Zaterdag, 26 juni 2010, Zondag, 27 juni 2010
Om 15.00 boordtijd ( 13.00 UTC ) varen we onder vol zeil op de Noordzee.
Wat een goed gevoel! De zee is kalm, dus we kunnen rustig even inslingeren.
We zeilen op ons gemakkie door, totdat de wind wegvalt en de stroom tegen
gaat staan, dan zetten we de motor bij. Om 22.30 uur steken we de drukke
Maasgeul over en dan varen we de nacht in. Heel rustig water, grote oranje
maan, het is volle maan vandaag, dus een mooie verlichting onderweg.
Ons wachtsysteem van 3 uur op, 3 uur af, is inmiddels ingegaan.
Het is tamelijk warm deze nacht, zo'n 14 graden, dus dat is een mazzeltje,
tenslotte zit een van ons 's nachts buiten tijdens zijn wacht.
Bij gebrek aan wind, wordt het dus alleen op de motor. Gelukkig loopt de
motor van ons schip heel rustig, dus dat is prettig.
Om 4 uur 's ochtends proberen 4 tankers en 1 cruiseschip een clubsandwich te
maken, met ons schip als beleg. Een half uur later wordt het al weer een
beetje licht. Dat is het voordeel van in deze periode 's nachts varen. Er
zwemmen twee bruinvissen voorbij. Het vochtgehalte neemt toe tot 95
procent. Alles is klam en overal hangen druppels, maar nog net geen regen.
Om 6,30 uur passeren we de Thornton bank, die ook vol grote windmolens
staan. Deze staan alleen nog niet op de kaart en duiken dus opeens voor ons
op. Tijd voor een ontbijtje. We kiezen voor een koers naar Ramsgate. Alvast
een SMS voorbereiden, want mijn broer Fred is jarig. Op zee hebben we geen
bereik met de telefoon, dus als we dicht onder de kust varen, probeer ik deze
dan te verzenden.
Zondagochtendvroeg ziet het drukke Dover Channel (het Kanaal ) er zo uit.
Verlaten! Wel zien we af en toe wat dolfijnen passeren. 2 uur voor Ramsgate
gaat het ineens weer waaien, dus we veranderen van plan, zetten de zeilen en
gaan door naar Dover. Hieronder een foto van het lichtschip East Goodwin.
Om 21.00 uur meren we af in Dover. We dachten dat we niet zo moe waren,
maar op weg naar de douches over een gangway, die schuin omhoog staat,
voelen we toch wel het lood in onze benen.
Maandag 28 juni 2010
Een dagje rust, even brood halen in de supermarkt en dan naar de pub voor
een pintje. We weten hier goed de weg. Roderick een Guiness en ik een groot
glas Pimms. Verder houden we het voor gezien.
Dinsdag 29 juni 2010
van Dover naar Eastbourne
Om 4.30 opstaan, om 5.30 uur vertrek in verband met het tij. Mooi helder
weer. Schitterend uitzicht op de kust en de krijtrotsen in het ochtendlicht.
Samen met mijn eigen HillBillie varen we naar Eastbourne, waar we 10 uur
later afmeren in de marina. Eerst diesel tanken. Rode diesel kost hier ook al
0,95 Pound per liter. Dat is dus 152 Pound en dan de haven nog. De havens in
Engeland zijn schreeuwend duur. 40 Pound per nacht en soms nog wat meer
Voor 1 uur internet moeten we 6 Pound betalen. Daarom moesten jullie toch
even op de laatste updates wachten.
Woensdag 30 juni 2010
Eastbourne naar Gosport
We gaan weer door, we hebben 17 juli met Mirella afgesproken in Spanje, dus
we moeten even doorhalen. Zij komt met Bart 2 weken meevaren.
Engeland is echt veel groter dan Nederland, dus we moeten niet treuzelen.
Prettig is, dat we dit stuk vorig jaar uitgebreid bezocht hebben, dus het is
redelijk bekend gebied, we hoeven niet alle bezienswaardigheden meer te
bezoeken en we kunnen de afstanden en problemen goed inschatten.
Dit is ook weer zo'n schitterend traject. Om Beachy Head heen. De vuurtoren
van deze kaap is 31 meter hoog, dus dan kun je een inschatting maken, hoe
hoog de rotsen eigenlijk zijn. Onderweg werden we nog aangehouden door een
patrouilleboot, die in volle vaart op ons af kwam stuiven. Net op het moment
dat we klaar waren om overstag te gaan. Met veel motorgeweld kwam hij
langszij en hield een groot bord omhoog met daarop VHF 73. Dit betekent dat
wij ons op kanaal 73 van de marifoon moeten melden. Wij mochten die kant
niet op, want er waren schietoefeningen, dus of we maar wilden ophoepelen en
3 Nmijl uit de kust blijven. Thank you for your cooperation. En weg waren ze.
Dan gaan we al motorzeilend langs de kust. We maken goede vorderingen, het
is eigenlijk wel een topdag. Om 16.30 uur verzeilen we van het ene moment
op het andere in de dikke mist. Geen hand voor ogen te zien. Hier worstelen
we 2 uur lang door heen, dan trekt het gelukkig weer op. Het is hier loeidruk
met scheepvaart en we willen vanavond in Gosport, de andere oever van
Portsmouth overnachten. We komen volkomen volgens de regels aanvaren en
overgestoken. Een stomme Belg vaart aan de verkeerde kant van het kanaal
en wordt bijna overvaren door een snelle ferry. De havendienst roept hem op,
maar hij reageert niet. Even later worden wij opgeroepen en krijgen op ons
kop dat wij verkeerd aan komen varen. HO even, Sir, dit waren wij niet, Oh
excuses, kunt u ons de naam van het andere schip doorgeven en melden dat
zij contact opnemen met ons. Dat doen we dus. En nogmaals excuses. Dat zou
ik ook zeggen! Nu zijn we dus al weer in de Solent. We meren af in de Haslar
Marina, Gosport om 19.30 uur. Morgen hebben we een rustig dagje, we
hebben met Ros en Alan afgesproken in de River Hamble, 13 Nm verderop.
Donderdag, 01 juli 2010
Hamble river
Even boodschappen doen in Gosport en dan vertrekken we meteen op ons
gemak naar de Hamble River. Het is lekker weer en goed zeilen op de Solent.
Om 15.00 uur leggen we aan in Mercury Yacht Harbour in box B52. Het box-
nummer was makkelijk te onthouden. Ik had van te voren al telefonisch een
reservering gemaakt, dat is in deze buurt echt noodzakelijk. Zoals ik vorig jaar
al eens gemeld heb, absoluut de rivier met de meeste boten erin.
Maar alles verloopt hier heel gedisciplineerd.
Om 19.00 uur komen Ros en Alan ons halen. Ze nemen als speciale verrassing
ons mee uit eten in The Jolly Sailor. Een beroemde en beruchte zeilerspub.
We gaan er met de auto naartoe, Alan vindt met veel moeite een
parkeerplaatsje, maar het mocht niet zo wezen. Problemen in de keuken, geen
eten vandaag. Nou dan gaan we maar weer. Onderhand is het al 21.30 uur dus
we moeten nog opschieten ook. Het is hier geen Spanje.
Uiteindelijk nemen ze ons mee naar een ander nautisch restaurantje en daar
hebben we uitstekend gegeten en een bijzonder gezellige avond gehad.
Dan de volgende track plannen.
Vrijdag tm maandag, 02 tm 05 juli 2010
Vanaf Hamble River naar Guernsey
De volgende ochtend duiken we direct de Solent weer op. We gaan vandaag
een flinke ruk verder. Torquay is de bestemming. s' Ochtends weg, langs
Yarmouth, door de passage van de Needles, de westelijke uitgang van de
Solent, boven het eiland Wight. Hovercrafts, Ferry's en een 1000-tal
pleziervaartuigen. De zeilers nemen gewoon overal voorrang, ook al varen wij
in de vaargeul. Verschillende malen hebben we een bijna aanvaring. Dan een
heel stuk ZuidWestelijk de zee op, de nacht door en dan de volgende dag
aankomen. Dat is het plan.
De passage van de Needles luistert altijd zeer nauw. Stroomversnellingen,
draaikolken, zandbanken en een rare zee. Met Slack willen we deze passeren,
dit is het moment met de minste stroming. We moeten daar dus precies op de
juiste tijd arriveren. Gelukt, de zee was kalm, de wind was matig, eitje dus!
Het blijft spectaculair om te zien. Op de laatste foto kun je zien hoe een
ondiepte brekers veroorzaakt. En behoorlijk hoge ook. Dat komt op de foto
niet zo tot zijn recht. We volgen het Needles Channel en gaan heel ver de zee
op om zoveel mogelijk de kapen met hun stroomversnellingen te vermijden.
Onderhand draait de wind iets, neemt behoorlijk toe, de stroom loopt nu mee,
dus we gaan, met zo'n 8 a 9 knopen over de grond, als een speer naar het Zuid
Westen. Op een gegeven moment stond er zelfs even 23 knopen op het log,
we zullen wel in een onderzeese stroming gezeten hebben. Maar plannen zijn
er om te veranderen en dat doen we dan ook. Niet Torquay wordt de
bestemming, we zakken af naar Guernsey, een van de Kanaaleilanden.
Na een lastige oversteek over de shippinglane in de buurt van de Eilanden, het
was loeidruk, er was bijna niet overheen te komen. Een van de schepen was zo
leuk een schijnwerper op ons te zetten en zelfs toen we heel ver uitgeweken
waren, bleef hij ons nog volgen. We konden geen hand voor ogen meer zien,
totaal verblind. Verder was er ook nog een zeilrace aan de gang, deze mensen
kijken nergens naar, crossen overal tussendoor, tegen alle regels in. Best een
heftige passage. Roderick heeft nog een flinke bui regen over zijn nek
gekregen, ik lag lekker te slapen. Dat is het voordeel van een wachtsysteem...
Bij daglicht, koersen we om het gebied heen, waar ze alle explosieven dumpen
en aangezien wij juist overdag een melding gehoord hadden om op te passen
voor een losgeslagen mijn, die niet gedetoneerd was, zijn we er heel omzichtig
om heen gegaan. En dan op naar de aanloop naar Guernsey. Een paar jaar
geleden hebben we deze passage als een ware wildwaterbaan genomen,
doodeng, zoveel stroming, die je alle kanten opzwiept, vooral de kant van de
rotsen. Maar nu was ook deze aanloop een eitje, misschien uit medelijden met
een paar vermoeide zeilers. Om 7.30 's ochtends komen we bij St Peter Port
aan. We kunnen nog niet naar binnen, er staat nog niet voldoende water boven
de drempel. Buiten meren we af aan de "waiting pontoon". Het zonnetje
schijnt, het is hartstikke warm. Alle dikke kleren uit. Lekker uitrusten. Hier
blijven we een paar dagen.
De haven heet 2 meter diep te zijn, maar bij laag water komt de boot steeds
verder boven water. We staan dus op de kiel, de hele voorpunt komt 10 cm
boven water uit. Niet prettig, zeker niet als er een groot schip langszij aan ons
vastgeknoopt ligt en 6 mannen heen en weer over ons schip heen moeten
lopen. Maar zij doen heel voorzichtig, trekken ook nog keurig hun schoenen
uitvoor zij ons schip betreden. 's Avonds gaan we uit eten bij de Indier en
wandelen dan weer terug. Dan nog het spektakel bekijken als de haven weer
opengesteld wordt. De haven kan alleen binnengelopen worden 2 uur voor en
na hoogwater. Dus iedereen wil tegelijk naar binnen en naar buiten. Aan de
wachtsteigers liggen de boten 6 rij dik te wachten om naar binnen te kunnen.
Tezelfdertijd vertrekken er ook een aantal boten tegelijk. De havenmeesters
scheuren ertussendoor met hun bootjes om ieder aan een plekje te helpen.
Wat een gedoe en gefriemel. We zitten eerste rang toe te kijken. Dan nog een
borrel op een buurboot en dan is het weer mooi geweest.
Zondag houden we een echte rustdag, maandag gaan we boodschappen doen
voor de oversteek, veel blikjes drinken en dergelijke en daarna waarschijnlijk
nog met de bus het eiland rond. Bij het instappen betaal je 60 pence en zolang
je er niet uit gaat, hoef je niet te betalen. Eenmaal uitgestapt, moet je
opnieuw 60 P betalen. Tof systeem. Dinsdag willen we starten met de
oversteek naar Spanje.
De watermaker doet het trouwens uitstekend. Eerst hebben we het in
Enkhuizen geprobeerd met IJsselmeerwater en afgelopen week in het Kanaal
met zoutwater. Het is echt een wonder van vernuft. Hij maakt 10 liter vers
drinkwater uit 100 liter "vuil" water. En prima, geen bijsmaak, gewoon lekker
zuiver fris drinkwater.
Maandag, 05 juli 2010, rondrit Guernsey
Vandaag hebben we dus inderdaad een rondrit met de bus gemaakt. Lekker de
wereld aan je voorbij laten komen. Bij Pembroke Bay in het noorden zijn we
uitgestapt en hebben we wat rondgewandeld.
Nu, na al weer een paar jaar rondtrekken met de boot,vind ik Guernsey nog
steeds een heel aantrekkelijk eiland. Mooie huizen, meestal van natuursteen,
schitterende natuur en veel bloemen. En niet te vergeten die schattige
lichtbruine koeien, die lichtgele melk geven. Heerlijk van smaak. Alleen was ik
een beetje vergeten, dat ik daar helemaal niet tegen kan en na 2 glazen kon ik
letterlijk geen pap meer zeggen, dood en doodmoe. Melkallergie, weet je nog?
Stom!
We hadden 4 dagen vooruit betaald, maar ieder laagwater staan we weer op
de kiel en de voorkant komt te ver uit het water. We horen tot de witte lijn in
het water te liggen. Er komt ook nog een goed weerslot aan om over te
steken, dus eigenlijk willen we een dag eerder vertrekken. "Roderick, ga jij
eens vragen of we geen refund kunnen krijgen, omdat we eerder moeten
vertrekken, de waterstand is in de haven te laag." Nou hij kon kletsen
als Brugman, maar we kregen geen dag terugbetaald. In ieder geval leuk
geprobeerd.
Dinsdag, 06 juli 2010, vertrek Guernsey
Woensdag, Donderdag, Vrijdag, Zaterdag onderweg naar Spanje.
Vandaag willen we aan de oversteek naar Spanje beginnen, in een keer door
om Bretagne heen en dan rechtstreeks over de Golf van Biskaye. 5 dagen en 4
nachten achtereen. Er is goed weer voorspeld, dus laten we maar meteen
vandaag gaan. We zijn druk bezig het schip klaar te maken, laatste
boodschappen halen, vers brood, fruit en groente, komt er een vrouwelijke
havenmeester aankloppen, die aan Roderick te kennen geeft, dat hij vandaag
met hoogwater de haven moet verlaten, want het is hier te ondiep voor ons
schip. Ja, daar hadden we het al eerder over gehad. Roderick geeft als
antwoord, dat hij op voorhand geinformeerd heeft of wij met onze 2 meter
diepgang terecht konden en dat dit volgens hen geen probleem zou zijn. Nou
meneer, dan is uw schip dieper dan 2 meter. Ja, zo kan ie wel weer! Na een
flinke discussie blijkt dat de diepte op onze plaats maar 1, 90 meter is. Nu dan
moeten we maar buiten gaan liggen....Tja, zegt Roderick, dan ga ik meteen
weg, maar dan wil ik wel geld terug voor deze dag. Hij heeft er nog flink wat
moeite voor moeten doen, maar toch een refund gekregen. Ha, Ha!
Uiteindelijk kunnen we pas om 12,30 uur vertrekken, dan staat er voldoende
water boven de drempel om de haven te verlaten. Dag Guernsey, het was
weer hartstikke leuk.
Het is schitterend, helder en zonnig weer, alleen erg weinig wind. We liggen
weldra al 3 uur achter op schema. In verband met overtrekkende fronten en
een depressie op de Golf van Biskaye, moeten we het schema goed in de gaten
houden. We hebben driekwart dag speling. Het is een heel rustige vaardag, we
schieten niet erg op, daarentegen was de nacht erg prettig, het was niet koud,
duizenden sterren aan de hemel, een heel kleine maansikkel met een enorme
halo erom heen. We varen nog steeds boven Frankrijk. Woensdagochtend (7
juli) komt er wat meer wind opzetten, helaas recht op onze neus, we moeten
met het getij mee Ile d' Ouessant ronden, de uiterste westpunt van Bretagne,
dus zetten we de motor bij. De hele dag gebeurt er niets, de lucht trekt dicht,
geen goede wind, geen visjes, geen schepen, gewoon een stomme doorhaal
dag. De deining van de oceaan is al goed te merken. De golfhoogte bedraagt al
zo'n 2 meter. Om 20,30 uur zijn we eindelijk om de westpunt heen en gaan we
een koers van 200 graden varen. In de nacht hanteren we nu een
wachtsysteem van 4 uur op en 4 uur af. Dat bevalt nu beter, ook omdat het 's
nachts niet meer zo koud is. Degene, die wacht heeft, zit meestentijds buiten,
altijd aangelijnd aan veiligheidslijnen aan het schip, zodat de ander even rustig
kan gaan liggen, met de rustgevende gedachte, dat als hij wakker wordt, de
ander nog aan boord van het schip is. Het schip staat op de stuurautomaat,
dus als je per ongeluk je evenwicht zou verliezen en overboord zou slaan,
vaart het schip gewoon door. Door het geruis van de golven en de wind in het
want, zou de ander het misschien niet eens merken. Vandaar dus deze
veiligheidsmaatregelen, waar we ons ook echt aan houden.
En na een lange donkere nacht, wordt het vanzelf weer licht. Nieuwe dag,
nieuwe kansen, nieuwe winnaars. Het is inmiddels donderdag, 08 juli 2010.
Om 6.00 uur lost Roderick mij nog een keer af, dan duik ik nog even op zijn
warme plekje en overdag pakken we beide hier of daar nog een uurtje.
In de loop van de ochtend gaan we de gennaker zetten, ons speciale
lichtweerzeil. Nou zo'n eerste keer in het seizoen, kost dit behoorlijk wat tijd.
De schoten moeten weer ingeschoren worden, er mist een sluiting. Als hij dan
eindelijk gehesen is, is er zo weinig wind, dat als we van een golf afzeilen, het
zeil telkens weer dicht slaat. Roderick gaat staan stoeien op het voordek om
de spi-boom er in te zetten. Hoop werk, resultaat niet naar onze zin, boom er
weer uit. Op een haartje na, lag Roderick met boom en al bijna overboord.
Plots komt er wat meer wind en we beginnen te lopen als een trein. Komt er
opeens een visser vlak voor ons langs de bocht om, met lijnen van over de
honderd meter. Eikel, maar hij heeft wel voorrang.
We zeilen een paar uren super. Dan begint de wind ineens wel heel hard te
blazen. Binnen no time hebben we een wind van meer dan 32 knopen. Dat is
gevaarlijk met dit zeil. We varen ook net op de breuklijnen van de aardschollen
hier, daardoor heb je al een raar golfpatroon, maar door de wind worden de
golven enorm opgezweept. De hele handel moet zo snel mogelijk weer
gestreken worden. Nou daar hebben we met z'n tweetjes ons handen meer
dan vol aan. Het is hard aanpoken. Bezweet en moe zitten we in de kuip, de
rolgenua staat weer uit, het grootzeil met een rif erin. Okay....een uur later is
de wind helemaal weg. De rest van de tijd hebben we motor aan, motor uit,
zeilen gezet, zeilen weggedraaid, nieuwe manier geprobeerd, andere
combinatie uitgeprobeerd. Het breekt zo lekker de week... Onderhand maar
wat lekkers gekookt en dan zit je midden op de oceaan lekker te smikkelen.
Tijdens mijn nachtwacht begint het ineens stevig te waaien, de golven staan
dwars en zijn zo'n 3 meter hoog. We gaan keihard door de pikdonkere nacht.
Ik roep Roderick erbij en dan zitten we samen heel romantisch de nacht uit te
dienen en dan is het alweer vrijdag 9 juli.
Al die tijd hebben we geen grote vissen of dolfijnen gezien, maar vandaag is
het feest. Ik lig net te slapen of Roderick roept:" Von, Beestjes!" Je kunt niet
altijd meteen zien, wat het zijn. Dan sta ik al naast mijn bed, gris in een
handeling mijn reddingsvest en mijn fototoestel mee. Tot 3 keer toe kwamen
er een 20 tal dolfijnen met de boot meezwemmen. Fantastisch!
Om deze foto te realiseren, heb ik er ongeveer 100 gemaakt, waar je alleen
maar blauwe golfjes en spetters op ziet. Dolfijnen zijn zo snel en wendbaar,
tussen het moment van afdrukken en reageren van het fototoestel zijn ze al
weer ondergedoken. Maar Gaaf! Gaaf! Gaaf!
Zaterdag, 10 juli 2010
We varen lekker door, tot nu toe gaat het eigenlijk prima. Om 04.00 uur 's
nachts passeren we weer de breuklijnen. Nu varen we op een diepte van 4600
meter en binnen een afstand van 3,5 Nmijl, 6 kilometer ongeveer, verandert
die diepte via 3000 meter, 1800 meter, 1200 meter naar 274 meter diep.
Je kunt je haast niet voorstellen, dat het midden in de Golf van Biskaye zo'n
5000 meter diep is. De dieptemeter slaat dan ook op tilt, die geeft fictieve
waarden aan. Nog 10 uur te gaan, vanmiddag laat moeten we zo'n beetje
aankomen in La Coruna, Spanje. Helaas zit het ineens potdicht van de mist.
Zeemist is hier een bekend verschijnsel. 8 uur lang kunnen we niets zien en
varen we met een blerende misthoorn aan, met onze eigen oren op steeltjes.
Roderick gaat nog maar eens nakijken hoe het ook al weer zit. Een varend
schip geeft andere signalen, als een schip voor anker of een zeilschip. Hele
grote schepen hanteren ook nog een bel en een gong. We hebben ons lesje
weer even gerepeteerd.
En kijk wat komt daar ineens tevoorschijn? De kust van Spanje. Dat hebben
we netjes gedaan. Van het ene moment op het andere is de mist weg. Het
leuke is ook, omdat we hier vorig jaar al waren, dat je direct herkent waar je
bent.
En zaterdag, 10 juli 2010 om 16.15 uur meren we af in de Darsena Marina,
waar direct een Nederlandse delegatie klaar staat om onze lijnen aan te
pakken. Nils en Hanneke, van de Pelagie, kennen we al van een
vertrekkersbijeenkomst, Anneke en Cees, van de Beau, herkenden ons direct.
Cees zei meteen: "zijn jullie niet die mensen die net hun zaak verkocht
hebben?" Zij hadden ons ook al eens bij een bijeenkomst gezien en wisten
alles van ons via de website Leuk kunnen jullie morgenavond ook mee
voetbalkijken op het plein.
Roderick en voetbal.... Wisten wij veel dat we in de finale zaten. Nou eigenlijk
willen we eerst even slapen, dan gaan we vanavond chique uit eten in de
Koninklijke Yachtclub, want het is onze trouwdag (41 jaar, ja ja ). Dat hadden
we vorig jaar ook hier gedaan en dat vonden we nu wel heel leuk. Uiteindelijk
zijn we samen met Anneke en Cees in de Real Club Nautico de Coruna wezen
eten. Over het hoe en waarom kijk je maar even naar de website van 2009,
onder het kopje Noord Spanje. Het was supergezellig en heerlijk.
Zondag, 11 juli 2010
We zijn de dag begonnen met een bezoekje aan de katamaran van Hanneke
en Nils. Wat een ruimte! Daarna schoon schip maken en een dingen doen.
En natuurlijk 's avonds op het plein de finale Spanje-Nederland kijken. Ik had
heel enthousiast mijn oranje bloes gepakt, maar durfde hem toch niet aan te
doen temidden van al die in Spaanse vlaggen, pruiken en oorlogskleuren
geklede fans hier. Alle nederlandse schepen waren ze langs geweest, dus we
gingen met een heel groepje. De Spanjaarden grijpen bij elke gemiste kans
naar hun hoofd en natuurlijk luid gejoel bij iedere Nederlandse overtreding.
Iedereen kent de afloop, 1-0 op het laatste moment voor de Spanjaarden, ze
rijden nu nog steeds hard toeterend door de stad.
We gaan door met Spanje 2010