Donderdag, 01 mei 2014, de dag van de arbeid.


De dag van de arbeid lijkt me een geschikte dag om weer met de website te

starten. De website was gecrashed en we hebben er een flinke portie werk aan

gehad om alles weer werkend te krijgen. Nu weer met goed moed verder.


 


Zoals jullie vast al door hebben, zijn wij nog steeds in Nederland. We zijn druk

geweest,  we hebben intussen ons huisje flink onder handen genomen, geschilderd,

getimmerd, geklust, geschuurd, plafonds eruit en weer opnieuw erin, kussens

genaaid, straatje gesloopt en weer gelegd, gaten gehakt en ga zo maar door. Het is

een leuk en leefbaar huisje geworden.



 


 


Overal hebben we herinneringen aan onze reis verwerkt. Op de bank kussentjes

van stof uit Neiafu,Tonga, de eetkamerstoelen bekleed met Schildpadstof uit New

Caledonia, houtsnijwerk uit Lombok, muziekinstrumenten uit Indonesia, kleding uit

Bali, Pauaschelpen uit New Zealand en de hele gang bekleed met 30 grote foto's

van roggen, riffen, palmbomen en haaien. Heerlijk om om ons heen te hebben.

Muziek van de Maori's of Gamelanmuziek uit Indonesia op de CD speler en

regelmatig een foto compilatie op de Smart TV. Dat heet nagenieten en

tegelijkertijd ook  al weer voorpret.


 


Wat wij als een enorme luxe ervaren is, dat wij een bed hebben, waar we van twee

kanten af in kunnen stappen, zonder over elkaar heen te kruipen en het

allermooiste is: dat bed staat helemaal stil. Verder hoeven wij er niet in de nacht uit

om het anker te controleren, hier in het dorp is het muisstil, dus slapen dat we

doen! Heerlijk!

Ook zware klussen hebben we aangepakt, op het plaatsje lagen groen uitgeslagen

en gebroken grindtegels, nou die moeten er dus uit. Maar omdat wij op echt op een

terp wonen, loopt het gigantisch scheef. Het plaatsje heeft een oppervlakte van 3,5

bij 4 meter, met een hoogte verschil van voor naar achter van 30 cm en van links

naar rechts van 15 cm. Dat wordt nog een hele klus.


 


Dus komt er een grote vrachtwagen met 2 kub zand en 1 kub stenen. Nou aan de

slag dan maar. Toen er een kub zand over de muur getild was, was meteen het

plaatsje vol, dan de rest maar op de stoep.


 


's Avonds zijn we helemaal uitgeteld.


 

 

En zo dag na dag. We hebben ons echt uitgesloofd. In januari kon ik dan mijn

verjaardag met de familie vieren. Maar oh jee, onze Sanibroyeur WC is er mee

opgehouden en de visite komt straks. En we hebben maar 1 toilet! En dan is het

toch lang leve Friesland. Loodgietersbedrijf Leeuwarden helpt ons letterlijk uit de

nood en om kwart over acht 's ochtends staat de loodgieter voor de deur met een

nieuwe toiletpot op zijn schouders. Laat nu de visite maar komen.


 


We hebben dit jaar ongelooflijk geboft met het mooie weer. Maar 2 dagen sneeuw

en verder 4 maanden op rij warmer dan normaal, bijna geen regen. Lekker de

ramen en deuren open met het klussen. En de omgeving is stralend groen.


 


Natuurlijk doen we ook leuke dingen. We hebben heel veel bezoeken afgelegd, maar

ook heel veel bezoek in Anjum ontvangen. Niet alleen onze directe familie, maar

ook onze neven, Tante Cor van 97, mijn schoolvriendin Ankie (die ik nu al 50 jaar

ken) en haar man, verder cruiservrienden, die we jaren geleden voor het laatst live

gesproken hebben in de Carieb en Portugal, maar waar we via Internet contact mee

gehouden hebben. Het is alsof we elkaar vorige week nog gezien hebben, namelijk

Henk en Barbara van de Rapy en Anneke en Cees van de Beau, die inmiddels weer

op hun schip in Turkije zitten. Neef Dennis komt slapen en bijpraten. Heel gezellig

allemaal. Dat is het leuke van langere tijd achtereen hier in Nederland zijn. In het

dorp hier worden we erg leuk ontvangen, als iemand vraagt wie die mensen zijn,

wordt er geantwoord: Dat zijn die Wereldreizigers!

Klinkt wel stoer natuurlijk. Een paar weken terug hebben we een fotopresentatie

voor een 40 tal buurtgenoten gehouden, Roderick en ik hadden ons in vol Bali

ornaat opgetuigd. Het was een heel geslaagde avond. Eigenlijk benaderen wij ons

dorp en de omgeving net zoals wij het tijdens onze reizen doen. Natuurlijk hebben

we Anjum tot in alle hoekjes en gaten verkend, maar iedere keer nemen we een

andere weg als we op stap gaan. Het is een van de mooiste natuurgebieden hier,

precies zoals we dachten. Dus we hebben al een rondje Lauwersmeer gemaakt,

met zijn honderdduizenden Brandganzen, de duizenden weidevogels, de wilde

paarden en runderen en de duizenden lammetjes in de wei. Dagje toeristen in mooi

Dokkum, 11 km verderop, waar bijna al de winkels zijn, die we maar nodig kunnen

hebben.



We bezoeken de omliggende dorpen, Lioessens, Paessens, Moddergat, Morra.

Nostalgie ten top en natuurlijk ben ik vaak op de Waddenzeedijk te vinden.

Het blijft heerlijk weer, de zon schijnt bijna iedere dag, de natuur is wonderschoon,

de bollen bloeien, het gras is continue doorgegroeid, de bomen dragen lichtgroen

blad en bloesem en overal dartelen de lammetjes in de wei. Nederland op zijn

mooist. Voor 29 maart is er zelfs 20 graden voorspeld, nou daar gaan we gebruik

van maken. We gaan fijn een dagje naar Schiermonnikoog, dat is van hieruit zo

simpel te doen. 5 km met de auto naar Lauwersoog, daar stappen we op de grote

Veerboot, het is 45 minuten varen, en daar staan we al op een zonovergoten

Schier. We nemen de bus naar het dorp om vandaar uit het eiland te verkennen,

eerst langs het VVV. Schier heeft veel met de walvisvaart van doen gehad, in het

dorp staat nog een boog, gemaakt van walviskaak. Ook hier, net als bij ons ,zijn de

weiden en de lucht bezaaid met grote zwarte ganzen.


 


Roderick heeft last van zijn knie, dus we kunnen niet buitensporig over het strand

banjeren, maar daar hebben we al een oplossing voor gevonden. We kopen

kaartjes voor de Eilander Balg Expres, een tractor met een soort buswagon er

achter, die ons naar de punt van het eiland gaat brengen, 15 km verderop. Hij rijdt

over de zandbank en langs de vloedlijn, anderhalf uur heen, anderhalf terug en en

half uur daar rondkijken. Hartstikke leuk. Het strand is ongelooflijk breed hier, het

breedste van heel Europa.


 


 


We hebben de bestuurder gevraagd om ons op de terugweg 2 km voor het dorp er

uit te zetten, zodat we verder kunnen wandelen. Wind in de rug, zon op onze snuit,

niets te wensen meer over. We missen net de bus naar de veerhaven, nou niet

getreurd, dan wandelen we gewoon door naar het dorp, daar eten we een hapje,

nog even een krantje lezen met een biertje erbij in het dorpscafe en dan met de

laatste veerboot terug. Een heerlijke dag.


 


En dan is het dinsdag 8 april geworden. De dag waarop Roderick 65 wordt.

Nou dat gaan we vieren en hoe. De pret begint al op maandag 7 april. Mirella,

Pascal, Bart en Ivar komen vanavond al naar Anjum en blijven allemaal slapen.

Vooraf hebben we in Buitenpost afgesproken in het Wokrestaurant China Garden.

Als kado gaan we daar lekker met zijn allen eten. Super natuurlijk.

Het is heel gezellig en het eten is heerlijk, jammer genoeg is alleen onze zoon Ivar

er beroerd aan toe, die heeft een ongelooflijke oorontsteking en heeft erg veel pijn.

's Avonds lekker even bijpraten met z'n zessen.

Jammer genoeg is het juist vandaag niet zulk mooi weer, je waait uit je hemd en

het regent ook steeds flink. Ik had foto slingers aan het huis willen hangen, met

alleen maar foto's van Roderick, maar dat hoort niet tot de mogelijkheden. Dan

plak ik de ramen aan de buitenkant maar vol. Mirella heeft die mooie slinger: Hoera

Roderick Vijfenzestig meegebracht. Het ziet er tof uit.


 


De dag wordt direct bij het opstaan feestelijk gestart met toetertjes en kadootjes.

 

                                                     

                                                                  Bart, Mirella, Pascal en Ivar        


Dan moeten we nog opschieten ook, om 11.00 komt de hele familie tegelijk aan,

vanuit Almere, Den Helder en Alkmaar. Mijn zusters zijn net zulke enthousiaste

kletskousen als ik, dus het geluidsniveau neemt met een flink aantal decibel toe,

daaraan toegevoegd, dat iedereen blij is om elkaar weer te zien, dat iedereen niet

alleen kadootjes voor Roderick bij zich heeft, maar ook voor het nieuwe huis, voor

de Pasen, voor Bart en Mirella dan weer voor de tantes. Kortom chaos, maar wat

zijn we weer blij om bij elkaar te zijn. En dan volgt er een lofrede van zijn drie

schoonzusters, waar Roderick toch wel even stil van wordt.


 

 Netty, Roderick Anita en Henny                        Bart met zijn vader Pascal


   


Na het bezichtigen en bewonderen van ons huis en de koffie met taart is het tijd

voor wat cultuur. Jassen aan: we gaan de Michaelskerk, direct naast ons huis

bezichtigen. De 82 jarige Anjummer Rinse Holwerda gaat ons een rondleiding geven

en er van alles over vertellen. We mogen plaatsnemen op het "Herenbankje"


 


 


Na alle uitleg, mogen we alles zelf bekijken. De kerk is al in 1100 gebouwd, in het

middenpad liggen graven met uiteraard grafstenen, de teksten in oud nederlands

zijn nog heel goed leesbaar.


 

Zwagers Rolf en Cor

 


Anita en Netty zingen samen met Rinse nog het Halleluja! Het klinkt prachtig.

Daarna nog Mijn wiegie was een stijfselkissie, waarbij de heren in konden vallen.


 


Dan nog een bezoekje aan de kerker, het was oorspronkelijk het hondenhok, later

sloten ze daar het geboefte op. Volgens mij zijn ze er een vergeten.


 


Natuurlijk gaan we ook schapenboer Durk nog een bezoekje brengen om de laatste

aanwinsten te bewonderen.


 


Dan is het tijd voor een Champagne Sangria. Na een uurtje stapt een gedeelte weer

op, ik wil nog even mijn Duitse zusje en zwager de Waddenzeedijk met de eilanden

laten zien. Er staat een ijskoude en echt keiharde wind, we hebben moeite om ons

staande te houden.


Links de Waddenzee, rechts het Lauwersmeer.

    


Dan treffen we de anderen weer bij het restaurant: Het Raadsel van de Wadden, bij

de jachthaven Oostmahorn aan het Lauwersmeer, voor een heerlijke en rumoerige

afsluiting.


 


   


Er is nog een feestvarken, Henny is onlangs 70 geworden. Dubbelfeest dus.

Wij zijn de jonkies in de familie, zullen we ook altijd wel blijven, denk ik zo.


                                         

                                                       Broer Fred en schone zuster Henny. 


Het was weer een dag met een Gouden Randje, maar wat zijn  we allemaal bekaf....


Zondag, 13 april 2014, Den Helder.


Nog even nagenieten in een huis vol bloemen en flessen heerlijke port.


 


Bijkomen, klussen en dan weer lekker een dagje er op uit. Dit keer rijden we over

de Afsluitdijk naar Julianadorp vlak naast Den Helder om nog even tijd door te

brengen met mijn "Duitse" zusje en zwager, voordat zij weer terug naar

Darmstadt gaan. Voorlopig zien we elkaar dan niet meer. Nettie en Cor komen ook

daar naar toe. Gezellig. Ook hier staan de bollenvelden in bloei, voornamelijk

hyacinten en tulpen. Natuurlijk willen Anita en ik ook nog naar zee lopen, de rest

blijft thuis lekker aan de wijn.


 


 


Woensdag, 16 april 2014, Dokkum


Nog maar weer eens een paar uurtjes in Dokkum. We moeten daar duizend keer

heen voor een speciale terugslagklep, blikken verf, boutjes en moertjes, dan kun je

er net zo goed nog een gezellige wandeling achteraan maken. Dokkum is een leuke

stad met mooie panden en grachten.


 

 

Donderdag, 17 april 2014, Anjum


Vrijwel iedere dag ga ik even bij de schapenboer buurten. Hij heeft het er maar druk

mee, niet alleen moeten al zijn ooien in deze tijd lammeren, er moeten ook hoefjes

bijgesneden, schapen vervoerd naar het land, bijgevoerd enzovoort.


 


Dit keer heeft iemand duidelijk een slippertje gemaakt. Durk, de schapenboer, heeft

alleen maar witte ooien en een witte bok, maar deze dame is net bevallen van een

tweeling, een kleine witte en een stevige, brutale zwarte.


Zondag, 20 april 2014, 1e Paasdag, Anjum.


Paasontbijt, Paaskleding en dan stopt ook nog de paardentram bij ons voor de

deur. Die maakt een tour vanuit recratiepark Esonstad door de omgeving en maakt

dan een pauze bij koffie en theeschenkerij 't Pakhus, bij ons tegenover. Paarden

bewonderd, praatje gemaakt en toen mochten we meerijden voor een rit.


 


In Esonstad zijn wij uitgestapt om terug naar huis te lopen. Er stonden namelijk

voor de volgende tocht al zoveel mensen te wachten, dan willen we geen plaats

innemen. Bij ons in de bioscoop kregen de mensen ook geen vrijkaartje op de

drukke voorstellingen. Maar leuk was het!


Maandag, 21 april 2014, 2e Paasdag. Anjum, Amsterdam, Aalsmeer.


We gaan vandaag naar Aalsmeer voor een Paasbrunch bij Mirella, Pascal en Bart.

Het is een fijne rit door mooi Nederland, de weilanden staan vol jonge dieren, het is

groen, groener, groenst, en vol kleurige bloemen.

Eerst rijden we langs Ivar in Amsterdam om te kijken hoe het met hem gaat. Hij

was er laatst zo slecht aan toe. Gelukkig gaat het momenteel wat beter, maar hij

heeft een aantal ziekenhuisbezoeken en scans achter de rug en het blijkt dat hij

zeer binnenkort een heel zware operatie ondergaan moet. Het bot aan de

binnenkant van zijn oor is doorgegroeid tot tegen zijn hersenen en dat moet

weggeboord worden. Griezelig! Het ziet er naar uit dat we dus voorlopig nog in

Nederland blijven. Daarna gaan we door naar Aalsmeer, waar we natuurlijk een

paar spelletjes doen en heerlijk eten. We blijven daar slapen. Morgen gaan we terug

en nemen kleinzoon Bart mee om een paar dagen bij ons te logeren.


Dinsdag 22 april 2014. Aalsmeer, Amsterdam, Anjum.


Eerst weer naar Amsterdam, in het centrum zit de scheepsboekenwinkel van

Datema, die heeft voor ons een vaarwijzer voor Zuid-Afrika, dus die gaan we eerst

ophalen. We rijden dwars door de stad, hier zaten we op school, daar is het

zwembad, achter de Heineken hebben we gewoond, daar heeft Roderick gewerkt,

echt een tocht door het verleden. Dan de auto in de parkeergarage en in tempo

naar Datema, parkeren kost hier nu al 1,10 euro per 12 minuten. Gewoon te gek.

Daarna nog 2 uur te gaan naar Anjum. En dan kan de logeerpartij beginnen. Iedere

dag competitie van 2 spellen Kolonisten van Catan, iedere avond met Opa samen

een spannende Science fiction film op TV kijken onder het genot van een bak Bali

kroepoek. Het leven is zo slecht nog niet.


Woensdag, 23 april 2014, Anjum en Moddergat.


Moddergat ligt op 5 km afstand meteen aan de Waddenzeedijk, waar je ouderwets

van boven naar beneden kunt rollen. Omdat het laag water is, kun je op het

drooggevallen land, de kwelders lopen.


 


Maar dat valt nog niet mee. Bart zakt tot de rand van zijn laarzen weg en op een

gegeven moment zit hij echt flink vast, zodat hij moeite heeft er uit los te komen.


 


Er is een stenen pier van 2 km lang aangelegd, waarover je heel diep het

drooggevallen gebied in kunt lopen.


 


Donderdag, 24 april 2014, Anjum.


Niet alleen spelletjes, hup Oma heeft weer wat te laten zien. We gaan Molen de

Eendracht bezichtigen, een mooie statige molen aan de andere kant van de oude

dorpskern van Anjum. We zijn er 's ochtendsvroeg en daardoor de enige bezoekers.

We mogen overal rondkijken, we klimmen en klauteren over steile trapjes en

laddertjes zes verdiepingen om hoog tot helemaal onder de kap.


   


We mogen zelfs naar buiten op de trans. Het binnenwerk met zijn gigantische

tandwielen is super om te zien.


 



Op de zolders staan maquettes, oud molenaarsgereedschap, de schuddebakken, de

transportkatrollen, maar ook luchtfoto's van de omliggende dorpen en voor mij in

het bijzonder erg leuk een schelpententoonstelling. Een hele mooie collectie,

waarvan ik er ook een groot aantal van aan boord heb liggen. Maar nu nog door de

douane moet zien te krijgen, want tegenwoordig zijn schelpen streng verboden in

te voeren. Het was een heel geslaagd bezoek.


 


Vrijdag, 25 april 2014, Anjum, Aalsmeer, Anjum.


Vandaag zullen we Bart weer naar huis brengen, "even"226 km heen en 226 km

terug. We boffen, vanochtend belde Durk ons op om te melden, dat een schaap ging

lammeren. Snel een jas over onze pyama en ja hoor, Bart heeft mooi de geboorte

van een lammetje kunnen meemaken. Altijd weer bijzonder.


 


Zaterdag, 26 april 2014, Koningsdag.


Tja, we wonen echt in het centrum en dan ook nog op een hoek, dus alles komt aan

ons huisje voorbij, dus ook de stoet kinderen met versierde fietsen.


 


Op de parkeerplaats van de Dobbe wordt 's middags vrijmarkt gehouden. Rustig

aan komen de kinderen met skelters met aanhangkarretjes aan rijden om op hun

gemak een plekje in te nemen. Wat een verschil met de grote stad. Er is een

podiumwagen met onder andere een optreden van een piratenkoor, wat

eetstalletjes, muziek. We hebben onze slag geslagen en een grote stapel boeken

gekocht en een globe voor 2 euro. Missie volbracht.


Maandag, 28 april 2014.


In de sloten gaan de kikkers te keer, niet te geloven zo hard. Je kunt ze ook duidelijk zien.


 


Woensdag, 30 april 2014, Groningen.


Vandaag gaan we een dagje stadten. Vanochtend heeft Roderick eerst nog de

raamkozijnen in de slaapkamer van de laatste laag dekkende verf voorzien en dan

stappen we in de auto voor een dagje Groningen (maar 45 km), daar zijn we nog

niet echt geweest. We parkeren de auto buiten het centrum en daar kan onze

wandeling beginnen, wat een leuke winkeltjes, wat een varieteit, wat een boel

kroegjes, wat een mooie parken en wat een gigantische hoeveelheid fietsen.......

Het blijkt dat er 50.000 studenten in Groningen zijn, dat verklaart veel natuurlijk.

We hebben zeker 15 kilometer gelopen, halverwege nog een grote hoeveelheid

lichte dunne broeken, korte broek, spijkerrokje, T-shirts, gehaakte bloes, gekocht

om mee te nemen naar Malaysia, daar kan ik met mijn maat niet terecht, alleen in

de toeristengebieden. Vergeleken de lokale bevolking ben ik gewoon een reuzin.

Het voelt echt als een dagje vakantie, op de terugweg gaan we dan ook nog uit

eten in de China Garden in Buitenpost. Het eten was vorige keer heerlijk, maar

vandaag is het zelfs nog lekkerder. Wederom een topdagje.


Donderdag, 01 mei 2014.


Nog steeds geen nieuws van Ivar. De operatiedatum is al voorbij, maar de chirurg

van het OLVZ durfde het toch niet aan, zij vond het verstandiger om hem door te

plaatsen naar het AMC, dat als academisch ziekenhuis betere apparatuur heeft. Nu

maar weer afwachten. We worden er doodzenuwachtig van, allereerst omdat Ivar

die zware operatie aan zijn hoofd moet ondergaan, maar ook zitten we nog met

onze boot in Malaysia. Dit jaar gaan we de zware oversteek maken naar Zuid

Afrika, daar moeten we uiterlijk in November in Richards Bay, Durban, aangekomen

zijn in verband met het orkaan/ moessonseizoen. Van daaruit gaan we dan in

kleinere porties naar Kaapstad, waar we in Januari de oversteek richting Brazilie

maken. Voor vertrek moet er van alles aan het schip gebeuren, het heeft ten slotte

een half jaar stil gelegen, dus de motor en vooral de diesel moet nagekeken, de

zeilen moeten er weer op, het toplicht boven in de mast moet nog vervangen en ga

zo maar door, alle etenswaren zijn voor vertrek weggegeven, dus er moet voor

vertrek nog flink aangepakt. Dan varen we naar Langkawi, daar moeten we 2

weken op de kant om de gland, een soort pakking, om de schroefas te vervangen

en het onderwaterschip weer in de anti-fouling te zetten. We komen steeds verder

in tijdnood, want als Ivar nu nog niet eens een datum heeft, hebben we geen idee,

hoe lang we hier nog zijn. We zijn al aan het rekenen geweest iedere keer weer

opnieuw, als we alle bezienswaardigheden, mooie eilandjes en dergelijke overslaan

en in een ruk van Langkawi naar Zuid Afrika varen, hebben we 45 dagen en nachten

nodig en dus ook nog voor 60 dagen voedsel, drank en andere levensbehoeften

nodig. Werk aan de winkel dus en eenmaal onder weg, kunnen we niet meer

omkeren of uitwijken naar een ander land, want we gaan dwars over. Waarom blijf

je dan niet gewoon, waar je ligt, zul je je afvragen. Nou om verschillende redenen,

het schip mag maximaal 1 jaar in een land blijven, dat is bijna overal zo, wijzelf

hebben een visum voor 3 maanden, maar door de onderbreking in Nederland, geeft

dat voor ons geen probleem. Verder heeft Malaysia vrijwel geen jachthavens, dus

de box die wij in gebruik hebben, is misschien al weer gereserveerd. Contact

opnemen met de haven, de douane, de immigratie? Ja natuurlijk kan dat, maar ik

heb nog geen flauw idee, wat er staat te gebeuren, dus ook geen antwoord op hun

vragen. Thailand vinden wij zelf geen optie, daar zijn nu zoveel ongeregeldheden,

Bangkok heeft zelfs een officieel negatief reisadvies op het moment. Singapore is

een mogelijkheid, maar het is een loeidure haven en het schip moet daar dan meer

dan een half jaar liggen, eigenlijk kunnen we ons dat niet permiteren. Zorgen alom,

maar laat eerst Ivar er maar goed doorheen komen, dat is natuurlijk prioriteit.


Zaterdag, 03 mei 2014, Hantum.


Friesland benaderen wij hetzelfde als alle andere bestemmingen op onze

wereldreis. Overal graai ik folders en informatie vandaan. Nu heb ik gelezen dat er

een echte Tibetaanse Stoepa van 13 meter hoog verscholen ligt in het Friese

landschap bij Hantum, net boven Dokkum. Ja, die wil ik natuurlijk

zien. Zoeken tussen de weilanden, maar dit is toch echt geen stoepa, maar een

oer Hollandse molen, ook mooi, zeker wel, nog een paar extra rondjes en dan zien

we het bordje Stoepawei (wei=weg), okay we zitten goed, maar alleen weiland te

zien en een kluitje bomen. Wacht eens, daar zie ik wat vlaggetjes tussen de bomen.

Gevonden.

 


We worden door iemand opgevangen, die ons meteen een Tibetaans gebed in de

hand drukt, dat we op moeten zeggen terwijl we een ronde gebedsrollen doen.

Zo gezegd, zo gedaan.


 


Het heeft wel iets, dan natuurlijk schoenen uit, dan mogen we even binnen kijken.


 

 

Daar staat dan een altaar met een beeld van de 9e Boeddha, omringt door 991

kleine Boeddha's bij de 1000e benoemde Boeddha houdt de wereld op te

bestaan. Verse bloemen, veel wierook, allerhande kunstbloemen en nog veel meer.


 


Het geheel is kleurig, maar naar mijn gevoel ook kitscherig. In de Hindutempels in

Bali was ik vaak heel erg onder de indruk, hier kijk ik een beetje vreemd tegen aan.

Daarna naar de tempel, gevestigd in een beetje shabby schuur. Hier mogen we

even gaan zitten en krijgen we een kopje thee aangeboden.


 


We mogen ook nog een wens doen aan de Boeddha, nou dat is natuurlijk niet zo

moeilijk. Het bezoek was toch de moeite waard, met de altaren en alle franje er om

heen heb ik niet zoveel, maar het was leuk het eens gezien te hebben. In de

Boeddistische leer zitten heel veel essentiele waarheden, net als in vele andere

religie's. Je pikt eruit wat je aan spreekt.

Vanaf Hantum rijden we naar het Lauwersmeer, waar we nog even een stuk door

het bos willen wandelen. Dit gedeelte is de vogelroute, er zijn nestkastjes

opgehangen op ooghoogte, je kunt voorzichtig het deksel optillen en dan zo in het

nest gluren. Nou dat wil ik wel natuurlijk. Wat een klein grut!



  


Koolmees                                                        Pimpelmees

 


Nog een half uurtje wandelen door de mooie omgeving, dan gaan we op

Lauwersoog aan, de vissershaven, de netten liggen al weer klaar voor gebruik.

Een lekkere gebakken schol gaat er nu wel in, dan nog maar 5 minuten met de auto

en we zijn weer thuis.


  


Maandag, 05 mei 2014.


Roderick is naar Dokkum om gasbetonblokken te halen. Op ons plaatsje hebben we

nog een deur, die uitkomt in de eetkamer, maar die hebben we aan de binnenkant

allang weggewerkt achter een spiegel, maar aan de buitenkant hadden we zolang

een plaat WBP er op geschroefd afgedekt met een bioscoop banner. Nu heeft hij

eerst een laag tempex isolatie aangebracht, de plaat op maat gemaakt (alle kanten

scheef dus) en erin geschroefd en daar dan een laag gasbetonblokken tegen aan

gezet.


  


Verder willen we er nog wat creatiefs mee, maar eigenlijk zijn we een beetje leeg,

dus voorlopig laten we het maar even zo. Het moet alleen nog geverfd worden nu.

Voor dat de blokken konden worden geplaatst, moesten eerst de stenen het

plaatsje weer opnieuw gelegd worden, van werk, komt werk. Maar het meeste is nu

gedaan.


Donderdag, 08 mei 2014.


Ivar heeft opgebeld, dat hij pas op 8 juli in het AMC terecht kan voor een intake

gesprek en ook nog verdere testen. Er wordt nog steeds geen operatiedatum

gegeven. Ik begrijp hier helemaal niets van, het ene ziekenhuis zegt per direct, het

moet meteen en hier komt hij gewoon weer op de lijst. En moet er dan ook weer

gewacht worden op de uitslag van de testen? Moet de chirurg ook nog op vakantie?

Zijn we weer 8 weken verder, plus dat we na de operatie natuurlijk niet direct

vertrekken. We weten ons nu helemaal geen raad meer. Met zoveel onbekende

factoren kun je geen enkele planning meer maken. Het veroorzaakt bij mij een

aardige nervous breakdown, om het zo maar te zeggen, ik zie er geen gat meer in

en ben natuurlijk superbezorgd hoe het af gaat lopen. Ivar probeert ons gerust te

stellen: "Mam, Pap, ga gewoon, ik vind het zo leuk wat jullie doen, ik ben zo trots

op jullie, geniet er lekker van". Heel lief, maar hoe kan je nou midden op de oceaan

gaan zitten, terwijl hij een zware operatie moet ondergaan. We denken links, we

denken rechts, maar er liggen geen oplossingen voor het oprapen. Nu hebben we

besloten, dat we volgende week direct naar Malaysia vertrekken, daar het schip

klaar gaan maken, dan naar Langkawi varen, daar kijken of we op de kant kunnen

en ons ding doen, intussen kunnen we dan ter plaatse informeren wat de

mogelijkheden zijn, en dan vandaar uit terug vliegen naar Nederland. Tot zover

onze planning nu, dat kan natuurlijk zo weer veranderen..... Ik ga alvast maar eens

inpakken.


Zondag, 11 mei 2014, Moederdag in Anjum.


Het is vandaag Moederdag, wist ik een paar dagen geleden nog, maar vandaag

helemaal niet aan gedacht. Trouwens ook niets verwacht. Mirella denkt er altijd wel

aan, maar zij heeft ook Moederdag natuurlijk, en Ivar heeft er na de lagere school

nooit meer iets aan gedaan. Groot was dan ook mijn verbazing, toen hij opbelde dat

hij op het station in Buitenpost stond, maar dat er de eerste uren geen bus zou

komen. Daarbij goot het van de regen en de stationsrestauratie was gesloten, dus

springt Pa in zijn auto. Hij is een beetje vaag, hoe en wanneer hij terug gaat, hij

was vanuit Groningen gekomen, waar hij een feest had bijgewoond. Dus wij al druk

aan het plannen, Roderick belt Mirella op om een en ander af te spreken, zegt zij,

wacht even Pa, ik sta even uit te rusten op een parkeerplaats 42 km vanaf Anjum,

ik kom er zo aan. Wat een verrassing! Zij bleven beide slapen en zouden dan

gezamenlijk naar Amsterdam rijden. Hartstikke leuk natuurlijk, daar was ik nou

echt aan toe. We hebben ook nog even met zijn vieren  de operatie van Ivar

doorgesproken, maar er zijn nog zoveel onduidelijkheden, we moeten dus gewoon

nog tot begin juli afwachten. Wij hebben nu besloten naar Malaysia te vliegen om

daar alvast het schip klaar te maken en als er eenmaal een operatiedatum bekend

is, vliegen we dan terug. Als alles dan meezit, zouden we daarna alsnog naar

Zuid-Afrika kunnen vertrekken. Zo gezegd, zo gedaan. We hadden al steeds het

Internet afgespeurd en nu hebben we direct via Internet een vlucht geboekt.

Donderdagochtend vliegen we met Singapore Airlines naar Singapore, daar maken

we een overstap op Silk Airlines en daarmee vliegen we naar Kuala Lumpur, daar

komen we dan plaatselijke tijd in de ochtend aan. Dat is wel gunstig.

Na een uurtje viel Ivar in slaap op de bank, feesten in zijn conditie valt toch

zwaarder dan hij zelf wil weten en was niet meer wakker te krijgen. Uiteindelijk zijn

Mirel, Roderick en ik lekker in Dokkum uit eten gegaan, we hebben Ivar gewoon

laten slapen, na afloop ook een bakje voer voor hem mee gebracht, iedereen

gelukkig. Het was superleuk.


 


 


Maandag, 12 mei 2014.


En zo zat het hele gezin Van der Meulen vanochtend gezamenlijk aan het ontbijt.

We hebben nog even van elkaar genoten, het heeft ons zo goed gedaan. Daarna

was het gedaan met de rust, auto inladen in de stromende regen en weg zijn de

kinders. Wij gaan puin ruimen en daarna druk aan de slag. Als we donderdag vroeg

vliegen, gaan we dus woensdag al naar Aalsmeer, dus wassen, inpakken,

schoonmaken, verzamelen. Druk, druk, druk.


Dinsdag, 13 mei 2014.


Zelfde verhaal, druk druk druk. Maar er komt schot in. Dat is lekker, kunnen we

mooi nog even naar Dokkum rijden, daar houdt de bibliotheek boekverkoop.

Wij daar naar toe, komen we binnen, staat daar toch een onvoorstelbare

hoeveelheid boeken en allemaal voor 1 euro per stuk en allemaal in prima conditie.

Dus daar hebben we 2 uur rondgestruind, we kwamen met een boodschappentas

plus 2 dozen vol dikke boeken weer naar buiten. Tja nu moeten de koffers her

ingepakt worden, we willen dan toch ook een stapel mee. We hebben deze keer de

Samsonite koffer in gebruik, we hebben veel kwetsbare en dure onderdelen voor de

boot bij ons, dus een harde koffer lijkt ons slimmer. Die leggen we in het schip

gewoon boven op in de achterkajuit. Over een paar weken vliegen we toch weer

terug, dan kan hij mooi gevuld mee terug. Zo blijven we lekker bezig.


Woensdag, 14 mei 2014, Anjum en Aalsmeer.


We zijn afgeknoedeld! Vanochtend is onze nieuwe TV er ook nog mee gestopt. Tot

gisteravond laat deed hij het pico bello en nu geen beeld meer, alleen geluid.

Roderick heeft van alles geprobeerd, vervolgens Samsung gebeld en het eind van

het liedje is, dat we hem van de muur gehaald hebben, de doos van zolder gesleept

en hem naar Leeuwaren naar de winkel gebracht hebben. Samen met 2 zware

koffers, 2 handbagagekoffers, 3 dozen met flessen en eten en een joekel van een

TV doos in de auto. Het leek wel een verhuizing. Maar we zijn onderweg, het huis is

spic en span, de koffers gepakt, nog even langs Limmen om Netty en Cor gedag te

zeggen, Cor was weer in slechten doen, hij heeft zo extreem last van jicht, zielig en

dan naar Aalsmeer. We kunnen geen pap meer zeggen.