Dinsdag, 18 augustus 2009
Puerto Deportivo de Bayona
Na een heerlijke rustige nacht worden we met een stralende zon in een strak
blauwe lucht wakker. Wauw, wat lekker! Zullen we anders doorvaren, het is
zulk prachtig weer? Ja maar we wilden ook nog wat van de stad zien! Nog
geen kwartier later, zien we over de landengte de mist van zee letterlijk
binnenrollen. Van 3 kanten komt het om ons heen, tot het laatst blijven wij
het stralend middelpunt. Na een half uur is het ook voor ons bekeken.
Een uur erna is alles gelukkig weer weg en verkassen we naar de marina.
Uiteraard is het net siesta, dus we gaan eerst maar even de stad in. Alles is
gesloten, behalve de bars en restaurantjes. Okay, beginnen we daarmee.
We eten een spaans hapje en kijken nog wat rond. In de haven ligt ook een
replica van de Pinto, het schip van Cristoffel Columbus. Wat een klein schip is
dat eigenlijk. En wat knap dus! Na de ontdekking van Amerika is hij als eerste
weer in Bayona afgemeerd. Daar zijn ze natuurlijk hartstikke trots op.
We wandelen nog even naar het slot, en gaan ons dan eerst inchecken. Op de
visitorssteiger hebben net 2 schepen afgemeerd van de Guardia Civil en
de Brigada Fiscal. Met heel wat manschappen aan boord. Dus maar niet
treuzelen. Maar ze willen vandaag niets van ons weten. Nou prima.
De havenmeester kijkt de papieren in en roept: Gappy Bird! Daarna gaat
Roderick even siesta houden, dan moeten we nog levensmiddelen in slaan en
vanavond gaan we naar een openlucht optreden van Gypsie Jazz. Lijkt me
gaaf, alleen begint het pas om 23.00 uur. Morgenochtend willen we Cabo
Finisterre ronden, het is goed weer daarvoor, het wordt dan een lange zeildag.
Dus nog een hoop te doen.
Woensdag 19 augustus 2009
Van Bayona naar Ria de Muros
Het optreden gisteravond was echt leuk. Op het plein voor het gemeentehuis.
Als de voorstelling begint gaan alle lichten op straat verder uit en zitten we
onder een sterrenhemel van de muziek te genieten. Zoiets als het Rosenberg
trio met daarbij nog een bassist en een electrische cello. Ook nog een
zangeres, die was niet onze smaak, maar de Spanjaarden raakten ervan in
extase. Om 01.00 uur kwamen we weer aan boord, om 7.30 uur voeren we
alweer op zee. Het is op zee helder, er is veel land mist en op dit moment nog
heel weinig wind. Eerst een stuk op de motor, daarna de gennaker gezet, ons
96 vierkante meter grote lichtweerzeil. We hebben alle trucs toegepast, maar
op het laatst gingen we nog maar 1,5 knoop per uur vooruit, waarvan 0,9 kn.
door de stroming. De oceaan is glad als een spiegel. Hierdoor hebben we wel
de gelegenheid om goed in het water onder ons te kijken, we kunnen
metersdiep honderden krabben om de boot zien zwemmen. Opeens zagen we
iets raars, eerst dachten we een witte plastic draagtas, maar het was een
maanvis. Een raar beest. Het lijkt een afgehakte vis, met een grote rug en
buikvin. Maar meestal drijft hij op zijn zijkant, witte kant boven, een platte
ellips, met een piepklein zijvinnetje. Wel meer dan 50 cm doorsnee Af en toe
steekt hij zijn grote rugvin naar boven, deze gebruikt hij als een soort zeiltje.
Doordat zijn kieuwen boven water komen, hoor je hem af en toe proesten.
Raar beest.
Door het gebrek aan wind gaan we toch weer verder op de motor, ook gaan
we ons vaarplan aanpassen, want nu komen we te laat aan bij Cabo Finisterre,
daar gaat aan het eind van de middag al behoorlijk blazen, er staat een
gigantisch lagedrukgebied met een aantal fronten te trappelen.
We gaan dan ook niet verder dan de Ria Muros. Daar gaan we voor anker.
We liggen nog geen half uur, komt de douane al aanscheuren. Dus eerst weer
alle papieren te voorschijn. De heren zijn, zoals tot nu toe steeds, uiterst
vriendelijk en correct. Deze hebben we "Goede Reis" leren zeggen, wat hij
steeds hardop in zijn bootje bleef herhalen. Dat is toch leuk.
De baai is omgeven door bergen, deze zijn nu vanonder helemaal in de
zeemist gehuld, terwijl de top door de zon beschenen wordt. Hierdoor krijg je
het effect van zwevende bergen.
Donderdag 20 augustus 2009
Ria Muros, Ensenada de Muros
Ook dit is weer een beeldschone Ria, met prachtige baaien. We liggen nu voor
anker met uitzicht op het stadje Muros, het strand, bergen. We starten lekker
lui, dan gaan we de rubberboot oppompen en te water laten en dan naar de
stad. We wandelen wat rond en wat zien we: er is vanavond live music op het
plein. Daar wil ik nog wel wat van.
Maar eerst moeten we terug aan boord, om wat andere kleding aan te doen.
Ook zaklantaarns mee, en niet te vergeten, het ankerlicht aan, want we
komen pas in het donker terug en anders kun je de boot haast niet meer
terugvinden. Wij weer naar de slipway, om met de rubberboot aan land te
gaan. Daar moet je niet te licht over denken. De slipway is een schuine afgang
om boten te water te laten, dik begroeid met schelpen en mossels en spekglad
door de algen. Eerst moet je daar veilig op zien te klimmen, zonder dat je
helemaal onder de troep komt, daarna moeten we de boot, inclusief zware
buitenboordmotor erop trekken en een heel stuk naar boven sjouwen om hem
goed achter te kunnen laten. Dan zijn we beide al buiten adem. We zoeken
een terrasje dicht bij het podium, dat zit wel goed! Na 2 nummers zijn we de
band al zat, we gaan lekker terug aan boord. Dus in het stikdonker de zware
rubberboot de slipway afdragen, zorgen dat je nu niet je nek breekt en dan
een 20 minuten varen naar de boot, zig zag tussen de andere boten en lijnen
door. Met als enige verlichting een LED zaklamp (dank je wel Fairplay).
Soms vraag ik me ook wel eens af, waarom we dit allemaal doen en geef dan
ook zelf al het antwoord. Om te oefenen hoe in het donker met de rubberboot
te varen. Maar er zijn toch miljoenen mensen, die nooit met een rubberboot
varen, laat staan in het pikkedonker! Okay, het is een hoop gedoe, maar LEUK
dat ik het vind! Bekaf belanden we in bed.
Vrijdag 21 augustus 2009,
Ensenada de Muros.
Eerst gaan we er met de rubberboot op uit. Peddelend deze keer. Het water is
zo helder. Je kunt de kokkels en scheermesjes zich zien verstoppen in het
zand. Ook overal krabbetjes, visjes en vissen. Dan gaan we nog even naar het
stadje om foto's te maken. Op de markt doen we onze eerste buitensporige
aankopen van deze reis. Een bermuda voor mij (3 euro) en 3 hippe
onderbroeken voor Roderick. Het stadje is echt oud. Vanaf de boulevard
kunnen we het schip zien liggen. Dat wordt dus een heel mooi plaatje!
Heel smalle straatjes, geplaveid met granietblokken. Glad afgesleten na
zoveel jaren. Je voelt de eeuwigheid.
Als we weer aan boord gaan, waait het al behoorlijk. Er komen wat nieuwe
zeilboten aan, die grote moeite met ankeren hebben. Altijd leuk om te zien!
De wind neemt steeds meer toe. Na een uur of zo zien we een zwemmer, vrij
ver in het water, die begint aandacht te trekken, maar hij zwemt meteen weer
weg. We begrijpen het niet helemaal. Dan zien we wat er eigenlijk aan de hand
is, deze man was gaan zwemmen en ondertussen is het anker van zijn boot
gaan krabben ( heeft zijn grip verloren) en zijn boot drijft weg, de baai uit.
Onze franse buurman had het sneller door dan wij en is al in zijn rubberboot
gesprongen. Midden in de baai grijpt het anker ineens aan en blijft de boot
honderden meters verderop liggen. Uren zijn ze daarna nog bezig geweest om
het anker te kunnen lossen. Dat zat muurvast ergens in verstrengeld. Terwijl
de franse buurman helpt, gaat zijn eigen schip op drift, met daarop 2
nietswetende vrouwen. Paniek dus. Als zijn schip voor de 2e keer van zijn
anker slaat, heeft hij er genoeg van en vertrekt richting een haven. Wij liggen
nog steeds als een huis. Daar zijn we natuurlijk hartstikke blij mee, maar we
nemen wel 100 keer peilingen om te controleren of ons anker niet aan het
krabben is. Daarna komt er nog een groepje dolfijnen de baai binnenzwemmen
en dan is ons middagje amusement weer compleet. Vragen mensen nog of we
ons niet vervelen? Nou nee, niet echt! Gelukkig is sinds 22.00 uur de wind
weer gaan liggen, hopelijk krijgen we een rustige nacht.
Zaterdag, 22 augustus 2009
Baai van Muros naar Portosin
We hebben inderdaad lekker geslapen, alleen bij de wisseling van het tij
gaan we er toch een paar keer uit om te controleren. In de loop van de
ochtend zijn we ankerop gegaan naar de overkant van de baai, de marina
van Club Nautico de Portosin. We willen eigenlijk morgen aan de
oversteek over de Golf van Biskaye beginnen, volgens de weerkaarten zou
het moeten kunnen. In Portosin gaan we eerst op zoek naar een
supermarkt, 30 minuten lopen, bergop, vinden we inderdaad een Etroski.
We hebben gehoord, dat ze ook bezorgen, dat willen we wel graag, maar
nu dat nog uitleggen en afspreken in het spaans. Het moet vandaag nog
bezorgd worden. Uiteindelijk komen we daar uit en als we bij de kassa
komen met onze volgeladen karren, staat de bezorgdienst, de Servicio
Domicilio, al te wachten. Die laden al onze spullen in, en dat zijn er nog al
wat, we hebben een flinke voorraad, vooral zwaar, ingeslagen. 10 flessen
frisdrank, 24 flessen mineraalwater, 60 blikjes, 10 zakken nootjes, een
loodzware watermeloen, groente, fruit, brood, pakken biscuits, noem
maar op. We maken er goed gebruik van. We moeten nog supersnel
doorlopen terug naar de haven, daar staan ze al op ons te wachten. En
wat een verrassing, ze lopen met steekwagens helemaal mee tot aan de
boot. Onderweg op de steiger gaat het nog bijna mis en liggen bijna de
kratten in het water. Met z'n allen konden we deze nog net tegen houden.
Ze geven ze zelfs nog aan tot aan boord! Dat hadden we eerder moeten
doen, super gewoon! Dan moet de hele voorraad nog aan boord
weggestouwd worden. En het is al zo warm! Eenmaal klaar, checken we
de nieuw opgehaalde weerkaarten. Shit, de restanten van de orkaan Bill
gooien de plannen in de war. Een zware depressie komt toch veel
zuidelijker dan gepland, met zo'n windkracht negen en golven van meer
dan 5 meter. Geen oversteek dus. Geen zin om hier nog te blijven, dus
gaan we morgen gewoon terug naar de baai van Muros. Scheelt ook per
dag 30 euro havengeld.
Portosin baai van Muros
Zondag 23 augustus 2009
Portosin naar Muros
Vandaag dus weer terug naar ons oude stekkie. Het is schitterend weer en
bloedje warm. We liggen lui te lezen onder het zonnedak van Kapitein Rob.
Ineens roept Roderick: "We drijven weg, het anker krabt."
Er staat hier 's middags altijd een stevige wind en we zijn al zeker 100 meter
verder. Roderick direct naar voren om het anker op te halen en ik de motor
starten. Gelukkig waren we er op tijd bij en is er verder niets gebeurd.
Opnieuw ankeren en daarna wel honderd keer checken. Achter ons komt een
Nederlands schip ankeren, een pracht schip, De Bontekoning.
Maandag 24 augustus 2009
Ensenada de Muros naar Ria de Camarinas
Half zeven de wekker, ontbijten, schip vaarklaar maken en naar buiten.
Bij het verlaten van de Ria komen er zo'n 20 dolfijnen naar binnen zwemmen,
die gaan zeker ook een ontbijtje halen. Om 8 uur zijn we op zee. Nevelig,
miezerig. Dat blijft de hele dag zo.
Vrijwel geen wind, dus de hele dag op de motor met de radar bij, want het
zicht is ook abominabel. De deining is zo'n 2 meter, maar daar hebben we
geen last van. Om 11.15 uur ronden we Cabo Finisterre in de stromende
regen.
Om 16.30 uur gooien we ons anker uit in de Ria de Camarinas. De eerste
poging wil niet lukken, het anker hangt in grote bossen zeewier, nog maar een
keertje proberen en dan liggen we op een heerlijk plekje. De zon komt nog
even kijken, het is heel stil , het water helemaal glad en 's nachts zien we een
schitterende sterrenhemel.
Dinsdag, 25 augustus 2009
Ria de Camarinas naar Sada
We hoppen steeds een stukje verder, dus weer vroeg weg, we moeten 60
Nmijl verder en we willen op tijd binnen zijn, want vanavond komt er slecht
weer aan. De golven zijn nu al tussen de 2,50meter en 3,50 meter, dus daar
willen we niet veel wind overheen hebben. Verrassing: om 8.00 uur komt de
zon op en het is helemaal helder. Roderick zet meteen de genua.
Deze ria steekt niet zo ver het land in dus we zijn binnen een kwartier al op de
oceaan.
Hier boven zie je weer de golven die boven het schip uitkomen.
Indrukwekkende bergen van water, die met grof geweld op de rotsen slaan.
Op de volgende foto's zie je de eilanden Sisargas, zonder en met golf
ertussen.
Er is vrijwel niet te zeilen, er staat weinig wind en als de golf je opneemt en
over laat hellen, slaan de zeilen bak, daarna pakken ze weer wat wind, dan ga
je over de golf heen en kom je in het golfdal, dan is er ineens geen wind meer.
De golfhoogte is onderhand al opgelopen naar zo'n 4 meter, met 10 seconden
tussentijd. We houden de motor er toch maar bij. Maar de "Sea state" op zich
is rustig, we moeten wel goed oppassen, maar het is niet eng.
Golven kun je haast niet fotograferen, (omdat je er zelf altijd boven staat, dat
is maar goed ook, natuurlijk), je wordt door de golf mee naar boven genomen.
Maar bij de voorafgaande en volgende foto's kun je zien, hoe heftig het
eigenlijk is. Zo zie je de visser ( en het is een 30 meter schip) zo is hij weg.
We varen op deze manier 11 uur door, het blijft de hele dag stralend helder en
leggen dan aan in de Marina Sada, even voorbij La Coruna.
Woensdag 26 augustus 2009
dagje Sada, weer controle door de policia: passa porte, por favor!
Donderdag 27 en vrijdag 28 augustus 2009
van Sada naar Gijon
We hebben gisteren de hele avond zitten rekenen voor een eventueel mogelijk
weerslot om de Golf van Biskaye over te steken, maar welke bestemming we
ook nemen, tijdens de 3e dag komen we in rot weer terecht, windkracht 8,
golven van 5 meter. Doen we dus niet. Nu hebben we in ieder geval een
alternatief plan opgesteld: we varen eerst in een dag en een nacht en nog een
stukje dag naar Gijon, daar wachten we tot de eerste depressies weer voorbij
zijn en proberen dan een gaatje van 2 dagen en nachten te vinden om naar
Frankrijk te komen. Dus om half 8 zijn we al weer uit Sada vertrokken,
richting Gijon. Een trip van 159 Nm, een kleine 300 kilometer.
Bij het invaren van de baai zien we daar honderden visbootjes stil op het
water liggen, in het grijze ochtendlicht. Doodstil, een heel surrealistisch beeld.
Er is weinig wind, het is ook niet koud en de deining is zo'n 2,50 meter.
Alle zeilen op en de motor bij om te beginnen. Tussen Cabo Prior en Punta
Candelaria, 2 ver in zee stekende kapen wordt het water weer erg onrustig.
De golven worden hier tegen de 4 meter, dwars op het schip, en er onstaat
een flinke kruiszee doordat de golven door de rotsen worden teruggekaatst.
We slingeren van links naar rechts en gaan af en toe behoorlijk plat.
Vanaf 14.00 uur kunnen we op alleen zeil verder. De wind is toegenomen en
derhalve de golfhoogte ook. Om 15.00 uur ronden we Cabo Ortegal.
A ship with a view! Wat is het toch fijn, dat ons schip zulke grote ramen heeft.
We wisselen elkaar af met wachten van 4 uur. Roderick krijgt tijdens zijn
wacht maar liefst 26 schepen. Maar heeft daar helemaal geen last van. Als ik
overneem om 4.00 uur 's ochtends is er niets. Ik ben al bang om me te
vervelen. Dat maakt de wacht zo lang. Maar na een half uurtje begint het
eerst te hozen van de regen, door de bewolking is er niets meer te zien, het is
echt stikke donker. En de vissers van Roderick komen mij nu tegemoet, zig
zaggend qua koers. Allemaal oranje flikkerlichten in gebruik, waardoor je de
navigatie verlichting niet kunt zien. Geen idee, naar welke kant ik moet
uitwijken. Het zijn ringzeegvissers. Dat heb ik opgezocht, maar laat ik nu niet
weten, hoe dat werkt. Hebben die netten in de lengte of in de breedte?
Volgens de verlichting, vissen ze in span. Wat een gedoe....De gehele wacht
supergoed moeten opletten. Op een gegeven moment heb ik de felle
binnenverlichting van ons schip aangezet, zodat ze ons tenminste niet over
het hoofd zouden zien. Gevolg: Roderick heeft nauwelijks geslapen en is bekaf.
's Ochtends komt de wind weer opzetten en de laatste 30 mijl kunnen we
weer top zeilen. Alleen worden een aantal golven nu brekers. De ronding van
Cabo Penas is dus best spannend. Daarna supersnel naar Gijon.
Daar gaan we eerst tanken, inchecken bij de haven, ontbijten en dan naar bed.
Geen plannen meer voor vandaag. 's Middags worden we wakker van muziek.
Er staat een hele menigte mensen aan de overkant van de haven. Dat wekt
toch wel onze (voornamelijk "mijn") nieuwsgierigheid. Wij de stad in, ja hoor,
het is het hele weekend feest, fiesta de la sidra natural, oftewel het
ciderfestival.
Alles is weer versierd. Het beeld op het grote plein heeft nu ook een fles sidra
in z'n hand. Overal kraampjes, waar je heerlijke cider kan kopen, en alles wat
er maar van appels gemaakt kan worden. De heerlijkste appeltaarten,
koekjes, schuimpjes, likeuren, appelshampoo, appelzeep, beeldjes, appels in
gesmolten suiker. Duizenden mensen en beregezellig.
Zaterdag 29 augustus 2009
Gijon, Sidra festival
Uren door de stad gebanjerd, er is zoveel te doen,daar willen we toch weer
wat van meebeleven. De zon straalt.
Zomaar een stukje Gijon.
In het park een optreden van een Asturische Volksdansgroep. Ook de
kinderen krijgen een eigen optreden. De cider wordt van grote hoogte in de
glazen geschonken en natuurlijk wordt er een scheut geplengd.
Na een fikse wandeltocht strijken we neer op een terras van een Sidreria, op
de Plaza Mayor. Daar gaan we voor het echte spaanse eten, inclusief 2 liter
flessen Sidra. Alleen al voor de lol van het inschenken. Voldaan en vrolijk gaan
we weer verder.
Zondag 30 augustus 2009
Gijon
De laatste dag van het fiesta de Sidra, nou wat een feest is dat. Duizenden
mensen op de pleinen, tienduizenden flessen cider gaan er doorheen. Tussen
de keitjes stroomt de cider, je wordt alleen al dronken door de lucht. Maar
leuk! Het gemeentehuis is over alle balkons helemaal volgehangen met
Asturische vlaggen, op het plein staat een muziektent, de ene keer staat daar
een soort bandje, de andere een complete Asturische folklore band met
pipers. Maar wat ze ook spelen, alle Spanjaarden zingen uit volle borst mee.
Keurige mannen en vrouwen, vaders en moeders met kinderen, jongelui.
Dat vind ik echt fantastisch. En allemaal juichen. Super gewoon!
Maandag 31 augustus 2009
dinsdag, woensdag, donderdag
We kunnen met geen mogelijkheid weg, er is geen enkel fatsoenlijk weerslot.
Of we krijgen golven van 5 meter of we krijgen in de laatste nacht een storm
van 8 of 9 Beaufort, dus zitten we nog steeds in Gijon.
Wat doen we zoal: start met een ontbijtje in de kuip in de zon, onderhoud
schip, boodschappen doen, handwas doen, uurtje naar het strand en lekker
zwemmen, terrasje pakken, naar het cafe in de stad om met onze computer
de weerprogramma's op te halen, siesta houden en 's avonds een uurtje
wandelen en om een uur of half tien dineren op een terras. Tja het valt niet
mee.
We hebben ook nog een echte Lace gezien.
Zwom in de haven, tegen de stroom in, kopje boven water, ging richting trap,
dan weer verder de haven in, keerde weer om en zwom weer terug. Net als
we dachten dat hij op de treden zou klimmen, ging hij weer verder.
We hebben het lang bestudeerd; uiteindelijk kwamen we tot de conclusie, dat
het behoorde tot de species: lege chipszakjes, merk Lace.
Verder naar Biskaye en Jersey