Harderwijk, april/ mei 2010
Wow, het Zwitserleven gevoel is nog ver tezoeken. Wonen op de boot en
onderhand grote klussen ondernemen is erg arbeidsintensief. Het hele schip
staat regelmatig overhoop. Verder moeten we ook ons werkzame leven
afsluiten, een adres in Amstelveen aanvragen, belastingzaken regelen, Mirella,
als zaakgelastigde, voor alle bankrekeningen en de Kamer van Koophandel
machtigen. Alle zakenpapieren ordenen, achter verzekeringen aan, medicijnen
aanvragen. Malaria informatie halen, adreswijzigingen regelen en wederom
kleding uitsorteren voor de Leger des Heils bak. Binnenkort lopen vele
behoeftige mensen er pico bello bij!
Maar ook veel leuke dingen natuurlijk. een oergezellig afscheidsdinertje met
het kaderpersoneel. We moesten om 18.00 uur bij de poort van de werf staan,
dan kwamen ze ons ophalen. Heerlijk gegeten bij Indiaas restaurant Mamta in
Harderwijk met Ronald, Thallein, Mona en Natasja. Ook kregen we nog een
schaal met een fles 10 jaar oude Port, een stuk oude kaas, franse kaas,
nootjes en een pond paling mee. Nog een paar dagen smullen dus!
Na lang beraad hebben we toch besloten een watermaker aan te schaffen, een
Schenker, een zeer geavanceerd, ontzettend groot, ingewikkeld en kostbaar
apparaat, dat van zeewater en/ of havenwater drinkwater kan maken.
Maar nu het inbouwen nog... Dat kost een paar dagen. De achterhutten
moeten beide leeg, de vloer ligt open, overal ligt gereedschap. Er moet een gat
in de wand van het schip geboord worden, aan en afvoerslangen naar buiten en
naar de watertanks geleid, filters, driewegaansluitingen en kranen
gemonteerd. En dan graag de juiste slang op de juiste aansluiting, anders
tanken we zeewater en voeren het zoete water af.
Wat een klus! En wat een gepriegel. Maar nu is het bijna klaar, het laatste gat
moet in de bodem geboord worden, dus daar wachten we beter even mee,
totdat we op de kant staan. En zo ziet dan onze gezellige kajuit eruit...
En als het dan toch al chaos is, kan ik er ook nog wel een schepje bovenop
doen. Bij Mona de naaimachine geleend (de oude van Opa Jan, de beste die we
ooit gehad hebben) en een paar matrassen voor buiten met de originele
bootbekleding bekleed. Omdat we vorig jaar nieuwe binnenveringmatrassen
hebben laten maken voor ons bed in de voorhut, waren deze over. Alleen even
lastig van een driehoekige, schuine matras met dito bekleding een rechthoekig
exemplaar te maken. Hier een stukje eraf, daar een stukje eraan. Heel goed
gelukt, al zeg ik het zelf, en nu hebben we 2 chique korte matrassen voor op
de kuipbank. Niet voor onderweg, want ik de praktijk vaart dat niet lekker, (als
je scheef over een boeg ligt, schuif je van de bank) maar om voor anker
heerlijk lui en languit een boekje te lezen.
En toen kwam Bart een dagje logeren, hartstikke gezellig natuurlijk, maar hij
moet toch ook een plekkie hebben. De hele zooi weer in de eerste hut
gestapeld en in de voorste natte cel. Daar staan ook nog de dozen met de
zender installatie en de Solarcelpanelen. Kortom tot aan het plafond
opgestapeld. Natuurlijk ook de rubberboot bedrijfsklaar maken, de buitenboord
motor uit de loods te voorschijn toveren enz. Want daar is het natuurlijk om te
doen.
En dan lekker pizza eten in je eigen buitenverblijf, Rummicub spelen, meeuwen
voeren. Kortom een prima logeerpartij, dat smaakt naar meer...
Ondertussen gaan we door met de burgerlijke verplichtingen. Problemen met
de gemeente Amstelveen over ons briefadres, problemen met de
belastingdienst, problemen met de Kamer van Koophandel, problemen met de
bank. Ik balanceer op het randje van overspannen. Roderick ook trouwens.
Hij heeft met veel inspanning de windgenerator weer boven op het hekwerk
gemonteerd, de aansluitdraden passen niet meer goed, die blijven ergens
achter steken. Er moeten nieuwe draden getrokken worden. En je kunt het al
aan voelen komen. Die lopen helemaal achterin achter het schot van de 2
persoonshut.
Daarom moet de hut leeg, alles er weer uit, inclusief de grote matrassen en de
bedbodem, grrr!! Twee uur verder, draden getrokken, windmolen gemonteerd,
weer twee uur later alle zooi weer op z'n plek. Zo klus geklaard...alleen de
windmolen draait niet. Terwijl alle systemen aangeven, dat hij het zo braaf
doet en zo lekker de accu's vult. Nou geloof het maar niet. Na overleg met de
leverancier, besluiten we hem 2 dagen uit te proberen. We worden er samen
ook steeds chagrijniger van. Het wordt onderhand windkracht 5 en hij doet nog
steeds niet. En o wee als ik dat durf te constateren. Kortom de volgende
ochtend is Roderick compleet met windgenerator, die natuurlijk eerst weer
gedemonteerd moest worden, in zijn auto gesprongen en naar Spaarndam
gereden. Bij dit bedrijf hadden we afgelopen winter de molen gebracht,
omdatde speciaal voor zeewater geschikte coating eraf viel met grote
bladders. Ze hadden er een nieuwe mantel om gezet. die Roderick meteen met
een rood wit blauwe vlag versierd heeft. Bij de dealer: "Nou meneer daar is
niets mis mee hoor, u heeft hem verkeerd aangesloten" Roderick: " Nou laat
maar eens zien dan" Geen beweging in te krijgen, dat is raar, dat hebben we
nog nooit meegemaakt. We gaan er wel naar kijken. Twee weken later gaat
Roderick maar eens bellen. O ja, die is allang klaar. Ze hadden een verkeerd
onderdeel erin geplaatst, waardoor de printplaat beschadigd was enz. We
hebben niet gewacht, wanneer ze hem zouden opsturen. Roderick is hem
direct weer gaan ophalen. Hij maakt de laatste tijd heel wat kilometers.
En kijk daar is ie weer. Nu met zwarte bladen, in verband met de UV straling in
de Carieb.
Ondertussen had Roderick ook nog examen gedaan voor zijn Marcom A en was
er van overtuigd dat hij gezakt was. Wij de uitslagen controleren, ja je komt
precies 2 punten te kort. Wat nu? Hoe gaan we dit nu weer oplossen. We
hebben net een SSB zendinstallatie gekocht, waar je deze papieren voor nodig
hebt. Het volgende examen is pas in oktober. We zijn echt in mineur. Hoe kan
dit nou? Honderden vragen geoefend, avonden geleerd, in de praktijk is hij
hartstikke goed. Hij had het gewoon moeten halen. Ja, ik weet heus wel, dat
hij bijna geen examen kan doen van de zenuwen, maar toch! Na 2 weken naar
oplossingen zoeken, komt dan de uitslag: GESLAAGD. Hoe kan dat nou?
Gewoon, hij had 10 punten minder nodig, dan hij dacht, om te slagen, dus al
die zenuwen voor niets. Zie je nou, dat je het wel kunt!
Tussendoor, op 23 april om precies te zijn, ons afscheidsfeestje van de
filmwereld gevierd. Op de Pollux, het opleidingsschip waar Roderick vroeger
zeevaartschool gevolgd heeft. Deze ligt in Amsterdam Noord, aan de NDSM
pier in het IJ.
Roderick heeft de Commandeursruimte gehuurd en met uitzicht
over het IJ, een heerlijk buffet, een stralend zonnetje, een koel drankje en
gezellige mensen was het wederom een dag met een gouden randje.
En hup weer over naar de orde van de dag, we worden nu ongedurig. Er moet
geklust en geregeld worden. We volgen nog een Vertrekkers Workshop,
georganiseerd door de vereniging van Toerzeilers in Eemnes, met
medewerking van een scheepsarts, Ingrid Adriaans, die zelf met man en baby
(nu 16) 5 jaar de wereld rondgezeild heeft (hier een boek over geschreven
heeft met de titel 5 jaar zeilen in de schaduw van de maan) en bij de GGD
werkzaam is en een aantal ervaren zeilers. Ook doen we een oproep aan de
radio-medische dienst voor hulp en krijgen we een casus uit de zogenaamde
praktijk voorgeschoteld.
Hier hebben we heel wat van opgestoken en het is ook leuk met
mede-vertrekkers te spreken. Die weten waar je het over hebt, en ook
herkennen zij de problemen. Moet je je huis nu verhuren? hoe doen we dat
met de gemeente? de verzekering? kinderen?
Ieder heeft zijn eigen specifieke problemen. Dus gaan de gesprekken meer
over wanneer vertrekken jullie, voor hoelang en welke route nemen jullie.
De apotheker belt op of ik wel weet hoeveel de malaria-pillen kosten, die we
via de huisarts besteld hebben. Ze kosten namelijk 3 euro per stuk en 105 per
persoon 630 euro totaal dus. Tja dat was bekend, daar kunnen we niet ziek
voor worden. Dus bestelt u maar. Verder zijn er buiten de reguliere medicijnen,
die gewoon onder de zorgverzekering vallen, ook nog talloze pillen, cremes en
slimmigheden aangeschaft. Reisziektepillen, SRL gelei, anti steek, anti brand,
anti bult, zetpillen tegen de misselijkheid, ORS, anti biotica kuren. Een koffer
vol dus. Rene heeft voor ons mooie plastic doosjes gespaard, waar rollen drop
uit verkocht worden in het zwembad. Daar kunnen we de medicijnen mooi
gesorteerd in opbergen. Nu nog een plaats om die hele berg op te ruimen.
Natuurlijk hebben we ook nog een grote goed geoutileerde verbandkist.
Tja en als we dan toch de boot aan het afvullen zijn....Roderick heeft bij
Zandokhan een duikpak besteld. Als we op zee varen en we raken een keer
verstrikt in een visnet, dan moet hij overboord om het touw van de schroef los
te snijden. Dat is zeker niet denkbeeldig, bij Portugal zijn er talloze visnetten
en fuiken, waar ze alleen ter herkenning een wasmiddelfles aan vast gebonden
hebben. Hij heeft nu een prachtig Neopreen duikpak, 7 mm dik, een trimvest,
duikfles, blokken lood, duikschoentjes en enorme vinnen. We zijn al een aantal
zaterdagen met duikschool Zandokhan meegeweest naar het zwembad in
Zeewolde. Evelien en Bert hebben ons heel goed geadviseerd en geinstrueerd.
Voor mijzelf heb ik een 3 mm stretchpak om te snorkelen, maar ook met grote
vinnen, snorkel, schoentjes. Kortom een enorm volume. Maar heel leuk om te
doen. Ook heeft Evelien het boek Gevaarlijke Zeedieren voor me verzorgd.
Met foto's van allerhande enge verwondingen en gevaren. Niet alleen van
haaien en krokodillen, maar vooral ook van kleine kwallen, vuurkoraal, giftige
en enge kleine beestjes. Kortom risico's die je wilt vermijden. Dat wilde ik zo
graag hebben. Maar nu ik 5 bladzijden verder ben, weet ik niet of ik nog zo
nodig onder water moet....
Wat een Hunk he?!
25 april 2010 gaf Reijer Roelofsen een barbecue feest voor zijn 50e
verjaardag. Reijer is de eigenaar van de scheepswerf. De hele loods was
opgeruimd, schoongeveegd, met oranje dekzeilen bekleed en versierd.
Grote barbecue, veel vlees, stokbrood, salades, erg veel drank, vlaggetjes,
oranje hoeden en bloemenkransen, grote spellen voor de kinderen, een
Didgeridoo speler en tot slot de ijscokar, waaraan ieder zich tegoed kon doen.
Die grote kromme didgeridoo had de man zelf gemaakt van een boom uit zijn
tuin. Daar kwam toch een geluid uit. Een heel diepe, heel aardse sound.
Geweldig leuke avond.
En toen kwam Bart nog een keertje logeren. Hij blijft 2 nachtjes. Tja een
beetje zelfde verhaal, hij moet een plekkie hebben. Daar gaan we weer. Maar
we zijn ook wel heel vereerd, dat hij weer wilde komen. Bart had er echt zin in.
Maandagnamiddag ga ik hem ophalen in Amstelveen, 80 km verderop. Hij
komt net van de tandarts, 3 tanden getrokken, hij heeft nu een echt bloedend
Dracula bekkie. We vertrekken meteen naar Harderwijk en staan bij de eerste
oprit naar de snelweg al in de file. Van de 80 km hebben we er 70 km in de file
gereden. 2,5 uur later waren we bij de boot. Bekaf. Het wordt ook kouder en
kouder. 's Nachts is er zelfs nachtvorst. Als Bart 's ochtends wakker wordt,
pakt hij eerst zijn Nintendo DS en kruipt weer snel in zijn slaapzak. Een goed
plan!
Na het ontbijt moet er natuurlijk weer een spel gespeeld worden. Rummicub.
Opa en Bart samen tegen Oma. Opa is brutaal en maakt allemaal seksistische
opmerkingen. Vrouwen komen altijd te laat, snappen het spel niet, horen aan
het aanrecht. Bart ligt in een deuk en doet ook een duit in het zakje. "Oma,
komt er nog wat van; het eten is te laat; ben je nou nog niet klaar?"
In gedachten bedenkt hij alvast wat hij gaat zeggen, maar weet nog niet zeker
of hij dit wel durft. Hij zit stiekem te gniffelen.
Vanwege de kou kunnen we bijna niet naar buiten. Oma en Bart gaan naar
zwembad Calluna in Ermelo, dan kan Opa nog wat klussen.
Het zwembad is een groot succes.
Bart vindt een vriend van 15 en volgt hem als een schaduw. Hij wordt in het
water gegooid, springen 100 keer in het ijskoude dompelbad, zwemmen naar
buiten. Grote lol dus. Als we terugkomen is er eindelijk een beetje zon en
Roderick heeft de rubberboot al voor ons klaargemaakt. Nou wegwezen dus!
Het gaat weer hartstikke lekker en nu Bart wat ouder is, kun je ook leukere
dingen uithalen. Eenmaal weer gewend, mocht hij ook een poosje zelf sturen,
nou, dat is natuurlijk helemaal super.
Dan moeten we uiteindelijk nog opschieten, want we gaan onze nieuwe Cobb
barbecue uitproberen, daarna Bart weer naar Amstelveen brengen en
vervolgens naar een afspraak in Nieuwendam. Wij hebben via Marktplaats van
Carl Straeter, die ook op zijn zeilboot woont, zijn zeekaarten van Brazilie,
Venezuela en de Kaap Verden overgenomen.
De Cobb barbecue is een groot succes. De buitenmantel blijft koud, je kunt
hem dus zo brandend optillen, je hebt maar 6 houtskoolbriketjes nodig. De
vleesjes waren verrukkelijk, niet alleen dankzij de goede barbecue, maar ook
dankzij de goede zorgen van onze Barbecue Master.
En zie hier het bewijs: je kunt er dus echt je hand er tegen aan leggen.
De volgende dag is het weer tijd voor een nieuwe klus.
Het inbouwen van de SSB zend- ontvanginstallatie. Nou eens kijken, waar
laten we de zendontvanger? In de kajuit? De antennetuner helemaal achterin?
De AIS vlakbij? De proctermodem? De remote controller? Waar komen de
gaten voor de antennes? De aardplaat? Juist goed geraden! Alles gaat weer
overhoop! Vloeren open, hutten leeg. Maar ook dit is voor elkaar.
Goed Gedaan Jochie!
Nu nog het schip op de wal. Klussen, klussen, klussen!
Eerst uit het water. Altijd weer spannend. Het onderwaterschip ziet er prima
uit. Alleen op de voet van de kiel is de antifouling er wat vanaf, weinig
aangroei, geen beschadigingen. Aan de slag maar!
Allereerst afspuiten met de hogedrukspuit. Hier is Roderick al 2 uur mee bezig.
Dan de klus waar hij al tijden slapeloze nachten van had: een gat zagen in de
bodem voor de aanvoer van zeewater voor de watermaker.
Het is prachtig gelukt. Dan direct de bronzen waterinlaat erin en aan de
binnenkant de afsluiter erop. Zo dat is voor elkaar!
Dan de gaten voor de bevestiging van de aardplaat. Ook deze gaan perfect.
Huppekee de aardplaat erop. Het tempo ligt enorm hoog.
En kijk nou eens wie daar aan komen varen... Netty en Cor met hun nieuwe
schip. Wat is t'ie mooi!!! Ze mogen hem van Roelofsen op ons lege plekje
neerleggen. Vanavond kookt Netty voor ons. Rene komt ook eten. Wij slapen
al 2 dagen bij hem thuis. Na het eten gaan we direct weer door.
Morgen gaat het onderwaterschip in de anti-fouling en de romp in de was.
We poetsen, krabben, smeren, vetten en zo door. We zijn gesloopt. Na 2
dagen gaat het schip weer te water. Roderick is af en heeft ook enorm last van
zijn handen. We houden ons een dagje koest. Onze vriendjes zijn ook blij, dat
we weer op ons plekje liggen.
We gaan stug door. Roderick klaagt steeds vaker over pijn in zijn handen.
Dus tijd voor wat minder intensieve klussen. Uitzoeken, uitrekenen,
bankrekeningen verhuizen, ik duik weer een dagje achter de naaimachine.
Meivakantie
En daar is onze Bart weer. Die heeft helemaal de smaak te pakken en komt
weer logeren. We halen hem op uit Amstelveen, rijden op de terugweg langs
George Kniest, op het Muiderzand. Daar kopen we een nieuwe emmer met
vuurpijlen ( als eenmaal het wereldkampioenschap voetbal begonnen is, kun je
bijna niet meer aan oranje handstakellichten en oranje vuurpotten komen),
een opblaasbaar reddingvest voor Bart, een paar zeilschoenen voor mij en nog
wat klein spul. Het slaat weer een flinke bres in de rekening.
Met Rene Dassen heeft Bart een afspraak gemaakt, dat hij een keer in zijn
eentje in het zwembad mag zwemmen. Helemaal alleen. Nou dat is natuurlijk
super! En op zondag 1e pinksterdag gaat het dan gebeuren. Wauw! Te gek!
Tussen de bedrijven door zwemmen we, spelen we rummicub, barbecuen we
gezellig samen met Jan, Mona en Robin, scheuren met de rubberboot, voeren
de eenden en mussen en slepen ook nog karren vol voedsel aan boord voor
onderweg. En luister! De radiozender doet het! Trots dat hij is! En terecht!
Onderhand houd ik mij bezig met het uitzoeken van de papieren, brieven
schrijven, overal achterheen gaan en weer achterheen gaan. Het schiet niet
echt op. Belastingen, Gemeente en Bank. Het blijft hetzelfde liedje.
Nu is het echt mis met Roderick zijn hand. Hij is al naar de dokter geweest en
heeft allerhande zalfjes. De diagnose: een schimmel. Het ziet er niet best uit.
Het wordt echt eng. Weer naar de dokter, weer andere smeersels en pillen.
Het doet niet erg pijn, maar hij kan zijn handen niet meer gebruiken. Hij raakt
er gefrustreerd van. Als ik in mijn eentje wel doorga, wordt hij helemaal
narrig. Het is doodzielig en heel eng. Ook voelt hij zich zieker. Ik houd hem
goed in de gaten. En ja hoor, daar zijn ze, de koude rillingen en de koorts.
Direct de dokter gebeld en een anti-biotica kuur gehaald. Toch een bacteriele
infectie. Gelukkig slaat de kuur aan. Hij knapt op, maar is dodelijk vermoeid.
De huid van zijn handen laat in dikke lagen los. De vellen hangen erbij.
Griezelig. Over zijn hele handen. Maar er komt gelukkig een mooi roze velletje
te voorschijn. Iedere dag is hij 3 uur bezig met zijn handen te verzorgen.
Hij houdt zoveel mogelijk rust. Klust voorzichtig wat en gaat dan weer een
paar uur naar bed. Hij heeft het er erg moeilijk mee en ik ook.
Verder met de volgende klus. Er moet 20 meter ankerketting extra bij.
Daarvoor moet eerst de 40 meter, die we al hebben uit de ankerkluis gelopen
worden. Roderick rijdt met 1 meter van onze ketting naar Zwolle en komt met
20 meter terug. Deze wordt aan de oude ketting geklonken. Dan de hele
handel weer in de ankerbak tillen. Ook weer klaar!
Dan wordt het tijd voor de heer Roelofsen. Er moet een extra stalen frame aan
het bestaande hekwerk gelast worden, ter bevestiging van de Solarpanelen.
Een lastig stuk werk. Iedereen helpt mee. Telkens passen, overleggen, lassen,
stukje ertussen. Het is erg mooi en sterk geworden.
Zelf ga ik de hele romp met sop en borstels te lijf. Morgen moet het schip
getaxeerd worden voor de verzekering. Door al het klussen ligt er overal
rommel. De werkmensen stappen aan boord, er wordt gelast, gevijld, geboord.
Eigenlijk zouden wij beiden er als een slanke den uit moeten zien, na al die
inspanning. Helaas, het tegendeel is waar, we zijn meer uit de kluiten
gewassen eiken. Alleen dan niet zo mooi recht en strak. ( Roderick natuurlijk
wel)
Zo de Solarpanelen kunnen op het frame gemonteerd worden. 2 x 1,20m bij
0,60m. Weer wat ruimte in het schip. Op de foto zie je waar ze gebleven zijn.
Bij mooi weer gaan ze 2 x 90 watt per uur leveren en de accu's op peil houden.
Afscheid
Nu nog binnen opruimen, zaterdag hebben we open huis en zondag een feestje
voor de mensen van de werf en de andere booteigenaren. Zaterdagavond
eerst nog barbecuen met Ivar, Mirel en Bart. Het is Ivars verjaardag. Als we
om 18,00 uur aankomen, staat de barbeue al heet. Heerlijk.
Zondagochtend vanaf 7.00 uur achter de naaimachine, dan gauw de auto
leeghalen, die mogen Mirella en Pascal gebruiken en die komen hem zo
ophalen. Eerst nog snel de naaimachine van Opa Jan naar Mona terugbrengen,
dan komt Hans Bosma van de Bioscoop in Heerenveen kijken, Belinda, onze
accountant- medewerker, komt gezellig met man en dochter, de mensen van
de werf, met zo'n 14 mensen aan de borrel en later met z'n allen hier eten.
Hartstikke gezellig. Natasja komt 's avonds nog even langs.
Maandag het waait en er is dikke regen. We beginnen met puin ruimen, dan
komt eerst Mona , vervolgens komen Rina en Anne van Veen ook nog gedag
zeggen. Nu hebben we iedereen gehad, dat voelt goed. Van de week zijn we
nog snel naar Hilversum heen en weer geweest om afscheid te nemen van
onze vriend Wim van der Dussen. Die was na lange tijd uit coma gekomen en
ligt op de Intensive Care in Hilversum. Hij was helder, dus we konden even
met hem praten. Rene komt ons losgooien, maar we hebben net besloten, dat
dinsdagochtend ook prima is. Wel sjouwen we alles aan boord, zetten alles
zeevast en maken alle voorbereidingen voor het vertrek morgenochtend.
Dinsdag, 08 juni 2010 is het zover, om 9 uur gooien we los. We zijn onderweg,
uitgezwaaid door de mannen van de werf! Dag Harderwijk!
We hebben hier een leuke tijd gehad!
