dinsdag 7 oktober
Grandcamp Maisy, Omaha Beach
We hebben even het dorp doorgewandeld en natuurlijk het strand
bezocht. Er ligt hier heel veel kelp, een heel grof soort zeewier met dikke
vlezige bladen en zaaddozen van wel 15 cm doorsnee.
We hebben gisteren gezien, dat we hier dicht bij Omaha Beach zijn. Dat
willen we toch wel graag bezoeken, dus een VVV kantoor gezocht
om te informeren of er een bus naar toe gaat en zo ja waar is dan die
halte. We krijgen een busregeling en gaan ons huiswerk doen.
Er gaat een bus die richting uit om 7 uur 's ochtends en een om
13.30 uur. Er gaat welgeteld 1 bus terug om 18.21 uur, die stopt niet bij
dezelfde haltes als de heenweg, dus we moeten wel heel goed opletten.
Het is namelijk wel een paar dorpen verderop.
We besluiten om eerst naar de Cimetiere Americain, de Amerikaanse
Erebegraafplaats te gaan. De buschauffeur matst ons en zet ons recht
voor de ingang af. Nu hebben we al vele foto's en documentaires hierover
gezien, maar als je daar dan staat bij dat onafzienbare veld vol kruisen,
schiet je wel vol, helemaal als je je realiseert, dat dat allemaal jongens
zijn in de leeftijd van Jeroen, Enoch en Jelle, die zo van huis af gekomen
zijn om zo'n klus te klaren . Er is daar een schitterend Memorial Monument
In de muren zijn de troepenbewegingen afgebeeld en in een omringende
muur staan de namen van de gevallenen. Erg indrukwekkend allemaal.
Bovendien wordt het prachtig onderhouden.
Als je hier dan van bovenaf op Omaha Beach neerkijkt, besef je ook heel,
goed, hoe zwaar het geweest moet zijn voor die jongens om vanaf het
strand naar boven de berg op te komen, in die chaos, met al hun angst,
met hun gewonde kameraden, hun wapens en uitrusting en onder vuur
genomen door de vijand, die vanaf de rotsen alles goed konden overzien.
Het is daar veel hoger, dan ik gedacht had. Wij hebben vandaar uit een
pad naar beneden genomen naar het strand zelf. Zelfs naar beneden is
al vermoeiend.
Ook wij hebben onze sporen op Omaha Beach achtergelaten.
We zijn over Omaha Beach teruggewandeld tot het beeld voor de
gevallenen op het strand. Daarna hebben we koffie gedronken in het
Omaha Beach restaurant en terwijl wij daar zaten, kwamen er een stel
Amerikanen aan, waaronder een oude meneer; zijn dochter vertelde
trots dat haar Dad ook aan D-Day meegedaan had. Waarop wij deze
meneer persoonlijk konden bedanken, dat hij ons land had helpen
bevrijden. Hierdoor werd het zo werkelijk. Roderick werd hier echt door
aangegrepen. We hebben ze een drankje aangeboden, wat zij dan weer
als heel speciaal ervaarden. Tot slot moesten we nog een half uur de
berg opklimmen om bij de juiste bushalte te komen. Doodmoe kwamen
we terug. Het was letterlijk een heel gedenkwaardige dag.
Naar Dieppe