Het Panamakanaal: een ongelooflijke klus!
Een stukje geschiedenis betreffende het Canal de Panama.
Al in 1534 gaf koning Carlos van Spanje opdracht om te onderzoeken of er niet
een kanaal gegraven kon worden tussen de Atlantische Oceaan en de Grote
Oceaan ( Pacific). In 1880 starten de Fransen met dit project, vele duizenden
doden later, door zowel ongelukken als malaria, leggen ze 20 jaar later het werk
stil. In 1903 nemen de Amerikanen het over. Zij besloten niet het hele kanaal uit
te graven tot zeeniveaPanama Kanaalu, maar om een enorm stuwmeer aan te leggen (Lake Gatun) om daarmee de graafwerkzaamheden te miniseren.
Vanaf de Atlantische kant wordt een schip door middel van sluizen in 3 stappen
bijna 30 meter omhoog gebracht, tot het niveau van het Gatun Meer. Daarna
vaar je 31 Nmijl over het Lake Gatun tot aan de Pedro Miguel sluis, daar ga je
direct weer 10 meter naar beneden, vervolgens over het Miraflores Lake en dan
in 2 stappen via de Miraflores sluizen weer 20 meter naar beneden tot het
niveau van de Pacific Ocean. De sluiskamers hebben een lengte van 300 meter
en een breedte van 33 meter. Er is dus heel wat water nodig om te schutten. Als
buffer is het Gatun Lake aangelegd, een stuwmeer, dat is ontstaan door een
dam te leggen in de Rio Chagres. In de regentijd wordt het water hier
verzameld. Het is ook duidelijk dat er dus heel efficient omgesprongen moet
worden met het gebruik van de sluizen. Daarom al het meten en de schema's,
welke schepen er op welke tijd doorgaan.
Hoe gaat de transit voor een cruiser in zijn werk? Eerst moet je voor anker bij
Club Nautico, de meer vermogenden onder ons gaan naar de Marina Shelter Bay.
Je kunt de transit zelf regelen, maar wij maken gebruik van een agent ( geen
officiele agent, maar iemand die er alles van af wet), in ons geval Tito ( tel +507
6463 5009), hij gaat mee naar de havenautoriteit voor de aanvraag van een
transit. Als alle formulieren ingevuld zijn, krijg je een afspraak voor de meting
(admeasurement). Voor de meting moet je op een bepaalde tijd aanwezig zijn
op de ankerplaats"the Flats". Daar moet je wachten tot de admeasurer langs
komt. Dat kan heel wat uren duren.
Als de admeasurer dan eindelijk door een loodsboot afgezet is, begint het hele
papieren invullen opnieuw. Wat ze met al die formulieren doen is mij een raadsel.
Ze willen echt alles weten, hoeveel gallons diesel is ons daggebruik? Weten wij
veel, we zijn een zeilboot en we gebruiken ongeveer 2,5 liter per uur, hoeveel
gallons is dat op een dag? Hoeveel masten hebben we? Dat lijkt ons wel
duidelijk, dit hebben we al 100 keer opgegeven. Wie is de ontwerper van de
boot? Hebben we een "whistle" ( een geluidshoorn), en ga zo maar door. Verder
moeten we zorgen voor voedsel en gesealde flessen mineraal water voor de
advisor (loods). Hebben we een toilet aan boord, controle of er wel een wc bril
opzit, hoe spoelt hij door? Eindelijk klaar.
De loodsboot komt weer langs om de jongeman op te halen, ze komen langszij,
maar leggen niet aan, hij moet dus op zee overstappen. Ik denk dat zijn
collega's zichzelf een geintje beloofd hebben. Hij zweet peentjes.
Dan vaar je terug naar de ankerplaats van Club Nautico. (Club Nautico stelt niets
voor, in het aanpandige restaurant Arrecife is wel prima Wifi,). De ankerplaaats
is heel klein, er kunnen maar een stuk of 6 schepen liggen. Vervolgens ga je
weer met een taxi naar de stad om bij de bank de passage Cash te betalen.
De passage kost ons 500 dollar, de meting 54 dollar, de security 55 dollar
Er wordt een borg gevraagd van 891,00 dollar voor het geval van schade
veroorzaakt door ons of niet nagekomen afspraken. Als we de sluis in goede
staat achtergelaten hebben, krijgen we de borg terug gestort op onze
Nederlandse rekening, minus de bankkosten uiteraard. Dus hiervoor bedraagt
het te storten bedrag 1500 dollar. Dan voor Tito 75 dollar, voor het huren van de
autobanden en de lijnen 72 dollar. Verder moeten we zorgen voor 4 linehandlers
en een captain. We proberen nog een paar andere cruisers te vinden om ons
door het kanaal te helpen, anders moeten we er nog 3 inhuren a raison van 75
dollar per persoon. En allemaal mee-eten en blijven slapen. Ten slotte komt er
ook nog een 25 dollar voor een zarpe bij. En dat is het dan wel zo'n beetje.
Al deze bedragen zet ik er niet alleen op de site om indruk te maken (hoewel?),
maar vooral ter informatie van de cruisers die na ons door het Panama Kanaal
willen gaan. Wij hebben net gehoord, dat wij dinsdag, 10 januari 2012, door het
Panama Kanaal gaan. We moeten ons om 12.00 uur melden op de ankerplaats
the Flats, daar komt de Advisor aan boord. Dan varen we als eerste door de
Gatun Locks, in principe achter een groot schip aan. Daar gooien ze vanaf de
kade "apeklootjes" een bol met een dunne lijn eraan bevestigd, naar beneden.
Die maken wij vast aan onze lange lijnen, op de kade halen ze die weer op en
maken vast op de kademuur. We gaan in 3 stappen, via 3 sluizen, in totaal 30
meter omhoog. De sluiskom vult zich razendsnel en het is de taak van onze
linehandlers om de lijnen goed strak te houden als wij naar boven gaan. Eenmaal
boven lopen zij mee naar de volgende sluis. Dan gaan wij op de motor 31 Nmijl
( ongeveer 56 km) over Lake Gatun. Daar overnachten we. De volgende dag
gaan we door de Gaillard Cut, een 9 Nmijl lang kanaal uitgehakt in de rotsen. Bij
de San Miguel Locks zakken we direct weer 10 meter, dus weer een goede klus
voor de line handlers. Daarna gaan we over het Miraflores Lake en bij de
Miraflores sluizen tenslotte in 2 stappen de rest naar beneden. Bij deze sluizen
gaan de yachten eerst en het grote schip er achteraan. Als we deze sluizen
uitkomen, ik denk in de vroege namiddag van woensdag, zijn we op het niveau
van de Pacific Ocean aangekomen. Bij Balboa gaan de loods en de linehandlers
van boord. Ik weet niet of we dan al onder de Bridge of the Americas door zijn.
Jullie kunnen dit dus via de webcam van www.pancanal.com zien. Denk er aan
het is hier 6 uur vroeger dan in Nederland. Dus dinsdag rond 18.00 uur lokale tijd
in Nederland gaan wij een aanvang met de tocht maken.
Maandag, 09 januari 2012, Cristobal Colon.
Vanavond om 18.00 uur kregen we van de Channal Authorities te horen, dat
onze transit morgen niet doorgaat, omdat er geen Advisor (loods) beschikbaar
is. Dat is balen. We zijn er helemaal klaar voor. Ed en Vicky van de Boto zouden
uit Portobelo komen met de bus, om bij ons als line handler te fungeren, 1 extra
man hadden we ingehuurd voor deze 2 dagen. Yvonne is de 4e linehandler.
Brood en eten gehaald voor 6 personen, het hele schip omgebouwd, omdat
iedereen, behalve de loods moet blijven slapen. Nu maar hopen, dat iedereen
zijn schema kan aanpassen, anders moeten we alsnog extra linehandlers zien te
huren. We liggen nog steeds voor anker voor Club Nautico, die de naam Club
Nautico zeker niet waard is. Ze leveren niets en willen wel overal geld voor. De
ankerplaats is klein, er kunnen maximaal 8 zeilboten liggen, maar beter 6. We
liggen midden in het havengebied, dat vinden we wel heel leuk, de grote schepen
varen af en aan. Ook veel cruiseschepen. Gisteren 2 tegelijk. Ze komen op een
tiental meters voor de boeg langs. Als ze wegvaren van de kade is er zoveel
werveling in het water, hoewel ze het echt rustig en voorzichtig doen, dat alle
geankerde schepen om hun anker gaan tollen. Gisteren liep het maar net goed af
voor de catamaran naast ons, die zat als middelpunt vliedende kracht aan de
buitenkant van de werveling en stormde eerst op de buurboten af en ging toen
recht op het cruiseschip af,dat net voorlangs ging. Met behulp van de motor kon
hij nog net een ongeluk voorkomen. Colon zelf is een armoedige rotstad, veel
afbraak, vuil, louche figuren, daar hebben we echt niets te zoeken. Als
vreemdeling word je aangeraden niet over straat te lopen, maar voor alles een
taxi te nemen. Doen wij dus ook, we halen de levensmiddelen bij de supermarkt
per taxi, meestal kost dat 2 dollar per rit. De cruiseboten zullen waarschijnlijk
een dagtocht naar de grote sluizen organiseren, dat is natuurlijk gaaf om te zien,
anders zou ik niet weten wat ze hier komen doen.
's Ochtends leggen ze aan en net voor het diner vertrekken ze weer. Altijd weer
spectaculair om de manoeuvres te zien. Ook veel containerschepen van de
Hanyung, sleepboten, loodsboten, werkschepen, wat dat betreft hoef je je niet
te vervelen.
Met Ed en Vicky houden we contact via SSB en laatst heeft Gino van de Miauw al
de tijd als relaystation gefungeerd tussen ons en de Boto. La Luna en de Victoria
zijn al door het kanaal. Zij wel! Ondertussen ben ik alvast voor uit aan het eten
bereiden voor de komende 2 dagen met 6 mensen.
Dinsdag, 10 januari 2012, Cristobal Colon.
Vanochtend mogen we weer naar de Canal Authorities bellen om te vragen of
het morgen wel doorgaat. Ja! Woensdag gaan we! We hebben een email van Ed
en Vicky gekregen, dat zij gewoon vandaag komen, gezellig. We gaan dus driftig
door met alle spullen klaarmaken. Om 14.00 uur worden we door de guard over
de marifoon opgeroepen, dat er bezoekers voor ons zijn. Prima, we komen er
aan. Chula de hond is ook mee.
Ze zijn net goed en wel aan boord, gaat de telefoon, Roderick moet de voor de
transit gehuurde autobanden en lange lijnen op komen halen. Daar gaat hij weer.
Woensdag, 11 januari 2012, Transit Panamakanaal Gatun Locks.
Vanochtend direct bellen of de transit doorgaat. Op het laatste moment kan het
nog afgezegd worden. Maar het gaat vandaag gebeuren. Om 12.00 komt onze
ingehuurde line-handler Raul aan boord en dan gaan we ankerop op weg naar de
Flats, de ankerplaats waar de Advisor aan boord moet komen. Het lange
wachten begint. Als we informeren wanneer de advisor zal komen, blijkt dat pas
om 19.00 uur te zijn. Jammer, dan varen we in het donker. Klokslag zeven uur
komt er een loodsboot aanscheuren, die de Advisor komt afzetten en dan gaan
we ook direct anker op. De eerste sluizen, de Gatun Locks, zijn dichtbij, maar we
moeten heel langzaam varen, want we moeten gelijk achter een grote tanker de
sluis in en die zit nog een stuk achter ons. Die komt heel langzaam aanvaren,
want die is moeilijk stil te leggen. Eindelijk passeert hij ons, het is onderhand al
21.00 uur. We gaan met 2 zeilboten tegelijk de sluis in, voor de sluis komen we
langszij en worden we aan elkaar gebonden. Roderick moet de voortstuwing en
het sturen van beide schepen uitvoeren op aanwijzing van de advisor. Dan
worden er vanaf de sluiskant een dunne lijnen overgegooid met een
"apenklootje", een knoop van touw, die moet je opvangen en aan de lange lijn
aan boord bevestigen, dan trekken ze met de dunne lijn de zware lange lijn naar
boven en daarmee lopen de mannen op de wal de sluis binnen, terwijl wij
langzaam meevaren. Ed en Vicky zitten op het voordek om daar de lijn te
regelen, Raul moet de achterlijn regelen. De Franse boot naast ons regelt de
bakboordlijnen.
We varen vlak achter de grote tanker de sluiskolk binnen. We moeten er vlak
achter, dat is best eng, het water gaat nog als een gek te keer, wij hebben heel
weinig snelheid, dus je kunt haast niet sturen. De achterste sleepboot moet er
nog met veel gewoel tussenuit. Dat is best een enerverend moment. Dan liggen
we vast, de deuren gaan dicht en met veel geraas komt er een enorme
hoeveelheid water naar boven. We moeten in deze kolk bijna 10 meter naar
boven, de lijnhandlers moeten de lijnen goed strak houden, anders komen we
tegen de sluiswand aan, de Franse boot, doet dat met de bekende Franse slag,
dus die moeten iedere keer weer gemaand worden, anders komen wij te dicht
aan de kant.
Dan gaan we naar de volgende sluiskamer, de line handlers moeten de zware lijn
geleiden, de mannen op de sluiswand moeten snel mee lopen, een helling af met
de lijnen in hun handen. De lijnen van de tanker zijn aan twee kanten aan
treintjes vastgemaakt, die slepen de tanker naar de volgende kolk. Daar gaan
we weer bijna 10 meter omhoog. En dan nog een keer in de 3e sluiskamer, het
is onderhand al half elf, weer 10 meter omhoog.
Dan op een teken van de advisor geeft Roderick een signaal met de hoorn en
moeten tegelijkertijd alle 40 meter lange lijnen losgegooid en snel binnenboord
gehaald worden. We varen aan elkaar de sluis uit en buiten worden beide
zeilschepen weer losgekoppeld. Door de nacht varen we het Gatun Lake op, daar
ligt normaliter een mooringboei om te overnachten, maar die hebben ze juist
vandaag weggehaald en we moeten in 22 meter diep ankeren. Dat vinden we
niet zo'n goed idee,dus we vragen of we niet een stukje verderop kunnen, hier is
het 17 meter diep, dat scheelt al weer. Je laat namelijk gewoonlijk 3x de diepte
en 1x de lengte van het schip aan ankerketting zakken. We liggen naast de
aan-/afvoerroute van materieel voor de nieuw te maken sluis. Het is de hele
nacht door een continue komen en gaan van grote volgeladen vrachtwagens en
machines.
Donderdag, 12 januari 2012, Transit Panamakanaal Miraflores Locks.
Om kwart over 5 gaat de wekker, we moeten vroeg starten, want om half zeven
komt er een nieuwe advisor aan boord en moeten we klaar zijn voor vertrek.
Het is net licht geworden als de loodsboot aan komt scheuren met advisor
Freddy.
En daar gaan we weer, nu eerst 31 Nmijl (ongeveer 52 km) over het Gatun
Lake. We mogen door de Bananacut, dat is een doorsteek voor kleine schepen
door een wonderschoon natuurgebied. Bijna windstil, bijna geen golven, wel erg
heet. De enige golven worden voornamelijk veroorzaakt door de kleine
werkboten, zoals pilots, watertaxi's en dergelijke.
Het gaat allemaal heel relaxed, de route is bijna overdreven goed met betonning
aangegeven, we moeten alleen goed stuurboord houden vanwege de grote
zeeschepen, die ons of achterop of tegemoet komen.
Er wordt druk gewerkt om de bochten hier en daar af te vlakken en uit te diepen,
over 2 jaar is de opening van de nieuwe sluizen en dan kunnen er nog grotere
schepen door. Op de foto hieronder een echte snijkopzuiger.
Onze line-handlers hebben nu betere dingen te doen. Liggen de hele tijd te
maffen.
Ik zit zelf voorop te genieten van alles wat ik zie en te speuren naar krokodillen.
Aan het eind, vlak bij de Pedro Miguel sluis heb ik met de verrekijker
er een op de oever gezien, een echte grote! Het volgende traject is uitgehakt in
de rotsen en uit de bergen. De Gaillard Cut.
Er hebben veel aardverschuivingen plaatsgevonden, laatst nog in 1986, toen is
er zoveel grond van de berg afgegleden in het kanaal, dat het hele kanaal
stilgelegd is. Nu zijn ze nog steeds bezig plakjes land af te snijden en sommige
stukken worden met stempels op hun plaats gehouden.
We zijn ruimschoots op tijd bij de Pedro Miguel sluis, daar worden beide
zeilboten weer aan elkaar bevestigd. Het wachten is eerst tot het laatste schip
uit de sluis is, dan wordt het wachten op het schip waar wij mee naar binnen
moeten. Al die tijd driften we daar wat rond. Als uiteindelijk ons schip
gearriveerd is, mogen we weer niet de draai maken, omdat er weer een ander
schip uit de sluis komt. Het zijn allemaal joekels, alleen die bij ons in de sluis
komt is een klein passagiersschip. Dat is mazzel, we hebben een zee van ruimte.
De beide advisors, als een dirigent loodst hij de beide schepen, beetje zachter,
pianissimo, crescendo, volle kracht vooruit, stop!
Wij worden weer door line-handlers op de sluiskade begeleid, de grote schepen
door het treintje. Dit keer gaan we 10 meter naar beneden.
Zo'n stuk zijn we dus gezakt!
Pedro Miguel hebben we gehad, nu nog alleen 2x 10 meter in de Miraflores
sluizen omhoog. Ter beveiliging tegen het gegooi met de lijnen hebben we de
zonnepanelen met een matras afgedekt.
In de Miraflores Locks is een bezoekerscentrum, iedereen staat naar ons te
kijken en te zwaaien. De familie hebben we gewaarschuwd hoe laat we ongeveer
door de sluis gaan, dan kunnen ze ons hier zien op de live webcam,
www.pancanal.com. Ze hebben allemaal aan het computerscherm vastgeplakt
gezeten, want ze hebben het allemaal gezien. Gaaf hoor, het is toch een mijlpaal
voor ons, echt een Point of no Return, en zij konden dat meebeleven. Super.
En als dan de sluisdeur opengaat zijn we op de Pacific Ocean. Voor ons de brug
van de Twee Amerika's. Meteen daarna ligt de Balboa Yachtclub, waar we een
mooring willen nemen.
Live foto van de Pancanal webcam van Anita en Rolf
En nog een van Anita en Rolf
Live foto van de webcam van Mirel
Wauw, daar moet op getoost worden.
Fred is al van boord gehaald, Raul, de autobanden en de lijnen hebben we op de
kade achtergelaten en een uurtje later vertrekken Vicky, Ed en Chula. We
hebben het schip weer voor ons zelf. Klaar voor nieuwe avonturen.
We gaan verder met verblijf Panama