Maandag, 08 juni 2009
Van Cowes naar Portland
Om 10.00 uur vertrek, we hebben 2,75 uur nodig om bij de Needles te komen,
in verband met de tegenstroom. We hebben de passage van de Needles
gepland om 12.45 lokale tijd (11.45 UTC), precies op HW Portsmouth.
Er staat een goede wind van 4Bf. uit Oost-Zuidoost. Van tevoren nog snel op
het fietsje vers brood en aardbeien gehaald. Koffie en thee in de thermos-
kannen en dan weg. Het stroomt flink op de rivier. Zodra we de Solent opvaren
krijgen we stroom tegen. Het is mooi helder.
Om 12.20 uur zijn we voor Yarmouth en zien we de rotsen van de Needles
aan bakboord en Hurst Castle aan de stuurboordzijde.
En daar zijn ze dan in het echt, de Needles. Het voelt speciaal om hier
doorheen te gaan. Vorig jaar kwamen we steeds niet goed uit met het getij of
met de wind. De Needles vormen het meest westelijke punt van het Isle of
Wight en hier stroomt de Solent weer in het Kanaal. Door de engte en de
zandbanken ontstaan hier dus stroomversnellingen en draaikolken. We hebben
het prima berekend. We varen 5 knopen en krijgen dan ook nog 4,4 kn. mee.
Super!
Doordat we steeds behoorlijk veel stroom meehebben, is de vaartijd ook
korter. Van de 50 Nmijl hebben we er maar 36 hoeven varen, de overige 14
zijn we door de stroom meegenomen. Om 18.00 uur varen we de haven van
Portland binnen en een half uur later liggen we afgemeerd in de Marina.
De Portland Marina is nog nagelnieuw en er wordt overal nog druk gebouwd.
Hij staat nog niet eens op de kaart. Er liggen in de grote haven een aantal
marineschepen en zijn ook weer fortificatie's. De haven is nog vrijwel leeg.
De opzet is heel mooi en ruim. Deze marina wordt gebouwd wordt voor de
Olympische Spelen in 2012 en de bedoeling is om hem in 2010 te gebruiken
voor de Wereldkampioenschappen zeilen. Enorm brede steigers, ruime
plaatsen met mogelijkheid voor sateliet TV, telefoonaansluiting enz.
Een kraan van 320 ton. Misschien een idee voor de nieuwe werf van
Roelofsen.
Ook een prachtig toiletgebouw met alles erop en eraan.
De havens hier zijn dan wel duurder, maar daar krijg je ook wat voor!
East Cowes was ook zo mooi verzorgd. De mensen hier zijn allemaal
superbeleefd en vriendelijk. Hier in de haven spannen ze echt de kroon. Een
goed verzorgde jonge "zeilbal" met zongebleekt haar, vond zo'n beetje alles
"brilliant"en "lovely", ze lijken allemaal zo uit een Engelse serie weggelopen.
Na het afmeren hebben we wat eten gemaakt en daarna besloten we tot een
"powernap" (een slaapje van een half uur om even bij te tanken en weer
energiek door te gaan). We hebben 8 uur lang in de koude wind gezeten, en
continue met je spieren in beweging om tegenwicht te geven aan de golven.
Eigenlijk zijn we bekaf. Dus niets powernap, we zijn er om 20.00 uur
ingekropen en gewoon niet meer uitgekomen. Morgen weer een dag!
dinsdag 09 juni 2009
Portland en Weymouth
Om 8.30 werden we weer wakker, lekker ontbijtje gegeten op bed en ons
daarna weer omgedraaid. Wauw, dat doet een mens goed.
Om 13.00 uur met de dubbeldekkerbus naar Weymouth gereisd. De stad is
veel leuker en groter dan ik verwacht had. Zandvoort aan Zee, met een stuk
Haarlem erbij. Een echte boulevard, behoorlijk groot winkelcentrum, leuk
havengebied en veel pubs en restaurants.
Bij de Red Lion hebben we een pint gedronken en gelunchd. Roderick een
krabsalade en ik gloeiend hete viskoekjes met zalm en garnalen. Mjammie!
Helaas vertrok de bus terug net voor ons neus ( volgens ons 3 minuten te
vroeg) en moesten we nog 5 kwartier wachten. Balen natuurlijk. Maar we
werden door een paar Nederlanders, die in Eastbourne bij ons in de haven
lagen aangesproken, toen werd het toch nog gezellig. Daarna met een open
dubbeldekker terug.
en dan weer terug naar huis.
Woensdag 10 juni 2009
Van Portland naar Torquay
De weersverwachting is niet best, zo'n 5 lagedrukgebieden komen bij elkaar.
We blijven nog maar een dagje. We klooien wat aan, dan gaat Roderick de
boot maar eens flink onderhanden nemen en ik ontferm me maar eens over
de bonnetjes en papieren. Tegen 12 uur is het eigenlijk nog helemaal niet zo
slecht, de verwachting voor de komende dagen is voor ons helemaal niet
geschikt, dat betekent nog 2 dagen blijven in deze dure, lege haven, waar
niets te beleven valt. Zullen we dan toch? We moeten wel 9 uur varen en
hebben geen uitwijkmogelijkheden op dit stuk. Even flink rekenen, weet je
wat, we doen het! Razendsnel alles klaar maken, want we moeten absoluut
over een half uur vertrekken in verband met de stroming. Het meest riskante
stuk zit in het begin, de Portland Race. We moeten de Portland Bill kaap
ronden, dat is zo'n beetje het gevaarslijkste traject van het Kanaal. De kaap
steekt ver in zee en verstoort daardoor de stromingen, gevolg enorme
stroomversnellingen. Nu is het weer nog mooi en daar zijn we binnen een uur.
Daarna zien we wel weer, hoewel we liever niet 7 uur lang in de regen varen.
Zo gezegd, zo gedaan. De Portland Race was echt zwaar, daar hebben we ook
geen foto's van, want je moest je echt met 2 handen vasthouden. Het schipt
stampt en rolt en bokt. Zulke rare golven, op een gegeven moment voeren we
met een snelheid van 4 knopen en kregen dan ook nog 5 knopen mee, maar
de branding was zo hevig, dat we er bijna niet tegen op konden komen. Dan
hoor je het water om de boot heen zuigen en kolken. Best heel heftig. Je
beseft dan ook terdege, welke enorme natuurkrachten er werken en dat je
daar maar weinig tegenin te brengen hebt. We hebben de koers zo ver
mogelijk de zee op gezet en na anderhalf uur waren we er doorheen. Daarna
een kadootje voor ons: Overal om ons heen, donkere boze wolken, maar niet
boven ons. We hebben zelfs nog een klein stukje zonnetje gehad. Alleen het
laaste uur hebben we in de miezerregen gevaren, maar toen was er boven
land onweer en plensregen. Om 19.00 uur arriveerden wij in de Torbay, een
beeldschone baai, en een half uur later meerden we af in Torquay.
Donderdag, 11 juni 2009
Torquay
En nu liggen we op een hartstikke leuke plek, met uitzicht over de haven en de
baai, voor een heel schappelijke prijs in een loeiduur gebied. En de 4e nacht is
ook nog gratis. Dat komt mooi uit, want we wilden toch al een paar dagen
blijven. Het gebied hier staat bekend als de Engelse Riviera. Torquay is een
mondaine badplaats, veel groter dan we verwachtten. De pieren versierd met
lichtjes, palmbomen en bloeiende planten in de perken, mooie gebouwen, een
prachtige baai, een groot winkelgebied en van alles te doen.
Omdat je hier overal heuvel op, heuvel af moet lopen, op veelal ongelijke
straten, krijgt onze outfit een groot "Jo met de banjo" gehalte. Korte broek en
bergschoenen.
In een voormalig badpaviljoen was een soort New Age winkelcentrum
gevestigd. Een heel aparte sfeer. Je kon daar bijvoorbeeld ook acupunctuur
laten doen, er was ook van alles te koop:chinese beeldjes, stenen met helende
krachten, kruiden, boeken, beeldjes enz. En dat alles onder het prachtig
bewerkte plafond van het paviljoen. Op de onderste foto's kun je zien op wat
een leuke plek we liggen. Van de golfbrekers is een wandelpier gemaakt en wij
kijken vanuit het schip recht op de haven ingang.
vrijdag 12 juni 2009, Torquay,
We liggen hier dus echt eerste rang. vertier inbegrepen. Het is een komen en
gaan van zeiljachten, motorboten, rondvaartboten, vissers, waterscooters.
Een prachtig klassiek jacht wilde afmeren, maar door de lengte en de diepgang
kon het alleen langs de ruwe kademuur liggen. Het was echt een prachtig
jacht, blinkend van de verf, alles gepoetst, 12 man erop, maar de manoeuvre
wilde niet goed lukken. Ze hadden wel 14 grote stootwillen langszij hangen en
nog waren ze druk bezig om er nog meer op te pompen. Heel voorzichtig
wilden ze hem langs de kant vlijen, maar doordat ze geen vaart meer hadden,
konden ze niet meer sturen en dreven ze zo de haven weer uit. Dus
overnieuw, aanvaren, in de kom draaien en dan proberen aan te leggen.
Uiteindelijk hebben 2 havenmeesters met hun rubberboten het schip tegen de
kant aangedrukt, anders waren ze nu nog bezig...
Verder ook vertier, dichter bij huis. Roderick kwam ineens aan met een
superslimme zeilers/zonnehoed. tegen UV straling, anti- insecten,
regenbestendig, in de binnenrand zijn kristallen ingenaaid, als je die nat
maakt, heb je de hele dag een koel hoofd, en in de bol een zakje om je 1000
pound biljetten in te doen (volgens de verkoper). Levenslange garantie (jouw
leven, niet van de hoed) en mocht hij afgewaaid zijn, dan krijg je voor half
geld dezelfde hoed toegestuurd. Maar als hij dan onverwacht met die hoed op
zijn hoofd verschijnt, moet ik toch wel lachen, zeker als hij hem af en toe in de
missionarisstand heeft staan. Maar hij is er heel gelukkig mee, doet hem
meteen ook niet meer af; zonet stond hij met z'n hoed op af te wassen.
Verder boodschappen gedaan, onderweg een leuk restaurant ontdekt,
helemaal in stijl van Pirates of the Caribbean. Overal beelden van piraten,
menukaarten met Captain Jack's chicken, Krakens visschotel enz.
Sterrenhemel plafond, de tafelnummers op een vlaggetje met het Pirates 3
embleem. Serveersters en koks in tenue. Boodschappen naar het schip
gesjouwd, weggeborgen, daarna even rust. Om 18.00 uur weer naar de stad,
we gaan een filmpje pakken. De bioscoop is boven op de berg. Ik heb echt
even naar adem moeten happen. Koop je een kaartje voor zaal 3, de film
Hangover, moet je tig trappen af naar beneden. Er kwam geen eind aan. We
hadden natuurlijk meteen een drankje of wat te snoepen mee moeten nemen,
maar daar denken wij natuurlijk niet aan, dus dat hebben we in verband met
de trappen maar zo gelaten. De film vonden we leuk, gewoon ontspanning, na
afloop alle trappen weer op en dan naar het restaurant Hook, dat ligt op de
andere berg. Het restaurant was erg leuk, het eten was niet bijzonder.
Ach, we kunnen niet alles hebben...
Zaterdag, 13 juni 2009
Torquay, Dartmouth, Paignton
Vandaag wandelen we al vroeg naar de stad (bergje op en bergje af). We
willen Dartmouth bezoeken. Eigenlijk wilden we er met de boot heen, maar het
is hier zo'n 30 km vandaan en we willen ook wat van het achterland zien. We
nemen eerst de bus naar Paignton, daar wandelen we naar het station van de
Stoomtrein, om hiermee langs de kust van de baai naar Dartmouth te rijden.
Deze stoomtrein rijdt alleen in de zomer, voornamelijk voor de toeristen
natuurlijk. We zaten al in de wagon op een lekker plaatsje, zegt
Roderick:"uitstappen, we gaan in de volgende". Tja, de kans om in Natasja's
wagon te reizen, laten we niet natuurlijk niet voorbijgaan. (ja Natas, dit is nou
eenmaal de engelse spelling)
Als het jullie nog niet opgevallen was: ja, ik heb ook zo'n slimme hoed
gekocht.
De tocht met de trein is zeker de moeite waard. Je hebt alle tijd van het
uitzicht te genieten. Hier zie je het rode strand van Paignton. De streek Devon
is heel erg groen. Na een half uur zie je de rivier de Dart al door de bomen. Het
is echt heel leuk om te zien, de trein rijdt wat hoger op de berg, daardoor kun
je het allemaal heel goed zien. We stappen uit in Kings Wear en moeten dan
met de pont naar de overkant, naar Dartmouth.
Ook de rivier valt voor een gedeelte droog bij eb. Er is een speciale plaats in de
haven, daar kun je bijvoorbeeld je boot droog laten vallen, om er onderhoud
aan te plegen. Wel eerst heel goed vastzetten aan de kant en hard opschieten.
Want straks is het weer hoogwater.
We hebben een flink stuk gewandeld langs de rivier, wat gegeten, winkels
kijken we alleen maar even, we kopen toch niets. Anders had ik mijn eigen
spullen wel mee kunnen nemen. De omgeving van de River Dart is echt mooi
om te zien, we gaan er van de week toch nog met ons eigen schip naartoe om
wat verderop te kijken. Aan de overkant zien we onze trein rijden. Plotseling
komt er zeemist de rivier oprollen. Dikke koude mist, ik loop te rillen in mijn
dunne kleren. We gaan lekker terug.
In Paignton komen we weer uit de trein, we willen dit stadje ook wel even
bekijken en lopen richting strand. Heel veel winkeltjes, heel veel vertier. Rood
strand met van die kermisattractie's erop en jazeker ook een mooie bioscoop.
Natuurlijk gaan we even binnen kijken, het werk moet toch ook een beetje
doorgaan. We hebben meteen nog een film gepakt. Terminator Salvation, die
wilde Roderick nog graag zien. Ik weet niets van de Terminator verhalen,
snapte er ook eigenlijk niets van, maar we hadden een heel plezierige avond.
Roderick heeft een aardig bruine kop, daardoor zie je zijn grijze baardstoppels
goed. Dan wordt hem gevraagd of hij Senior Citizen (60+) is, dan krijg je
namelijk korting. Het is misschien een deukje in zijn ego, maar het scheelt wel
steeds 1 of 2 pond korting, dus daar maken we wel degelijk gebruik van. Na
afloop weer naar het busstation, dan weer naar Torquay en vervolgens weer
lopend bergje op bergje af naar de boot. We snappen niet waarom wij nog
steeds zo moe zijn....
Zondag 14 juni 2009
Torquay
Eigenlijk zouden we vandaag vertrekken, maar we hebben er nog maar een
dagje aangeplakt. Beetje slow start, beetje huishouden, even vanaf het terras
op de berg naar de zeilwedstrijden kijken. Er zijn hier iedere dag wedstrijden,
dan komen ze aangereden met hun bootjes op de aanhanger, op de pier naast
ons worden ze getuigd, en dan gaan ze onder zeil, meestal continue overstag
gaand, de haven uit. Die race zeilbootjes zijn zo licht, er zijn er die bestaan
alleen uit 2 aan elkaar bevestigde polyesterplaten, zonder achterkant, gewoon
een drijvende V. En handig dat ze daarmee zijn! Er zit hier ook een verkoper
van waterscooters, als je er een koopt is daar waarschijnlijk ook een lesuurtje
bij inbegrepen, want dan zie je iemand (meestal een man) met een trotse
grijns heel voorzichtig langsvaren, als je namelijk teveel gas geeft, gaat de
scooter direct steigeren, en dat vinden ze natuurlijk "een beetje eng", dus
direct weer gas terug. Er is zelfs een aparte steiger om je waterscooter te
parkeren, in een box met een drijvend platform.
Verder een paar uurtjes in de kuip gezeten in het zonnetje, de vaarplanning
voor morgen gemaakt, ik heb 2 uur aan de computer gezeten voor de website
(ook buiten) Roderick is macaroni gaan koken. Buiten eten, dat begint ergens
op te lijken. Nu krijg ik nog een heerlijk kopje koffie aangeboden, ik ben bang,
dat ik nu toch ook echt aan de slag moet, want morgen vertrekken we vroeg.
Nu nog even een berichtje voor de Nederlandse zeilers, met name die op het
IJsselmeer en op de Randmeren:
Er zijn hier geen Muggen !
maandag, 15 juni 2009
van Torquay, via River Dart, naar Plymouth
Opvallend hier in Engeland: overal heel schone, mooie, GRATIS, openbare
toiletten. In parken, in winkelcentra, bij de pier. Bij ons bij de haven was er
een, daar was zowel in de dames- als in de herenafdeling een plek waar je de
baby kon verschonen, dat vind ik toch zo'n slim idee. Verder waren er in de
dames een soort urinoirs, dacht ik, van blauw steen. Maar dat bleken
automatische handwas installaties te zijn, weggewerkt in de muur. Je steekt
je handen erin, dan krijg je een beetje zeep opgespoten, na een paar
seconden wordt er warm water gesproeid en nog even later gaat de droger
aan. Perfect gewoon, je hoeft helemaal niets aan te raken.
Gisteren Roderick aan boord nog gekortwiekt, hij heeft nu weer een hele
dynamische coupe. Staat hem goed!
Vandaag om half negen vertrekken we weer met ons hele hebben en houwen.
De bestemming is Plymouth, met vooraf een extra sight-seeing trip op de
River Dart. We verlaten de Tor Bay met een mooi zonnetje.
We hebben hier leuke dagen gehad. Eerst varen we naar Dartmouth, daar
willen we toch nog wel wat meer van zien. De tocht gaat vlak langs de kust, de
wind is pal tegen, dus op de motor. Het raakt allengs meer bewolkt, maar het
is goed te doen. Op de linkeroever van de monding van de River Dart staat
een kasteel. Aan de rechterkant ook volgens de pilot, maar die zie je pas als je
er langs vaart. Handige aanwijzing dus.
Eerst passeren we de Royal Dartmouth Yachting Club. Sommige zeilers kicken
erop om al die yachtclubs te bezoeken, leren clubfauteuils, krantje, blauwe
blazers, hete aardappel in de keel. Wij zijn niet zo van die Club mensen, wij
gaan graag ons eigen gangetje. Op deze foto kun je wel goed zien, hoe ze
vaak de dinghy's stallen. Als je midden op de rivier ligt, heb je altijd een
bijboot nodig om naar de wal te gaan. Daar zijn speciale steigers voor, maar
als je langere tijd wegbent, kun je hem in de "stalling" zetten. Ook een idee!
Daarna een uur de rivier opgevaren tot Dittisham. Groene, beboste heuvels,
witte en pastelkleurige huizen, burchten, kerken en overal boten. Erg mooi om
te zien. Dan draaien we weer om, want we moeten ook nog verder. Aan het
eind van de rivier zijn ze iets onduidelijks aan het doen met een pont. Deze
waren we 's ochtends al op zee tegengekomen, gesleept door 2 sleepboten.
Maar ze waren echt aan het rotzooien. De hele rivier afgesloten, politie erbij,
een stuk of 8 bootjes met marinemensen erop. Zodra er een gaatje was, zijn
we er gauw tussendoor gepiept. Wie weet hoe lang dat nog kan duren. Weer
naar buiten de zee op. Het zonnetje is weer duidelijk aanwezig. Een fijne
vaartrip.
Ook nu moeten we weer een lastige kaap passeren, Start Point. We zijn op
voorhand al een stuk verder de zee opgevaren om de stroomrafelingen te
vermijden. Onderweg nog een man-over-boord manoeuvre geoefend.
Ineenswas mijn kussen verdwenen. Wij terug, goed rekening gehouden hoe
de stroom en de golven liepen, kussentje zoeken. Gevonden en opgevist,
maar het was wel een heel andere richtingopgedreven, dan wij hadden
gedacht. We hebben het druipnat achterop gebonden en vandaag in de
regen laten hangen, zodat het zout er kan uitspoelen. Verder naar Plymouth,
een grote stad met een marine haven. De aanloop geeft niet veel problemen,
je moet alleen goed uitkijken wat er op je weg komt ( maar dat moet je altijd
al). Midden in de haven ligt een grote golfbreker, dwars op de invaar richting,
daar liggen heel grote schepen voor anker, verder zijn er rotsen en ondiepten
en heel veel bootjes. Je komt er van alles tegen, de Nederlandse Marine en
een jongetje op zeilles, dat vlak voor onze boeg omslaat.
We hadden de jachthaven Queen Anne's Battery uitgezocht. Er zijn hier maar
weinig Visitors plaatsen. We moesten aan een ander schip afmeren, in een
stom donker stuk haven, waar je tegen een donkere houten golfbreker
aankijkt. We hebben geen zin om de stad te bekijken, maar maken even een
ommetje in de buurt van de haven om de benen te strekken.
Uitgewoonde woonkazernes! Toen zagen we een aankondiging dat daar een
Zee- Aquarium was, dat heel bekend is, daar wilde ik misschien wel naar toe,
dus gingen we even kijken wat de toegangsprijs was. Ik loop dus speurend
vooruit om de bordjes goed te kunnen lezen, zegt Roderick heel rustig:
"Von pas op!" Sta ik bijna boven op een zwerver, die daar lag te maffen.
Okay, dan niet! Bij een bizonder vriendelijke havenmeester mochten we
40 Br.Pound(nu bijna 50 euro) achterlaten voor onze overnachting en langs
overvolle, doorde meeuwen leeggehaalde, afvalcontainers weer terugnaar het
schip. Nou Queen Anne, je Battery is ons slecht bevallen.
Dinsdag 16 juni 2009
van Portsmouth naar Fowey
Opgestaan en meteen weg, eerst nog even tanken. Sorry Sir, de diesel is op.
Naar een andere haven gevaren en daar getankt en dan op weg. Zonnetje,
T-shirtjes weer. Verrassing als we de zee opvaren: de wind is gedraaid en we
kunnen op zeil verder. Langs een prachtige kust, met helder heerlijk warm
weer 5 uur gezeild naar Fowey. Dat ligt ook weer aan een rivier landinwaarts.
Dan kom je vanaf zee om de rotsen heen en WOW daar ligt Fowey te
schitteren in de zon. " Zo iets van moois" zou mijn zuster Anita zeggen.
Het lijkt wel Italie. Eerst zijn we een stuk de rivier opgevaren, daarna hebben
we contact gezocht met de Harbour Master, die ons een plekje moet toewijzen
en direct aangestoven komt. We krijgen een plek aan een "swinging mooring"
(dus gewoon vastleggen aan een mooring midden in de rivier), het uitzicht is
prachtig, de zon heerlijk, met een glaasje port in de kuip begint het grote
genieten.
Woensdag, 17 juni 2009
Fowey (spreek uit Foy, rijmt op joy)
Er is voor vandaag slecht weer voorspeld. ZW wind 5Bf en regenbuien.
Het schip ligt letterlijk te swingen aan zijn mooring. Het schommelt van voor
naar achter, rolt opzij van boord naar boord en maakt ook nog af en toe een
sprongetje op de golven. Omdat je met de stroom meedrijft, heb je de ene
keer uitzicht op de ene kant, na zes uur lig je weer met de punt de andere
kant op en bekijk je de wereld van de andere kant. En alle mogelijkheden
halverwege in de tussentijd. We slapen lekker uit en gaan dan de stad in, eerst
de watertaxi bellen, dan naar het havenkantoor om te betalen. We lopen langs
een stads sight-seeing treintje, een karretje achter een dikke 4WD Landrover,
en besluiten onze voeten te sparen en eerst daarmee een rondrit te maken.
Goed plan. We snappen nu waarom er een Landrover voorstaat. We gaan
helemaal de berg op en kijken steeds vanuit een ander perspectief op de baai
en op ons schip; ons geld is goed besteed.
Nog wat inkopen gedaan, een Cornish Pasty gegeten, in een pub een pint
gedronken en dan weer met de watertaxi terug naar huis. Zo voelt het echt.
Het schip is ons thuis. We hebben nog geen moment spijt gehad, dat we ons
huis opgegeven hebben. Het leven op het schip bevalt uitstekend. Wel hebben
we toch moeten wennen aan de enorme overgang van ons werkzame leven,
naar ons reizende leven. Voor vertrek hebben we natuurlijk een ongelooflijk
hectische tijd gehad , we hebben heel ingrijpende beslissingen genomen, zijn
erg druk geweest met de verhuizing, de (gedeeltelijke) afronding van het
werk en de bestuurlijke regels. Ons hoofd tolde letterlijk. Dan vertrek je met
een overvol schip, nog niet alles op zijn plaats, we moeten nog een beetje
inslingeren. In het begin had ik echt een beetje last van zeeziekte, voor het
eerst in mijn leven. Ook moeten we ons meteen weer druk bezighouden met
de vaarplanning en allerlei berekeningen. Aanvankelijk ben je toch bang dat je
misschien iets heel essentieels vergeten bent. Dat kost een hoop energie.
Op afstand blijven we natuurlijk ook nog bezig met het bedrijf, via internet en
de telefoon. Op dit moment is het bezoek niet zo best, dus onze rekening
slinkt aardig, maar we hebben er alle vertrouwen in, dat het wel weer goed zal
komen. Heel Nederland zit een beetje in een dip. Aan de inzet van onze
medewerkers zal het zeker niet liggen.
Maar kortom in Fowey begint het echte Zwitserleven gevoel zich te doen
gelden. Onze gezondheid gaat goed, we hebben er nog steeds hartstikke zin
in. We hebben het samen gezellig, dus we gaan gewoon door.
Donderdag 18 juni 2009
Nog een dagje Fowey, Cornwall
Gisteravond nog lekker in het zonnetje op de voorpunt gezeten. Er was een
zeilwedstrijd en de keerboei lag recht voor onze boeg. Er deden zeker wel 40
bootjes aan mee. Het is vandaag een dagje met veel weer: zon, beetje regen,
weinig wind, windvlagen, zon, bewolking, harde wind enz.
Vanochtend om 8.00 ging onze wekker aan de overkant af. De kerkklok staat
recht tegenover onze ligplaats.
Vanmiddag hebben we een rivertour gedaan, met de rubberboot een heel eind
de rivier op. Roderick varen en ik voorin lekker kijken. Het is hier echt beeld
schoon. In het lichte huis, met de blauwe ramen, aan de rivier heeft Daphne du
Maurier veel van haar boeken geschreven, nu woont haar zoon er nog.
We moeten om naar de kant te komen de rubberboot gebruiken of de
watertaxi bellen. De watertaxi doet er 3 minuten over en dan zijn we 7 pound
kwijt retour met z'n tweeen. Dat is best te doen, maar als je een paar keer
heen en weer wilt, loopt het toch wel op.
Een eigenwijze vrouwtjeseend wilde ook wel eens met haar tijd meegaan en
ging pontificaal bij de buitenboordmotor zitten. Roderick zei al meteen: "kijk
daar zit Yvonne" Even later kwam haar vriendje er ook nog bij.
De naam van onze rubberboot is heel toepasselijk "Vogie 1" (Mahjongg)
Nog mazzel dat ze niet met haar zwemvliezen de motor gestart kreeg...
En dan nog tot besluit een paar plaatjes hoe we er bij liggen.
Omdat we om de mooring heen draaien, is het uitzicht vanaf ons balkonnetje
steeds weer anders.
Morgen vertrekken we naar Spanje, over de Golf van Biskaye.
We gaan verder in logboek Golf van Biskaye