dag.
Zondag, 13 december 2010, van San Miguel naar La Gomera.
Zo, nieuwe ronde, nieuwe winnaars. Gelukkig gaat het me weer een stuk beter.
Roderick gaat alweer vroeg op pad om verse broodjes voor zijn harem te
halen. Hij loopt ons de hele dag te verwennen. Het is direct al heel warm en
windstil. Tijdens het ontbijt, besluiten Roderick en ik om het plan om te gooien,
in plaats van hier een dag over te blijven en dan door naar La Palma,
vertrekken we direct vandaag en maken een tussenstop in La Gomera. Het
weer, wind en golven zien er zo goed uit, dat dit makkelijk moet lukken. Om 10
uur zijn we al weer onderweg.Het is vrijwel windstil. We hebben zelfs niet eens
de reddingsvesten aan, zo glad is het water. Het is al direct 25 graden. Dat
wordt voor vandaag dus anti zonnebrand 50.
We varen dicht onder de kust van Tenerife, het leek een luxe verwentochtje te
worden, maar uiteindelijk werk het een dag van hard werken. Na een half
uurtje begon het uit het niets te waaien, dat is niet verwonderlijk, ook hier
hebben we last van de acceleratiewinden en valwinden. Alleen hield het niet
meer op. Tussen Tenerife en La Gomera stonden er dikke koppen op de golven
en een wind van een dikke 6 a 7 Beaufort met uitschieters van 8 Bft. Van
10.00 tot 17.00 uur hebben we tegen de golven op moeten boksen.
Spectaculair dat wel, maar iets minder mocht ook. Golven tussen de 3 en 4
meter waren eerder regel dan uitzondering. Een golf kwam van voren over het
schip over de buiskap recht de kuip in, we waren alledrie zeiknat. Gelukkig was
de temperatuur heerlijk en gelukkig hadden we het schip volgens de regels
zeilklaar gemaakt, dus alles stond gezekerd en was opgeborgen.
Netty vond het natuurlijk prachtig. Die had de grootste lol.
We zijn van onder tot boven zout.
La Gomera hebben we al 6 uur in zicht, maar het komt maar heel langzaam
dichterbij. Eindelijk om 17.00 uur beginnen we aan de aanloop. In de luwte van
het eiland zijn de golven wat afgenomen.
We hebben een fijne plek aan de steiger met een vingerling ertussen. Om
17.30 uur liggen we afgemeerd. Dan eerst de boot schoonspuiten en dan
onszelf afspoelen onder de douche. Naar het douche gebouw is het nog een
flinke tippel buitenom. Onderweg daar naar toe voeren we nog de vissen.
's Avonds eten we rijst met een groentenprutje. Roderick wandelt nog naar de
stad om uit te zoeken met welke bus we morgen over het eiland kunnen gaan
en waar de halte is, Netty doet de afwas en ik verzamel alle foto's in de
computer. Daarna gaan zij naar bed en ik ga tot diep in de nacht door aan de
website. Er is al weer zoveel gebeurd.
Maandag 13 december 2010, San Sebastian, La Gomera
Zoals iedere ochtend beginnen we met een ontbijt met verse broodjes.
Roderick wandelt iedere dag als eerste naar een panaderia en komt met de
heerlijkste broodjes thuis. We hebben de taken goed verdeeld: Roderick haalt
de boodschappen, Yvonne kookt en Netty doet de afwas.
Vaak gaat hij de avond ervoor al op onderzoek uit om te kijken waar de
winkels zijn, , hij wandelt contunue heen en weer, hij wordt slanker en
atletischer met de dag. Verder vermoed ik ook, dat hij af en toe een beetje
rust wil hebben. Bij de slager heeft hij allerhande vlees gekocht met Spaanse
kernwoorden en veel handgebaren, hij wordt er hartstikke handig in. De slager
vond het zo leuk, dat Roderick ook albondigas wilde, eigengemaakte
gehaktballen dat hij ook nog 6 worstjes van het huis bij stopte. Slager blij,
Roderick blij. Na het ontbijt gaan we ons direct klaar maken voor een tocht
met de bus over het eiland. Met lijn 1 zijn we zo wat het hele eiland
overgereden, over bergwegen met haarspeldbochten, langs het Nationale Park
Garayonai met zijn oerbossen. Een schitterende tocht van wel anderhalf uur
en in iedere bocht weer een wonderschoon uitzicht.
Het eiland La Gomera is betrekkelijk klein en vrijwel cirkelvormig, daardoor
krijg je hele mooie uitkijkjes tussen de bergen door op een in de zon
schitterende oceaan. 10 jaar geleden ben ik hier al eens met Mirella geweest
en ik wilde het zo graag aan Roderick en Netty laten zien. De tocht voerde naar
de Valle Gran Rey, een prachtig groen gebied met aangelegde terrassen op de
bergen, hoge palmbomen en de typische Canarische huizen. En deze hele
prachtige tocht voor maar 5 euro de man met het openbaar vervoer.
In Vuelta zijn we uitgestapt, daar is de haven gesitueerd, een voorstad van
Valle Gran Rey. Roderick is al weer op onderzoek gegaan voor de terugweg, die
willen we maken met de snelle catamaran van de Fred Olson Lines. Wij kijken
even bij de vissersbootjes in de baai. Na een half uur komt Roderick terug met
de tickets. Het gaf nog een probleem, omdat hij onze paspoorten niet bij zich
had. Maar hij weet zich er toch altijd weer uit te redden. Met de boot van 4 uur
gaan we straks weer terug.
We starten onze rondgang bij de Tasca del puerto. de havenkroeg dus. Daar
kregen we toch een overheelijk bier in een frosted glass. Als het bier zo lekker
geserveerd wordt, kunnen we hier ook wel een broodje nemen. We kiezen
alledrie voor de sandwich met kip, sla tomaat en mayonaise. Nou zo iets van
lekkers!
Daarna wandelen we wat rond in de stad. La Gomera heeft een eigen karakter,
veel oudere hippies, die hier leven of op de stranden wonen, veel artistieke
winkeltjes, dat was toen ook al zo en ondanks de toename van het toerisme is
het karakter behouden gebleven. Tussendoor een romantisch intermezzo van
2 oude hippie's.
Ik vind het nog steeds een fantastisch eiland. Alleen een maar : zwarte
lavastranden. Daar moet je toch altijd weer aan wennen. Wel met een
zandstructuur. Het water is heel helder, maar bij de stranden ziet het er
troebel uit vanwege het zwarte zand wat er in opdwarrelt.
Na de winkeltjes maken we weer een pauze, we kunnen beide nu eenmaal niet
zo ver lopen. Roderick ziet een tafeltje vrij in een beeldschoon restaurantje
met een balkonnetje op de eerste verdieping en met uitzicht op zee. Nou dat is
natuurlijk geen straf. We hebben daar echt zitten genieten.
Daarna weer terug door de stad naar de haven, Roderick weet nog in een
winkele een pocket van Midas Dekkers te scoren. Hartstikke leuk toch! en met
de grote jetstream katamatran weer terug, ook weer een tocht van 50
minuten, kosten 3 euro per persoon en Roderick kreeg seniorenkorting omdat
hij zich kon legitimeren, 2,79. Openbaar vervoer is toch overal waar wij
geweest zijn, stukken voordeliger, de service beter en de dienstregeling op
tijd. 's Avonds lekker andijvie stamppot met gehaktballetjes van de slager,
hmmmm en dan vroeg naar bed, we zijn allemaal doodmoe.
14 december 2010, La Gomera.
Dinsdag houden we het kalm, vanavond vertrekken we om half 10 richting het
eiland La Palma. We varen dan de hele nacht door, in principe is er 's nachts
minder wind, en komen dan in de loop van de ochtend aan in La Palma.
Netty en ik gaan even met de fiets naar de stad om een nieuwe memory stick
te kopen, dan kan ze alle foto's die we genomen hebben mee naar huis nemen.
De eerste stick is al vol. We fotograferen ons beide suf, dus dat wil wel.
We scoren ook nog een paar beeldige beeldjes waar Netty helemaal weg van
is. We laten ze uit de etalage halen en ze worden helemaal stootvast ingepakt
voor in het vliegtuig. Dan naar de markt en vervolgens naar de supermarkt.
Bepakt en bezakt stappen we weer op onze fietsjes, de terugweg gaan we
door schitterend park. Dat kost weer een stief kwartiertje want er staan daar
zoveel prachtig bloeiende bomen, die moeten natuurlijk allemaal op de foto.
Weer thuis gaan we lekker even onderuit en begin ik alvast weer aan de
website. De anderen knappen een uil.
Om 21.00 uur gooien we los op weg naar La Palma.
Woensdag 15 december 2010, Santa Cruz de la Palma, Marina La Palma.
In het stikdonker zijn we dus vertrokken, in de haven is het water nog heel
rustig, eenmaal buiten de pieren wordt dat een ander verhaal. Door de
acceleratiezones is er hier veel meer wind en daardoor zijn er ook veel meer en
veel hogere golven, die je door de duisternis ook nog een keer niet ziet
aankomen. We rollen van links naar rechts met de boorden in het water. Netty
heeft zich heel kranig gehouden, ze hield zich eerst heel stijf vast ( ja natuurlijk
dragen wij een reddingsvest en gebruiken wij een veiligheidslijn). maar even
later had ze bedacht dat als Yvonne er zo relaxed bijzat, het allemaal wel los
zou lopen. Ik ben om 0.00 uur naar bed gegaan, tenslotte moet ik om 3.00 uur
Roderick aflossen. Netty bleef bij Roderick zitten tot haar ogen om 01.00 uur
dicht vielen. Zij is naar bed gegaan en heeft de hele nacht doorgeslapen, terwijl
het best een heftige zee was. We hebben een groot deel tijdens de nacht
kunnen zeilen, alleen in de loop van de nacht draaide de wind van links naar
rechts en weer terug en ook de windsterkte varieerde van 5 tot 35 knopen,
met 's ochtends uitschieters van 42 knopen. dus zeil groter, zeil kleiner, zeil
over stuurboord, zeil over bakboord. de temperatuur was heerlijk, eerst was
het dichtbewolkt, later trok de hemel open en zeilden we onder een
schitterende sterrenhemel. Tientallen vallende sterren hebben we gezien.
Tegen de ochtend waren we bijna bij La Palma en was Netty ook weer van de
partij. De wind begon nog meer aan te trekken tot een 8 Beaufort en later zelfs
9 Bft. Het is spannend om dan een haven aan lagerwal aan te lopen. Uiterst
geconcentreerd zijn we op de kust afgegaan, waar we aanvankelijk de toegang
tot de haven niet konden vinden. De swell stond recht de haven in. Helaas kun
je op foto's zelden de hoogte van de golven zien. Eenmaal afgemeerd lag ons
schip te springen in zijn box. Niet normaal gewoon. Roderick heeft aan alle
kanten extra lijnen bevestigd, we liggen als een spin in zijn web. Door de
inlopende golven zijn ook de drijvende steigers nauwelijks beloopbaar, die
golven helemaal omhoog en staan krom. Netty mag van Roderick niet zonder
stok en begeleiding over de steiger. Zij vertrekt vrijdag vanaf hier naar
Holland, wij blijven hier een gunstig weerslot afwachten, de verwachting voor
de komende dagen is, dat het nog vele malen slechter gaat worden. Daar zijn
we niet echt blij mee, maar we kunnen toch niet weg, er is hier nergens een
betere plaats om te verblijven.
Donderdag, 16 december 2010, Santa Cruz de la Palma.
Het waait nog steeds enorm, maar de richting van de golven is iets veranderd,
zodat we wel flink liggen te schommelen, maar niet te steigeren. Roderick
heeft gisteren nog een aantal extra lijnen gelegd voor de zekerheid.
We gaan vanochtend meteen de stad in op zoek naar een Tourist Information,
we willen vandaag nog het eiland een beetje verkennen, want morgenavond
vertrekt Netty. Voorzien van een bus timetable en een plattegrond van de stad
en het eiland maken we ons plan. We gaan een trip maken met de openbare
bus om de noordkant van het eiland, stappen uit in Tazacote aan de westkant
van het eiland om te lunchen en nemen dan de zuidelijke route terug om weer
in Santa Cruz te eindigen. Het plan was prima, er zaten alleen voetangels en
klemmen aan. We stonden keurig op de bushalte, daar was onze bus, Route
Norte, okay, daar gaan we. Maar hoe we het ook proberen uit te leggen de
buschauffeur vindt dat dit niet de juiste bus is, hij gaat niet naar Tazacote, hij
schrijft op zijn hand 12.15 uur, dat is onze bus. Dus wij eerst maar een uurtje
de stad in. Het ziet er hier hartstikke leuk uit, smalle straten met kleurige
huizen met Canarische balkonnetjes, mooie winkels, en vooral alles heel
verzorgd. We hebben hier en daar eens rondgekeken. In een van de gebouwen
was een soort 3D panorama opgesteld, over de gehele muur. En alles bewoog
en maakte geluid. De schoenmaker klopte op zijn leest, de timmerman was
aan het zagen, later werd het donker en gingen de houtvuren aan. Een hele
dagcyclus was er in verwerkt. Zo leuk om te zien. En dat alles in miniatuur.
Na een uurtje melden wij ons weer op de bushalte. Dit keer mogen wij mee.
Roderick betaald de kaartjes en zegt dat het 60 euro kostte voor ons drietjes.
Maar hij neemt ons in de maling: het blijkt 6 euro te zijn. Okay, daar gaan we.
Het is een schitterende route, hoog over de bergen, langs steile dalen, door
haarspeldbochten, over smalle bruggetjes. En het ene uitzicht is nog mooier
dan het andere. Er is een heel afwisselende vegetatie. echt prachtig.
Na anderhalf uur moeten we de bus uit, dan zijn we in Barlovento. Zoiets zei
die andere chauffeur ook al. Nou we laten ons verrassen. We stappen over in
een mini-autobus, nu wordt het allengs duidelijker, de weg wordt nog smaller,
nog steiler, nog bochtiger. Het is ongelooflijk. Het kleine busje past nauwelijks.
Het is onderhand gaan stortregenen, we rijden boven de wolken en brokken ijs
vallen af en toe van het dak van de bus. Het is echt een fantastische rit. De
toppen van de bergen zijn begroeid met dichte pijnboombossen, enorme
bomen zijn het. Af en toe kijken we alleen maar op de toppen neer. Twee uur
later moeten we weer overstappen van de mini-bus in een grote bus. Als we
uiteindelijk in Tazacorte aankomen na 4 uur, hoost het zo van de regen, dat we
besluiten om door te rijden naar Los Llanos om daar via een kortere route
terug naar Santa Cruz te rijden. We nemen snel een kop koffie en een toiletje
in het busstation en gaan direct met lijn 1 mee, die zo meteen vertrekt. Het is
onderhand al 17.00 uur en we willen zo veel mogelijk nog in het licht rijden.
Opnieuw moeten we 2 euro per persoon betalen, nu voor een tocht van ruim
anderhalf uur door en over de bergen. De regen is afgenomen en wederom
hebben we een ongelooflijk mooie rit, dwars door de bananenplantages,
sinasappelbomen, agaves en palmen.
Zes uur later zijn we weer terug in Santa Cruz, (op het plaatje aan de
rechterkant in het midden aan de kust), bekaf van alle indrukken en in totaal
12 euro armer. Gaaf! Weer aan boord moeten we eerst even bijkomen,
we nemen een lekker drankje en een krantje, een uurtje later gaan we weer
op stap. Netty trakteert op een afscheidsetentje. We vinden een beeldig intiem
restaurantje met voortreffelijk eten, La Placeta. Een heerlijke afsluiting van
een fantastische dag.
De dag liep nog net goed af, toen Netty aan boord probeerde te stappen, gleed
haar voet weg. Gelukkig had ze zich goed vast aan de extra opstaplijnen, die
we gemaakt hadden. Ze hing met haar buik op de zeerailing. Roderick gaf haar
een stevige duw onder haar kont en daar stond ze weer veilig aan dek.
Eind goed al goed.
Vrijdag, 17 december 2010, Santa Cruz.
Het hoost van de regen, we waaien uit ons hemd, het schip gaat te keer. De
windvlagen komen van de berg afvallen met donderend geraas. Van niets naar
44,9 knopen wind. Het schip helt als een gek op zo'n moment. We hebben alles
gelukkig nog zeevast staan. Tussen de stortbuien door, waden Netty en ik nog
even naar het centrum. Wat een plassen overal. De wind jaagt over de haven.
De temperatuur is nog steeds heerlijk, + 22 graden. Dat kunnen ze ons in
Nederland niet nazeggen, het hele land ligt dik onder de sneeuw.
Daarna moet ik weer eens aan de slag met Roderick zijn haren. Ze zijn al weer
veel te lang.
Netty heeft onderhand gepakt, dus vroeg eten en dan op zoek naar een taxi.
Gelukkig is het gestopt met regenen, alleen de wind weet nog steeds niet van
ophouden.
Tja we hadden al een angstig vermoeden, alle vluchten zijn gecanceld. Nou dan
gaan we maar weer. Weer op zoek naar een taxi en dan weer terug naar huis.
Zaterdag, 18 december 2010, Santa Cruz de la Palma.
De zon is weer terug, we gaan dit extra dagje maar goed gebruiken. Netty en
ik gaan weer naar de stad, daar is een muziekoptreden, dat willen we wel even
zien en horen. In de hoofdstraat zijn ze bezig met de kerstversiering, grote
bogen met kerststerren. Wat een werk. Ieder potje krijgt ook meteen een
slangetje voor de watertoevoer. Het effect is heel feestelijk. Gek die kerstsfeer
als het zo zonnig en warm is.
We slenteren nog wat rond, pakken een terrasje en bewonderen de mooie
pleintjes en geveltjes. Daarna is het weer tijd om op huis aan te gaan.
Wederom inpakken, via Internet er achter proberen te komen of en hoe laat
Netty's vlucht vertrekt. Makkelijker gezegd dan gedaan. De Schipholsite ligt
eruit, bij Aeroporto La Palma staat hij niet vermeld. Uiteindelijk komen wij er
achter dat het vertrek van de HV 718 om 22.35 uur gepland staat. Nog tijd
voor een drankje in de kuip dus. Om 20.00 uur stappen we wederom in een
taxi om het nog eens te proberen. Nou meid, daar ga je!
Het was hartstikke leuk dat je een poosje met ons meegeweest bent en dat je
een stukje van ons nieuwe leven hebt mee kunnen beleven. Nu Tot Mails.
dinsdag, 21 december 2010, La Palma.
Netty is dus echt vertrokken, tijd voor ons om het schip weer te reorganiseren.
Om voor haar een slaapplek te organiseren had Roderick alle spullen hoog in de
voorste natte cel gestapeld. Ook hadden we al het grootste deel van de
voorraden ingeslagen voor de oversteek en die spullen moesten we ook nog
ergens laten. Nu staat alles weer op zijn plek.
Dinsdag hebben we nog eenmaal groot ingeslagen en door de supermarkt laten
bezorgen in de haven. Vier kratten vol in totaal 46 tasjes.
Alles ligt nu netjes opgeborgen onder de vloeren, de waterlijn is nog steeds
keurig zichtbaar. De was is gedaan, er is water gemaakt, camping gaz gehaald,
de rubberboot is weer in elkaar gevouwen op het voordek, onze kerstgroet is
verstuurd en de watergenerator is aangesloten. De laatste is een propellor die
aan een 30 meter lange lijn achter de boot aansleept en door de waterdruk
energie levert. We zijn benieuwd hoe dit zal bevallen. Nu nog een laatste
nachtje in La Palma. De temperatuur is hier nog steeds heerlijk, tussen de 21
en 25 graden, maar die valwinden, daar wordt je af en toe gek van. Met
donderend geraas komen die steeds van de berg afracen, af en toe klinkt het
als een straaljager, die over komt vliegen. Het schip krijgt dan een enorme zet,
steigert in de lijnen, en na een paar minuten is het weer voorbij. Afgelopen
nacht was het echt slopend. Maar er zijn ook veel depressie's, die momenteel
passeren. Het bleef te keer gaan.
Morgen, woensdag 22 december 2010, vertrekken we richting Kaap Verden,
maar op dit moment denken we dat we misschien wel in een ruk doorgaan
naar Barbados. Dat is ongeveer 3 weken dag en nacht door varen.
De website staat dus een tijdje stil. Mirella sturen we in principe regelmatig een
berichtje over de SSB radio met daarop de positie en het laatste nieuws.
Onze Spaanse telefoonnummers komen nu weer te vervallen, Mirella kan ons
bereiken via sailmail.
Wij zijn dus met Kerst en Oud en Nieuw op zee. Zodra we weer internet
hebben, dus aan de overkant zijn, houden we jullie weer op de hoogte van
onze belevenissen. Hele fijne feestdagen gewenst en tot volgend jaar.
Roderick en Yvonne