maandag, 29 juni 2009
Van Gijon naar Cudillero
Het begint nu toch echt te kriebelen, we willen zeilen. Eerst nog even tanken.
Als we het goed uitgerekend hebben, hebben we super weinig diesel verbruikt.
Ongeveer 1,25 liter per uur op 1500 toeren per minuut. Dat gaan we eerst
nog maar eens controleren. We gebruiken de dieselmotor ook om af en toe
stroom te draaien, als de accu's te ver leeg raken. De windgenerator bevalt
ook prima, alleen is er niet altijd wind. Eerst nog op de fiets naar de winkels
om wat vers brood en een heerlijke watermeloen te halen, nou vergeet het
maar! De winkels zouden om 9 uur opengaan, maar na anderhalf uur door de
stad toeren waren ze nog niet open. Begrijp er niets van. Score: 2 broodjes.
11.00 uur varen we de zee weer op. Dat is wel even een verschil. Vrijwel geen
wind, dus vrijwel geen golven. We proberen een stuk op zeil, we gaan vooruit,
maar waarschijnlijk is dat door de stroming. We besluiten onze gennaker te
zetten. Dat is een speciaal lichtweer zeil. We hebben het zeil vorig jaar niet
gebruikt en we moeten weer even goed op een rijtje zetten, waar alle schoten
en lijnen ook alweer moeten. We zijn er een stief kwartiertje zoet mee
geweest, lijn verkeerd ingeschoren, knoopje erin, fokkeschoot in de weg....
noem maar op. Maar hij staat en mooi! Hiermee zeilen we een poosje door.
Na 5 uur zeilen hebben we precies 9 Nmijl afgelegd, tijd om de motor te
starten. Er zijn nog zo'n 14 Nm te gaan. Nog bijna 3 uur op de motor.
We willen voor anker gaan in de Rio Aviles of de Rio Nalon.
De Rio Aviles valt al meteen af, daar staat bij laagwater 0,4 meter. Dan wordt
het dus de Rio Nalon. De kaart nog eens goed bestudeerd, Ja, dat moet
kunnen. Er ligt een golfbreker (breakwater) vlak voor de kust, die boven
zeeniveau blijft bij hoogwater, dus daar zouden we relatief beschut liggen.
Heel voorzichtig zijn we er naar toe gevaren, om de ondieptes en rotsen heen,
maar de breakwater is weliswaar een dam, maar van losse stenen, heel laag,
met openingen aan weerszijden, en je ligt bijna met je kont op het strand.
(dat vind ik wel leuk, maar niet met het schip).
Als er straks met hoogwater, 3,70 meter bijkomt, vertrouwen we het niets.
Dat gaan we mooi niet riskeren. Dan maar verderop, daar ligt een kleine
haven, Cudillero. Onderweg komen we nog een bekend schip tegen, maar nu
bij daglicht, de Nordana Andrea, die 's nachts over ons heen wilde.
Het is bewolkt, beetje regenachtig, maar zeker niet koud. Om 18,00 uur
komen we aan in Cudillero. De aanvaart is bijna niet te zien, je moet vlak langs
de rotsen, dan recht op de berg af en op het laatste moment direct om de punt
van de pier heen door een heel nauw stuk, direct aan de weg. We hebben dan
ook veel bekijks. Dan meren we af, midden in de haven aan 2 plastic
moorings, een voor en een achter. Heel dicht naast de andere boten, best een
heel gedoe, maar uiteindelijk liggen we prima.
Ook hier is het feest, alle vissersboten zijn gepavoiseerd, er is kermis op de
kant. We hebben geen zin de rubberboot op te pompen en besluiten lekker
vroeg te eten en dan met een boek naar bed te gaan. De hele avond is er een
enorme herrie van de kermis, met voortdurend knalvuurwerk. We trekken ons
er lekker niets van aan. Om 12.00 's nachts blijft het knallen. Toch maar weer
even kijken. We worden getrakteerd op een schitterend vuurwerk op muziek.
25 minuten non stop. Heel prachtig. Ongelooflijk voor zo'n klein stadje.
Dinsdag 30 juni 2009
Van Cudillero naar Ribadeo
Vanochtend om 8.00 uur weer ons huis opgenomen en 10 minuten later zaten
we weer op zee. Dachten we gisteren dat het windstil was, vandaag is het
water helemaal spiegelglad. Het geeft een beetje een psychedelisch effect, dat
kronkelende water. En helder! Je kunt krabbetjes zien zwemmen, heel kleine
roggen,schildpadjes. Ieder dingetje zie je als er geen golven zijn.
Onderweg hebben we ook weer 3 dolfijnen gezien, die kwamen op afstand
rustig voorbij zwemmen.
We varen met zicht op de kust. Rond de bergen hangt mist, op zee is het
helder en de zon schijnt als een tierelier. Het wordt dus op de motor een heel
relaxed tochtje. De anti-zonnebrand is kwistig gebruikt. Het is hartstikke
warm, de boot gaat gewoon rechtdoor, de stuurautomaat doet zijn werk.
Gestaag tuffen we voort. Met bijna niets aan zitten we lekker te genieten.
De kust is erg mooi om te zien. Rotsen, groene bergen, dorpjes, baaien met
echt goudgele stranden.
Voor de laatste kaap hangt een enorme mistbank, maar wij gaan er net voor
langs, onder de brug door naar de Marina de Ribadeo. De jachthaven en de
omgeving is erg mooi opgetuned. Mooi gedaan met grote natuurstenen
trappen. Roderick is even een uiltje gaan knappen. Om 20.00 uur gaan we
naar de stad om wat te eten. Zoals logisch is, ligt de haven beneden en staan
de huizen veilig boven op de berg. We krijgen al behoorlijk gespierde benen
van al die steile hellingen. We hebben in een echt spaans cafe wat gegeten.
Roderick heeft iets besteld, waarvan we nu nog niet weten, wat het is. Zelfs
na ervan gegeten te hebben. We denken nu dat het gekruide lijsters waren.
Om 23.30 zijn we weer terug. Tijd om naar bed te gaan.
Woensdag, 1 juli 2009
Van Ribadeo naar Viveiro
Eigenlijk zouden we vandaag een dagje blijven om boodschappen te doen,
maar Roderick is eigenlijk behoorlijk gesloopt van al die bergwandelingen. En
met een steekwagentje vol boodschappen de berg af, lokt ons ook niet zo.
Dus gaan we rustig door naar Viveiro, zo'n 35 Nm, 63 km. verderop. Het is
windstil en bewolkt dus om te beginnen wordt dat geen zeilen. Er is hier in
deze tijd heel veel mist net voor de kust. We gaan dus direct al een stuk de
zee op, we willen ook naar het wat diepere gedeelte, dan hebben we de
meeste kans om nog dolfijnen te zien. En ja gelukt. We zitten ook de hele dag
te speuren. We zagen er eerst 4, daar zijn we zachtjes naar toe gevaren, toen
werden het er 12, die naast elkaar, op een paar meter afstand van elkaar, in
rechte lijn voor ons uitzwommen. Duidelijk aan het jagen. Niet storen dus!
Onderweg ging de zon flink schijnen, dus we hadden een heerlijk tochtje. De
aanloop naar monding van de rivier Viveiro ligt midden tussen de rotsen en
hoge groene bergen. De haven ligt heel beschut en de winkels op 5 minuten
lopen. Hier blijven we dus een dagje extra.
Donderdag, 2 juli 2009
Viveiro
Dit is dus weer zo'n beroemde rustdag. Eerst naar de supermarkt (Haley's,
een enorme hypermarkt) om even te kijken, dan even naar de andere
winkels, dan weer naar huis, eten, even dingen doen, rubberboot uitpakken en
oppompen, te waterlaten, motor erop monteren, even weg.
De stroom in de rivier heftig, we moeten onder de brug door en Roderick moet
echt wel moeite doen om niet tegen de pilaar gesleurd te worden. De
rubberboot ligt natuurlijk boven op het water, dus wind en stroom hebben er
veel meer invloed op. De omgeving is prachtig.
Daarna nog naar de andere kant, buiten de pieren zijn er behoorlijke golven,
we worden dan ook zeiknat. Maar we hebben het weer gezien. Dan moet het
schip nog schoongeboend worden en daarna is het siesta, alleen is het al
16.00 uur. 's Avonds om 18.00 uur gaan we nog even het stadje bekijken. Er
komt hier weer een feest aan, overal zijn ze Middeleeuwse banieren over de
straatjes aan het spannen. De straatjes zijn misschien 3,5 meter breed met
hoge gebouwen en overal winkeltjes en pleinen. Echt een verrassing.
Om over tienen komen we terug, met loden benen. Die rustdagen werken toch
niet zo goed.
Vrijdag 3 juli 2009
Viveiro
Goed voornemen: Nu nemen we echt een dag rust! We gaan alleen naar de
supermarkt, want die is zo dichtbij, dat moeten we waarnemen. Met een kar
met 5 flessen a 5 liter water, 6x 2 liter flessen overheerlijke citroenlimonade,
een hele watermeloen, een halve andere meloen, brood, en wat blikjes komen
we terug. Dat moet natuurlijk ook weer aan boord gesjouwd en gestouwd.
Maar nu hebben we echt siesta gehouden. Lekker met een boek in bed. Dan
onze versgekochte Bonito gebakken en opgepeuzeld met asperges. Roderick
doet wat "werkmailtjes" en ik de website op de computer. En nu moeten we
nog opschieten want het feest van Carlos V begint. Dus we gaan naar de stad.
We werden verwelkomd door 3 minstrelen, die een vrolijk deuntje bliezen en
trommelden, ook weer met een pijpzak. Zo zien jullie maar weer, in elke stad,
waar we komen, wordt het feest. Overal kraampjes met Galicische,
nostalgische, specialiteiten zoals speciale kazen, worsten, kaarsen, kruiden
tegen van alles en nog wat: prostaatklachten, psoriasis, herpes, kortom voor
iedere kwaal stond er een jutezak vol kruiden. Voor de kinderen speelgoed
zoals ridderschilden, houten zwaarden, en het allerleukste een kraam met
houten kikkers, uilen, varkentjes, krekels en fluiten. En je kon door met een
houten stokje eroverheen te gaan of erop te fluiten het dierengeluid echt
imiteren.
En natuurlijk talloze kramen met lekkere dingen, crepes, churros,
vleesspiezen, falafel en worstebroodjes. Deze laatste werden ter plaatse
gemaakt, brood kneden, worst erin en dan in de oven. Een knots van een
houtoven op een aanhangwagen. De verkopers waren allemaal in
middeleeuwse kledij, echt mooie kleding, maar verschillende bezoekers ook.
Zaterdag, 4 juli 2009
Viveiro
Mijn spaans komt weer een klein beetje boven, dank zij de meegenomen
studieboeken, niet dat je er veel aan hebt, ze spreken hier Galero. Galicisch
dus. Net zoiets als Fries ten opzichte van Nederlands. in plaats van Julio (juli)
schrijven ze hier Xullos. Duurt even voor dat je erachter bent. Vanochtend zijn
we naar de baai voor het strand vertrokken, daar willen we een nacht voor
anker blijven liggen. Mooi plekje gevonden, anker uit, anker pakt, ankerketting
helemaal laten vieren, even controleren: we gaan achteruit, dus het anker is
los. Anker weer helemaal inhalen, alle bossen zeewier eraf, opnieuw aanvaren
en nog een keer. Eigenlijk hetzelfde verhaal, alleen nu zat het anker verward
in een stuk ijzerdraad. Bij de derde poging houdt het anker weer niet, we
worden er gallisch van. We zijn de baai maar eens even rondgevaren, kop
koffie genomen, okay nog een keertje dan. Nu liggen we vlak voor het strand.
Leuk uitzicht. Nu maar hopen dat het anker ook houdt als het tij keert.
Achter het anker draait het schip zich met de neus in de wind. Maar bij eb
envloed draait het schip zich helemaal om, om of over het anker heen, dan
maak je kans dat op deze manier het anker zijn grip verliest. We hebben
heerlijk lui een boek liggen lezen in de zon in de kuip. Omdat we de komende
dagen waarschijnlijk ook niet in een haven komen, wilde ik nog wat extra
brood, vlees en groente mee. Dat betekent met de rubberboot naar de haven,
naar de supermarkt en terug, tassen in de rubberboot en hopelijk droog weer
terugvaren. Intussen ligt daar het schip met ons hele hebben en houden alleen
in de baai. Jullie mogen het overdreven vinden, maar ik heb nog nooit zo snel
boodschappen gedaan, buiten adem kwam ik weer bij de rubberboot, waar
Roderick zat te wachten. Als je dan de baai weer invaart en daar ligt ons schip
op ons te wachten,voel je je weer zo blij en trots.
In de nacht nog een paar keer ons bed uitgeweest om te kijken ter
controle. Als je dan ineens de andere kant weer opligt, ben je zo je orientatie
kwijt. Dan moet je echt via de peilingen, die je eerder gemaakt hebt,proberen
te ontdekken, hoe en waar je ligt. Het groene licht valt ineens weg tegen
de lichten van de visafslag. Het bruggetje, wat maar 1 meter boven water
stak, ligt nu mijlenver droog boven het strand. En de zeilboot, die links naast
je lag, hoort nu rechts te liggen, als je omgedraaid bent, maar hij ligt nog
steeds links. Dat klopt niet! Schrik! Roderick, wakker worden!! Uiteindelijk
niets aan de hand! Zeilboot rechts had geen licht aan, en aan de linkerkant
was in de nacht een andere boot komen ankeren.
Zo blijven je hersencellen soepel!
Zondag, 5 juli 2009
Nog een dagje Viveiro?
Het regent. We liggen nog steeds voor anker. Buiten is alles grijs, binnen is het
knus. Vandaag blijven we gewoon liggen.
Maandag , 6 juli 2009
van Viveiro naar Ria de Cedeira
Gisteravond nog gezellig thee gedronken met een jong stel , Greg en Alicia,
van de buurboot, Fine Gold. Jonge mensen uit Australie, die een poos in
Engeland gewerkt hebben. Nu wordt vanwege de recessie hun contract niet
verlengd en van hun laatst geld hebben ze een zeilboot gekocht, waarmee ze
naar huis willen varen. Australie dus! De boot is maar 8,50 meter. Net zo
groot als onze blauwe Happy Bird 2. Spannend hoor!
We hoppen op ons gemak langs de Noordkust van Spanje. We plannen trips
van zo,n 40 tot 50 Nm (72 tot 91km). Met wat extra slagen in verband met
tegenwind, zijn we dan iedere keer zo,n 8 tot 10 uur onderweg. Net lekker.
De Spaanse kust is prachtig om te zien, hoge rotsen, mooie groene bergen,
overal gele stranden, witte dorpjes. Heel afwisselend.
Hier komt de SAR (Search and Rescue) boot net terug van patrouille.
Vanuit de Ria's gaan we eerst flink ver de zee op. Dat vaart een stuk veiliger.
Vlak langs de kust heb je nog veel verborgen rotsen onder water. De kliffen
zijn heel hoog, de meeste zo tussen de 500 en 600 meter daardoor krijg je
rare valwinden. De vuurtorens en bakens staan ook hoog, maar door de veelal
aanwezige zeemist voor de kust, kun je ze meestal niet zien.
Verder slaat de oceaandeining zich te pletter, waardoor er kruiszeeen
ontstaan en rare stromingen. Veelal varen we eerst zo'n 4 Nm naar buiten en
gaan dan pas ons ding doen. De oceaan is onwaarschijnlijk helder en schoon.
De deining is constant aanwezig, meestal zo'n 2 meter hoge golven, die maar
blijven komen. Af en toe zitten er ook een paar van 4 meter tussen. Echt
bergen van water komen er dan op je af. Daar overheen komen dan nog de
golven van de heersende wind. Als die dezelfde kant opgaan als de deining,
wordt deze alleen maar hoger, als die uit een tegengestelde richting komen,
wordt het dus een zooitje en wordt je van hot naar her gegooid. Komt de
deining van opzij, dan rolt het schip steeds van z'n ene zijkant op de andere.
Onderweg kregen we nog een paar buien, met de bijbehorende windvlagen,
het meeste ging gelukkig langs ons heen. Om 18.00 lag ons anker vast in de
Ria de Cedeira. Er kwamen nog een paar hele boze wolken voorbij en toen was
het weer over.
Dinsdag, 7 juli 2009,
Van Ria de Cedeira naar Sada
Vanochtend meteen vroeg vertrokken, nu is het nog lekker, maar er is een
lagedrukgebied onderweg, wat in de namiddag aankomt. Alles wat we droog
kunnen varen is meegenomen. We hebben weer veel "weer" gehad. Zonnetje,
regen, veel wind, weinig wind, geen wind. Maar het was een goede vaardag.
We moeten om de Cabo Prior heen. Daar zijn we bijna de hele middag mee
zoet geweest. Ook deze kaap is zo hoog, al lijkt het helemaal niet zo.
Er was ook weer een flinke deining. Je kunt hier goed zien, hoe het water
boven het schip uitrijst. Af en toe de motor bijgezet om op koers te blijven.
Om 14.30 gingen we tussen de rotsen door naar binnen de Ria de Betanzos in.
Vanaf zee tot aan de marina is nog een flink eind te gaan.
Om 16.30 uur meerden we af in de Marina de Sada. Het ziet er mooi verzorgd
uit, leuke omgeving. Door de luchtdrukverschillen en de hele dag op zee, zijn
we toch wel moe. Roderick heeft net alle paperassen verzameld om naar de
Capitaneria te gaan, toen hij riep dat ik direct buiten moest komen. Recht
voor onze boot, aan de andere kant van de steiger een grote dolfijn. De
Marinero's waren met hem aan het spelen en lieten hem steeds uit het water
komen. Zo gaaf! Het is gewoon een wilde dolfijn, 3 meter lang, die uit zee
achter de boten aankomt. Hij is al zo gewend in de haven, dat als hij een
buitenboordmoter opmerkt, hij er direct achteraan gaat. En fluiten en proesten
en "praten" en springen. Mijn fototoestel sloeg op tilt. De hele geheugenkaart
was volgeraakt.
Wat ontzettend leuk. We hebben hem nog een aantal keren voorbij zien
komen, hij zat achter een waterscooter aan.
Woensdag, 8 juli 2009
Sada
Vandaag ons beziggehouden met nuttige inkopen. We willen een zwaarder
anker. In ons beste spaans en een verkoopster in haar beste engels (wat niet
veel was) hebben we een zwaarder CQR anker, 45 lbs, besteld, dat vrijdag
geleverd wordt. Het heeft wat energie gekost, maar we komen er wel uit. Op
naar de volgende zaak. Onze propaangasfles is leeg. Is hier niet te koop, kan
niet gevuld worden, de maat die ze hier hanteren past niet. Zelfde verhaal,
hoop moeite gedaan, een alleraardigste winkeljuffrouw heeft een route
beschrijving voor ons gemaakt, waar we dit het beste kunnen proberen. Na
een flinke tippel bergop de winkel gevonden. Maar niet gelukt, we gaan nu
toch maar over op flessen campinggaz. Wat duurder, maar hier overal
verkrijgbaar en altijd nog een stuk voordeliger dan in Holland. In een
Zumostaria een superlekkere vruchtensap gedronken. Een groot sorbetglas
vol vers geperst sap van ananas, banaan, sinasappel en perzik. En dat voor
3,50 euro. Ik ga morgen weer, ik loop nu al te watertanden. Vanmiddag kwam
onze dolfijn nog even langs bij de boot.
Donderdag, 9 juli 2009
Sada
Gewoon een dagje aanklooien. Lekker! Eerst kregen we de Guardia Civil op
bezoek, compleet met pistool en handboeien. Worden we eindelijk eens
serieus genomen als reizigers.
Alle papieren, motornummer, identificatienummers. En de een aan de ander in
het spaans voorzeggen, letter voor letter, volgens het maritiem
spellingsalfabet. Als je van der Meulen heet en als woonplaats Harderwijk
hebt, en de verzekeringsmaatschappij heet Kuijper, dan valt het ook echt niet
mee. De heren waren zonder meer heel voorkomend en vriendelijk.
De havens zitten hier vol vis. Waar je ook maar kijkt. Als je een kleedje
uitklopt boven het water, schieten ze allemaal weg. Ze springen ook steeds uit
het water. Hele scholen met van alles en nog wat.
Vrijdag 10 juli 2009
Onze trouwdag. Sada, Betanzos
Vandaag zijn we 40 jaar getrouwd!!!
Vanmiddag start er hier een zeilwedstrijd. We gaan op de pier kijken.
Daarna gaan we met de bus naar Betanzos, een dorp in de buurt. Ook hier
wordt weer feestgevierd. We gaan maar eens even kijken. Als je de bus
neemt, zie je ook meteen wat van het achterland. We gaan bergop met
uitzicht op de ria en de haven beneden. Je probeert dan toch telkens weer je
eigen boot eruit te pikken. Kijk! Daar ligt ie!
Het is een leuk tochtje van een half uur. Betanzos is ook weer in
middeleeuwse stijl. Dat lukt ook erg goed, de dorpjes zijn op zich al oud, met
nauwe straatjes. Maar het leukste vind ik toch, dat het hele dorp eraan
meedoet. Verkleed en wel, stapt er een dame in een jonkvrouw gewaad uit de
bus. De bushalte is midden in het dorp, direct bij het feest. Dat komt mooi uit.
We zijn het dorp doorgewandeld, veel kraampjes met artistieke spullen. Hier
sta ik te kijken bij foeilelijke, ambachtelijke, Pinocchio poppen. Nog
een overheerlijke kebab gehaald aan een kraampje, een loeizwaar
ambachtelijk brood mee voor morgen en dan gaan we op het terrasbij de
bushalte nog wat drinken. Zo, dat hebben we mooi voor elkaar!......
Dat hadden we gedacht! 5 minuten voordat de bus komt, begint de
politie wegversperringen op straat te zetten en wordt het hele centrum
hermetisch afgesloten. Maar meneer van de politie: waar gaat dan de bus naar
Sada stoppen. Nou die kant op, door die calleta, langs de rivier, door het kleine
parkje en dan tegenover het collegium, en dat allemaal in het spaans. De
volgende bus moeten we echt hebben, dus lopen maar. Nou nog 10 vragen en
nog 10 spaanse spraakwater antwoorden later, hebben we de bushalte
gevonden. Met brandende platvoeten in de hitte. Vervolgens nog 3 kwartier
op de halte zitten wachten, want de bus had door alle drukte ook enorm
vertraging. Dat probeerde de chauffeur dapper weer in te halen, door als een
ware Formule 1 coureur door de smalle dorpsstraten te scheuren en met
dubbelkluts de berg op te sjeesen. Bekaf terug aan boord. Kom soep en een
homp ambachtelijk brood erbij en uit balorigheid ook nog de fles champagne
opengetrokken. Toch weer een leuke dag!
zaterdag, 11 juni 2009,
van Sada naar A Coruna
De komende dagen wordt het weer regenachtig, dus oppert Roderick het idee
om naar A Coruna te gaan. Dat is een grote stad, daar is met slecht weer ook
genoeg te doen. Eerst het zware nieuwe anker uit de winkel opgehaald, half
uur lopen met het steekkarretje, haven betalen, rubberboot leeg, opvouwen
en weer aan dek sjorren en dan kunnen we weg. Het is schitterend weer.
(L)a Coruna ligt 1 baai verderop. We kunnen heerlijk zeilen, alleen waait de
wind recht de baai in en dus voor ons pal tegen. We moeten dus een keer of
15 overstag. Goeie oefening. Na een dikke 2 uur zijn we eindelijk de baai uit,
dan langs de kust en de baai weer in bij A Coruna.
Om 17.00 uur liggen we afgemeerd in de Darsena de la Marina, midden in de
stad. Op eerste blik ziet het er hier mooi uit. Er is hier in de haven een echte
Yachtclub. Real Club Nautico de la Coruna. Daar gaan we vanavond uit eten!
Reserveer maar meteen. Om 21.00 uur kunnen we daar terecht.
Stropdas en colbert verplicht. Onszelf mooi opgepoetst, slimme kleding aan en
daar gaan we op chique. Onze kluis geplunderd, geen idee wat dit gaat kosten.
We hebben veel bekijks in onze outfit op de steiger.
In de Club moet je eerst langs de portier, in smetteloos wit uniform met
tressen. Als Visitor van de Harbour worden we toegelaten. Dan kom je in een
entree glimmend gelakt hout, balustrades, vol emblemen. Hier zijn we dus
helemaal op ons plaats.
Een prachtig gedekt restaurant, grote schuifdeuren open, uitzicht op de haven,
knipmessende obers in eveneens hagelwit uniform. Direct wordt er een fles
water met warme broodjes geserveerd. We weten niet goed wat te bestellen,
dus nemen we het dagmenu met een fles witte wijn. Roderick neemt nog een
glaasje port vooraf (10 jaar oud, heerlijk). We zitten hier heerlijk, omgeven
door wat vergane Spaanse glorie, opgedirkt met veel bling bling. Lekker
gegeten, nog een kopje espresso toe. Fles wijn leeg, okay laat dan nu de
rekening maar komen. Senor, la cuenta, por favor. Fluistert hij het bedrag,
maar wij dachten dat we het niet goed verstonden. Kortom we moesten voor
het totaal 27 euro afrekenen. Omdat we members van de club zijn. Nou de
avond kan niet meer stuk natuurlijk.
Nog even naar het toilet, we zijn benieuwd hoe dat eruit ziet. Prachtig dus!
Wij weer de hele haven door, over de steigers, iedereen stik nieuwsgierig, hoe
het geweest was. Wij enthousiast vertellen over hoe mooi en hoe goed, en
heel schijnheilig, dat het heel betaalbaar was. We hebben ons statement hier
wel gemaakt.
zondag 12 juli 2009
A Coruna is een echte grote stad, met heel veel hoogbouw, het gedeelte
rondom de haven is het meest authentiek en mooi gerenoveerd. Een groot
deel van de stad volgt de kustlijn. We hebben vandaag een rit gemaakt ,met
de "Tranvia", een rustiek trammetje, met rieten banken. Van beginpunt tot
eindpunt, kosten 2 euro per persoon, bijna 3 kwartier lol. Het is een
enkelspoor, aan het eindpunt, wat dus tevens beginpunt wordt, pakt de
bestuurder zijn spullen en gaat aan de andere kant van de tram zitten. In het
voorbijgaan geeft hij alle bankleuningen een zet, die klappen dan om naar de
andere kant en als de tram dan vertrekt, kan iedereen weer met z'n snuit
naar voren zitten.
De tram gaat dus direct langs de kust, continue uitzicht op de oceaan en het
strand. Lange goudgele stranden met boulevards met palmen en bankjes. We
komen ook langs de Torre de Hercules. Een vuurtoren, aanvankelijk door de
Romeinen neergezet. Gelukkig waren we daar niet helemaal naartoe gelopen,
want zoals ik al eens eerder verteld heb, er is hier heel vaak zeemist en de
bakens en lichten zijn dan haast niet te zien. Nu dus ook niet, terwijl we nu
bijna op gelijke hoogte zijn. Maar al met al een erg leuke rit.
Vanaf het eindpunt zijn we lopend terug gegaan dwars door de stad en via een
mooi aangelegd park. Er was een perk aangelegd als een klok, die ook
werkelijk liep ,de cijfers bestonden uit gesnoeide planten. In een volgend perk
waren de planten als kalenderblad gesnoeid, met de tektst A Coruna 2009 :
Xullo 12 (12 juli dus). Iedere dag wordt dus de datum opnieuw aangeplant.
Heel origineel.
We hebben natuurlijk ook hier de bioscoop opgezocht. Maar liefst 11 zalen,
maar alle films in het spaans. Dus we hebben het alleen maar bij bekijken
gelaten. Op zondagmiddag is Roderick steevast aan boord met onze
bioscoopzaken bezig.
Maandag, 13 juli 2009
A Coruna,
De weersverwachting is niet best, onze volgende stop is over 52 Nm (95 km),
dus daar gaan we niet aan beginnen met al die depressies en fronten. Morgen
misschien. De temperatuur is hier heel aangenaam, dus we kunnen nog steeds
met een T-shirt en een dunne lange broek volstaan. Vandaag de binnenstad
bezocht. Beelden, fonteinen, prachtige gebouwen.
Op de overdekte versmarkt brood en ouderwetse gele pruimen gekocht.
Aan boord in het zonnetje gegeten, vervolgens bij de "club" een drankje
gehaald, een enorme bel Sangria, en daarna gauw aan boord voor een
"powernap" ( gewoon dus even ons bed ingedoken)
Om 22.00 uur gedineerd bij de yachtclub, Roderick is nu ook al aan de wijn.
Een beetje wankel weer terug, tenslotte moest die fles wel leeg en die
heerlijke oude port was toch ook niet te versmaden. We hebben heerlijk
geslapen!
Dinsdag 14 juni 2009,
Nog steeds A Coruna.
Vandaag wilden we weer verder. We twijfelen, er is al windkracht 5Bf en 6Bf
voorspeld, en wel tegen. Normaal gaan we daar wel bij weg, maar dit is wel
oceaan en lagerwal. We vragen nog meer weersinformatie op via internet en
bij de haven office. De oceaan is momenteel behoorlijk overstuur van alle
depressie's. Er wordt een deining met een golfhoogte van 3,9 meter uit
het NoordWesten voorspeld, met een tussenpauze van 10 seconden. En dat
met tegenwind, laat maar! Ik ga maar eens een paar wassen draaien,
Roderick gaat met het steekkarretje naar de stad om de voorraad flessen aan
te vullen. Bij terugkomst moeten we altijd alle boodschappen doorgeven aan
boord en ik zie dat uit de verpakking blikjes Cola er 1 uitgehaald is. Dus ik
vraag of hij zo'n dorst had. Maar nee, hij was bijna bestolen! Terwijl hij met
zijn karretje bergaf liep over hobbelige keitjes, voelde hij iets raars. Heeft
een man de blisterverpakking opengemaakt en een blikje cola eruit gejat. Hij
had het al in zijn hand, maar Roderick kreeg zo de pest in, die riep direct om
de politie en toen heeft de man het teruggegeven. Het moet toch niet gekker
worden!
's Middags hebben we nog een stuk "Kalverstraat" bekeken en zijn nu weer
aan boord. Goed dat we niet weggegaan zijn. De deining loopt nu al de haven
in, weliswaar in afgezwakte vorm, vanwege de golfbrekers, maar we liggen
tezamen met alle andere schepen te hotsebotsen aan de steiger. Roderick
heeft net al extra lijnen gezet voor de veiligheid. Wordt een onrustig nachtje.
Woensdag 15 juli 2009
A Coruna naar de baai Ensenada de Mera
Nou dat was het nachtje wel. De oceaandeining liep dus fors de haven in, alle
schepen gingen te keer. We zijn afgemeerd aan drijvende steigers, met
vingerlingen. Ons schip sprong omhoog, terwijl het buurschip of het
tegenoverliggende schip net naar beneden doken. De steigers daartussen in
golven met tegengestelde bewegingen. Roderick (en natuurlijk ook de
anderen) had veel extra lijnen gezet, maar het was echt een gekkenhuis. Een
op hol geslagen kermisattractie, die uren duurde. Ik werd echt zeeziek binnen
en dacht dat ik de hele nacht geen oog zou dichtdoen. Echter ik had van de
dokter mooie pilletjes Cinnarizine gekregen, die ik nog niet uit had geprobeerd.
Kortom ik heb als een roos geslapen, terwijl Roderick de hele nacht in de weer
is geweest. De weersverwachting is nog steeds niet goed. Het is nu niet
verstandig verder te gaan. Vandaag en morgen wordt het ook niets.
Na lang beraad, wat te doen, hebben we besloten voor anker te gaan in de
baai vlak bij de haven. We liggen daar goedbeschut tegen de NoordWesten
wind en gedeeltelijk ook tegen de deining, de haven is met deze conditie's ook
niet alles. En daarbij kunnen we ook nog eens 30 euro per nacht in ons zak
houden. Wij weg. Heerlijk zonnetje. Uurtje later voor anker, met ons nieuwe
anker. Meteen de rubberboot opgepompt, je weet nooit of we die vannacht
nodig hebben om een 2e anker uit te brengen.
We liggen hier dus te genieten en vannacht zien we wel weer. Gegeten in de
avondzon, kijken wat de vissersbootjes aan het doen zijn. Deze rode haalt zijn
krabfuiken (ter grootte van een hamsterkooi) omhoog. Die zitten aan een
lange lijn, die liert hij omhoog en iedere keer een stukje verderop. Shit deze
komt wel heel dichtbij. Vlak voor ons langs. Roderick stond al op het voordek
om hem een blikje Heineken aan te bieden, maar hij doet heel voorzichtig.
De visser snijdt zijn ophaallijn door, gaat iets verder, moet met zijn dreganker
de volgende kooi oppikken en ja hoor! Gelukt! De krabfuik komt boven en wat
zit eraan? Juist! Ons anker! No Problema! Hij gooit het gewoon weer terug.
De hele avond peilingen genomen of het anker wel hield, maar echt we blijven
keurig op onze plaats.
's Nachts de ankerwacht van Ray Marine aangezet, die geeft alarm als je een
bepaalde sector overschrijdt. Nog een paar keer ons bed uit, alles prima.
We liggen voor deze rotsen en als het anker gaat krabben (zijn grip verliest)
moeten we er supersnel bij zijn. Schoenen staan startklaar om er in te
springen, zaklantaarns, zeilhandschoenen, zwemvesten. 's Ochtends om 4.00
uur is het raak. Stikdonker, orientatie kwijt. Direct aan de bak. De wind is 180
graden gedraaid, dikke 20 knopen, en daarbij is het ook al laagwater
geworden en alles duwt ons naar de rotsen. Motor gestart, Roderick het anker
opgehaald, dat klinkt simpel, maar heeft nogal wat voeten in de aarde (of
eigenlijk een anker in de modder en de troep), en hup naar het midden van het
water. Niet te ver, want daar zijn ook niet aangegeven rotsen onder water.Tja
wat doen we nu? We proberen het gewoon opnieuw, in het stikdonker een lage
wal aanvaren, want na dit front wordt de wind weer NW, en hier is het het
veiligst. Natuurlijk geen pretje, maar goed gelukt. Alle bevelen naar elkaar
geschreeuwd en herhaald. Goed nagedacht en uitgevoerd. Stijf van de
adrenaline nog even gezeten en vervolgens weer naar bed. Wel een beetje
met 1 oog open natuurlijk.
Donderdag 16 juni 2009
Ensenada de Mera.
Veel wind, met hoog water komt de deining gelijk ook weer mee, maar het
gaat prima. De zon komt er af en toe doorheen, dan is het meteen bloedheet,
en het volgende moment ziteen we in de regen. We zitten lekker om ons heen
te kijken, roept Roderick: wat gaat daar nou? Is dat nou een slang?
Een zestal zwemmers, in wetsuits, waarschijnlijk aan het trainen, dwars de
baai overzwemmend. Weken geen moment van hun koers of tempo af. Vlak
daarna kwam het volgende regenfront overzetten en zagen we meteen niets
meer. Nu is het weer stralend en verder laten we ons verrassen.
Vrijdag, 17 juli 2009
Van A Coruna naar Corme
Vandaag gaan we weer een stapje (35 Nm) verder. Vroeg begonnen, de
rubberboot aan dek gehesen en vastgebonden, de kotterstag gemonteerd, de
werkfok aangeslagen, schoten veranderd, anker op halen en bergen en dan
kunnen we. We zijn al moe voor vertrek. We hebben alle weersvoorspellingen
uit en te na bekeken. Het waait nog flink, maar de golfhoogte is nu op 2 meter
voorspeld, dus we gaan. De baai uit is op dit moment nog het rottigst. Deining
tegen, golven tegen, wind tegen. Grote zichtbare rotsen, waar de golven met
enorme kracht op breken, kleine geniepige niet zichtbare rotsen, waar we toch
echt omheen willen varen. Een behoorlijke worsteling om door de branding
tegen de stroom een heel eind de zee op te varen. We gaan een flink stuk naar
buiten, we moeten een paar flinke kapen en eilanden ronden en doordat deze
zo ver in zee steken, heeft dat een grote invloed op de wind en het
golfpatroon. We starten met zeil en de motor erbij, onze accu's moeten
bijgeladen. Nou die motor is dus niet meer uitgeweest. De 2 meter golven
hebben we nergens gezien, wel de 4 meter hoge. Aan de wind zeilend tegen
de golf op, raak je alle snelheid kwijt, daarna gooit de golf de boeg om en
moet je weer op koers komen. Daarna nam de wind nog behoorlijk toe en
kwamen er forse windvlagen door de buien. Een heel heftig tochtje.
We hebben nog overlegd of we nou stom zijn, (nee, want we hadden alle
weersberichten met elkaar vergeleken), of we nou van niet te veel risico
nemen ( eigenlijk was het niet eng, alleen heel zwaar), waarom we dit nou
eigenlijk zo leuk vinden?
Plotseling een harde klap en de motor geeft geen voortstuwing meer. Dan
schrik je je dus echt een ongeluk. We zijn 10 km op zee, geen schip in de verre
omgeving en hele zware condities. Wat nu? Motor vrij, Roderick direct alles
controleren, niets te zien, heel voorzichtig alles weer in werking gezet, Ja, het
werkt nog. Zucht! Waarschijnlijk een net of een lijn in de schroef gekregen.
Gelukkig was deze schipper zo slim, dat hij direct bij aankoop van het schip
een mes op de schroef heeft laten monteren. En gelukkig heeft dit ook
gewerkt. Anders had hij overboord gemoeten om de lijnen los te snijden. Moet
er niet aan denken!
Verdere controle van alles wat los en vast zit aan boord. Shit!!!! Het is een van
onze eigen lijnen, die losgeraakt is aan de boeg van het schip, er onderdoor is
gegaan en vervolgens in de schroef gedraaid is. Dan wordt je pas echt boos op
jezelf, alles en iedereen. Roderick kruipend aangelijnd naar voren om het
restant weg te halen. Hij is flink nat geworden. Vanaf dat moment wordt het
een vermoeiende tocht. We moeten de Islas de Sisargas ronden en daar komt
geen einde aan. Je ziet ze al uren van te voren liggen, dan vaar je er bijna
driekwart omheen, en 5 uur verder zit je nog naar die roteilanden te kijken.
Eind van de middag klaart het op, de zon komt er weer doorheen, de wind
wordt wat minder en de koers gunstiger. Om 17.00 uur gaan we voor anker in
de Ensenade de Corme. Een beeld van een baai, letterlijk schitterende
strandjes, bergen, rotsen, grotten, dorpje, vissersboten.
Midden in de baai liggen allemaal Viveiros, mosselkweekbedden en natuurlijk
ook weer de onvermijdelijke rotsen onder water. Bij hoog water kun je ze dus
niet zien. Roderick heeft me met de rubberboot naar het strand gebracht en
daar heb ik eindelijk weer eens heerlijk kunnen zwemmen. Tot nu toe was het
water zo ongelooflijk koud! Daarna een pizza in de oven, meloen geslacht en
smullen maar.
Zaterdag, 18 juli 2009
Ensenada de Corme
We liggen hier prinsheerlijk voor anker. Tijdens het koffiedrinken in de kuip,
kwamen er nog 2 dolfijnen de baai inzwemmen. We hebben toch het balkon
met het mooiste uitzicht! Dit is toch zo gaaf!
Iedere ochtend om 10 en om 11 uur klept de klok van het kerkje: Ave, Ave,
Ave Maria; Ave, Ave, Ave Maria. 's Middags het deuntje van de Big Ben.
Vandaag heeft mijn watertaxi mij bij het dorp afgezet, kan ik even
rondrennen, na een uurtje roep ik Roderick op per marifoon en dan komt hij
mij weer halen. Maar ik heb wel een lekker ijsje voor hem gekocht.
zondag, 19 juli 2009
van Corme naar Ria de Camarinas.
Vandaag gaan we een klein stukje verderop, een kleine 20 Nmijl, naar de Ria
de Camarinas. We hebben dan een beter uitgangspunt om Cabo Finisterre te
ronden. 's Ochtends beginnen we met regen, maakt niets uit, gaan we gewoon
pas vanmiddag weg. Alles is klaar om te vertrekken. Om 13.00 uur willen we
het anker ophalen. Verder dan willen komen we niet. De ketting zit muurvast
om de rotsen gedraaid en zit helemaal klem. Het schip ligt met het anker als
middelpunt van de cirkel. Als de wind draait, of het getij verandert, draait het
schip dus mee. Als daar net een rotspunt onder water zit, kan het anker
zichzelf in de knoop draaien. Het anker ligt 8 meter diep en het water is hier
nog steeds echt koud. Ik ben niet blij, maar Roderick nog veel minder. Er is
geen beweging in te krijgen. Heel voorzichtig proberen we door rondjes te
draaien met het schip, de ketting te ontwarren. Iedere meter ketting gelost,
halen we gauw binnen. Het is een enorme enerverende klus, maar we zijn er
uitgekomen. Als uiteindelijk met veel moeite het anker boven water komt,
snappen we waarom het bijna niet te hijsen was. Er hangt een enorm brok
beton aan met nylon lijnen helemaal vast om ons anker. Met nogal wat
vertraging vertrokken dus. Het weer is lekker opgeklaard, alleen de wind is nu
ook weg. Balen! Op de motor dus naar Camarinas. Daar gaan we wederom
voor anker in een prachtige baai. We laten de rubberboot te water, motor
erop, even rondkijken hoe de haven eruit ziet. Kijk nou, wie daar liggen: de
Cristina, een Zweeds echtpaar, dat we regelmatig in een haven aantreffen.
We kloppen aan boord en worden meteen uitgenodigd voor een drankje. Een
aantal Schnapps later, stappen we weer onze dinghy om naar ons schip terug
te varen. De zon staat al lager, waardoor je door het water heen kunt kijken.
Overal grote vissen, 40/50 cm. Ze zwemmen voor het bootje weg en springen
uit het water. Al die zilveren flitsen. Duizenden! We maken nog even een
praatje op het water met een paar andere Nederlanders, die ook al 2 jaar
onderweg zijn. En toen was het alweer 23.00 uur. Toch nog wel eten, want
morgen (straks) moeten we om 6.00 uur op. Tja, deze keer geen foto's!
We gaan verder met de Westkust van Spanje