Maandag, 20 juli 2009,
van de Ria de Camarinas naar Villagarcia
Het is hier hartstikke leuk en idyllisch, maar we moeten vandaag weg. Het is
goed weer om Cabo Finisterre te ronden, de uiterste westpunt van Spanje.
De kaap steekt flink uit, maar wat het zo gevaarlijk maakt, is het verschil in
diepte. De oceaan is hier 4000 tot 5000 meter diep, en dat loopt heel snel op
naar 2000 m, 800m, 200m, 40 meter, over een relatief kleine afstand. Als die
enorme watermassa's richting land gaan, slaan ze dus op kust te pletter en
komen weer terug. Daardoor ontstaan heel gevaarlijke zeeen. Plus dat de
wind en de stroom door het kaapeffect in de versnelling gaan. Al met al heel
gevaarlijk dus. Het heet hier niet voor niets Costa del Morte. Daarbij bestaat
de hele kustlijn uit hoge kapen, met overal rotsen, dus het is absoluut nodig
om een juist weerslot te gebruiken. Het wordt vandaag een dag met gunstige
wind, die, als het goed is, met ons mee gaat draaien. Na vandaag worden er
een aantal heel slechte dagen verwacht, met veel regen en wind. We staan
dus echt om 6.00 uur op, halen het anker op en weg zijn we. De zon is net op,
we sla-ommen eerst weer om de rotsen en ondieptes heen en uur later zitten
we al op zee. Jammer te weinig wind, maar we zetten toch de zeilen en
houden de motor bij. De fronten kun je in de verte boven zee zien hangen en
als we het goed uitgerekend hebben, blijven we ze zo precies voor en zijn we
mooi op tijd de bocht om. Om 9.15 uur krijgen we Cabo Finisterre in zicht en
om 12.15 uur zijn we er voorbij. Nu hebben we dus de Noordkust verwisseld
voor de Westkust. Met dit weer is het natuurlijk gewoon 'n eitje, maar we zijn
toch wel trots op onszelf dit punt bereikt te hebben.
We zien de lucht in de verte steeds donkerder worden, maar wij houden een
heerlijk zonnetje, de kust zelf is weer gehuld in nevel. Na 10 uur varen gaan
we de monding van de Ria de Arousa binnen, in een woord Prachtig!
Een Ria zo groot als het IJsselmeer, de eerste indruk is zoals het Meer van
Lugano, bergen, overal eilandjes, strandjes, dorpjes. We zitten echt te
genieten. Als extraatje komt er nog wat wind opzetten, dus kunnen we verder
alleen op zeil. De Ria ligt wel vol met mosselkweekbedden, de zogeheten
Viveros. Je kunt geen moment je aandacht laten verslappen.
Het barst hier langs de kust van de vissers. En wordt letterlijk op van alles
gevist. Krabben, kokkels, inktvissen in alle soorten, scheermesjes en ook nog
gewone vis natuurlijk. In ieder restaurant en bar kun je dus iets schelpachtigs
eten, maar daar zijn we nog niet aan toe. Van de week was in de supermarkt
de inktvis in de aanbieding. Loopt iedereen te sjouwen met een grote
plasticzak met een dikke grijze bult zuignappen en tentakels. Maar weer even
terug naar de Ria de Arousa. We hebben nog 3,5 uur gezeild en om 20,45
liepen we het haventje van Villagarcia binnen.
Op het eerste gezicht viel dat tegen, toen we afmeerden, kwam de
"havenmeester" Nee daar mag je niet liggen, nou waar dan wel? Moeilijk
kijken, nou voor 1 nacht! Daar! Wij weer: Okay, voor 1 nacht, is het daar wel
diep genoeg? We steken 2 meter. Moeilijk kijken, papier bestuderen, Tja, dat
wist hij niet. Spreekt alleen spaans, nou vooruit een andere plek. Wij het schip
losmaken, heel voorzichtig naast een ander schip de box in, pakt die sukkel de
voorlijn aan, draait die direct 3 maal om middelste bolder, dus het schip wordt
in een klap tegengehouden en gaat meteen de hoek om. Roderick kwaad, ik de
pest in, vervolgens pakt hij iedere lijn en legt die overal vast. Man weg
gestuurd, schip fatsoenlijk afgemeerd. Afgesproken om over 10 minuten bij
hem in te schrijven. Wij naar het havenkantoor, douche spullen mee, door de
gate, deur dicht. Kantoor gesloten, niemand weet waar hij is. Douches kun je
alleen in met een key, de gate is natuurlijk ook op slot, dus we kunnen ook
niet meer naar het schip en ik moet zo nodig! Balen, Morgen gaan we meteen
weer weg. Dan komt eindelijk na een dik half uur de havenmeester.
Verontschuldigt zich, geeft ons een waardebon voor een glas wijn in het
restaurant, de douches zijn prima verzorgd, achter de haven is een prachtige
palmenlaan, de prijs valt mee. Na een ijsje en een heerlijk glas wijn ziet de
situatie er weer een stuk gezelliger uit. Kortom we vragen morgen of we
kunnen blijven.
Dinsdag 21 juli 2009
Villagarcia de la Arousa
Roderick als eerste naar het havenkantoor om te vragen of we nog een dag
kunnen blijven. Geen enkel probleem! Blijf zo lang als u wilt! De zon schijnt.
Eerst naar de stad verse broodjes scoren. De stad in het geheel is niet zo
bizonder, maar er zijn veel mooie plekjes.
De kerk hier heeft een knotsgroot, lichtblauw Mariabeeld op het dak. We doen
wat boodschappen en natuurlijk gaan we ook hier naar de bioscoop kijken. Een
schitterend complex, Complejo Cinematografico, 7 zalen, in een totaal nieuw
gecreeerd uitgaansgebied. Mac Donalds er direct naast, allerhande kroegen en
eettentjes, bankjes onder de palmen, pleintjes, speelgelegenheid voor de
kinderen. Toegangsprijzen in het weekend, de duurste dus, 5,50 euro. Ice Age
in 3D 7,50 euro. Om jaloers op te worden. Alle nieuwe films. Uiteraard alle
Spaans gesproken, dus we laten dat genoegen helaas passeren.
We gaan weer op boord aan, Roderick wil even siesta houden, voor vanavond
hebben we afgesproken met een aantal Engelsen. Bij ons op de steiger zagen
we een Sun Odyssey 43 DS liggen, dus hetzelfde type als de onze, alleen een
meter groter. Je raakt dan makkelijk in gesprek over hoe zij de zonnecellen
gemonteerd hebben en hoe dit en hoe dat. Blijkt er nog zo een net
aangekomen te zijn, een Schot. Zij varen tesamen met ook nog een
Nederlands schip. Om 18.00 uur gaan we op de Breagha een borrel drinken,
daar komen de anderen ook. Daarna nog even naar de bar en uiteindelijk zijn
we met Alan en Brenda in het restaurant blijven eten. Het is nogal laat
geworden, maar we hebben een erg plezierige avond gehad. Ze schenken hier
heerlijke Galicische wijn. Morgen hoeven we nergens naar toe, want dan
krijgen we toch de hele dag regen. Helaas had het luik op een kiertje
opengestaan en was ons dekbed en bed flink nat geworden. Eigen schuld. Met
behulp van wat slaapzakken toch heerlijk geslapen.
Woensdag 22 juli 2009
Villagarcia de la Arousa
De weersverwachting klopt precies, het giet van de regen. Geen probleem, dit
wordt een hele luie dag, alleen even buurten bij de andere schepen.
Donderdag, 23 juli 2009
Santiago de la Compostela
Vandaag gaan we met de trein naar Santiago de la Compostela, de kathedraal
bezoeken waar pelgrims uit de hele wereld naar toe lopen. Het is zaterdag, de
25e de echte heilige dag van Galicie. Maar dat is net zoiets als Koninginnedag
op de Dam, zo'n drukte daar hebben we geen zin in. Gisteren hebben we al
uitgevogeld, wanneer de trein gaat en zo. Het is 35 minuten met de sneltrein,
we kopen 2 kaartjes, retour, voor 5, 85 euro per persoon. Daarvoor worden
we in een superdeluxe trein, met mooie schone beklede banken,
airconditioning, op tijd, zacht zoevend over de rails, naar Santiago gebracht.
We dachten eerst dat we per ongeluk toch een enkele reis gekocht hadden,
maar het klopt echt. Daar kan de NS nog wat van leren!
Het oude centrum is ongeveer 10 minuten lopen vanaf het station. Eerst
kwamen we langs een mega computerwinkel, waar we rondgeneusd hebben,
daarna langs een grote moderne kapperszaak, waar ik mijn kans
waargenomen heb. Heel eng als je met handen en voeten moet uitleggen, dat
je alleen maar geknipt wil worden. Mijn kapster, met zwart, strak gesneden
haar, met paarse en blonde strepen overdwars, sprak alleen maar spaans.
haar collega een paar woorden engels en ik ook een paar woorden spaans.
Maar het was een reuze succes, een heerlijke hoofdmassage, een
haarmasker, prima geknipt in een design kapper, en dat alles voor 14,95 euro.
De restaurants zijn helemaal klaar voor de enorme toeloop van mensen en
stellen hun heerlijkste waren uit. Linksboven zijn inktvissen. Overal zijn
straatmuzikanten en levende beelden. Een heel feestelijke sfeer.
Daarna gaan we naar de Dom. Er arriveren regelmatig wandelaaars met
bepakking en een St Jacobsstaf, die worden met applaus welkom geheten.
De kerk staat aan de voorkant in de steigers, begrijp ik eigenlijk niets van.
Als we beter kijken zien we dat ze druk bezig zijn om vuurwerk aan te
brengen op de hele kerk, vanaf het topje van de torens, over de gehele
voorkant. Dat zal een prachtig spektakel worden. Het vuurwerk kan natuurlijk
niet direct op de antieke kerk gemonteerd worden, dus hebben ze allemaal
ornamenten gemaakt, in de vorm en kleur van de kerk, die ze op de kerk
aanbrengen. Wat een klus!
In de kerk zitten ook mensen in korte broek met wandelschoenen, hun
rugzakken en staf ernaast gestald. Heel speciaal. In de kerk liggen de
beenderen van de heilige Jacobus in een schrijn, en de katholieken gaan daar
direct voor in gebed, helemaal ontroerd.
Het altaar gedeelte is prachtig met veel goud, de beelden zijn erg kitscherig,
echt Spaans. En een echt kaarsje opsteken is er ook niet meer bij,
waxinelichtjes met een led lampje en een batterijtje. De kerk an sich, deed
ons niet zoveel, maar de sfeer erom heen, zeker wel. Natuurlijk had Roderick
ook al weer zijn sporen achtergelaten.
We zijn niet net zoals sommige pelgrims op hun knieen aangekomen in
Santiago, maar we kwamen wel bijna op ons knieen terug in Villagarcia de la
Arousa. Bekaf, maar goed dat we het gedaan hebben. Een hele ervaring.
Vrijdag 27 juli 2009
Ria de Arousa
Vanochtend regende het nog. Maar in de middag is het lekker opgeklaard en
zonnig. Boodschappen inslaan en dan gaan we ergens voor anker in de Ria.
We zijn op zeil tussen de vivero's ( grote mosselkweekbedden) naar de
Ensenada de Rianxo gezeild. Midden in de baai liggen we voor anker. We
hebben een prachtig uitzicht. Het verval tussen eb en vloed is toch een dikke 3
meter, vannacht moeten we wel ons bed uit om te controleren of het goed
gaat. Op het moment van laag water hebben we precies nog 10 cm onder de
kiel. Het water stroomt erg hard, maar we liggen als een huis.
Zaterdag 25 juli 2009
Enseanade de Rianxo
Bij het aanvaren voelde de motor toch wat onregelmatig, Roderick besluit
daarom maar onder het schip te duiken voor inspectie. Goed voorbereid, maar
ooohhh, wat is het koud. Er zit inderdaad een hele bos touw om de schroef,
daarom kon hij niet goed meer achteruit. 20 keer diep ademhalen en onder
het schip duiken om de boel los te snijden. Gelukt! De Held!
Zondag, 26 juli 2009
Ensenada de Rianxo
We hebben gisteravond nog een sightseeing tour met de rubberboot gemaakt.
De vissen springen hier weer overal salto's mortales en voor ons uit. Zo leuk.
Zo konden we ook mooi constateren, dat je vrijwel onzichtbaar bent op de
boot. Dus nu liggen we heel prive, lekker te luieren. Het leven van een paar
Zeezwervers zonder huis valt niet mee!
Maandag, 27 juli 2009
van Ensenada de Rianxo naar Porto do Xufre en weer terug
Na een ontbijtje in de kuip in de zon gaan we op ons gemak anker op, richting
zuiden. Op zoek naar andere ankerplaatsen en op zoek naar diesel. Volgens de
voorspellingen is het buiten maar 20 graden Celsius, maar de zonnesterkte is
zo hevig, dat je echt tussendoor een bloes aantrekt. We maken een mooie
tocht door de Ria de Arousa, deze is 14 Nm (25 km) lang en 7 Nm in de
breedte. Vol rotsen, eilandjes, koningspalmen, allerhande prachtige bomen en
bloeiende struiken. In de pilot staat, dat er diesel te verkrijgen is bij St. Xulian,
in de haven Porto Xufre.
We moeten kriskras tussen de vissersboten door, die daar in groten getale in
de baai voor anker liggen. En ja, volgens mij zie ik door de verrekijker iets wat
op een brandstofstation lijkt. Boven op een 4,5 meter ruw stenen muur staat
een dieselpomp. De muur is helemaal begroeid met algen en wier. Het is laag
water. Er is een nauw plekje waar we dan zouden moeten afmeren tussen een
enorm vissersschip en een ander dik schip. Maar kunnen wij daar ook
brandstof krijgen? Of is dit weer alleen voor de vissers? Bovenop loopt een
man. Okay, gewoon doen.... Perdone Senor! Ja, hij kijkt om, met handen en
voeten redden we ons. We leggen heel voorzichtig aan. Dan laat hij een
meterslange slang aan een touw zakken en kunnen we tanken. Maar we
hebben Gasoleo en ook nog een paar liter Gasolina nodig. Wat heeft hij ons
nou gegeven? Alles goed gelukt en dan afrekenen. Hoe gaan we dat nou weer
doen. Roderick zijn Mastercard naar boven laten hijsen? Dacht het niet dus!
Verderop zit een groenaangegroeide trap. Maar hoe kom je daar? Het schip
kan geen meter meer naar voren of achteren. Dus hebben we de rubberboot
laten vieren tot net voor de trap en kon Roderick zo overstappen. We worden
erg lenig en ook handig in halsbrekende toeren. Echte Dare-Devils.
Daarna gaan we nog kijken bij een ankerplaats waar we morgen willen gaan
liggen. Maar dat wordt niets. Het is een beeldschone plek, maar klein, nauw en
met heel veel geniepige rotsen in de buurt. We besluiten naar de baai van
Rianxo terug te varen, anderhalf uur verderop, en daar weer voor anker te
gaan voor de nacht. Als we terugkomen, zien we ineens de Lovely Rita from
Amsterdam afmeren. Via de marifoon nodigen we ze uit voor een borrel en
een uurtje later meren Karin en Louis hun dinghy af bij ons. Gezellig!
Dinsdag, 28 juli 2009
Van de Ensenada de Rianxo naar Praia Barrana, Escarabote
We starten weer met een heldere zonnige dag. Het is nu al behoorlijk warm.
De zon steekt. We gaan ankerop en varen naar Pobra del Caraminal. De
gehele Ria de Arousa ligt dus vol met vivero's. Mosselkweekbedden. Grote
velden met vlotten, waaraan aan lange draden, zo'n 20 meter lang, mosselen
groeien. Volgens mij drijft de gehele economie van Galicie hierop. Vandaag was
het waarschijnlijk oogstdag. Tientallen vissers zijn in de weer met een
hydraulische kraan de mosselen te oogsten. Eerst spoelen ze de lange draden
nog schoon in het zeewater. Net zoals wij een handwas doen.
Ze komen met een rotvaart aanstuiven, (logisch, want ze vervoeren verse
waar), je kunt dus beter meteen uitwijken. Maar zoals bij ons de koeien in de
weilanden, is dit dus ook een agrarisch bedrijf. Op de kaart worden ze ook
aangegeven als Marine Farm. Je mag ook maar op een paar punten erdoor
heen varen. Vanaf Proba de Caraminal gaan we vlak langs de kust, tussen de
visnetten die overal hangen, gewoon aan plastic flessen, krabfuiken,
kokkelvissers en vivero's de gehele baai door. We varen hier in ons eigen
Panorama van Mesdag. Schitterend. Aan het eind van de baai, gooien we het
anker uit vlak voor het strand. We liggen net, komt er een dolfijn langs!
We zien ze heus niet constant, maar we moeten tijdens het varen continue
goed opletten, bij alles wat de waterspiegel verstoort, zodat we niet in een net
verstrikt raken of tegen een rotspunt onder water varen. Dus als het water
verandert, kijk je extra. En ja, een dolfijn is altijd feest!
We gaan met de rubberboot naar de overkant van de baai om Escarabote te
bezoeken. Zowaar met z'n tweeen, als de boot net voor anker ligt, kun je
eigenlijk nooit samen weg. Maar het is nu zulk rustig water. Om aan te leggen
in een vissershaven moet je kriskras tussen de kleine visbootjes door, die
daar aan lange dubbele lijnen liggen. Het laatse stuk kun je dus beter roeien.
En daar ligt dan onze mooie rubberboot, compleet met motor, gewoon aan een
touwtje op ons te wachten. En verderop in de baai de grote boot, met heel ons
hebben en houden, alleen maar aan een anker. Ik vind het toch altijd weer
spannend. We zijn het stadje ingegaan, nou deze keer hadden we ons de
moeite kunnen besparen. Compleet uitgestorven en werkelijk niets
pittoresks te vinden. In het havengebouw hebben we een ijsje gekocht en
daar was tenminste nog iets, wat we met veel interesse bekeken hebben.
Een heel prachtig uitgevoerd knopenbord, met werkelijk iedere knoop erop, die
maar bestaat. Zelfs knopen erop, die Roderick niet kende. Dat wil wat zeggen.
Dan weer de rubberboot gepakt en lekker met mijn voeten in het water weer
terug. Op het schip hebben we van bioscoopbanners een zonnetent gemaakt.
Dat is echt wel nodig. Nog even lekker zwemmen. We beleven hier een
wondermooie nacht. De baai om ons heen is feeeriek verlicht, omdat er ook
huizen hoger op de bergen staan. De sterrenhemel flonkert. Een sprookje.
Woensdag, 29 juli 2009
Van Praia Barrana naar Villanova da Arousa
Vroeg anker op. Het is nu nog bladstil en het water spiegelglad. Maar er zal al
snel een front overkomen met buien en zuidwesten wind. Dus pakken we
vandaag lekker een haven. Eerst een frisse duik. Een kop koffie en een
broodje en dan gaan we meteen. Nu de baai dwars over door de vivero's. Een
paar vissersboten komen gelijktijdig op ons afstuiven en proberen nog even
een sandwich van ons te maken, maar dat is ze niet gelukt. Om 12.00 uur
ligen we in de haven van Villanova de Arousa afgemeerd en begint het te
waaien en te regenen. Ze hebben hier WiFi, weliswaar heel zwak en langzaam,
maar we amuseren ons wel. Lekker lang internetten, beetje de stad in. Bij de
slager gehakt laten draaien! Hoe moet je dat nou weer vragen. We willen nu
wel eens gehakt, dan kan Roderick lekker macaronisaus maken. Dralen voor
de toonbank. Je moet namelijk niet alleen vragen of het vlees gemalen kan
worden, maar je moet ook aangeven welk vlees. En het meeste is
onherkenbaar als brokken en lappen, want ik herken de namen niet. En alle
poten, tongen, staarten en ingewanden wil ik niet. Maar wij hebben nu vers
gedraaid gehakt van varkenslende. Medio kilo lomo de cerdo, molido. Zo
maken we onze eigen lol. En daar heeft Roderick een superheerlijke saus van
gemaakt. Mjammie.
Donderdag 30 juli 2009,
Van Villanova da Arousa naar Ria de Pontevedra
We hadden op slecht weer gerekend, maar het valt alleszins mee. We klussen
wat en besluiten om 15.00 uur dat we per direct een Ria verder gaan. Er staat
een gunstige wind en het is best lekker. Snel alles klaarmaken en om 16.00
uur gooien we los. Dat was nog best pittig, want een forse wind komt dwars
van achteren in, en zodra je losgooit, duwt de wind je tegen de steiger.
Vervolgens hebben we een supertocht over zee, tussen de eilanden door naar
de Ria de Pontevedra. We zeilen deze, ook weer schitterende, Ria tot aan het
einde door en gaan achter het eiland Isla Tomba voor anker.
Midden in de nacht, we zijn net weer helemaal om het anker gedraaid en gaan
dan controleren, zegt Roderick:"Kom eens kijken, ik zie iets raars. Best eng,
geen idee wat het is". Het is natuurlijk stikdonker. "Het lijkt net of er iets uit
het water komt en groter wordt" Wij samen turen. Het is vlak bij! Het is een
visser, die op 10 meter afstand een lang net uit het water aan het hijsen is,
zonder enig licht. Dus geen boordlichten, geen werklichten, gewoon in het
stikdonker. Zal wel geen zuivere koffie geweest zijn. Roderick keek dus net op
het moment dat het net uit het water verrees. Alle lichten binnen aangedaan,
zodat wij er helverlicht bij liggen, en gewacht tot hij verdwenen is. Zo maken
we nog eens wat mee.
Vrijdag 31 juli 2009
Van Isla Tambo naar Sanxenxo
Vroeg ankerop dan dicht langs de kust van de Ria in de ochtendzon naar
Combarro, dat willen we eigenlijk even bezoeken. Er is ineens een nieuwe
haven daar gebouwd, die nergens vermeld staat. De havenmeester komt
direct aanstuiven of we komen aanleggen. Nou meneer, alleen voor een paar
uur, maximaal 3. Wat kost dat? Voor 16 euro mocht dat wel, Ja, Daaggg!
We kunnen natuurlijk ons anker uitgooien, maar de rubberboot moet dan ook
weer tewater gelaten worden, de motor erop. Weet je, we varen er nog wel
een keertje langs, vanaf het water heb je een prima zicht op de oude stad.
Daarna varen we naar de haven van Seixenxo (spreek uit Sanjensjo of op z'n
Galicisch Sangengo) meer aan het begin van de Ria. Dat blijkt een echte
Yuppenhaven. Een flaneerboulevard met Champagne Lounge terras, dure
restaurants, winkels met alleen maar merkkleding. Weliswaar nu 50%
afgeprijsd, maar nog steeds duur dus. Maar wel prachtig verzorgd. En het
havengeld valt dan eigenlijk nog mee, 34 euro en met ons Galicisch
kortingspaspoort 30 euro.
We gaan met onze fietsjes over de steigers de haven uit naar het centrum.
Anders ben je al moe voordat je het complex af bent. Toeristisch, maar erg
leuke dingen zijn er bedacht. Een kunstwerk op een rots in de baai, een
gigantische Gulliver als speeltoestel, overal mogelijkheden om te zitten, te
klauteren erin te gaan. erg leuk. Er is hier ook een Koninklijke Yachtclub, deze
hebben we natuurlijk ook weer met een bezoekje vereert. Prachtige
loungeruimte, eigen sportfaciliteiten, eigen zwembad met zonneterras,
kinderopvang in een aparte ruimte, inclusief nanny. Grote pils en groot glas
wijn, samen voor 3,30 euro. Om de hoek gaan we nog 2 ijsjes kopen, ieder
een hoorntje met 2 bollen, gewoon uit het vuistje, samen 8 euro. Kassa!
Met de fietsjes de berg op naar de supermarkt. Volgeladen weer de berg
afgezoefd. Dit hebben we niet meegenomen: varkensneusjes in de aanbieding.
Zaterdag, 1 augustus 2009
Van Sanxenxo naar Ensenada de San Simon
We beginnen met regen en bewolking. Vanmiddag zou het gaan opklaren.
Eerst lekker lui gestart, dan nog wat flessenvoorraad gehaald, daarna gaan we
de boot vertrekklaar maken. We willen voor anker in de baai naast de haven.
Als we eenmaal klaar zijn, trekt de lucht open en besluiten we meteen door te
varen naar de Ria de Vigo. De wind is 180 graden gedraaid, dat betekent,
dathet front voorbij is. Voordat we de Ria de Pontevedra uit zijn en bij de
ingang van de Ria de Vigo aangekomen zijn, zijn we nog zeker een anderhalf
uur verder, dus dan is de meeste wind ook wel weg. Ja dat klopte wel, maar
we waren vergeten dat er iedere middag zeewind opsteekt en dat samen met
de wind uit het front kwam op een totaal van windkracht 8 en zo varen we op
de oceaan met golven van dik 4 meter hoog. Dwars op het schip. Dat was
zeker niet de bedoeling! We moeten door een relatief nauwe passage, tussen
grote rotseilanden en het vaste land door, het Canal du Norte. Door deze
engte worden de wind en de golven nog meer opgezweept. Wat nu?
Teruggaan kan niet, dan maar er tegenaan. Kort samengevat: het was een
heavy tocht. We hebben ons handen eraan volgehad. Geen foto's dus!
Op het moment dat je in de beschutting van de eilanden vaart is het ergste
gelukkig voorbij.
We zeilen de hele Ria de Vigo tot aan het eind, 15 Nm (27 km), onder
de 38 meter hoge brug door, naar de Ensenada de San Simon, daar is volgens
de pilot een prima ankerplaats. We arriveren daar net voor zonsondergang en
het is echt idyllisch. Het is net een maquette van een modelspoortrein.
Vroeger hadden al onze kinderen ( en ook ooms en opa's) een treinenplaat.
Een spoorrails met wissels en Marklintreintjes, die breidde je dan uit met
bergen van papiermache, met allerlei verschillende bomen erop, daarna kocht
je huisjes, die zette je overal op de berg, een brug, een spoorbrug, een
tunneltje, een blauw geschilderd meer met een eiland en een paar kleine
rotseilandjes, een schip erin, hijskranen erbij, een zeilbootje, en als je nog een
vliegtuig had, gebruikte je dat ook nog. Nou zo zag het er bij ons ook uit.
Op de berg kwam de supersnelle trein voorbij, even later kwam de
goederentrein voorbij tuffen, vanachter de bergen af en toe een vliegtuig, en
een meer vol met alle andere ingredienten. De bergen kriskras bezaaid met
gekleurde huisjes en 's avonds fonkelend van de lichtjes. Nostalgie ten top.
Zondag, 2 augustus 2009.
Ensenada de San Simon
Het zonnetje schijnt al direct. Ontbijt in de kuip en daarna willen we de
omgeving met de dinghy gaan verkennnen. Dus gaat de operatie rubberboot in
werking. Deze ligt deze periode opgeblazen op het voordek, we (Roderick dus)
hijsen hem eerst met een val in de mast overeind om hem over de reling te
kunnen tillen. Hij weegt toch zo'n 35 kilo en is nogal moeilijk te hanteren.
Daarna geleiden we hem naar achter en hijsen we gezamelijk de buitenboord
motor erop, ook weer zo'n 35 kilo, dan de peddels uit de bakskist, de
benzinetank erop monteren, sloten erop, extra lijnen mee, schip afsluiten en
dan kunnen we weg.
Wat leuk is het hier! Net op het verste punt, aan de overkant van het meer,
(ter grootte van het Veluwemeer), raakt de motor zo verstrikt in de
waterplanten dat hij warm loopt. Roderick haalt alle meuk uit de propellor,
trekt de motor aan... en er gebeurt niets. Terwijl wij de braafste
buitenboordmotor hebben, die je je maar kan denken. Nou Roderick heeft zich
de longen uit zijn lijf getrokken aan de startmotor, met en zonder choke,
benzinetoevoer dicht en ja, uiteindelijk toch weer aan de praatgekregen. En zo
tuffen we dan weer verder rond.
Terug aan boord een duik in zee, daarna gaat Roderick weer proberen de
Navtex aan de praat te krijgen. De Navtex print weerberichten en
waarschuwingen uit, die hij via een zender ontvangt. Al die tijd werkte hij
prima, maar de laatste dagen krijgen we geen weerberichten meer van
Spanje. Hij heeft al alles doorgemeten, aansluitingen opnieuw gesoldeerd,
alles honderd keer nagekeken, de gebruiksaanwijzing helemaal opnieuw
doorgenomen. Hij wordt er gestoord van. Iedere nacht is hij eruit om te kijken
of hij het nu doet, want dan is die uitzending. Afwachten maar, hij weet nu
echt niet meer, wat hij er nog aan kan doen. Onderhand halen we de
weersvoorspellingen via internet op, bestuderen alle gegevens in de Pilot
(boek met beschrijvingen over de havens en aanvaarroutes)en de kaarten, en
besluiten, dat als we verder willen, dat we dat dan meteen morgen moeten
doen, anders wordt het pas donderdag. Er komen weer zoveel fronten over en
die geven zuidwesten wind. Precies de kant waar wij heen willen. Zo besloten.
We gaan na het eten nog even met de rubberboot naar het strand, een stukje
lopen.
We zijn ook nieuwsgierig waarom die felle spotlightlampen op het strand de
hele nacht branden. 's Nachts zijn ze net zo fel als de bouwspots op de
bioscoop. Dat hadden we dus nooit geraden. Een foeilelijk kapelletje voor
Carmen, de beschermheilige van de vissers. Betonplaten, glazen voorkant afgesloten met een verschoten gordijn, bouwlampen erop, vuilnisbakken ervoor.
Daarna moet de hele handel weer ingepakt, alles weer zeevast gezet, want
we gaan morgen door naar Portugal. 's Avonds zoek ik in de Pilot de gegevens
na voor de tijden van de weerberichten en wat lees ik daar? In de Spaanse
Ria's is er vrijwel geen Navtex ontvangst. Grrr. Dat hadden we graag wat
eerder gelezen.
We gaan verder met Portugal