Dinsdag, 20 september 2011, van Spaanse Water naar Bonaire.
Om 5.00 uur gaat de wekker, het is nog donker. Koffie zetten, schip zeilklaar
maken, vervolgens de rubberboot aan boord hijsen, dan kunnen we zodra het
licht is vertrekken. De rubberboot aan dek hijsen was het probleem niet, maar
Oh, wat is hij al weer aangegroeid. De bodem is bedekt met harde scherpe
zeepokken, die moeten er eerst vanaf gekrabd worden. Roderick is er een uur
mee bezig. En een bende op het dek! Half acht gaan we anker op, daar zien we
tegen op, we liggen al een maand op deze plaats aan ons anker te rukken, dus
misschien krijgen we het niet zo gemakkelijk uit de grond. Maar dat viel
alleszins mee. Daar gaan we, eindelijk weer een dag varen. We hebben er zin in.
Om vanuit het Spaanse Water naar zee te komen, moeten we zigzag om de
riffen. We doen het voorzichtig aan, maar alle andere keren is het ook goed
gegaan, dus zal het nu ook wel lukken. NIET DUS! Bij de laatste bocht moet je
ruim om een uitstekend rif aan de rechterkant, dan gauw terugsturen om het rif
aan de linkerkant, die riffen liggen onder water, je kunt alleen een water-
verkleuring zien. Vervolgens moeten we strak links aanhouden vanwege een
ondiepte midden in het water. De electronische kaart is hier niet zuiver, want die
geeft aan dat we over land varen. Rustig aan varen we verder, houden goede
uitkijk, ik sta aan het roer en Roderick kijkt mee, dat mocht allemaal niet baten,
we varen zo bovenop het rif en zitten vast en goed ook. Shit! Shit! Shit! Met
heel veel motorgeweld en blauwe rookwolken slaagt Roderick er in het schip
weer los te krijgen. Ik baal geweldig, snap het nog niet, maar wat blijkt: er mist
een boei! Tja dat verandert de zaak. Daarna de zee op en op de motor tegen de
wind, stroom en golven in langs de kust van Curacao richting Bonaire. Als we
eenmaal de Oostpunt van het eiland bereikt hebben , kunnen we onze koers
verleggen en tot onze verrassing het hele eind tot Bonaire aan de wind zeilen.
Dat is echt een kadootje. We naderen op deze manier Bonaire aan de
Noordwestelijke zijde, tot aan de olieterminal bij Goto Lake kunnen we zeilen,
dan krijgen we de wind en stroom weer recht tegen, we kunnen niet opkruisen,
want er zijn juist een paar olietankers in en uit de haven aan het manoeuvreren,
de rest moeten we dan weer verder op de motor doen. Gelijk met de motor
zetten we ook de watermaker weer aan, dus we komen met een vers gevulde
tank aan. Bij Bonaire aangekomen, voelt het weer heel vertrouwd. Bonaire is
gewoon heel kneuterig Hollands, erg vriendelijk ook. We zoeken een mooring uit
en om 15.00 uur liggen we weer vast in het mooiste heldere water, wat je je
maar kunt denken. Een aantal pelikanen ligt ons al op te wachten, fregatvogels
cirkelen boven ons hoofd. Bonaire is echt mijn eiland. Ik voel me hier zo fijn, het
licht is prachtig, het water is superhelder en snorkelen is hier een feest. In
Curacao is echter veel meer te beleven, Willemstad is echt een aanrader met al
zijn winkeltjes en mooie gebouwen. Wij hebben geluk, we nemen van beide
eilanden het beste. Bonaire is een groot Marine Park, het is verboden om ook
maar ergens te ankeren. Er mag alleen gebruik gemaakt worden van moorings.
Wel moeten we per dag een bijdrage leveren van $10 voor het behoud van dit
milieu.
Donderdag, 21 september 2011, Kralendijk, Bonaire.
Als eerste gaan we met de dinghy naar de kant om in te klaren bij de douane.
Huib Jan van de Seaquest is ook net gearriveerd. Hij vertelde dat ook hij bij het
verlaten van het Spaanse Water vastgelopen was op het rif, ook hij heeft met
veel moeite zijn schip weer los gekregen. Ik kon hem wel zoenen, toen ik dat
hoorde. Beide captains moeten voor de zoveelste keer de formulieren invullen.
Huib Jan moet zelfs nog met zijn vrouw en kinderen terugkomen, want de
immigratiedienst wil hen ook nog zien. Zijn kinderen hebben nu school aan
boord, dus dan moet hij maar om 15.00 uur terugkomen. Hij komt nu al voor de
3e keer in een kort tijdsbestek in Bonaire.
Wij gaan Roderick zijn Bonairiaanse telefoonkaart "optoppen", langs het VVV,
langs die hele lekkere ijswinkel en naar de Budget Marine. We hadden een
gastenvlag van Bonaire gekocht vorige keer, die na een week in de mast
helemaal doorgelopen was.. Zo'n vlaggetje kost 20 US Dollar, dus wij ermee
terug. Ze kon het zich niet voorstellen en wij zouden hem wel nat opgeborgen
hebben enz. maar we kregen toch een nieuwe vlag. En zo hoort het ook. Bij
Budget Marine kwamen we ook Lex nog tegen, de monteur, die onze Volvo
Penta gerepareerd had. Roderick spreekt hem aan of hij ook verstand van
Raymarine navigatie-apparatuur heeft. Ja dat heeft hij, hij is zelfs een
gecertificeerd monteur. Er zit in onze apparatuur toch nog een storing op de
auto-pilot en we spreken af, dat hij van de week even komt kijken. Terug
wandelend langs de kade zie je de gekleurde Parrotvissen grazen op het rif.
Deze foto's zijn met mijn gewone camera vanaf de kade genomen. Zo helder is
het.
Vervolgens naar de Cultimara supermarkt, lekker als je al de weg weet. Het is
wel bloedje heet om te wandelen. En kijk, zo kan de buitenkant van een
supermarkt er ook uit zien. Binnen was het minder fleurig, de electriciteit was
uitgevallen, maar we mochten toch boodschappen doein. In het schemerdonker
hebben we onze spulletjes opgezocht. De prijzen vallen hier weer tegen, alles in
US Dollars in plaats van Antilliaanse Guldens. Het is hier 1,7 keer zo duur als in
Curacao.
Ook de prijzen op de terrasjes en in de restaurants zijn een stuk duurder. We
strijken neer op het terras van Karels Place, op een piertje aan de boulevard,
heel gezellig, heerlijk in de wind. Sowieso moeten we hier iets nuttigen, want wij
hebben onze rubberboot aan hun pier afgemeerd en dat wordt een heerlijke
Frozen Lemoncello. Gewoon schaafijs in de blender met een flinke scheut
citroenlimonade. Heerlijk fris en feestelijk geserveerd.
Terug met de dinghy naar ons schip, de boodschappen in de koeling leggen en
dan weer met de rubberboot de andere kant op naar de Harbour Village Marina,
om ons liggeld te betalen en een zak ijs te scoren. Midden in de haven drijft een
schildpad. Vol gas met het ijs weer terug.
We zitten net aan een glas cola met lekker veel ijsblokjes, zie ik een dinghy
drijven midden op het water. Dat klopt niet, die is losgeraakt van een schip en
drijft steeds verder weg. Up to the rescue! We springen in onze eigen dinghy en
we scheuren er op af, halverwege zien we een man zich de longen uit zijn lijf
zwemmen. Dat komt ons bekend voor. We roepen hem aan en wijzen dat wij er
wel achter aan gaan. We pikken de dinghy op, vervolgens de zwemmende man
en slepen ons treintje naar zijn schip. Zo onze goede daad is gedaan voor
vandaag. Dan is het de hoofste tijd om zelf weer in het water te springen. Nog
even snorkelen. Dit zwemt dus direct onder de boot.
Snappen jullie nu waarom ik hier zo graag snorkel? Je kijkt je ogen uit. Dus ik
plons regelmatig even in het water. De diepte neemt hier heel snel toe. De
voorkant van het schip ligt in water van zo'n 6 meter diep, de achterkant in
water van meer dan 30 meter diep. Daar kun je dus niet zien wat er zwemt in
de diepte. Ik kijk af en toe wel even goed om me heen. Ik ben dus druk in de
weer met mijn onderwatercamera, kijk ik voor me, zie ik een HAAI van
anderhalve meter. Op het ondiepe gedeelt nota bene, 10 meter van me af. Ik
kijk nog eens goed, Ja, het is er echt een, zo een als uit het boekje. Hij zwemt
mijn richting op, toen ben ik maar gauw teruggezwommen, hij deed niets
natuurlijk, als hij wel wat van plan geweest was, had hij met toch zo ingehaald.
Geen foto's, wel spectaculair.
Vrijdag, 23 september 2011, Bonaire en Klein Bonaire.
Helaas hebben we problemen met het updaten van de website. We blijven het
proberen. We zitten er continue op te zwoegen om te ontdekken waar het nu
precies misgaat. Iedere keer publiceert hij alleen het oude gedeelte.
Vandaag komt de monteur voor de Raymarine boordcomputer. Helaas kan hij
het nu ook niet ontdekken, waarschijnlijk een los contactje in een kabel of de
printplaat van het netwerk. Hij vertrekt morgen voor een cursus in Miam, dus
Roderick gaat zelf nog aan de slag met alles doormeten, verder moeten we
even afwachten. We blijven gewoon nog wat langer in Bonaire. Dat is geen straf
Volgende week is er hier ook een regatta.
's Middags gaan we met de rubberboot naar Klein Bonaire, een
eilandje voor Kralendijk. Alle snorkelspullen mee natuurlijk. Bonaire en Klein
Bonaire zin beide koraaleilanden. Aan de lichtgroene kleur kun je zien hoever
het rif zich uitstrekt onder water. We hebben best nog moeite om te beachen
me de rubberboot. Er groeien hoge koraaltorens onder water, waar de staart
van de buitenboordmotor tegen aan komt. We besluiten het verderop nogmaals
te proberen. Het laatste stuk peddelen we. De kust is bezaaid met brokken
koraal, het zijn net gebleekte botjes.
Een poosje onderwater gekoekeloerd en dan gaan we terug naar ons schip. Daar
aangekomen zijn we drijfnat van het spatwater, als je dan alle spullen weer aan
boord gesjouwd hebt, heb je het al weer zo warm, dat je meteen weer in het
water plonst. Snorkel op en de onderwaterwereld gaat weer voor je open.
Roderick gaat maar weer eens zeepokken afsteken, daar komen dan direct de
visjes weer op af. Jongens Eten!
Zaterdag, 24 september 2011, Bonaire.
Morgen is een Marine personeelswerving dag. Het marineschip Hr. Ms. de
Pelikaan ligt al afgemeerd. De mariniers zijn druk bezig met het opbouwen van
stands, een schietbaan een EHBO tent, allemaal voor morgen. 's Ochtends
krijgen we eerst een demonstratie trucs uithalen met een helicopter. Boven het
water vlak bij ons, we zitten weer eerste rang.
We gaan 's middags even in Kralendijk kijken. Zal wel druk zijn zo op zaterdag-
middag. Nou nee dus, er is werkelijk niets te beleven. Het is uitgestorven.
We halen wat boodschappen en gaan dan terug naar Karels Place, waar onze
rubberboot afgemeerd ligt. Als Roderick de pier op loopt, komt er iemand op
hem af: Hee, jij bent toch Roderick, wat leuk! We kunnen hem niet direct
plaatsen, maar we kennen hem zeker wel. Hij ziet er uit als een blanke local,
wat hij uiteindelijk ook is. Maar daar kennen we hem niet van. Hij is een van
onze trouwste bezoekers van de Sneak Preview op donderdagavond in onze
bioscoop. Sebastiaan Gankema. Hij mocht ook eens mee met Roderick naar een
speciale Star Wars voorstelling. Hij is echt blij ons te zien. We gaan bij hem en
zijn vrienden aan tafel zitten. Hij vraagt naar Ivar, naar Mona, kent alle mensen
en situatie's die we opnoemen. Gezellig hoor. Hij woont en werkt nu op Bonaire.
We maken een paar afspraken. Woensdag neemt hij ons mee naar de
openluchtfilmvoorstelling in Caribbean Chill Out, daar wilden we graag heen,
maar we hebben geen vervoer daar naar toe, nu komt hij ons ophalen.
Zondag, 25 september 2011, Bonaire, Marinedag en Reverse wind.
De marine dag is duidelijk al gestart. De helicopter maakt weer zijn stunt
rondjes, de ribs scheuren heen en weer, douaneboten, politieboten, het
kustwachtschip, het kustwachtvliegtuig, iedereen doet mee.
Er komt een visser voorbij scheuren met voor in de boot een witte pelikaan, als
de helicopter overkomt blijft hij rustig zitten. De pelikanen wachten de vissers
op, aangezien de vis direct schoongemaakt wordt en de ingewanden in zee
geworpen worden. Dus zij weten precies wanneer hun maaltje arriveert.
Zo vanuit de kuip te zien. Natuurlijk gaan wij ook in de stad kijken. Er is een
schietbaan gemaakt, waar het publiek mag schieten met losse flodders. In de
EHBO tent vindt een demonstratie plaats, publiek mag mee om een rondje te
maken in de ribs. De boot van de kustwacht , De Panter, mag bezocht worden.
Het grote marineschip Hr. Ms. De Pelikaan mag ook bezichtigd worden. Overal
manschappen in hun zondagse kloffie. Tassen moeten ingeleverd worden, doen
we dus niet, we hebben onze computer er in zitten. Ik ga alleen, ik heb nog nooit
een marineschip van binnen gezien.
Later ook nog een demonstratie van een optreden van de Mobiele Eenheid.
Het is druk bezocht, hele familie's lopen hier rond, dames met hoeden en
kettingen, stoere mannen, kinderen in camouflage kleding met geschminkte
gezichtjes, uit de kluiten gewassen vrouwen in knalroze stretch hemdjes en
leggings, keiharde muziek van een live band er bij, standjes met drankjes en
hapjes. Genoeg te zien en te doen dus.
Na afloop gaan we bij de Wattaburger wat drinken, want daar kun je dan in die
tijd de computer gratis op de Wifi inloggen. We halen het weer op, kijken de
mails na en laden de website op. Verrek nou staat er weer dat we nog in
Curacao zijn en dat Mirel en Bart weer terug naar huis zijn. Hoe kan dat nou?
We zitten daat een uur te ploeteren en komen dan tot de conclusie, dat het
probleem in ons eigen programma moet liggen. Computer weer in plastic tassen
gepakt en met de dinghy naar het schip. Balen! Hoe kan dat nou toch?
Nu hebben we geluk bij een ongeluk. Als we nog geen 5 minuten aan boord zijn,
begint het als een gek uit het niets te gieren van de wind. En niet uit het
Noordoosten, zoals hier gebruikelijk is, maar uit het Zuidwesten. De Reversal!
Dat is een heel gevaarlijke wind, als je hier voor anker ligt. We weten van het
bestaan af, maar hebben nooit verwacht, dat je deze op geen enkele wijze ziet
aankomen. Geen voorspelling of draaiing van de wind vooraf. Heel spannend. De
zee begint te kolken en de golven worden een meter hoog en komen achter
elkaar aandenderen. De schepen liggen te springen en te bokken.
Het gevaar schuilt in het gegeven, dat we vlak voor de kust aan een mooring
liggen, als het misgaat en een lijn knapt, sla je direct op de kust. Dat is al een
aantal schepen voorheen overkomen. Roderick gaat buiten op wacht, ik ga als
een haas alles zeevast zetten. Alles dondert om, de motorsleutel zit in de
ontsteking, zodat we direct gas kunnen geven. Er komt een visser aanrennen,
zijn kleine visbootjes met buitenboordmotor dreigen ook op de kant te slaan. Hij
worstelt zich door het water naar zijn bootje en kan ternauwernood op tijd
wegkomen met een 2e bootje op sleeptouw. Overal komen de dinghy's
aanscheuren om op tijd aan boord te zijn. Het is echt spannend. Na 2 uur houdt
de wind er weer mee op en draait weer naar zijn normale positie. De golven
daarentegen weten niet van ophouden, we liggen er dwars op en rollen ver van
de ene boord naar de andere. Als je naar de andere boten kijkt wordt je gewoon
zeeziek, zo liggen we allemaal te hotsen. Maar eind goed, al goed. Weer wat
beleefd.
Maandag, 26 september 2011, Bonaire.
Rustig aan vandaag, wel wat klussen te doen, dat gaat altijd door. Weer uren
met het website programma in de weer. Ineens krijgen we een brainwave waar
de fout erin geslopen kan zijn. We laden een heel oud programma vanuit de
backup, maken daar wat veranderingen in en kijk, deze keer lukt het wel om dit
op het Internet te krijgen. Vol goede moed starten we hiermee, we hebben wel
een backup van de volledige site, maar die is dus niet te gebruiken, want dan
downloaden we ook de fout weer mee. We bouwen de hele handel weer op en
dan ga ik met 2 computers naast elkaar zo'n 30 pagina's opnieuw intypen en de
foto's er weer bij zetten. Ondertussen zoekt Roderick de nummers van de
bijbehorende foto's erbij. Dat lukt. Morgen weer 30 pagina's.
Na afloop spring ik in het water om mijn spieren te ontspannen. Heerlijk
ontspannen drijven in loeizout warm water. Dat kan ik lang volhouden.
Honderden visjes om me heen, soms moet je ze gewoon een beetje van je af
vegen. Ook weer het fototoestel mee. Iedere keer zie je weer andere vissen.
Ook nu weer, uit de diepte komen heel rustig 3 forse rifhaaien tegelijk
aangezwommen. Nee geen eigen foto's, zo'n held ben ik nou ook weer niet.
Maar ter informatie een paar plaatjes uit het boek Gevaarlijke Zeedieren.
Huib Jan van de Seaquest, momenteel onze buurboot, is stik jaloers dat ik al 2
keer haaien ben tegengekomen, hij springt er steeds in om er ook een paar te
ontdekken.
Dinsdag, 27 september 2011, Bonaire.
Bijna gelijksoortige dag, ik achter de computer, Roderick wederom met het
toilet in de weer. Hij kan er geen genoeg van krijgen. Daarna even pauze met
onze eigen National Geographic aflevering.
Woensdag, 28 september 2011, Bonaire.
Vanavond om 19.00 uur worden we bij Karels Place opgehaald om naar de film
te gaan. Het is op een klein resort, de Caribbean Chill Out, in de openlucht. Dat
kan hier natuurlijk mooi, het is vroeg stikdonker en het blijft warm. Er staan
allemaal plastic tuinstoeltjes in het grind onder de palmen, scherm van 4 meter
geen betaling voor de film, grote rieten parasol en een goed gesorteerde
buitenbar. Iedereen zit in korte broek en hemdje. Dat kan ik me niet
permitteren. Ik word altijd al opgevreten door de muggen. Ik zit dik onder de
"repellant", halflange broek, sjaal er overheen, lange mouwen. Het zijn hier
kleine gluipmuggen. De steken doen echt zeer, daar wordt ik 's nachts gewoon
wakker van en ze blijven wel een week zeer doen. Natuurlijk hebben we overal
muggengordijnen, maar je neemt er af en toe toch een mee naar binnen. Even
naar het toilet en meteen dikke zere plekken op mijn buik en kont. Ik heb nu
zeker 40 bulten op mijn lijf. Ik ben er altijd ongerust over, want hier in de Carieb
heerst Dengue, knokkelkoorts, wat door de muggen overgebracht wordt. Maar
je kunt niet altijd dik in het Deet vergif gehuld zijn.
Maar verder over de film: stoelreservering kennen ze niet, dat klinkt voor ons
bekend, maar als er nog stoelen vrij zijn, kies je waar je wilt zitten en leg je een
handje grindsteentjes op de zitting, dan kun je rustig aan de bar gaan zitten.
De film Horrible Bosses werd vertoond, een aardige komische film, achter ons
lagen de dames helemaal in een deuk. De palmbomen ruisen af en toe vliegt er
een vleermuis voor het beeld langs. Weer een aantal nieuwe mensen leren
kennen. Hartstikke gezellig.
Vrijdag, 30 september 2011
Vandaag mijn fietsje maar eens uitgegraven, door mijn rottige enkel en daar-
door ook protesterende knie kan ik niet best lopen. Nu mag ik eindelijk vrij, in
mijn eentje lekker fietsen door de stad en langs de kust. Na afloop dan weer de
spieren ontspannen in het warme water. Hier zie je de blokken onder water
waarop onze mooring lijnen bevestigd zijn. Drie stuks in totaal, met een totaal
gewicht van 6 ton.
Ineens sprookjesachtige bellenfonteinen, sprankelend in het zonlicht. Er zit een
duiker onder me op de bodem.
Zaterdag, 01 oktober 2011, Bonaire tour.
Sebastiaan komt ons al vroeg bij Karels Place ophalen voor een sightseeing tour
over Bonaire. Eerst richting westen langs de kust, bij alle uitzichtpunten maakt
hij een stop. Hier zicht op Kralendijk en Klein Bonaire. Hier voor de kust ligt ons
schip aan de mooring.
Dan verder richting Goto Lake, waar de Bopec opslagtanks staan en de
olieterminal is. Dit is het hoge gedeelte van Bonaire, bergachtig, onverharde
wegen en heel veel cactussen. In het Goto Lake kunnen we ook flamingo's
aantreffen. Uit voorzorg heb ik de verrekijker meegenomen. Gelukkig maar.
Inderdaad lopen er overal groepjes flamingo's, maar die zijn zonder kijker
nauwelijks te zien. Dan verder naar de entree van Slagbaai Nationaal Park. Het
reservaat gaan we niet in, we hebben laatst nog een tour in Curacao gemaakt,
dus daar kunnen we ons wel een voorstelling van maken, het museumpje
bezoeken we wel.
en zo ziet een Iguana er nu van binnen uit...
Overal op het eiland staan er bordjes: Pas op, overstekende ezels, maar ik zie
ze nooit. Vandaag heb ik meer geluk, achter een boom staat een ezel
verscholen, Stop, terug, Donkey! De ezel heeft ons ook nog nooit gezien, dus die
komt direct aangelopen en steekt nieuwsgierig zijn grote kop door het raam.
Dat was even leuk kennismaken!
Verder richting Rincon, bij een uitzichtspunt op de top van de berg zijn allemaal
bankjes gemaakt van natuursteen blokken. Wat een leuk idee. In het dal zie je
Rincon liggen.
Over kronkelende onverharde paden, we gaan onze ruggen wel voelen.
Aan de noordkant maken we opnieuw een stop. Dit is de kant waar de Caribische
Zee continue tegenaan beukt.
Altijd weer fascinerend om te zien, de enorme krachten van het water. Dan
wordt het de hoogste tijd om ergens een hapje te eten. Sebastiaan weet wel
een leuk tentje met Creools eten. We gaan voor de Sopi Kabrita en de Kabrita
Stoba. Een bekertje geitensoep en een stoofschotel geitenvlees. Beide heerlijk.
Ook hier weer een omheining van cactusplanten. De stammen worden uit het
wild gehaald en om en om tegen een constructie gezet, ze schieten dan wortel
en groeien gewoon weer door. Een heel doelmatig hekwerk. Tja en wat de geiten
betreft geldt: Heden gij, morgen ik. Maar lekker was het. Onder de divi divi boom
de geiten, boven de divi divi boom stijgt net de KLM op van vliegveld Bonaire.
Als een grote stam van de cactus omvalt, groeien daar dan weer de jonge loten
uit. Een hele rits jonge cactusplanten op een rijtje. We gaan nu richting
zoutpannen, ook daar leven flamingo's. Het echte broedgebied is verboden
toegang en natuurlijk ook verboden voor auto's daar hebben ze dan dit soort
stenen neergelegd.
Het eiland Bonaire is maar klein, ik dacht zo'n 76 km lang en met een bevolking
van 12.000 inwoners. Heel dun bevolkt dus, maar er is genoeg te zien, in ieder
geval voor ons. Aan de windkant spoelt heel veel wrakhout aan, ook hier hebben
ze bij een schitterend uitzichtspunt tafels en banken van natuursteen gemaakt.
Hartstikke mooi, maar toch echt te dicht bij de zee, die al een flink stuk meubilair
opgeeist heeft.
En daar staan ze dan met honderden te gelijk. Grote roze flamingo's!
We zijn bekaf van alle indrukken, tijd voor een rustpauze en waar kun je dat
beter doen dan in deze beachbar bij Lac Bay.
Tja dat van die muggen, dat wist ik al wel. Suikerdiefjes echter had ik tot nu toe
nog niet gezien, ze vliegen af en aan en snoepen van de suiker.
En weer verder door naar de zoutpannen. Voor de zoutwinning werd er gebruik
van slaven gemaakt. De slaven moesten 6 dagen per week hard werken, de 7e
dag moesten ze te voet naar Rincon om hun rantsoen op te halen, meer dan 40
kilometer verderop. In deze kleine huisjes werden ze gehuisvest. 4 of soms zelfs
meer slaven in een hutje, waar je niet rechtop in kunt staan. Ze moesten zittend
tegen de muur slapen, merendeels ook vastgeketend. Een stukje Nederlandse
geschiedenis, waar we niet trots op hoeven te zijn. Nederland had een belangrijk
aandeel in de slavenhandel.
Het water in de zoutpannen kleurt lila roze door de bacterieen. De kleur is
afhankelijk van de mate van verdamping. Hierdoor ontstaat een bijna
surrealistisch landschap.
Vlak bij de landingsbaan van het vliegveld maken we nog een stop om te
snorkelen. Heerlijk even bijkomen. Het water is lastig te betreden, het rif is
hobbelig, scherp, vol met kuilen, bulten en zee-egels. Je probeert dus heel
voorzichtig te lopen, maar door de branding lig je nog bijna op je snuit. Er liggen
2 gele stenen waartussen je het water in kunt gaan. Dit stuk wordt door duikers
van de natuurvereniging zo veel mogelijk vrijgehouden van zee-egels.
En kun je je een mooier decor voorstellen om in te zwemmen?
Het water is weer heerlijk warm, gewoon een natuurlijke stress oplosser.
Tja en dan een selectie uit eigen werk. De meeste vissen hier zijn tussen de 30
en 50 cm.
Bekaf, maar bijzonder voldaan gaan we weer op huis aan. Eigenlijk moeten we
meteen naar bed, maar ik ben toch wel heel nieuwsgierig hoe de foto's
geworden zijn. Ik heb er meer dan 300 gemaakt, daar schep ik dan toch maar
meteen wat orde in. Wordt het toch nog een latertje.
Zondag, 02 oktober 2011, Kralendijk, Bonaire.
Vanochtend komt Sebastiaan me met de pick up ophalen om even boodschappen
te doen bij de supermarkt. Die ligt een stuk verderop en nu kan ik mooi een paar
traytjes met blikjes frisdrank meenemen. Plus de rest. Sebastiaan gaat mee
naar de boot en vanmiddag komt een vriend, Michiel, ook even ons schip
bezichtigen en gezellig mee eten. Gekruide rijst met gehakt en pepers. Mjam.
Vanavond is de opening van de regatta met een vlaggen optocht van de
deelnemers. Ze komen onder begeleiding van een hoop lawaai voor ons langs
lopen. Vanaf de voorkant van het schip kunnen we het prima meemaken.
Maandag, 03 oktober 2011, Regatta, Bonaire.
Vandaag beginnen de echte zeilwedstrijden. De finishlijn is 20 meter van ons
schip verwijderd. Om 9.00 wordt er al gestart. We kunnen het prachtig zien
vanuit de kuip, languit op de bank, kopje koffie erbij. Er worden wedstrijden
gehouden in verschillende klassen. Er is ook een race voor Optimistjes, die komt
op 3 meter achter ons langs.
De Regatta heeft grote inpact op de stad. De winkels hebben eigen gemaakte
versieringen in de etalages, er staan op de boulevard allemaal standjes, op het
Wilhelminaplein is een soort braderie markt, overal wordt er voedsel
klaargemaakt. Verder is er ook een zwemtocht naar Klein Bonaire, eensoort
triatlon. En overal muziek op volle sterkte. De hele stad bruist van de
activiteiten. Wij hebben ook een poosje bij een bandje gezeten dat Zuid
Amerikaanse muziek speelde. Dan krijg je pas echt het gevoel dat je echt in een
ander werelddeel zit.
Zaterdag, 09 oktober 2011, Bonaire.
De afgelopen dagen hebben we het druk gehad. Roderick is nog steeds bezig
met de navigatieapparatuur. Er zit een storing in, die af en toe optreedt. Dat is
lastig te vinden. Lex de monteur is ook al langs geweest, maar ze tasten nog
steeds in het duister. Roderick heeft de boel er weer uit gesloopt, de plotter, die
buiten in gebouwd is in het achterschot, er uit gehaald en binnen aangesloten. Op
deze manier probeert hij simpelweg een aantal mogelijkheden te elimineren.
Daarna een aantal nieuwe draden getrokken en aangesloten. Alle kastjes liggen
open, want daar lopen de draden doorheen, de achterhut is weer leeggehaald,
anders kan hij er niet bij. Zo langzamerhand worden we er flauw van. Op dit
moment geeft hij geen storing meer, dus de hele reut weer ingeruimd. Zondag
gaan we proefvaren om uit te proberen hoe het gaat op de lange duur.
Verder is er hier overal feest en muziek. Knoerthard vanaf 's ochtends 9.00 uur
als de zeilraces beginnen tot 's nachts 3.00 uur. Vaak ook dwars door elkaar
heen. Maar het is erg gezellig dus we gaan iedere avond even de stad in. Er is
veel toeloop, mensen hebben zich extra leuk aangekleed, kindertjes mee, Oma
mee, koelbox met drank en eten mee, veel mensen hebben hun eigen stoeltjes
bij zich, het is echt een heel evenement. Dinsdagavond zijn we met de fiets naar
het Plaza resort geweest om nog een keer zo'n gezellige beach barbecue met
een steelband mee te maken, waar we de eerste keer in Bonaire ook al eens
geweest waren. Het was weer hartstikke leuk en lekker. Verder is hier op en in
het water genoeg te beleven. Er kwam een schip aan en ik was al bang dat we
bezoek kregen, wilde al gaan koffie zetten, maar gelukkig gingen ze een stukje
verderop.
Bezoek?
Natuurlijk ga ik ook iedere dag meerdere malen het water in om te snorkelen.
We voeren de vissen ook regelmatig en zodra ik er nu in plons, komen ze met
z'n allen om me heen zwemmen. Het is af en toe zo'n dichte wolk vissen, dat ik
ze echt een beetje weg moet wuiven. En als ik naar links zwem, volgen ze
allemaal en als ik omdraai, maken ze allemaal rechtsomkeert. Roderick zegt al:
ze roepen steeds Mama, Mama! Er was 1 visje, dat weggeraakt was van zijn
eigen soort en dat zocht echt steeds bescherming bij me, ik moest gewoon
oppassen dat hij niet in mijn zwempak kroop.
En collega zeilers: gekookte rijstkorreltjes geven het meest succes als voer,
hoewel een oud pita broodje ook niet te versmaden is.
Vanmiddag heb ik Roderick (met fiets) met de rubberboot in de haven aan de
kant gezet, toen ik terug pruttelde, heb ik een poosje met een grote schildpad
opgevaren. Ik kon er heel dichtbij blijven, moest zelfs nog oppassen dat ik niet
tegen hem aanging. Toen ik Roderick naderhand weer ging ophalen en we alweer
aan boord gestapt waren, zag ik dat hij een hele grote vlinder op zijn rug had
zitten. Gauw foto's gemaakt, maar de vlinder was niet van plan om op te
stappen, T-shirt uitgetrokken, vlinder er nog steeds op. Shirt over de winch
gelegd en daar is hij al die tijd blijven zitten. Tot vanavond 20.00 uur is hij bij
ons op bezoek gebleven
Tot zover ons natuurpraatje.
Vanavond in de stad speelde er onder andere een band uit de Andes, trom,
enorme panfluit en 2 gitaren. Zo fantastisch mooi, toen ze stopten werden ze
door veel mensen tegengehouden en bedankt, al handenschuddend liepen ze
weg over het plein. Het is vandaag het sluitfeest. Voor het feestterrein lagen
tientallen motorboten en visboten van de locals, afgeladen met mensen. Met de
achterkant naar de boulevard, allemaal naast elkaar, aan elkaar geknoopt. En
een lol dat ze hadden.
Het einde van een welbestede dag.
Zondag, 09 oktober 2011, Bonaire, Cor Bakker
Vandaag zouden we gaan proefvaren, we beginnen met alles zeevast te zetten,
want onderhand leven we weer in een woonark. Tijdens het zeilklaaar maken,
neemt de wind behoorlijk toe met flinke vlagen. Ik zet de apparatuur aan om de
wind te meten en de hele handel schiet direct weer in de stress. Alle alarmen
gaan af. Proefvaren kunnen we wel vergeten, het is gewoon nog steeds niet
goed. Balen! We zijn beide in mineur hierover. Nu moet maandag weer de
monteur komen, we krijgen straks een rekening waar we niet blij van worden.
Maar het moet hoe dan ook goed zijn, voordat we verder gaan. Bonaire is in alle
opzichten een duur eiland, dus ook wat betreft onderdelen, monteurskosten,
verblijfskosten. Maar het grote voordeel is, dat we in het Nederlands uit een
kunnen zetten, wat Roderick aan de storing al nagekeken en/of vervangen
heeft. We zien wel weer.
Om 16.00 uur gaan we ons klaarmaken voor een avondje uit. Er is een optreden
van Cor Bakker bij het Eden Beachresort. We gaan er met de rubberboot naar
toe, jurkje mee in de rugzak. Het is een Jamsession, er schuiven ook lokale
artiesten aan, heel informeel allemaal. De bemanning van de Seaquest en de
Blue Fin schuiven bij ons aan. We zitten op een eersteklas plaats. Wat een gave
entourage om naar een concert te luisteren. Mooier kun je het niet hebben. Glas
koude Chardonnay erbij, heerlijke tapas, ruisende zee, palmbomen en een bijna
volle maan. En de muziek...in een woord Fantastisch!!
Na de pauze komt de zangeres Madeline Bell erbij, wauw, wat kan deze dame
zingen en swingen. Top gewoon. Er wordt gedanst in het zand, kleine Linde van
3 danst haar beentjes uit haar lijf. Ze had speciaal haar dansrokje aangetrokken.
Daarna in het donker weer terug met de rubberboot over zee. Topavond!
Maandag, 10 oktober 2011, Bonaire.
Om 8.00 staat monteur Lex al weer bij ons aan boord. Er wordt weer van alles
geprobeerd, maar na eliminatie van een heleboel zaken, is waarschijnlijk toch de
coursecomputer stuk. Na lang beraad besluiten we een nieuw moederbord voor
de autopilot te bestellen. Kassa! Maar treuren helpt niet, snorkelen wel. Ik zwem
recht naar de boulevard, waar het echt ondiep wordt. Er is daar een klein stukje
rif met zoveel verschillende soorten vis, je kijkt je ogen uit. Op weg er naar toe
schrik ik nog behoorlijk van iets groots, grijzigs en glanzends wat op mij af
beweegt, maar bij nader onderzoek is het de romp met benen van ,een etalage-
pop, die op de golfslag meedeint. Gevaar geweken! Koffervisje
Hierboven zie je een Parrotfish, een papagaaivis, zeker 55cm lang, 30 cm hoog,
in alle kleuren fluoriscerend blauw, groen geel en lila.
Verder een rif vol Grunts en daartussen een zonderlinge vis. Zeker 50 cm
lang, op zijn kop zwevend in het water.
Hier zwemt hij weer weg, aan de rechterkant zie je zijn kop met zijn grote
graasbek. (Het is dus een grote Trompetvis, de gele zijn Grunts)
Dinsdag, 11 oktober 2011, Bonaire.
Dinsdag hadden we wonder boven wonder goed en stabiel internet aan boord.
Dennis riep ons op over Skype om zijn nieuwgeboren dochtertje, Sinje, aan ons
te showen. Dat was heel ontroerend om hier aan de andere kant van de oceaan
ons nieuw geboren nichtje in Duitsland te kunnen zien. Dennis en Britta jullie
hebben een knap stukje werk afgeleverd, het is letterlijk een wolk van een
baby.
Woensdag, 12 oktober 2011, Bonaire.
Nu we hier toch op de onderdelen liggen te wachten, gaan we dan toch ook
maar eens wat achterstallige klussen onder handen nemen. De misthoorn
annex scheepstoeter moet nog steeds in de mast bevestigd worden. Dit is er
een mooi moment voor. Stoere plaatjes van een klussende Roderick in de mast,
maar vergeet niet dat er ook nog grondpersoneel is, namelijk "Vonny met de
spierballen'', die hem via de lieren omhoog geslingerd heeft. (Nee, collega
cruisers, wij hebben geen electrische lieren, maar gewoon eerlijk handwerk.)
's Avonds nogmaals met Sebastiaan naar de openlucht filmvoorstelling geweest
in de Caribbean Chill Out. Dit keer hebben we Columbiana gekeken. We komen
terug bij het licht van de volle maan. Het is zo helder, dat je zelfs nu nog tot
onder de kiel van het schip door het water kan kijken.
Donderdag, 13 oktober 2011, Bonaire.
De dag begint bijna windstil, het water is spiegelglad en het is gevoelsmatig dan
ook meteen heel heet. Na het ontbijt zwemmen we naar de kant, dan kan
Roderick ook het rif even bekijken. Het was weer super! Er is zoveel tegelijk te
zien, daarbij moet je dan ook nog goed opletten, wat er om je heen gebeurd,
het is hier ook erg ondiep, dus oppassen geen koraal, zee-egels of enge beesten
te raken. Ook op de mooringblokken groeit koraal.
We worden omzwermd door wel 60 verschillende soorten vissen. Grote
zwermen kleurige kleine visjes, grote aantallen van zo'n 60 cm en ook weer in
alle kleuren. Onze lange vertikale vriend is er ook weer. Een beetje lui is deze
vis blijkbaar ook, want hij drapeerde zijn lange lijf boven op een Parrotfish en
lifte zo een stuk met hem mee. Niet vastgezogen als een pilotfish dus.
Even later verschijnen er ook een aantal grote roofvissen, behoorlijk grote, en
toen ik wat beter keek, zag ik ook weer een haai zwemmen. Deze keer niet zo'n
grote, 80 cm denk ik. Nu heb ik wel geprobeerd een foto te maken, ben er
gewoon rustig naar toe gezwommen, maar hij keek me even vuil aan en zwom
toen weg. Dan maar weer terug. Je moet ook nog goed oppassen dat je niet
verstrikt raakt in de lijnen van de visbootjes, die hier overal ronddrijven. Ineens
zwemt er 20 cm van mijn benen vandaan een lange lichtblauw gespikkelde
murene. Eerst heb ik even rechtsomkeert gemaakt en dan ga ik er later toch
weer rustig op af. Maar hij liet duidelijk blijken niet zo van mij gecharmeerd te
zijn, dus toch maar een beetje afstand houden. Maar laten deze foto's nu
gelukkig goed gelukt zijn.
Behalve dat ik het spectaculair vind, dat ik zelf foto's van deze ontmoetingen in
de onderwaterwereld kan maken, ben ik er ook zo trots op als ze goed lukken.
Het blijft zo moeilijk fotograferen. Je hebt maar een beperkt bereik, door het
bewegen van het water en de vis heb je heel veel onscherpe foto's, plus dat
vissen zich 3 dimensionaal kunnen bewegen. Zo heb je ze in focus, zo zijn ze
weg of ze komen zo dichtbij dat het ook niet meer lukt. Hier een kleine
impressie van wat zo mooi had moeten zijn:
Maar lang leve de digitale camera. Even later kwamen er nog wat kleine haaien
en een aantal grote roofvissen, toen vonden we het welletjes. Net aan boord
kregen we nieuwe buren, de Seaquest is weer naar Curacao vertrokken. Terwijl
ze druk bezig zijn de mooringlijnen op te pikken, wat minder simpel is, dan het
lijkt, raakt hun dinghy los en drijft bij ons voorbij, met daarin ook nog allemaal
duikspullen. Ik roep vanaf het voorschip naar Roderick, dat hij in het water
moet springen om hem tegen te houden, wat hij dan natuurlijk ook doet! Vanuit
het water is de dinghy haast niet tegen te houden, omdat je zelf ook drijft, dus
gauw een lijn vanuit onze dinghy aan de vluchteling vastgezet en hem daarna
weer netjes bij de buren afgeleverd. Wederom een goede daad gedaan!
En daarna kregen we toch een bui over ons heen...
Woensdag 19 oktober 2011, Bonaire.
Wat hebben we de afgelopen week zoal gedaan?
We wachten nog steeds op de onderdelen voor de coursecomputer, maar
dat is geen straf. Alleen is het een stuk prettiger als we weten dat het
werkt. Ondertussen gaan we stug door. Er zijn nog talloze min of meer
belangrijke klussen te doen. We hebben een Amerikaanse gasfles gekocht,
in verband met te vermijden moeilijkheden bij het vullen. Alleen is er nu
weer geen aansluiting te koop, die we nodig hebben om hem aan te sluiten
op ons Europees systeem. Roderick is op ieder eiland er al achter heen
geweest. Ineens kreeg hij een brainwave, via het systeem van het
camping-gaz, dat we ook nog hebben, heeft hij nu een soort koppel
gemaakt en dat moet gaan werken. Weer een probleem uit de wereld. Nu is
hij een zwemtrapje aan het knutselen om in de rubberboot te gebruiken.
Vanuit het water kunnen we haast niet in de rubberboot komen. Dat zal de
leeftijd wel zijn. Verder kost het gewone onderhoud erg veel tijd,alles roest
zit vol aanslag en aangroei en schimmelt. De fietsjes zijn weer helemaal
gevet, alle (kabel)sloten (fietsjes, rubberboot, buitenboordmotor, deur)
moeten iedere week ingevet. Van de week stonden we ook weer in de stad
ging het fietsslot niet meer open. Roderick is in de winkel om een likje vet
wezen vragen, hadden ze niet, kreeg hij een drupje bodylotion. Dat werkte
gelukkig.
Op zoek geweest naar een nieuwe snorkel (Ja Mirel, bij Papa lekte hij ook)
en nieuwe flippers. Op zoek naar een waterdicht horloge. Allemaal klaar!
Verder weer heel veel gezwommen en gesnorkeld. Het blijft fascinerend.
Iedere keer zie je weer wat anders. Links schitterend versierd koraal, rechts
moet je heel goed kijken, ligt een grote platvis op het koraal.
Er zijn hier ongelooflijke hoeveelheden vissen in alle varieteiten. Zo zwem je
tussen de leuke gekleurde visjes en een paar minuten later ben ik ineens
omringt door een stuk of 12 grote tarpons, roofvissen, deze waren tussen de
0,70 cm en 1meter. Dan schrik ik eerst, ze zien er niet echt vriendelijk uit,
maar later zwem ik er toch achteraan.(Net een nieuw boek gekocht, dit zijn geen
Tarpons, maar Bonefishes, ook een roofvis) Vanochtend zagen we nog een dikke
Murene onder een stuk rif liggen, dikker dan mijn arm en waarschijnlijk 2
keer zo lang, we hebben hem lekker laten liggen.
Door mijn zere enkel wordt mijn linkerbeen verkeerd belast en doet nu
ongelooflijk zeer. Nu ben ik het zo zat, ik ben vorige week aan een
tegenoffensief begonnen. Vijf keer per dag zwemmen met flippers,
oefeningen op mijn zwemtrap en verder doe ik alles met het fietsje. Dus
onbelast heel veel oefeningen doen. Vervolgens ben ik hier naar een
fysiotherapeute geweest en heb overleg gehad over wat ik allemaal nu doe. Ze
vond dat ik goed bezig was en kon me met goede raad bijstaan. En op
dit moment lijkt het erop dat het weer wat beter gaat.
Als je de foto's goed bekijkt, zie je dat Roderick ook genoeg beweging
krijgt. Je moet altijd vanaf de rubberboot aan land klimmen, of we hebben
ook nog het fietsje opgevouwen erin. Als je aanlegt aan een steiger moet je
oppassen dat je niet door de golfslag onder de steiger geduwd word, vervolgens
balanceren, gauw eruit, fietsje overgeven, pelikanen opzij duwen en dan
ga ik de stad in en Roderick weer terug aan boord.
Vandaag moesten we weer een keertje stroom draaien met de motor. We
liggen hier nu 4 weken en dit is de eerste keer, dat dit nodig was. Er moet
ook dringend water gemaakt worden, dat kost ook de nodige energie.
We hebben het nuttige met het aangename verenigd, hebben onze dinghy
aan de mooring vastgelegd om ons plaatsje bezet te houden en zijn met het
grote schip een rondje om Klein Bonaire gaan varen, onderhand water
gemaakt en de accu's weer bijgevuld. Heerlijk.
Aan de andere kant van het eiland hebben we het schip vlak bij het rif aan een
mooring gelegd, dat voelt heel eng, zo dicht bij de kant. Maar 40 meter van de
kust is het nog 131 meter diep, op 30 meter nog 50 meter diep en dan loopt het
ineens steil op. Ik heb het schip heel rustig aangevaren, Roderick stond voorop
en heeft de mooring lijn opgepikt. Daar snorkelen. Ik spring erin, komt er toch
een joekel van een vis voorbij. Een Ocean Triggerfish. Plaatje van Internet
gehaald. En nog wat ander groot spul. Veel bekende vissen, maar ook
onbekende soorten. Dikke stammen koraal. En geluk, er kwam ook weer een
schildpad voorbij peddelen. Onder water is dat dubbel leuk.
Vandaag kregen we van Netty het berichtje uit de krant over twee Duitse
wereldzeilers, veertigers, die op Nuku Hiva door kannibalen zijn verkracht c.q.
opgegeten. We hebben het bericht opgezocht, houden het goed in gedachten. Dit
eiland stond inderdaad op ons lijstje voor de toekomst, maar voorheen hebben
wij er nog nooit negatieve berichten over gehoord. Maar gekken wonen overal,
daar kun je je niet tegen wapenen, maar een gewaarschuwd mens telt voor 2.
We zien nog wel. En...Zonder Geluk Vaart Niemand Wel.
Vrijdag, 21 oktober 2011, Bonaire.
Tja, voor de goede orde: we hebben nog steeds heel warm weer, met af en toe
een stevige bui, 30/35 graden Celsius. Iedere nacht springen we ons bed uit, om
als een haas alle luiken te sluiten. Vervolgens stikken we dan van de hitte,
zetten de boel weer open om een uurtje later weer te roepen: Regen! Dan
springen we er weer uit om de luiken enz.... Maar nu komt er een enorme
stormdepressie langs de kust van Amerika, ver genoeg van ons weg, maar
misschien komen we toch net in de scheidingszone terecht en is er kans op een
Reversal, een wind vanuit de tegengestelde kant als de Noord Oost Passaat. Een
paar weken terug hebben we dat ook al meegemaakt en dat is ons niet goed
bevallen. We blijven de weerberichten nauwgezet volgen, maar tot nu toe zien
we niets alarmerends.
Halverwege de ochtend zien we een aantal schepen aanstalten maken om te
vertrekken, maar die blijken allemaal naar de Marina te gaan. We nemen contact
op met de Marina om te vragen of we soms iets gemist hebben, maar ook zij
zeggen, dat er weliswaar kans is op een Reversal, maar met waarschijnlijk niet
zo'n harde wind, er is in ieder geval geen officiele waarschuwing uitgegeven. We
kijken het dus toch nog even aan. Toch zijn we er niet helemaal gerust op. Er
vertrekken nog een paar schepen en dan ineens komen de vissers aangerend,
springen in hun bootjes, nemen andere op sleeptouw en gaan richting Marina. Nu
weten we genoeg, we breken als een haas de zonnetent af, gooien alles wat om
kan vallen op een veilige plek en gaan er ook van door. Over de marifoon
beginnen alle schepen de haven op te roepen, om te vragen of er nog plaats is.
Het is een gekkenhuis. Het begint te stortregenen, iedereen stoomt op richting
haven. Wij hebben gelukkig nog een mooie plek. Eenmaal in de haven stopt de
regen en is het meteen bloedheet, we liggen beschut en hebben genoeg vertier
aan alle binnenkomende schepen. Binnen een mum van tijd is de haven mudvol.
Zaterdag, 22 oktober 2011, Harbour Village Marina, Bonaire.
Tot nu toe valt het allemaal wel mee. We vragen ons af of de schepen elkaar niet
hebben zitten opjutten. Sebastiaan komt ons met de auto ophalen om even
groot boodschappen te doen. Hier kun je weer goed cola en spa in blik kopen, dat
is voor ons het handigst onderweg. We komen terug met 128 blikjes Cola Zero,
32 Spa rood, 24 Heineken, 12 pakken vruchtensap, 2 zakken pepernoten voor 5
december, en nog veel meer. Voorlopig kunnen we er weer tegen. Als we langs
het water rijden, slaan de golven hoog tegen de kade. Het gaat echt te keer.
Toch goed besloten dus. Een uurtje later horen we dat er een zeilboot op de kust
is geslagen, door midden gebroken is en dat de brokstukken en het hele interieur
in zee drijven. Even later is er nog een op drift geraakt. Poeh!
's Middags gaan we naar het schitterende strand van het Harbour Village Marina
Resort, waar we volgens de havenmeester gebruik van mogen maken. Daar
aangekomen staat een bewaker ons al op te wachten, hij is het er niet mee
eens, maar het is een aardige man, we hebben een leuk gesprek en zitten even
later dus heerlijk onder de kokospalmen op het strand. Volgende week mag het
beslist niet, want de Koningin komt daar dan logeren en niemand van buitenaf
krijgt dan meer toegang.
En laat ik nou toevallig mijn snorkel bij me hebben....en weer zo'n dikke gevlekte
murene. Alleen weer uit het water komen over het losliggende koraal, dat valt
niet mee. Er is ook behoorlijk wat golfslag, ik moet voorzichtig doen met mijn
enkels, tot het uiterste blijf ik zwemmen, dan kruip ik op de toppen van mijn
vingers (hopenlijk zit er geen murene of iets anders engs onder de stenen, er
rennen ook overal krabben) zo ver mogelijk naar de kust, tot een grote golf me
echt aan land zwiept. Roderick dacht dat hij naar het begin van de evolutie zat te
kijken, hoe de zeebeesten aan land kropen en landdieren werden.
Maar wat was het weer lekker. Zouden ze voor de Majesteit een Rode Loper
over het strand uitleggen?
We maken nog een praatje met een Amerikaans echtpaar, ik vertel over de
murene en hij gaat direct zijn snorkel en flippers uit de hotelkamer halen, de
komende dagen loop ik ze overal tegen het lijf , uiteindelijk gaan ze ook nog een
boottochtje maken met de katamaran, die direct naast ons schip ligt afgemeerd.
Grappig. Nog even met een visser gesproken, er wordt nog veel meer slecht
weer verwacht. Okay, dat is dus duidelijk. 's Avonds ga ik een rondje maken
langs een aantal schepen om ze uit te nodigen voor een Happy Hour op de Happy
Bird morgen. Ze vinden het allemaal hartstikke leuk en komen graag.
Zondag, 23 oktober 2011, Harbour Village Marina, Bonaire.
De dag begint met stortregen en niet zomaar een buitje, het valt echt met
bakken tegelijk uit de hemel. Om te beginnen eerst maar eens een lekkere
vissalade in elkaar draaien voor vanmiddag, dan is dat vast klaar. Roderick
maakt intussen een grote hoeveelheid Sangria. Tussen de buien door ga ik op
het fietsje op jacht naar een zak ijs. De haven heeft niets meer. De wegen zijn
vrijwel onbegaanbaar, zulke grote plassen en gaten gevuld met water. Als er
een auto passeert krijg ik direct de volle laag. Maar eigenlijk kan ik daar altijd
wel om lachen en wat natuurlijk ook scheelt is dat het hier zoveel warmer is, ook
het opspattende water. Roderick probeert intussen een beetje schoon schip te
maken, maar het blijft plenzen. Jammer genoeg krijgen we maar geen
verbinding met het Internet, we hebben Wifi gekocht, maar we komen met geen
mogelijkheid op het inlogveld. Jammer, want hier in de haven hebben we genoeg
electra om de hele tijd met de computers te stoeien en we zitten toch binnen.
Roderick is het telkens weer aan het proberen, na een paar uur geven we het op.
Tegen half vijf stoppen de buien, zouden we dan toch nog buiten kunnen zitten
met z'n allen? Om vijf uur komen ze. Cheryl en Rene (Gypsy Blues,
Nederlands/Canadees) komen aanzetten met een bord warme, perfect
gefrituurde bitterballen, dat vond ik zo leuk, en een tonijnsalade, Vicky en Ed van
de Boto (Amerikaans) met wraps gevuld met Mahi Mahi salade, Pauli en
Tjebben (Minor, Nederlands) kwamen met een grote zak nacho's en Jeff
(Canadees) van de Am Cala kwam met een heerlijke rose Prosecco aan,
aangevuld met onze Sangria, krabflakessalade, stokbroden, nootjes werden het
een heleboel Happy Hours. Als de wijn op was, rende er weer iemand naar zijn
eigen boot om een nieuwe fles aan te slepen. Het was hartstikke gezellig.
Tot ver in de avond hebben we in het donker zitten praten, er waren door de
vele regen, de warmte en ineens weer de windstilte een paar miljoen muggen,
die we door middel van wierookstaafjes, citronellakaarsen en repellant op een
afstand probeerden te houden.
Maandag, 24 oktober 2011, Harbour Village Marina, Bonaire.
Iedereen op de steiger klampt elkaar aan, wat doen jullie? Blijven jullie nog of
gaan jullie naar buiten? Wat was het gezellig, he? Weten jullie een nieuw
weerbericht? Uiteindelijk blijft iedereen toch maar liggen. Wij hebben eerst een
flinke afwas te doen. We klussen nog wat door. Het zwemtrapje is hartstikke
mooi geworden. Ik doe nog wat aan de administratie, verder kunnen we nog
niets inruimen tot Lex, de monteur geweest is, anders blijven we alles heen en
weer slepen. Onderhand stortregent het weer, ik trek mijn badpak aan en ga de
was doen, we hebben heel wat water opgevangen, plus dat ik het nu maar 2
keer spoel, dan hang ik het druipnat op en de laatste spoelbeurten doet de regen
voor me. Het gaat lekker, ik gooi de lakens er ook meteen maar bij. Normaal
gesproken breng ik die altijd naar de wasserij. Het hele schip hangt vol, over de
zeerailing, de fokkeschoten. En omdat dan toch op een gegeven moment de zon
weer doorkomt, is alles toch ook weer droog en kan zo de kast in. Vanavond
gaan we met Vicky en Ed uit eten in Captain Dons Habitat. Ook weer een luxe
resort, een uitgebreide barbecue met live music, direct aan zee, een schitterende
ambiance. Je ziet de grote Tarpons, van bijna 2 meter lang, in het heldere water
zwemmen. Als we om 5 uur weggaan, stortregent het ook alweer een uur, het is
echt een waterballet. Ze komen vragen of het nog wel doorgaat, Ja Natuurlijk.
Dus zo lopen wij met een jurkje, kuitbroek met zeiljack erover en ieder een
paraplu door de plassen te baggeren naar het restaurant een half uur verderop.
De truc van deze maandagavond barbecue is, dat Captain Don ook zelf komt,
dus een soort Meet and Greet, maar Captain Don had dus duidelijk geen zin om
door de regen te komen. Evengoed was het een erg leuke avond. En natuurlijk
na afloop zelfde weg weer terug, met een zaklantaarntje om en door de plassen.
Ik vond het eigenlijk wel lekker, zo na het eten nog even wandelen.
Dinsdag, 25 oktober 2011, Harbour Village Marina.
Tja nog steeds in de haven, vanmiddag komt Lex de coursecomputer aansluiten.
Ik start nijver, begin de voorste natte cel leeg te halen, daar staan alle flippers,
zwemspullen, zoute handdoeken en ook alle kleding uit de kast, waar ze aan het
werk moeten. Als ik nu vast alles overhoop haal en orden, kan het straks zo
weggeborgen worden. Alles wordt zolang in de slaapkamer gestald. Het regent
weer, dus ik gooi nog een aantal handdoeken in een emmer sop, Roderick is de
rubberboot aan het afschrobben, die zit weer helemaal aangegroeid met pokken
en eendemosssels, en hij probeert een lek te dichten. We schieten lekker op,
dachten we.... Hee Roderick mijn fietsje heeft een lekke band, dat kan er ook
nog wel bij. Roderick gaat even lekker douchen, hij heeft een beetje last van zijn
rug van het voorover staan. Ondertussen spoel ik de handdoek in de
gootsteenbak van de kombuis, ineens een klap, is de hele roestvrijstalen
(dubbele) gootsteenbak, compleet met water in het keukenblok weggezakt.
Waarschijnlijk zijn de metalen bevestigingen al eerder losgeraakt en hing hij nu
alleen nog op de kit. Dus toen Roderick terugkwam van de doucheruimte, had ik
een verrassing voor hem, nou die kon ook zijn ogen niet geloven. Dus
keukenblok leeg, deurtjes eruit, afvoeren demonteren, bak er heel en zonder
schade uit zien te krijgen. Wat een zooi en vervolgens Roderick liggend op zijn
rug, hoofd op een kleedje in het keukenkastje, benen onder de oven met
gestrekte armen proberen een bevestiging te maken. Na een paar uur werk,
Roderick was helemaal gebroken, hebben we weer een keurige gootsteen. Toen
kwam Lex en zoals het er nu uit ziet, werkt het systeem nu goed. Maar we
durven nog niet te juichen. Eerst er maar eens mee varen. Nu lijkt het net of ons
schip zo langzamerhand uit elkaar valt, maar integendeel het schip houdt zich
tot nu toe erg goed. Alleen is er veel slijtage op de dagelijkse dingen, hetgeen
jullie ook te lezen krijgen. Als er bij jullie in huis de gootsteen verstopt is of de
stofzuiger het laat afweten, is er niemand die dat meldt. Ons schip is nu 7 jaar
oud en vooral de laatste jaren zijn letterlijk tropenjaren. Zon, zee en zout, een
verwoestende combinatie. Het is hier dag in dag uit meer dan 30 graden, de zon
brandt, we liggen op zee, er is altijd veel beweging in het schip door de golfslag.
En we leven er continue op, dat maakt natuurlijk ook verschil. Dus geen zorgen,
wij zijn er nog steeds blij mee.
Maar je kunt je brood maar 1 dag bewaren, geen restjes laten staan, geen
kleren op een hoop laten liggen. Condens en warmte, tja dat is gewoon funest.
Iedere 4 weken halen we een hut helemaal leeg en controleren alles, laten de
boel luchten, alle kleding uit de kast enzovoort.
Zie hier ter illustratie 2 foto's van onze dure leren Henry Lloyds zeillaarzen, die
momenteel niet gebruikt worden. Dit is het resultaat na 4 weken.
Gooi maar weg, zou je denken, maar dat is een beetje kort door de bocht. Deze
laarzen hebben 350 euro per paar gekost, zijn ons uitermate goed bevallen en
worden over een paar maanden weer in gebruik genomen, als we richting New
Zealand komen. Even flink borstelen, in de zon leggen en dan gaat het weer
prima. Hetzelfde gebeurt met tassen, portemonnee's, riemen. Het houdt ons van
de straat moet je maar denken. En de andere cruisers hebben dezelfde
problemen. Wat we niet echt nodig hebben, krijgt al snel een andere
bestemming. Ik heb net vanmiddag een zak kleding naar de vissers van Bonaire
gebracht.
Nog iets leuks, gisteren hebben we het schip omgedraaid in verband met
inregenen. Dus alle lijnen en springen los, uitvaren, stootwillen omhangen,
omkeren en achteruitlangs de vingerling afmeren. Het ging als een zijtje. Een
Zwitserse mevrouw sprak me in de doucheruimte er over aan, dat mijn man het
schip zo goedingestuurd had of hij dat niet eens aan haar man kon vertellen. Ze
had volbewondering staan kijken. Dus ik dat in geuren en kleuren aan Roderick
vertellen. Loopt hij vandaag over de steiger, houdt ze hem aan en geeft hem
allerhande complimenten en neemt hem vervolgens mee naar haar man, zodat
Roderick hem dat eens even haarfijn kon uitleggen. Dus dat heeft hij toen maar
zo tactvol mogelijk gedaan. ( Tussendoor liet zij haar eigen man weten in het
Duits, waarom hij dat eigenlijk niet wist. Roderick heeft wijselijk niet laten
merken, dat hij dit ook allemaal verstaan kon).
Woensdag, 26 oktober 2011, Mooring Kralendijk, Bonaire.
Vandaag lopen zwoegen, we gaan naar buiten weer aan een mooring liggen,
morgen gaan we varen. Alles moet weer terug op z'n plaats. Water tanken,
boodschappen doen, heel veel geld pinnen, want de monteur moet betaald
worden, de rubberboot verzorgen, zonnetent afbreken, met het fietsje naar de
andere kant van de stad om een paar mooie kaarten te kopen, dan door naar de
supermarkt voor vers brood en vlees, daar heel veel gekocht, er is duidelijk een
vrachtschip binnen gekomen, alle schappen liggen vol. Een stuk Old Amsterdam
bemachtigd, met een rugzak en 2 schoudertassen en 5 kilo aardappelen op het
bagagedragertje in de brandende zon weer terugfietsen. Onderweg langs het
Postkantoor, dat lunchpauze heeft, staan wachten tot ze wensen open te gaan.
Bekaf weer aan boord. Roderick heeft zich ook niet onbetuigd gelaten. Die heeft
een nieuwe achterband op mijn fietsje gezet. Gisteren had hij de band al
geprobeerd te plakken, maar de solutie is korrelig geworden, dus mijn band was
weer plat. Nu is hier een prima fietsenmaker, maar die was net op vakantie, hij
heeft het halve dorp afgefietst voor een tubetje solutie, maar is niet geslaagd.
Dus nu heeft hij maar de reservebinnenband er op gezet. Weer een klus
geklaard. De kombuis is ook weer prima. Wasgoed binnen halen, alle lijnen los en
omzetten naar de andere kant, want we moeten eerst nog tanken. En heet dat
het is, we zweten ons een ongeluk. Er is momenteel bijna geen wind.
Aan de overkant van de haven weer afmeren om diesel te tanken. De laatste
keer was 5 maanden geleden in St Lucia. Dat is niet verkeerd. Dan afrekenen in
de haven, nou daar wordt je ook niet blij van. Het liggeld is 45 dollar per dag, dat
wisten we, maar gezien de weersomstandigheden gewoon noodzakelijk, daarbij
komt dan nog 160 dollar diesel, de vulling van een gasfles, allerhande kleine
postjes en als toetje 115 dollar voor een Amerikaanse stekker. Kassa! Die
stekker daar baalden we letterlijk het meeste van. We hebben allerhande
soorten stekkers en pluggen om van de walstroom gebruik te kunnen maken.
Deze hadden we niet, die kun je dan huren. Dat houdt wel in, dat je deze stekker
eerst moet monteren op je eigen leiding. Geen probleem, dat kan Roderick wel.
Alleen tijdens de montage bij het electrakastje, schoot de helft van de stekker
uit zijn handen het water in. Dag stekker! We hebben nog met visnetten met
telescoopstelen geprobeerd de drenkeling te vinden. Het water in de haven is te
vies om er in te gaan, modderig, olie, beestjes. Zonde geld dus. Daar moet je
niet te lang over treuren, want dat helpt toch niet. Duur weekje was het wel. Om
16.00 uur hadden we vastgemaakt aan de mooring, kon ik eindelijk een duik
nemen. He, he! In het water roep ik altijd de visjes als ik ze ga voeren en je zal
het niet geloven, ze hebben dat echt door. Ik had nog een oud stokbrood, dus
hup mee het water in. En daar kwamen ze met honderden, ook een aantal flinke
jongens en ik maar genieten er tussen in met m'n snorkel op. Roderick ze willen
ook nog een sneetje volkorenbrood....ook lekker dus. Het is een gespetter en
geknok van jewelste. Kijk ik weer goed om me heen, komt er toch een joekel
van een haai uit de diepte. Meer dan 2,50 meter lang en hij bewoog heel
geagiteerd. Natuurlijk geen wonder, hij hoort ook al dat gedoe. Binnen no time
was ik weer aan boord, ik ben niet blijven kijken, gewoon wegwezen! Het was
een Lemon Shark of een grote Reef Shark. Wel weer heel gaaf.
Morgen verlaten we Bonaire en gaan we weer verder op weg. Curacao, Aruba,
Columbia. Internet wordt steeds lastiger, we blijven de website bijhouden, maar
kunnen niet altijd publiceren. Email hetzelfde verhaal, sturen jullie maar rustig
mailtjes naar ons, graag dit adres gebruiken: yvonne@happybird.info. Soms kan
het dus even duren voordat we reageren, niet ongerust worden, we zullen
voorzichtig doen, maar er is geen avontuur zonder risico. We hebben een
fantastisch leuke tijd gehad in Bonaire, maar het is de hoogste tijd om weer
eens verder te zeilen. Morgenochtend eerst naar de douane en langs de
immigratie. Hoezo een stuk Nederland?
Donderdag, 27 oktober 2011, van Bonaire naar Klein Curacao.
Eerst het schip nog verder klaarmaken, dan de rubberboot te water laten, motor
erop, papieren mee op weg naar douane en immigratie. We meren onze dinghy
af vlak voor de sleepboten van Smit Tak, zeesleepboten zijn ook weer een
maatje groter.
Bij de douane moeten we in de rij wachten. Als volgende bestemming geven we
Aruba op, met een beetje mazzel hoeven we dan niet in en uit te klaren in
Curacao, dat is daar zo'n gedoe. We willen namelijk vanavond voor anker gaan
bij Klein Curacao, een eilandje 15 Nmijl verwijderd van het Spaanse Water, dan
door naar Curacao, boodschappen doen en weer wegwezen. Gewoon illegaaltje
spelen dus.
Terug aan boord ga ik me nog even de blaren op mijn vingers typen om alle
email af te handelen, nu het nog kan. Dan nog 1 keer zwemmen, afscheid nemen
van mijn visjes, ze komen weer met z'n allen achter me aan zwemmen, ik word
er een beetje weemoedig van, dan komt er ook nog een grote Ocean Trigger
Fish gedag zeggen en dan is het echt afgelopen. We starten de motor en maken
los van de mooring. Om te beginnen moeten de nieuwe navigatie instrumenten
gecalibreerd worden. Momenteel geeft 1 kompas de juiste koers aan, de andere
180 graden gedraaid, dat vaart niet handig. Om te calibreren moet je volgens
het boekje een aantal rondjes draaien met een bepaalde koers, dan
tegengesteld en vervolgens in een rechte lijn. Tussendoor allerhande knoppen
indrukken. We hebben het gevoel van een circuspiste, maar nu staat alles er
prima bij. Alle instrumenten werken ook naar behoren. We krijgen er weer
vertrouwen in. De oefeningen met mijn voetje, beginnen ook vruchten af te
werpen, het gaat beslist beter, hopenlijk blijft dat zo. Dus wij zijn gematigd
positief, zoals Jaco zou zeggen.
Bonaire is dus absoluut duurder als de andere eilanden, maar als je goed oplet
en een beetje doorzoekt kom je er toch goed mee weg. Horecaprijzen, die het
Nederlandse peil benaderen, maar dan in dollars, wat voor een Nederlander dan
toch 25% scheelt (minder dus). Pompoen is hier dus spotgoedkoop, ze zijn 4
keer zo groot als een watermeloen, maar worden in stukken verkocht. Groot
stuk voor 1,60 dollar. In blokjes met een ui en een pepertje even bakken in de
koekepan, beetje balsamico azijn erover, smikkelen! In de supermarkten kun je
mooi vlees kopen, ook niet duur en af en toe zijn de Snijbonchi in de aanbieding,
dan eten we dus snijboontjes. Er zijn veel Horeca evenementen en
aanbiedingen, de strandbarbecues zijn ongelooflijk uitgebreid en voor een leuke
prijs, dus dat is goed te doen. 2 Hollandse bakkers met fantastisch brood en
verder vullen we dat aan met onze voorraden. Vandaar dat we in Curacao niet
alleen willen overnachten, maar ook weer voorraden aanvullen.
Om 11.00 uur vertrekken we, nog een keer toeteren ten afscheid en dan gaan
we. Hierbij is het hoofdstuk Bonaire afgelopen. Het was heerlijk hier.