Oceaandagboek

01 maart 2016, vertrek van St Helena naar de Cabo Verdes eilanden.


Vanochtend eerst naar de wal naar de havenmeester onze mooringfee betalen,

dan uiteraard langs de immigratie en de douane, dan nog 1 ronde boodschappen,

nog 1 lading water dan kunnen we het schip klaarmaken voor vertrek. De dinghy

moet nog aan boord gehesen, ingepakt en vastgebonden, intussen ruim ik de laatste

spullen weg en kook alvast een maaltijd voor vanavond. We hopen zo rond 13.00 uur

los te gooien. Het maakt niet zoveel uit wanneer we precies weggaan. Jammer is dat

het tegen nieuwe maan loopt, lange donkere nachten om te beginnen. We zitten hier

weer dicht op de evenaar, dus de dagen en nachten zijn ieder weer 12 uur. De Cabo

Verdes eilanden liggen op een afstand van 2350 Nm, daar gaan we waarschijnlijk zo

tussen de 23 en 30 dagen over doen, net boven de evenaar ligt een groot gebied van

windstilte, we moeten door de ITCZ heen, geen idee hoeveel dagen het uiteindelijk

gaan worden. We proberen jullie weer regelmatig op de hoogte te houden van onze

positie. Heel veel lieve groeten van ons. Roderick en Yvonne.



02 maart 2016, woensdag, dag 2 Sint Helena naar Cabo Verde.


Deze woensdag blijft heerlijk, we zitten echt te genieten en zelfs al te filosoferen,

wat nou als het zo voorspoedig blijft gaan, komen we straks 2 weken eerder aan in

Nederland. Het gaat zo lekker en zo relaxed. En daar is de koffie!


 


Om 19.00 uur is alles klaar voor de nacht, mijn bedje ligt gespreid op de grond,

dat bevalt ons zo goed, de minste beweging en dichtbij om snel in actie te kunnen

komen. Ik ga altijd als eerste slapen ivm de nachtwachten. Daar wen je snel aan,

ik loop al te geeuwen, maar moet nog even wachten tot Roderick klaar is met het

radionetje. Ineens zie ik iets bij de mast. Wat is dat? Er bungelt een blok los, dat

kan helemaal niet, we stormen naar buiten. Er is een blok van de top van de mast

gebroken, daar loopt de val overheen van de genua, daar wordt de top van het zeil mee omhooggehouden. De aansluiting blijkt afgebroken. Dit betekent dat het voorzeil

alleen nog maar omhoog gehouden wordt, omdat we dat zeil een paar slagen ingerold

hebben. Wat nu? Het is vijf minuten voor pikdonker, dus we moeten direct aan de slag.

Het hele voorzeil  moet uit de geleidegleuf van de furling, het oprolmechanisme,

getrokken worden, dan ligt die hele berg op het voordek, dan moet er een nieuwe

aansluiting op gemaakt worden en het zeil weer in de gleuf geleid worden en omhoog

gelierd. Dit is het op papier, alleen in het echie is het wat moeizamer, het is inmiddels

pikdonker, we hebben wel het deklicht aan, maar er zijn hoge golven, die je nu niet ziet

, het schip slingert heen en weer, op het voordek ligt ook onze dinghy en staan er 6

reservejerrycans met diesel langs de railing. We willen het zeil over de boorden naar

achteren trekken, maar ineens zwiept het er in een keer uit, de wind krijgt er vat op en

het grote zeil valt in het water, daar vaart ons schip dan direct overheen… Heel

voorzichtig moeten we het weer aan boord zien te krijgen, zonder zelf overboord te

gaan, maar er zitten nu ook een paar duizend liter water tussen, stukje bij beetje

weten we het zonder schade weer aan boord te krijgen. Pfoe, dat is 1. Nu moet het

beginpunt er weertussen uit gewurmd worden, Roderick staat op het uiterste puntje

van de boeg te balanceren en ik moet achterin het spul omhoog lieren, gewoon met de

hand, niks electrisch. Okay beginnen maar, het gaat loeizwaar, geen wonder want het

hele gewicht van het natte zeil, dat ook nog in elkaar gekronkeld ligt, moet overbrugd

worden. Maar met mijn spierballen moet dat toch geen probleem geven. Ik draai me

een ongeluk, hang er met mijn hele lijf aan en het gaat omhoog. STOP! Op een of

andere manier is hij niet goed de geleidegleuf in gegaan en de hele handel zit

muurvast en moet er dus weer uit. We praten over een meter zeil van de 16 meter

te gaan. Nu is het Rodericks beurt, hij hangt met zijn hele grote lijf aan het zeil, maar

er is geen beweging in te krijgen, wat hij ook maar probeert, er zit een of andere

veiligheidspal voor en er moeten drastische maatregelen genomen worden met

schroevendraaiers en zo. Dus R. klimt weer naar achteren, inmiddels is de wind

toegenomen en de golven ook, want het wordt opkomend getij.

Hij staat nog bijna een half uur op de voorpunt te klooien en dan komt het zeil los.

Gelukkig! Overnieuw, het grote zeil ligt los en ieder stukje dat het hoger in de furling

gehesen wordt, klappert het er lustig op los, er zitten overal verstevigingen en

verzwaringen ingenaaid, R moet oppassen dat hij niet van dek gezwiept wordt, wat

ook bijna gebeurt, maar bijna is niet helemaal. Even voor de goede orde, we zitten

midden op de South Atlantic, en nergens in de verre verte is er maar 1 schip, we

zullen het echt zelf moeten doen en onszelf moeten redden zonodig. Collegacruisers

zijn ook honderden mijlen weg, de meeste zijn op weg naar Rio de Janeiro. Daar

gaan we weer, we leggen het schip met de neus op de wind om de spanning uit het

zeil te halen, anders krijgen we het niet naar boven, maar daardoor gaat het nog

harder flapperen, neus op de wind betekent ook recht tegen de golven in, dus de

boeg krijgt de grootste klappen te verduren (en het meeste water).

Uiteindelijk gaat Roderick aan de buitenkant van het schip staan met zijn benen om

de furlingtrommel geklemd. Ik lier alsof mijn leven er van afhangt, dat doet het ook

eigenlijk. Dat zeil moet naar boven! Twee en half uur later zeilen we weer, bekaf,

doorweekt van het zweet, we kunnen geen pap meer zeggen, maar ook heel

voldaan. Yes, we did it! Eerst een heleboel drinken en even afkicken en dan gaan we

verder met ons wachtschema. Het was hachelijk, we hebben ons goed eruit gered.

Trots op onszelf. Positie om 12.00 uur 13 17.30S 008 14.37 W.


03 maart 2016, donderdag, dag 3, oversteek Sint Helena naar Cabo Verde


En we zeilen lustig voort, zonnetje, windje, redelijke golven, zeilen in de mast, alles

okay. Om 12.00 uur hebben we na een etmaal van 137,2 Nm in totaal 237.5 Nm op

de teller, onze positie is nu 13 17.308N 008 14.374W.



04 maart 2016, vrijdag, dag 4 oversteek St Helena naar Cabo Verde.


Tja, eigenlijk niet zoveel te vertellen, het gaat hartstikke lekker, heerlijke

temperatuur 26 graden, lauw windje, mooie zilveren zee, kortom niks mis mee. We

hebben voor het eerst de zeilvoering moeten wijzigen van melkmeisje recht voor de

wind naar beide zeilen over de bakboordboeg. We willen wat meer noordelijk

uitkomen, anders rammen we over 2 nachten het eiland Ascension, waarvan we

besloten hebben, dat over te slaan. Geen zin om weer een stop te maken, we hebben

grote voorraden, dus het plan blijft rechtstreeks naar de Cabo Verde. Om 12.00 uur

is onze positie 11 45.45S 009 41.70W in totaal zijn er nu 358 Nm afgelegd. Tot de

volgende keer. R&Y.

05 maart 2016, zaterdag, dag 5 van Sint Helena naar Cabo Verde.


Alweer de vijfde achtereenvolgende dag op de Zuid Atlantische Oceaan, met wat ups

en downs gaat het nog steeds heel lekker. Helaas nam gisteren de wind af tot bijna

niets, 6-9 knopen, dus we dobberden langzaam verder, daar is op zich niets mis mee,

maar als je zo langzaam gaat en een golf neemt je mee, dan ga je sneller dan de

wind, dan beginnen direct de zeilen te klapperen, tot alles weer genormaliseerd is,

dan slaan met een klap de zeilen terug en dobber je verder tot de volgende golf.

Resultaat een hoop herrie, veel slijtage en weinig voortgang. Evengoed hebben we

nog dit etmaal 97 Nm gemaakt. De nacht was vervelend, vanaf het moment van

zonsondergang was het direct zwaarbewolkt, geen ster te zien, ondoorzichtig donker

van 19.00 ’s avonds tot 06.00 uur ’s ochtends, dat maakt de nacht erg lang. Nu

hebben we wederom een stralend zonnetje, we gaan nog steeds langzaam de goede

kant op, weinig golven nu, dus heel relaxed. Onze teller staat om 12.00 vandaag op

455 Nm, onze positie is 10 26.91S 010 36.81W.


06 maart 2016, zondag, dag 6 van Sint Helena naar de Cabo Verde.


Leuk van de week hadden we eindelijk goed radiocontact en kwamen alle emails

tegelijk binnen, gezellig! In Sint Helena hadden we namelijk ook geen radioverbinding

vanwege de hoge rotsen waar we achter lagen. Gisteren, zaterdag, bleef een lekker lui

dagje, alleen een beetje meer wind zou leuk geweest zijn. (Wees voorzichtig met wat

je wenst, zegt Roderick al). Vandaag, zondag, is wederom een dagje van weinig wind,

maar ook bijna geen golven, 0,5 tot 1,5 meter, vanochtend hebben we direct de

gennaker naar voren gesjouwd en gehesen, dat is ons grote lichtweerzeil van bijna 100

kwadraat meter, en nu gaan we tenminste tussen de 4,5 en 5.5 knopen.


 


Alleen goed het weer in de gaten houden, als de wind meer dan 12 knopen wordt,

moet de hele handel direct naar beneden, want als het dan nog ietsje meer wordt,

is de boel niet meer te houden. Het is buiten 28 of 29 graen, we zitten heerlijk in

ons blootje in de kuip. ’s Nachts zakt de temperatuur naar 23-26 graden, heel

aangenaam dus. Vannacht voor het eerst een schip op de horizon gezien, het enige

tot nu toe. Ter variatie van onze maaltijden heb ik gisteren een overheerlijk

zuurkoolstamppot gemaakt, met de laatste verse aardappelen(uit Namibia) en

zuurkool uit blik uit het Franse eiland Reunion, spekjes erdoor en pittige kipblokjes

met jus uit St Helena. Straks bakken we lekker de rest op. Vandaag om 12.00 uur

hebben we weer 106 Nm erbij gesprokkeld, dat maakt het totaal nu 560 Nm. Onze

positie is 09 15.04S 011 52.84W. All is well aboard. R&Y



07 maart 2016, maandag, dag 7 van Sint Helena naar Cabo Verde.


En wederom een rustig dagje, nog steeds minimale wind, maar vol zeil op, aan de

stuurboord kant vol grootzeil, aan de bakboordkant de grote gennaker. Dit is geen

melkmeisje, maar eerder een melkmeid. We vangen hiermee ieder zuchtje wind en

omdat we ook nog een klein beetje stroom meehebben en de wind precies in de

goede richting blaast, gaat het nog steeds vooruit. Enig nadeel is dat we een duidelijk

gebrek aan stroom, accu power, hebben. Omdat we al de hele week in een lege zee

varen, hebben we de meeste apparatuur uitgezet, ook de plotters, we zien op het

scherm alleen onze eigen schip midden in een wit veld. Af en toe zetten we de handel

even aan om te checken of alles nog steeds volgens plan verloopt. Maar we missen

onze aquagenerator, die het op grote stukken zo lekker doet, net die aanvullende

amperetjes,  het is ons niet gelukt daarvoor een nieuwe propellor op de kop te

tikken, we zijn er continue achter heen geweest. Omdat er zo weinig wind staat en

dan ook nog wind mee, dus een gedeelte varen we dood door onze eigen voortgang,

levert de windgenerator ook bijna niets op. Blijft over de zonnecellen, maar die

worden vanaf de middag gedeeltelijk afgedekt door onze grote zeilen, verder is het

ook nog 12 uur nacht. Alles wat stroom gebruikt en uit kan, staat dus uit. De

koelkast slorpt heel wat amperes weg, het is hier binnen 30 graden en s nachts 26,

die zetten we vanaf donker uit en overdag proberen we die weer wat bij te laden,

een andere grootgebruiker is de stuurautomaat, die extra hard moet werken omdat

er te weinig wind staat, als er geen druk op de zeilen staat, duwt ieder golfje en

strominkje de boot van koers, dat moet continue gecorrigeerd worden. En dan nog

de radio, Roderick gebruikt die iedere dag een uur. Natuurlijk hebben we nog een

motor, maar die willen we zo min mogelijk gebruiken, ieder druppeltje diesel hebben

we straks boven de evenaar hard nodig om door de ITCZ te varen, blijft over onze

kleine benzine generator. Een hartstikke fijn ding, maar we hebben niet zo’n zin in

het lawaai. Kortom ieder moment besluiten we opnieuw hoe we verder gaan. Tot nu

toe gaat het prima, we zitten ongeveer op de hoogte van het eiland Ascension, wat

we links laten liggen. Dank zij onze grandiose zeilvoering hebben we toch 117 Nm  bij

elkaar gesprokkeld en dat met een windje van niks. Om 12.00, maandag, is onze

positie 08 06.29S 013 13.91W.

Lieve Netty, van harte gefeliciteerd met dit kroonjaar, en alle andere familie een heel

fijn feest met elkaar. Heel jammer dat we er wederom niet bij kunnen zijn, maar we

komen eraan! We hebben al veel te veel leuke feesten gemist. Veel plezier allemaal!


08 maart 2016, dinsdag, dag 8 oversteek van St Helena naar Cabo Verde.


We zullen doorgaan, la la la la la…. In de namiddag begon het ineens vlagerig te

waaien, dus moesten we direct de gennaker weghalen, nu varen we weer met onze

normale zeilen, nog steeds melkmeisje of vlinderen, zoals sommigen zeggen. De

golven zijn een beetje toegenomen, de wind ook een zuchtje meer en de

temperatuur wil niet meer naar beneden. Vannacht om 03.00 uur kwam ik

enthousiast met een vestje aan naar buiten voor mijn wacht, maar om het

ondamesachtig uit te drukken: ik stikte de moord van de hitte. Een T-shirt was zelfs

al veel, het bleef 30 graden. Verder weinig te vertellen, alles okay, iedereen happy!

Om 12.00 uur is onze positie ina een etmaal van 113 Nm op een totaal gekomen van

780 Nm, 06 50.46S 014 35.44W. Zes graden onder de evenaar dus. Ik ben al uren

bezig om de foto’s in het oceaandagboek tussen te voegen, zodat als we in de Kaap

Verdische Eilanden (Cabo Verde) aankomen en hopelijk Internet access hebben de

officiele website direct kan Uploaden. Nog ettelijke uren werk te gaan, het is hier

trouwens binnen 34 graden, dat is andere koek dan bij jullie. Groetjes R&Y


Zonsondergang als in een SF film.



09 maart 2016, woensdag, dag 9 oversteek van St Helena naar Cabo Verde.


Tja er is niet zoveel veranderd, we gaan nog steeds lekker. De wind is iets meer

toegenomen en ook iets meer oostelijk, dus hebben we vanochtend beide zeilen over

de BB boeg gezet en de koers 20 graden meer omhoog gezet. De golven zijn tegen

de 2 meter, daar gaan we schuin op, maar tot nu toe is dat heel goed te doen. Het is

inmiddels 35 graden overdag, binnen is het heet, maar in de kuip is het in de

schaduw van de bimini met een beetje wind goed te doen. Om 12.00 uur vandaag

hebben we weer 118 Nm erbij, dat brengt het totaal op 898 Nm, nog 1400 Nm te

gaan. Onze positie is 05 5.50S  015 57.66W Dat is het weer voor vandaag. Groetjes

R&Y


Tijdens de wacht lekker meezingen met de MP3.


 


10 maart 2016, donderdag, dag 10 oversteek van St Helena naar Cabo Verde.

 

Zo vanochtend kregen we regen, dat is lang geleden. Het blijkt dat we een witte mast

hebben in plaats van een bruine. Al het kolenstof van Richards Bay, de bruine laag van

de bergen in Simonstown en later het desertstof in Namibia. Alles was te vies om aan

te pakken, het zit overal. Het begin is er, nog een paar extra buitjes morgen

waarschijnlijk, misschien dat de roestvrijstalen verstaging dan ook weer een normale

kleur krijgt. De zeilen zijn alvast een stuk opgeknapt, alleen zit er nu weer een smerige

plek in het voorzeil op 4 meter hoogte, waarschijnlijk hebben we vannacht een

vliegende vis mee ingerold. Niet alleen het schip maar ook wij konden wel een

opknapbeurt gebruiken, dus in de regen in de kuip gedouched en onze haren gewassen.

We zitten er weer helemaal pico bello bij. Om 12.00 uur weer 115 Nm erbij, totaal

1009 Nm nu, onze positie is op dit moment 03 44.10S 016 39.84W Dit was het dan

weer, tijd om mijn knoflookhamkruidenbroodjes uit de oven te halen.

Er is weer eens een vliegende vis tegen het zeil gevlogen, 5 meter boven het water,

alleen zijn afdruk is achtergebleven op het zeil.


 


Vrijdag, 11 maart 2016, vrijdag, dag 11 van St Helena naar Cabo Verde.


Zo gaan we steeds verder richting huis, dag 11 alweer, weer 111 mijltjes erbij

maken het totaal op 1119 Nm. Langzaam en gestaag gaan we verder, nog steeds

lichte wind, golven van 2 m, wat meer bewolking. We genieten van deze rustige

dagen, nemen extra rust overdag, we draaien natuurlijk continue nachtwachten. Tot

nu toe gaat het hartstikke fijn, nog steeds alleen op de wereld, geen schip te zien,

prima, we beseffen heel goed, dat we hier helemaal alleen op ons zelf aangewezen

zijn, als er iets misgaat, maar dat is nu eenmaal de consequentie van een reis als

deze maken. Geen schepen betekent ook geen piraten, dat is weer een voordeel. De

baai van Guinee en de kust van Nigeria staan slecht bekend, we blijven daar dan ook

ver uit de buurt. En ach, in het verkeer vallen er ook iedere dag slachtoffers, daar wil

je ook niet bij stilstaan iedere keer dat je in de auto stapt. We naderen nu dicht de

evenaar, dan is het gedaan met het luie leventje, we moeten dan door de Inter

Tropische Convergentie Zone, een gebied vol windstiltes, plotselinge stormen, heftige

buien of gewoon niets. We zullen wel zien, we proberen alle problemen te omzeilen,

zo ook Neptunus, die ineens op kan duiken of een paar walvissen van een onbekend

merk. En verder zullen we naar beste kunnen er mee om moeten gaan. Deze lekkere

dagen hebben we in ieder geval al in onze zak. Onze positie is 02 05.60S 017

30.33W Veel liefs van Roderick en Yvonne. En denk er aan de radioverbindingen zijn

hier slecht, dus grote kans dat we af en toe helemaal niets kunnen verzenden.


12 maart 2016, zaterdag, dag 12 St Helena naar Cabo Verde.


De wind is nog verder afgenomen, dus hebben we vanochtend direct de gennaker

weer tevoorschijn gehaald. Nu gaan we tenminste nog met een 3-4 knopen vooruit,

dat is maar 5 tot 7 km per uur, maar wie het kleine niet eert… Ieder stukje dat we

op wind kunnen doen is meegenomen. Zoals het er naar uitziet is straks de wind

helemaal op. Evengoed hebben we toch weer 104,5 Nm op de teller staan. We zijn nu

ongeveer op de helft, als we in rechte lijnen tellen. Vanavond gaan we over de

evenaar. Onze positie is 00 40.90S 018 28.72W Tot mails vanaf het Noordelijk

Halfrond morgen. R&Y.


13 maart 2016, zondag, dag 13 St Helena naar Cabo Verde.


Ja, het is gelukt, sinds vanochtend 02.33 uur bevinden wij ons weer op het

Noordelijk Halfrond en wel op positie 00 00.00N  018 56.76W. Het ging niet helemaal

van een leien dakje. We hadden gedacht dat we dit punt gisteren al zouden bereiken,

maar de wind werd minder en minder, zelfs met onze grote gennaker konden we er

ternauwernood 2,8 knopen snelheid per uur uithalen, net 5 km per uur, met nog een

halve oceaan te gaan! Maar de aanhouder wint. Gistermiddag zeilden we over een

trog in de oceaanbodem van 7000 meter diep, onvoorstelbaar toch. Vanwege de

geringe wind hadden we de gennaker op laten staan, normaal halen we die voor de

nacht weg. Het is zo’n loei van een zeil, dat als er iets mis gaat, het ook direct goed

mis is. We sukkelden rustig door. Tijdens mijn wacht, zo rond 22.00 uur, zag ik

ineens een aantal sterren verdwijnen, het is al uren donker, dat betekent dat er een

grote wolk voorbij trekt. Hmmm, beetje wind kan geen kwaad, beetje regen ook

niet, maar veel wind wel. Even afwachten maar. Regen, snel alle kussens naar

binnen, alle luiken dicht. Weerlicht het daar nu? Dat is niet de bedoeling, een

onweerswolk brengt een puist wind en sores. Ik geloof dat het voorbij trekt, het is

nu nog in de verte. Wederom weerlichten, Niet prettig! Zal ik Roderick uit zijn slaap

halen? Hij ligt er net goed en wel in. Ja, ik ga hem roepen! Voordat ik mijn mond kan

opendoen, hoor ik een hoop gestommel en kabaal. Roderick komt in zijn nakie de hut

uitrennen, reddingsvest in de hand. Huh? Ik hoorde je roepen!!! Ik moest meteen

komen!!! Ja, maar ik heb nog helemaal niet geroepen. Zo zien jullie maar weer, we

hebben niet zoveel woorden nodig. Het gaat al meer waaien, nu meteen de gennaker

gestreken en van het voordek weggesjouwd, een heel werk zo in het donker. Het is

een enorme berg zeil en nu is hij nog droog. Dan de lijnen weer in orde brengen voor

de normale zeilvoering. Alles netjes opbergen, zodat er nergens iets rondslingert

tijdens de nacht. Poeh!!! Roderick is gesloopt. Nu even goed opletten, want we

naderen de evenaar, de plotter opgestart, Ja, nog 3 Nm. Deze keer wil ik bewust het

moment meemaken, we zijn er al een paar keer achteloos over heen gevaren. We

zijn er bijna. Alarmpiepen, de GPS heeft geen fix meer, dus kunnen we ook onze

positie niet meer zien. Grrr. De GPS van de plotter gaat eerst alle satellieten af, pas

bij 7 of 8 is hij tevreden. En daar is ons scherm weer terug, nog een halve Nm te

gaan. Kunnen we aftellen, leuk! Gefeliciteerd schat, we zijn weer op het Noordelijk

Halfrond aangekomen. Slokje frisdrank en dan de een gauw naar bed en de ander

weer aan de slag. We konden al langere tijd de aankondiging zien van het Noordelijk

Halfrond, in eens konden we de Grote Beer weer aan de sterrenhemel zien. Ja, we

zijn nu echt onderweg naar huis, alle tekenen wijzen daar op, grappig het zo voor je

te zien. Om 11.00 uur is de wind gezakt tot minder dan 2 knopen per uur, dit is een

zuchtje, niks, een zuchtje, niks. Nu gaan we echt maar een stukje op de motor

verder, de zeilen klapperen tegen de verstaging. Waarom zo lang wachten met de

motor? Onze oversteek is minimaal 23 dagen, maar kan ook heel gemakkelijk

uitlopen tot 30 dagen, we hebben maar voor 6 dagen brandstof, daar zijn we dus

heel erg zuinig mee. Zolang de wind ons voortstuwt, maken we daar gebruik van, ook

al is het langzaam. We komen er heus wel. Onze positie om 12.00 uur vandaag is:

00 29.39N 019 11.88W  Een etmaal van 90 Nm maakt het totaal van 1312 Nm. Voor

diegene die ons via Google Earth volgen, niet vergeten de N van North in te vullen ipv

de S van South. Hugs R&Y.


Sinds we in de North Atlantic zijn varen we door grote velden stekelig wier.


 


14 maart 2016, maandag, dag 14 oversteek St Helena naar Cabo Verde.


Zondagavond was het echt dobberen geblazen. Zeilen veranderd en veranderd en

veranderd. Om 21.00 uur heb ik het opgegeven, alles weggedraaid en de motor aan.

He, he, rust. Als er geen wind staat en wel altijd golven klapperen de zeilen, de vallen

tegen de mast, werkelijk alles rammelt, kreunt en slaat. Om 0.00 uur begint het te

regenen, eerst een miezertje, maar dan het betere werk. Bakken naar buiten om

water op te vangen, het schip rolt en schudt, dus alle bakken met touwtjes gezekerd.

Vervolgens beginnen ze in no time vol te storten, dus alle lege flessen moeten

gevuld, met een kan schep ik het water uit de bakken en in de 5 liter flessen,

Roderick pakt de volle weg en zet een lege neer, zodra je die loslaat, waait die weg.

We hebben hard doorgewerkt en meer dan 60 liter verzameld. Moe! Het is nu

inmiddels 03.00 uur in de nacht. Het is zo donker, je kunt geen meter verder kijken.

Toch gaan we ieder kwartier naar buiten om te controleren of er niet toevallig een

schip langskomt. Eens moeten we er toch een tegenkomen. De hele nacht dus niets,

net zo min als de 2 voorafgaande weken. Maar toen we vanochtend de flessen water

in de tank aan het overhevelen waren, kwam er toch ineens een vrachtvaarder

voorbij, op weg van Afrika naar Brazilie. Je moet zo oppassen, dat je niet te

gemakzuchtig wordt, als je al die tijd geen scheepvaart tegen komt.

Wij blijven wacht houden, iedere nacht om de beurt. We hebben onze klussen weer

gedaan voor vandaag, de watertanks zijn weer tjokkevol en net heeft Roderick ook

weer lopen slepen met de grote dieseljerrycans vanaf het voordek. We zijn er weer

klaar voor.


 


De motor gaat weer een poosje uit, we dobberen weer rustig verder. Het is

dichtbewolkt, overal om ons heen zit regen, uiteraard blijft het warm, we zitten recht

boven de evenaar. Om 12.00 uur hebben we 108 Nm erbij, voornamelijk op de

motor dit keer en staat het totaal op 1420 Nm.                                                     

Onze positie is 02 13.00N 019 46.00W langzaam komen we dichterbij. R&Y


15 maart 2016, dinsdag, dag 15 oversteek van St Helena naar Cabo Verde.


Het is gedaan met het luie leventje, we varen nu in de ITCZ, de doldrums. Een gebied

met windstilte, harde winden, variabele richtingen, buien, onweer en nog meer

ongein. We wisten dat we hier een rotstuk zouden krijgen, maar het valt goed tegen.

Regen, regen, regen, regen, je kunt geen hand voor ogen zien, het water valt in

bakken naar beneden, daar waren we in eerste instantie best wel blij mee, we

hadden al geen behoorlijke bui meer gehad sinds maanden en het schip was zo vies.

De zeilen zijn ook weer een beetje wit. Gisteren opnieuw 100 liter water in bakken

verzameld en weggeborgen in 5l flessen, voorlopig hebben we zat, dat geeft zonder

meer rust. Op de Cabo Verde is ook slecht water te krijgen, dat is een van de

droogste gebieden op aarde. Maar nu naar onszelf, de regen blijft plenzen, het is in

de nacht ondoordringbaar donker, maar je kunt nu ook niet buiten zitten, alles is

doorweekt.


 


Ieder kwartier gaat degene die wacht heeft toch nog buiten checken, niet alleen op

schepen, maar ook of alles nog naar behoren functioneert. Het vreemde hier is dat er

gigantische regenbuien zijn zonder een greintje wind. De zeilen hangen als

vaatdoeken heen en weer te flappen op de golven. De genua is al helemaal ingerold,

het grootzeil laten we toch nog bij staan in de hoop een zuchtje te vangen. De

windvaan maakt complete rondjes af en toe wel 2 keer binnen een minuut. De golven

kwamen schuin van achter zuidoost en tegelijkertijd uit zuidwest en vervolgens ook

nog recht op de neus vanuit het noorden. Het is een grote borrelende golvende grijze

massa. We hotsen en hobbelen en rollen en stampen en komen nauwelijks vooruit.

2,9 kn per uur. Nu is het weer dag, de eerste uren hebben we doorgesukkeld,

windkracht tussen 1,2 en 2,5 knopen per uur, daar is dus niet mee te varen. Vanaf

13.00 uur is er een klein beetje meer wind, we hebben de zeilen staan en de motor

erbij aan, we gaan veel te veel westelijk, maar in ieder geval gaan we weer vooruit.

De motor doet het gelukkig hartstikke goed. Om 12.00 uur hebben we weer 102 Nm

erbij, totaal nu 1522 Nm en is onze zeer natte positie 03 49.24N  020 18.77W

Voorlopig zijn we hier nog zoet mee. Groetjes van ons. R&Y


16 maart 2016, woensdag, dag 16 oversteek St Helena naar Cabo Verde.


Gistermiddag hield zowaar de regen op, een zwakke wind komt nu uit Noord en

Noord Oost, reden om de zeilen te zetten, het houdt niet over, maar het schip

droogt, de was is gedaan, de motor kan even uit en wij kunnen even bijkomen.



Door de stroming en de golven wordt onze uiteindelijke grondkoers Noord West.

Voor  al diegenen die zich afvragen Hoe nu verder? Tja dat weten we ook nog niet

precies, dat hangt iedere dag opnieuw van de wind en de golven af. Tot nu toe is de

bedoeling Mindelo op het Ilha Sao Vincente, Cabo Verde.. De heersende wind en

stroming komt hier uit het Noord Oosten, eigenlijk de richting die we op moeten, dus

we moeten hier en daar met wat extra slagen werken, dat wisten we van te voren

en bij een gunstige wind direct daarop reageren. We zeilden dus gisteravond NNW

om in ieder geval hoger te komen. Af en toe een miezerbui, net genoeg om alle

kussens etc weer naar binnen te gooien, maar alla! Tijdens mijn 2e wacht ging het

steeds harder waaien en de wind kromp naar Noord, dat maakte onze uiteindelijke

koers pal West. Dat is niet de bedoeling! We gaan zo hard het schip is haast niet te

houden. Eerst de zeilen kleiner, maar we blijven erg hard gaan, rammend op de

golven, het is echter zo pikdonker dat we het niet aan durven om overstag te gaan,

we kunnen de golven nergens zien. Noodgedwongen varen we dus met de wind naar

het westen en bij eerste daglicht vandaag hebben we direct de koers (en dus de

zeilen) verlegd om de 36 Nm west weer terug te gaan halen. Zo maken we af en toe

een extra ommetje. We denken dat we de ITCZ nu door zijn, het is helder weer,

matige wind. Inmiddels is de wind zodanig afgenomen, dat we net de motor gestart

hebben en zo rechtstreeks Noord sturen. Kijken hoe lang dit nu weer goed gaat. In

ieder geval hebben we lekker bijgeslapen vanochtend. Tot de volgende keer. R&Y

Onze positie is om 12.00 UTC 04 45.93N 21 02.76W.


We hebben nog wat passagiers aan boord: Scratch en een paar zeekoeien.

 


17 maart 2016, dag 17 oversteek St Helena naar Cabo Verde


Sinds gisteravond gaat het heel lekker, volgens ons zijn we door de ICTZ heen, het

weer is helder, wind en golven logischer. Om 20.00 uur hebben we de zeilen weer

gezet en sindsdien niet meer veranderd, we hebben een koers van NNW, dat is voor

ons het meest haalbare met deze wind, daar zijn we happy mee, we gaan met 4-5

knopen richting Noord, om en nabij 311 graden, als de tijd daar is maken we wel

weer een slag. Vannacht weer een heldere sterrenhemel, gedeeltelijk weer bijgelicht

door de maan, gewoon lekker. We hadden trouwens gisteravond weer een

uitstekende maaltijd, gekookte aardappeltjes, witlof, kipblokjes in gekruide jus,

chocolade vla en fruitcocktail. En dat alles uit blik! Lachen toch! In ieder land hebben

we lopen zoeken naar lekkere en speciale dingen, die buiten koeling houdbaar zijn,

daar smikkelen we nu van. Dus niks zielig alleen scheepsbeschuiten en oud water.

Hier op het Noordelijk Halfrond is het duidelijk kouder, ook al zitten we net boven de

evenaar, ’s nachts echt wel een fleecejack en een lange broek, het is hier natuurlijk

net na de winter. Zelfs hier merk je dat, de max temperatuur in de middag ligt op 28

graden ipv 35 graden. Voor ons is dat wel genoeg. Het is weer 12.00 uur, we hebben

er toch weer 97,5 Nm bij gesprokkeld, het totaal is nu 1721,5 Nm. Onze positie is 05

49.86N 022 06.15W Liefs R&Y.


18 maaart 2016, vrijdag, dag 18 oversteek St Helena naar de Cabo Verde.


We moeten hele grote slagen maken, de wind komt hier gewoonlijk uit het Noord

Oosten, de golven en de stroming ook, dat is precies de richting op waar we naar toe

moeten. Het is geen verrassing voor ons, we proberen er zo slim mogelijk mee om te

gaan. De golven worden hoger en hoger, we moeten er schuin tegenin, daarom

krijgen we heel veel water over. Het dek is weer mooi schoongespoeld, er zit heel

veel beweging in het schip, daar word je wel doodmoe van, je kunt geen stap met

losse handen zetten. Om 18.30 uur gisteravond besloten we om overstag te gaan,

wind en stroming gaan voor ons net in de verkeerde richting en nu komen we wel erg

west te varen. We zitten inmiddels al op 06 07.111N 022 31.704W dus al wel een

stuk meer noordelijk. We gaan overstag met gereefde zeilen richting Oost, we willen

graag Noord Oost, ma .ar dat gaat niet lukken, maar alle beetjes helpen. Nu nemen

we dezelfde golven schuin naar voren van de andere kant.  Nog 729 Nm te gaan.

Daar kunnen we 8 dagen over doen, maar voor het zelfde geld hebben we nog meer

dan 2 weken nodig. Vannacht bleef de wind wat stabiel, de golven hielden zich ook

een beetje rustig, eigenlijk was het best goed te doen. We zijn een flink stuk de

goede kant op gekomen. Nu maar afwachten wat het weer vanmiddag brengt, er

komt een veld met hogere golven aan, van 2,5-3meter, nu we verder oostelijk zitten

hopen we daar het grootste deel te vermijden. Per dagdeel beslissen we hoe de

koers gaat worden. Voorlopig houden we 68 graden aan, totdat we weer veilig een

slag naar het NW kunnen maken. Om 12.00 uur hebben we toch weer 99 Nm

gemaakt, nu hebben we al 1820 Nm gemaakt, onze positie is 06 25.562N

021 28.511W Groetjes R&Y


19 maart 2016, zaterdag, dag 19 oversteek St Helena naar Cabo Verde.


En zo komen we langzaam maar zeker steeds een stukje verder. We hebben de hele

dag en  de daaropvolgende nacht kunnen zeilen, richting Noord Oost, heel relaxed,

vooral in de nacht, heldere hemel, lange tijd de maan erbij, zacht windje.


 


’s Middags kwamen we zo waar op een kruisende koers met een grote visboot. Het3e

schip in al die tijd. Roderick lag te slapen en de visboot verscheen in zicht, al

die tijd bewoog hij nauwelijks, maar toen we in de buurt kwamen, trok hij ineens een

sprintje, ik zag aanvankelijk ook geen AIS melding, dat voelt niet goed, Hij bleef

weer liggen en dan weer ineens vol gas. Jakkes, wat mij aan gaat ontmoeten we

geen enkel schip onderweg en zeker geen visboot. Je bent als klein langzaam

zeilschip met alleen maar onszelf erop zo kwetsbaar. Roderick uit bed gehaald, maar

gelukkig niks aan de hand. Later verscheen ook zijn identificatie op AIS. Verder niks

schokkends te melden. Vanochtend bij daglicht zijn we weer overstag gegaan, nu

maken we weer een slag vanaf punt 06 58.88N 020 24.77W richting NW. Door de

slagen zo te maken hebben we het gebied met de hardere tegenwind en hogere

swell zo veel mogelijk omzeild, als de wind nu ook nog een beetje meedraait in een

voor ons gunstiger richting komen we nu een heel eind. Dennis kijkt voor ons mee in

de weerberichten op grotere schaal, die mailt hij door, en die combineren we dan met

wat we zelf weten van de directe omgeving en zo kunnen we de zo gunstig mogelijke

koers varen. Het totaal in het afgelopen etmaal houdt niet over, 86 Nm, maar wel

helemaal op zeil. Toen we vanochtend de koers drastische veranderden om die slag

te gaan maken, zagen we een hele school vissen hard achter ons aan zwemmen,

waarschijnlijk zitten ze al die tijd al onder het schip, nu moesten zij ook ineens van

koers veranderen. Grappig.


 


Onze positie om 12.00 UTC is 07 01.76N 020 24.72W

totaal afgelegd al 1906 Nm, zo’n 3500 km. Ik stop er weer mee, tijd voor de lunch,

vers gebakken volkorenbrood met roergebakken witte kool, uien, ketjap, chili en nog

veel meer. Groetjes van Roderick en Yvonne


20 maart 2016. Zondag, dag 20 oversteek St Helena naar Cabo Verde.


Het gaat hier zijn gangetje, gistermiddag aanvankelijk wat teleurgesteld, toen bleek

dat de wind niet zo ging draaien als voorspeld was, namelijk een tikkie noord oost, bij

het maken van de slag terug komen we daardoor weer vrij laag uit, dat is jammer.

Het kan lang gaan duren zo. Vannacht daarentegen konden we redelijk de goede

richting opkomen, weliswaar langzaam, tegen golven en stroom, maar wie het kleine

niet eert… Nu overdag gaat het best wel lekker, het zonnetje schijnt en we gaan

redelijk de goede kant op, de wind is matig tot heel zacht. Om 12.00 uur hebben we

weer een etmaal van 93 Nm, er staan nu 1999 Nm bij elkaar gesprokkeld. 

Onze positie is nu 07 39.96N 021 43.92W  Liefs R&Y



21 maart 2016, maandag, dag 21 oversteek St Helena naar Cabo Verde


Zo gisteravond hebben we weer van een internationaal maal genoten, Pasta uit

Singapore, Chinees Varkensvlees uit Penang, uien uit Namibia, Tomaatblokjes uit

Kuah, Currykruiden uit Malaysia en Blatjang uit Zuid Afrika. Blatjang is een soort

chutney uit een fles, het geeft een heerlijke finishing touch. Ze verkopen het in

diverse varianten, normaal, extra strong, chilli Blatjang, Pineapple Blatjang, allemaal

even heerlijk en uiteraard allemaal bij ons aan boord. Gisteravond draaide de wind

eindelijk een tikkie naar NoordNoordOost, waardoor wij iets hoger kunnen gaan

varen. Vannacht nam de wind ook nog toe, dat geeft ons extra snelheid, maar

aangezien we zo hoog mogelijk aan de wind moeten varen, moeten we ook bijna

recht tegen de golven in en die nemen navenant toe. We hebben nu golven van

2,5-3m op de neus. Hierdoor slapen we niet best, zelfs niet op onze slaapplek op de

grond. Toch kruipen we langzaam meer naar het Noorden. We hebben een etmaal

gemaakt van 102 Nm en onze positie is nu 08 39.126N 023 05.315W  Het ziet er

naar uit dat we nog een dag of 5 of 6 nodig hebben. De teller staat nu op 2101 Nm.

Following cruisers het is te doen, maar niet makkelijk. Er is een hoop geduld nodig,

tacking, tacking, tacking. Vele mijlen Oost- West- Oost maken om maar een paar mijl

Noord binnen te halen. We zullen doorgaan, niet als water uit de kraan, maar over

het water van de oceaan, lalalalala. Roderick en Yvonne.


 



22 maart 2016, dinsdag, dag 22 oversteek van St Helena naar Cabo Verde.


Het water is erg woelig, we bonken en schokken. Je kunt geen stap verzetten zonder

je met twee handen vast te houden. Er drijven Portugese Oorlogsschepen voorbij,

dat zijn heel giftige kwallen, die met een met lucht gevulde blaas op hun rug als met

een zeiltje over het water drijven. Ze zijn wel 30 cm, blauw met een roze zeiltje. Ter

bescherming van de soort zij er twee variaties, een met een zeiltje over links, de

ander over rechts, als er dan door omstandigheden een hele groep strand of

anderszins verloren gaat, is er altijd nog een helft over, die over een andere boeg

gevaren is. Survival of the fittest. We hopen dat dit ook voor ons geldt. We hebben

het moeilijk vandaag, de golven worden steeds heftiger, de wind neemt ook toe.

Helemaal niet zo extreem, zo 16-19 knopen, dat is een windje, wat je normaal

gesproken heel graag wilt hebben met de zeilboot. Maar hier in dit gedeelte van de

oceaan heeft de wind een heeel onaangenaam effect op de golven. De golven zijn 3

meter hoog met een interval van maar 3 seconden (keer op keer geteld), we worden

gebeukt, niet te geloven. Het is middernacht, gelukkig licht de maan ons wat bij,

maar het is ellendig. Slapen is er al helemaal niet meer bij. We zitten beide buiten, de

zeilen zijn heel klein ingerold, nu eens liggen we bijna stil, dan word je direct een

speelbal van de golven, dus gevaarlijk, een paar seconden later, gieren we er

vandoor, recht met ons neus in de volgende golf, als of je tegen een muur aanvaart.

De golven zijn ook steil, dat wil zeggen als je boven aankomt met het schip er aan

de achterkant ineens geen water is, waardoor het voorschip met een klap naar

beneden valt. Niet alleen een rotdreun, het hele schip siddert en schudt, we houden

ons hart vast voor de mast en de verstaging. We blijven samen buiten tot half vijf ’s

ochtends, dan gaan we om de beurt een uurtje liggen, even uit de gierende wind, de

overslaande golven, maar binnen is het nog steeds geen pretje. Nog even volhouden.


 


Nu is het alweer 12.00 uur dinsdag, de zon schijnt, de golven zijn nog steeds rottig,

er zijn twee kruisende velden golven, in een hoek van 90 graden, geen wonder dat

we de logica niet zagen vannacht. Maar het geheel is nu draaglijk Ons schip is  nog

heel, wij zijn nog wat gammel. We hebben dit etmaal 103 Nm gemaakt, dat is

hartstikke veel in aanmerking genomen, dat het aan de wind en tegen de golven in

is. Totaal staat nu op 2204 Nm, nog 5 dagen zo te zien. Groetjes R&Y


23 maart 2016, woensdag, dag 23 oversteek St Helena naar Cabo Verde.


We wisten dat deze oversteek geen eitje zou zijn. We waren voorbereid op hele

moeilijke stukken, maar dat we in een gigantisch veld met hoge kruisende golven

terecht zouden komen, hadden we niet berekend, dat niet alleen, we zaten er nog

steeds in, vannacht was het echt heel miserabel. De golven waren nog hoger,

massiever en massaler. Je moet je voorstellen dat je op de boulevard achter Helios

(Bloemendaal) staat en op de duinen neerkijkt. Zo ongeveer zagen wij het vannacht,

duinen van water, zeker 4 meter hoog en alle in beweging. De ene serie komt recht

op je af, de andere groep beukt je van opzij. Geen mogelijkheid om op wat voor

manier er weg te komen. Veel brekende golven ook, dat is niet dat het topje van het

waterduin omslaat, nee, het hele duin slaat in een keer om. Als we mazzel hebben

worden we opgetild en gaan we er met een noodvaart overheen, alleen de dreun aan

de andere kant!!! Het was echt spannend vannacht, want tussen die waterbergen

liggen ook “gaten”, duinpannen zeg maar. Als je daarin terecht komt, verdwijnt alle

windenergie, je komt in een soort vacuum, in seconden tijd zijn we van 7 knopen

snelheid naar stilliggend veranderd, dat is pas echt eng, je kunt dan namelijk niet

meer sturen en van alle kanten komen die watermassa’s op je af. We hebben menig

benauwd moment beleefd vannacht. Maar gelukkig zijn we overal veilig doorheen

gekomen. De kruisende golven zijn zo te zien nu verdwenen, we moeten nu alleen

dealen met enorme aantallen 4 meter hoge golven van opzij. Het is niet anders. Uit

veiligheid varen we een iets minder scherpe koers, daardoor raken we meer

westelijk dan we willen, moeten we later toch weer in halen. Het zij zo. Weer een

etmaal van 95 Nm, we zitten nu op 2308 Nm. Onze postitie is 11 23.88N 025

17.52W De laatste loodjes zijn zwaar deze trip. Nog even volhouden. Dikke kus R&Y.



De volgende blog kon dus ineens niet verzonden worden. Onze kleine computer,

die een uur geleden nog alles vrolijk doorzond via de SSB radio, beweert nu ineens

dat hij geen Comport 3 heeft. Roderick heeft hem al verteld, dat hij hem net nog

gebruikt heeft, maar de computer zegt dat hij zich dat niet kan herinneren. Trouwens

hij heeft niet eens een Comport 3, zegt hij, vraag maar op Internet. Kortom geen

communicatie via deze weg meer.


24 maart 2016, donderdag, dag 24 oversteek van St Helena naar Cabo Verde


Inderdaad hoeven we alleen nog maar te dealen met de golven van opzij, maar daar

zijn er wel miljoenen van. Zwaar gereefd varen we zo hoog mogelijk aan de wind en

eigenlijk gaat dat best heel prima. De hele namiddag en nacht varen we met maar

liefst 5 knopen richting NoordNoordWest. Ja we weeten dat we naar het

NoordOosten moeten nu, maar dat is van later orde. De zeilstand naar de wind kun

je wel berekenen maar de golven gooien roet in het eten. Nu zijn we een stuk meer

noordelijk, we hebben de 13e breedtegraad al bereikt, tja en dat stuk meer westelijk

zullen we gewoon moeten inhalen, dat doen we pas op het laatste moment. Nu

proberen we zoveel mogelijk op de wind in te spelen. We zijn zeker niet ontevreden

nu, gisteren en vannacht zelfs om beurten wat kunnen slapen, je voelt je dan na 2

uur slaap als herboren. We zouden aanvankelijk op de 26e aankomen, maar daar

komt waarschijnlijk nog een dagje bij,omdat we te ver van de koerslijn zijn

afgekomen. Kan er heus nog wel bij, maak jullie maar niet ongerust, het komt wel

goed. We hebben een etmaal gemaakt van maar liefst 120 Nm, tegenwinds! Onze

positie is om 12.00 uur 13 00.22N 026 12.68W


Op deze foto kijk je weer verticaal tegen de golf aan.


Nog even ter herinnering: we zijn onderweg naar Mindelo op het Ilha Sao Vincente,

de Cabo Verde eilanden liggen als een V op zijn kant, Sao Vincente ligt 2e van links op

de bovenste helft. Liefs van ons, dank voor de mailtjes allemaal, Roderick en Yvonne.


25 maart 2016, vrijdag, dag 25 oversteek van St Helena naar Cabo Verde.


Hoi allemaal, dit is pech de computer radioverbinding is in storing, juist nu ik met een

alarmerend bericht afgesloten heb. Maar het is echt waar. De zee is nog steeds zeer

omstuimig, we hebben onze handen vol, maar alles is okay aan boord. Natuurlijk

zijn we wel bekaf. Of we het de 27e gaan halen weten we niet, we kunnen

nauwelijks oostwaarts komen momenteel. Niet ongerust zijn als jullie even niets

horen, de instellingen van de computer moeten via Internet gereset worden en dat

hebben we hier dus niet. Dit berichtje is een noodoplossing, gaan we niet iedere dag

doen. Pas na aankomst. Heel veel liefs van Roderick en Yvonne.

Familie dank voor alle mails, we doen ons uiterste best  veilig aan te kome, we

hebben zin in een feestje. Onze positie op vrijdag 25 maart 14 40.30N 026 46.37W


26 maart 2016, zaterdag, dag 26 oversteek van St Helena naar Cabo Verde


Tja, ik was het niet van plan om nog een blog te sturen, maar het ziet er naar uit dat

we nog twee extra dagen nodig hebben en na de laatste berichten zouden jullie

misschien ongerust worden en dat willen we niet op ons geweten hebben. De kleine

computer heeft dus kuren gekregen, de grote computer had al kwalen, die heeft

geen werkende batterij meer, daar zijn we al tijden achterheen geweest in zoveel

landen en via Internet, dat hebben we nu opgegeven. Hij werkt alleen nog op 220V

en dat hebben we niet aan boord. Dus hij staat mooi ingepakt en veilig weggeborgen,

heel diep overal onder. Nu kunnen we via de omvormer nog wel wat regelen, maar

het is wat omslachtiger dan jullie denken. De omvormer is uit Nieuw Zealand, die

gaat met een plug in de 12V, geen probleem, maar daar zit een NZ uitgang op, dus

verbinden we die met een NZ stekker, die aan een Nederlands stekkerblok

gemonteerd is. Daaraan verbinden we dan een NL stekker met daaraan een

Malaysisch stekkerblok, want daarop werkt de andere computer en dan kan de

stekker erin. Deze attributen moeten allemaal uitgegraven en op tafel opgesteld,

want daarna moet er weer een verbinding gemaakt worden tussen de computer en

de SSB radio. Nu hotsen en botsen we al dagenlang over gigantische golven, het

schip wordt geragd en wij erbij, we kunnen geen stap zetten zonder je schrap te

zetten en je met twee handen vast te houden. Dus de configuratie opzetten is een

crime, je moet met 2 man binnen zijn om te zorgen dat de apparatuur niet van tafel

springt, maar er moet tegelijkertijd iemand buiten zijn, want door de kracht van de

golven worden we “door de wind” geblazen en de stuurautomaat geeft alarm.

Kortom niet zo simpel.

In het berichtje van vrijdag staats niets gelogen, het ging verder weer goed, alleen

na 12.00 uur, de tijd waarop ik de blog schrijf, ging de wet van Murphy in. We varen

nog steeds met een rotvaart op gigantische golven, we worden hierdoor steeds meer

westelijk gezet en we moeten hoog nodig naar het Oosten zien te komen. Het

golvenveld is gigantisch, het houdt niet op, golven van 3-4m plus tegen en van opzij,

compleet met brekers en al. Voor degenen, die meekijken op de weerkaartjes,

aangegeven golfhoogte is een gemiddelde, dus golven van 2,4m kunnen zowel 1,2m

zijn als 3,6m. Maar de truc van dit alles is, dat deze voorspelling alleen de swell, de

oceaandeining betreft, die ontstaan is door een storm ergens anders op de oceaan.

Hieroverheen komen dus nog de windgolven en de getijdegolven. De

Zandvoortmensen hoef ik niets uit te leggen over het verschil in golfhoogte en kracht

bij eb of bij vloed. Dat speelt hier dus ook, nu was het ook nog Volle Maan, dus

springvloed, de grootste krachten treden dan op. Verder is er een significant verschil

in golfhoogte, kracht en beweging als je te maken hebt met 12 knopen wind mee of

20 knopen wind tegen! Kortom het is hier een geweldsexplosie. We hebben pech, dat

we net aan de verkeerde kant van dit golvenveld zitten, naar het oosten zijn de

golven een meter lager en de wind ook minder, daar zouden we graag naar toe gaan,

maar tot nu toe is het gewoon onmogelijk, dus de enige optie is verder noordwaarts

te varen, maar ook dat wil niet best meer, we worden steeds verder westelijk gezet.

Dus gaan we proberen om bij kentering van het tij met behulp van de motor en de

zeilen verder naar het oosten te kruisen. De motor die het bij iedere kik meteen doet

en blijft doen, krijgt vandaag om een of andere reden geen koelwater, dus die truc

gaat niet door, Roderick moet daar eerst mee aan de slag. Alleen is Roderick

gistermiddag door zijn rug gegaan en kan haast niet meer bewegen van de pijn, de

boot laat je hele lijf schudden, ook als je op het bedje op de grond ligt, je wordt

gewoon 10 cm opgetild of opzij gedreund en dat continue, al 4 dagen. Dat doet er

dus geen goed aan, daarbij hebben we ook al nachten bijna niet geslapen, dus hij

heeft een bekaf lijf. Het moet toch gebeuren, dus okay, de motor kan niet zoveel

problemen opleveren, gereedschap gepakt, zware trap weggetild, filters, slangen,

impeller, pomp etc nagekeken, starten….geen koelwater. Teleurgesteld gaat hij

steeds verder, moeier en moeier, weer proberen niks! Frustratie alom! Dan moet de

hut leeggemaakt om bij de inlaat etc te kunnen kijken, het schip springt nog steeds

op en neer en heen en weer. Alles overhoop, Roderick in de kreukels, klaar, geen

koelwater. Nu is hij echt ten einde raad. Hoe kan dit nou? Alles doet het, overnieuw

gewoon vanaf het begin, dus weer de pomp uit elkaar, impeller verwijderen, filters,

wierpot, slangen, starten….Hij Doet Het, alsof hij nooit anders gedaan heeft. We zijn

juist uitermate tervreden over onze motor. Tussen 10.00 en 18.00 uur is hij hiermee

bezig geweest. We kunnen geen pap meer zeggen, maar de spullen moeten voor

donker weer op zijn plaats, zo zwoegen we voort. Alleen is het moment van overstag

gaan verstreken, nou dan gaan we gewoon verder noordwaarts. Ik moet even naar

binnen om iets te pakken, laat het luik op een kier en ja hoor, dikke golf over de hele

boot en ook naar binnen. Dweilen, ruimen, het valt nog mee, ik klim terug naar

buiten, tweede golf naar binnen door het luik…. In de kuip krijgen we voortdurend

water over, daar is alles al drijvend nat, maar binnen! Kasten nakijken, waar is het

water gebleven, kortom heel wat werk aan de winkel. Morgen verder.



De nacht blijft waanzinnig onrustig, de golven lijken nog wel hoger geworden. Dan

is het zaterdagochtend, Roderick heeft me 2 uur langer laten slapen en staat met

een hete bouillon bij mijn bedje. Wauw wat een verwennerij. We moeten nu dringend

naar het oosten, we zitten al op de 16e breedtegraad, maar de golven zijn

huizenhoog, onmogelijk, maar we gaan nu zover west, dat we steeds

verder van het eiland raken, we moeten nu minimaal 150 Nm nog afleggen.

Afwachten maar. Tijd voor Roderick om even te gaan liggen. Het is buiten een inferno

van geluid, gierende wind, brekende golven, beukende golven op het schip,

windgenerator, klepperende zeilen, vallen, kreunen, kraken etc, je hebt al je

zintuigen nodig om orde op zaken te houden. Ineens hoor ik een heel raar geluid van

een brekende golf, gauw kijken er zal toch geen rif of zo liggen hier, je weet nooit, dit

gedeelte is niet officieel gecarteerd. Ik kijk recht in een diep waterdal naast het

schip, wow, toch wel eng. Ineens zie ik wat glimmends: het hoofd van een walvis

die nieuwsgierig zijn kop alleen boven water steekt om eens te kijken wat voor

bootje hier voorbij komt. Zo gaaf! Het zal ook eens tijd worden, al maanden

achtereen op zee en vanaf Rodrigues geen walvis gezien, terwijl aan alle kanten

walvissen aan het trekken zijn.

Nu bij de kentering van het tij zijn we overstag gegaan, uiteraard met de motor bij

als back up, het zal je niet gebeuren, dat je tijdens de overstagmanoeuvre stil komt

te liggen tussen de brekers. Natuurlijk doet de motor het prima. We hebben de

manoeuvre keurig uitgevoerd en gaan vanaf vanochtend richting ZuidOost, het

hoogst haalbare. Dan gaan we 150 Nm die kant op en moeten dan weer een slag

richting Noord maken, ook weer zo’n afstand, dus voorlopig zijn we nog zoet. Nu stop

ik, jullie zijn weer volledig op de hoogte, nu pas echt bij aankomst het volgende

bericht. Er komt net weer een gigantische golf van voor naar achter over het hele

schip. Tijd om Roderick af te lossen. Liefs van 2 zoute pensionados op zee.


28 maart 2016, maandag, dag 26, 27,28, oversteek St Helena naar Cabo Verde


Die golven maken je gek, het houdt niet op, ladingen water krijgen we over en we

worden zo moe van het gerag en gebeuk. Alles binnen is nat, zout, plakkerig en een

zooitje. We moeten nog steeds naar het oosten, niet alleen liggen daar de eilanden,

maar aan de oostkant van het golvenveld zouden de golven ook minder hoog en hard

zijn. Om 50 Nm oostwaarts te komen, moeten we uiteindelijk 150Nm ZO varen,

steeds verder van onze bestemming af en dan opnieuw een slag maken noordwaarts

van zo'n 130 Nm, dat is 500 km om! We gaan dus gewoon dag en nacht door,

hebben inmiddels een chronisch slaaptekort, Roderick zijn rug is gelukkig weer okay

en de stemming aan boord ook nog steeds, dat is bijna niet te geloven. Alleen willen

we nu wel heel graag een keer aankomen, we hebben zelfs nog overwogen om in een

ruk door te gaan naar de Azoren, maar eerst moet het hele schip ontzout worden, de

kleding in de kast druipt van het zeewater, dus onze rustdagjes zullen waarschijnlijk

iets anders verlopen. Zondag, de 27e, zijn we nog steeds met onze slag ZO bezig. Is

het vandaag nou Pasen? Iedereen wenst ons Vrolijk Pasen. Dus krijgt Roderick 2

crackers met smeerkaas en een laatste koud gekookt eitje ingepakt in een stukje

keukenrol met een touwtje erom. Gelukkig schijnt ons uitwijkplan nu te werken, de

golven zijn wat lager en minder heftig. 's Middags maak ik zelfs Paaseten. Je moet

toch wat om de moed erin te houden. Witte rijst met kipragout, maiskolfjes en

gebakken champignons en uien.


 


We hebben bijna de 15e lengtegraad bereikt, daar willen we weer overstag gaan, nu

richting Noord, scherp aan de wind vanuit het NO. Alleen overstag gaan in het holst

van de nacht, echt middernacht, net na hoogwater, nog geen maan, overal hoge

beukende golven is geen sinecure. We hebben de procedure uit en te na

doorgesproken, want er mag niks misgaan. We hebben het extra lastig, want door al

het geweld is nu net de windmeter er ook mee gestopt, dus we moeten zelf exact in

de gaten houden wat er gebeurt, hoe hard zou het waaien, moeten de zeilen kleiner,

groter, waar komt de wind vandaan, is er een windshift? Ach het houdt ons lekker

bezig. De overstagmanoeuvre ging wel zo mooi, we zijn gewoon trots op onszelf en

het mooiste van alles: Het Werkt. We kunnen redelijk goed Noord varen, tja het blijft

wel oceaan natuurlijk met bij behorende golven etc, maar na twee uurtjes besluiten

we om beurten maar weer eens een uurtje te gaan slapen, de maan is ook

opgekomen,en we gaan met 4-5 knopen de goede kant op. He, he, nog ongeveer

150 Nm te gaan, halen we niet morgen bij daglicht meer, dus er komt nog een

nachtje bij. Onze vermoedelijke aankomst wordt waarschijnlijk dinsdagochtend.

Onze positie op maandag 12.00 utc is 16 01.128N 025 23.549W, het zonnetje

schijnt, de golven zijn "maar" 2 meter, kortom het gaat lekker. We hebben inmiddels

2816Nm (meer dan 5000 km) op de teller, al een ommetje van 400 nm erbij, en er

kan nog meer bij. Veel liefs van twee zoute Rimpelhonden.


29 maart 2016, dinsdag, dag 29, aankomst Mindelo, Cabo Verde


Tot een uur of 18.00 uur ging het maandag best wel redelijk, maar de beloofde

windafname en vermindering van de golven blijven uit, we hotsen en botsen dus

onvermoeibaar verder. Ook nu krijgen we weer met grote regelmaat een golf in de

kuip. We zitten ingebed in een grote stapel (natte) kussens als we wacht hebben om

ons lijf een beetje te ontzien. Het schip maakt zulke bruuske bewegingen en wij dus

ook, je ingewanden hotsen van links naar rechts. We proberen ook telkens ieder een

uurtje binnen gestrekt te gaan, gewoon om de spieren even te ontspannen. We

maken weer behoorlijke zwiepers, waardoor het zeil in een klap “leegslaat” en zich

direct daarop weer met een klap vult. We raken weer verzeild in een veld van

kruisende golven, houdt het dan nooit op?

Om 20.00 uur is het weer raak, voor de tweede maal breekt een blok los van de

mast, de sluiting is kats doorgebroken. Dit keer zien we het direct, we besluiten de

genua direct strak in te rollen, nu hij nog in de furling hangt, aan het eind flink wat

slagen van de schoten erom heen gedraaid, dat moet wel even blijven zitten zo. We

hoeven nog maar 36 Nm naar onze bestemming, dat haalden we toch al niet voor

donker, dus we gaan gewoon rechtstreeks verder op de motor met het grootzeil

erbij, hoeven we ook die laatste 2 slagen niet meer te maken. Dus eigenlijk niets aan

de hand. Maar die rotgolven, daar krijgen we echt zo genoeg van, dat hoor je ons

niet gauw zeggen. Er komt geen eind aan, de maan komt pas om middernacht om

het hoekje kijken, tot die tijd raggen we in het pikdonker door. Om 05.00 uur,

dinsdagochtend, hoevenwe nog maar 10 Nm tot onze bestemming, klinkt goed, maar

valt niet mee. We moeten tussen twee eilanden door, Sao Antao en Sao Vincente, de

Porto Grande, de baai waar Mindelo aan ligt, ligt aan de noordwestkant, we moeten

dus eerst nog driekwart van het eiland langs.


 


We zouden nu ongeveer stroom mee krijgen, maar dat zit er niet in, wel nemen de

golven weer in ernstige mate toe vanwege het tunneleffect tussen de eilanden. Op

een gegeven moment gaan we nog maar 1,5 Nm per uur, als we niet oppassen halen

we het niet eens voor donker vanavond. De motor dus maar flink wat tandjes harder

gezet, de koers schuiner gelegd, het is weer je reinste waterballet. Ik ben het echt

helemaal zat, hier komt bijna geen einde aan en nu ben ik degene, die het zo

verschrikkelijk in haar rug heeft. We zijn koud en moe en o zo nat. Maar aan alles

komt een eind, ook aan deze nacht, in het grijze ochtendlicht ontvouwt zich een

eiland met scherpe bergpieken.


 



Altijd weer een verrassing hoe het volgende eiland eruit zal zien. Het is maar een

klein eiland, vulkanisch, nog relatief jong. Het is sowieso verbazingwekkend als je

bedenkt dat deze eilanden uit de aardkorst ontstaan zijn, de oceaan is hier overal

4000-5000 meter diep.



 


Om 9.00 uur varen we eindelijk de baai binnen, het zonnetje schijnt, kijk nou eens

het is echt een jachthaven, groter dan verwacht, we hadden alleen maar oudere

informatie en omdat we al die tijd ook geen internet hadden, konden we ons ook niet

beter op de hoogte stellen.



Hoogste tijd om de lijnen klaar te maken en de stootwillen los te knopen, die

gebruiken we steeds als rugleuning. We konden dit buitengaats toch niet doen en

hadden besloten om eerst een rondje langs te varen om te zien hoe of wat.

Maar daar staan de havenmedewerkers al te zwaaien waar we naar toe moeten en

vervolgens komen ze direct naar ons toe varen om ons te helpen aanleggen. Hellup,

ik ben nog niet klaar, Sorry, niet zo snel, ik ben zo moe. Het zijn hartstikke aardige

jongens, netjes gekleed, grote smile op hun gezicht, daarbij weten ze ook nog wat ze

moeten doen, dat hebben we lange tijd niet meer meegemaakt. Vindt U het goed

mevrouw, dat ik bij u aan boord kom, dan kan ik u even helpen. Nou graag! 20

minuten later liggen we keurig afgemeerd, voor met 2 lijnen aan 2 mooringboeien,

met de achterkant los naar de steiger. Onze positie is 16 53.213N 024 59.476W.

Als dank bieden we de jongens een biertje, dat is nog het enige dat we in huis hebben,

er helemaal niet bij nadenkend, dat het hier 08.00 uur in de ochtend is. Het

zijn halve liter blikken Zuid Afrikaans bier, voor hun onbekend en dan ook nog

ijskoud, dus niks wachten, open maken, van alle kanten komen er “bootjongens”

kijken, er komen nog een paar duikers bij, die worden direct met bier besproeid,

dikke pret. 


 


We hebben ons statement hier wel gemaakt. We kijken eens om ons heen, hmm,

dat ziet er niet slecht uit, we liggen!



Nu onszelf eerst even opknappen, zo kunnen we niet naar het  havenkantoor, we

nemen ook direct onze douchespullen mee. Bij de marina office worden we

allervriendelijkst te woord gestaan, we boeken meteen voor 10 dagen. Dan is het

tijd voor een lekkere lange warme douche. Nou dat werd letterlijk een koude douche.

De haven is van alle gemakken voorzien, alleen het water is heel schaars hier op de

Cabo Verde. Onze ligplaats is inclusief electra, water moet je kopen, het gaat met

een soort creditcard systeem, daar laat je 100 liter water opzetten bijvoorbeeld en

die gebruik je ook voor de douches enz. Een keurige doucheruimte, prachtige kranen

en douchekoppen, je stopt je kaart in de lezer en dan gaan de leidingen zich vullen en

dan krijg je toch een plens koud water over je heen! IJzig, we zijn wel meteen goed

wakker en razendsnel klaar. Hier in de haven is een floating bar, daar kun je ook

ontbijten, dat gaan we doen. We bestellen een uitgebreid ontbijt, Hee, kijk Free Wifi!

We hebben nog geen internetkaart van de provider hier, dus willen we graag gebruik

maken van de Wifi hier om te melden, dat we aangekomen zijn. Dus Roderick gaat

terug aan boord om de computer op te halen, we krijgen de code, maar Internet ho

maar! Nog een keer gevraagd, Ja hoor de code is goed, maar Internet staat niet aan!

Huh, wanneer dan wel? Even wachten! Nou we wachten nu nog!

Dat schiet dus niet op, we gaan nu eerst op pad naar de grote handelshaven, waar de

immigratie en de politie zitten, daar moeten we ons melden voor clearance. Bij de

immigratie zien we de officier een kwitantie uitschrijven. Moeten we betalen? Ja

inderdaad. Tja meneer, we hebben nog geen geld. Ja maar het is maar weinig, zegt

de goede man. Maar weinig hebben we ook niet, het mag ook in euro’s. Tja, die

hebben we ook niet. De man kijkt ons meewarig aan. Luister zegt Roderick, we

moeten ons eerst melden voordat we de stad in mogen, dus we konden ook niet

langs de bank en we hebben helemaal geen cash geld meer, we komen net van zee.

Ja dat is wel zo. Nu mogen we morgen terugkomen om te betalen. Bij het volgende

kantoor vragen we meteen of we daar ook moeten betalen, want… Inderdaad, maar

pas bij vertrek. Okay, dat komt goed uit. Dan op zoek naar een ATM machine.

Hoeveel moeten we opnemen? Hoeveel is een Cape Verdian Escudo? Geen internet,

dus op veel vragen geen antwoord. Maar we komen er wel achter, er gaan 110

escudo’s in 1 euro. Dan weten jullie dat ook meteen. Wat een leuk gekleurd geld

krijgen we, het ziet er feestelijk uit.


 


Nu op zoek naar een internetprovider. We lopen hardop te overleggen, worden we

aangesproken in het Nederlands. Er zitten 2 heren op een bankje, Nederlanders die

hier wonen, Rob en Roel, 2 zwagers, die na het overlijden van Roels vrouw, hier zijn

blijven hangen. Beide zijn ook zeilers, dus dat praat makkelijk weg. Als wij vertellen

van de kruisgolven, weten zij daar ook alles van. Ze maken ons even wegwijs en

Roel loopt mee naar de internetwinkel. Goed geregeld, we hebben om te beginnen 4

gigabite gekocht, kunnen we er even tegenaan,nu willen we terug aan boord, we zijn

bekaf. Direct de computer opgestart, telefoon aan, dat is onze router, melding op het

scherm, kan geen gedeeld internet maken. Wat nu weer? Wat Roderick ook probeert,

het systeem werkt niet, dus we zijn nog geen stap verder. We worden hier zo flauw

van. Uiteindelijk lukt het ons Mirella een berichtje te sturen en die zorgt wel voor

verspreiding. He he, genoeg voor vandaag, we willen wel naar bed, maar overal ligt

natte zooi, we schuiven alles op een hoop en laten de boel de boel. Morgen weer een

dag!


Evaluatie oversteek St Helena naar Mindelo, Cabo Verde.


We wisten dat het een lastige en lange oversteek zou worden. Het eerste deel op de

South Atlantic ging superrelaxed, daar hebben we ook heel bewust van genoten,

daarna moesten we door de Doldrums, de ITCZ, daarin kan je van alles verwachten.

Wij kregen twee dagen gigantisch veel regen, terwijl het volkomen windstil was. Het

voelde een beetje als de Ark van Noach, helemaal alleen met boven en onder en

rondom alleen maar water. We hebben er wel ons voordeel mee gedaan door een

180 liter op te vangen, dus over de watervoorraad hoefden we ons geen zorgen te

maken. We zijn zo snel mogelijk op de motor door de ITCZ heen gevaren, daar waren

we in de berekening voor het dieselgebruik al vanuit gegaan. Nogmaals we hebben

maar voor 6 etmalen diesel in voorraad en tussen de 23 en 30 etmalen te gaan. 1

dag diesel wordt gereserveerd om bij vertrek weg te komen bij de eilanden en riffen,

1 dag diesel wordt gereserveerd om vanaf zee veilig “landfall” te maken. De rest

wordt gebruikt om stroom te draaien om de accu’s op te laden en zonodig een stukje

extra power te verschaffen in bepaalde situatie’s. Vandaar dat we af en toe wat

liggen te dobberen of heel langzaam vooruit gaan. Op het Noordelijk Halfrond

aangekomen zouden we met de NoordOost passaat te maken krijgen, daar hadden

we bij onze koersbepaling rekening mee gehouden. Alleen kregen we in plaats

daarvan een NoordWesten wind recht op de neus, waar we niet tegenin kunnen

zeilen, dus moesten we slagen maken, en nog meer slagen en nog meer, heen en

weer en heen en weer. Want ondanks de voorspellingen draaide de wind maar niet

naar NoordOost. Lastig en een beetje frustrerend, heel veel mijlen varen en bijna

niet vooruit komen. Maar niet zeuren, dan moet je niet gaan zeezeilen. Werkelijk

dikke pech was het golvenveld, waar we in terecht kwamen, hoge massieve golven

vanuit 2 richtingen, vanuit zowel NoordOost als NoordWest. We voeren precies in het

kruispunt van die twee golfbewegingen, waardoor de golven dubbelhoog opbouwden

en we konden er maar niet uit weg komen. De swell, de oceaandeining, op zich was

2.5-3 meter, daar komt dan bovenop de verhoging van de windgolven, 20 knopen

wind tegen, en het was rondom vollemaan, springtij dus. Het was kortom chaos, ons

schip werd meegesleurd door de golven, gebeukt, geragd, maar ook tegengehouden.

Binnen seconden gingen we met 7,5 knopen door het water en even later lagen we

bijna stil, soms minder dan 1 knoop voortgang, waardoor het schip onbestuurbaar

wordt. Dan zie je die enorme brekende golven op je afkomen, dat is echt eng en

gevaarlijk ook! We hebben honderden golven over ons heen gehad vanaf de boeg tot

in de kuip, met zoveel kracht gepaard, en helaas ook twee maal een deel van een

golf in de kajuit. Een natte bende! Waarom konden we niet wegkomen? Vanuit het

NoordOosten kwamen de meest krachtige golven en de wind, dus die kant op was

geen optie, naar het Westen zouden de golven en de wind nog veel meer toenemen,

dat wisten we vanuit de weersvoorspelling, naar het Zuiden konden we niet, want

dat was de richting van Nigeria en de Golf van Guinee, een gebied dat we juist wilden

vermijden, omdat hier het laatste jaar de meeste incidenten van gewapende

overvallen op schepen zijn geweest, dus blijft over Noordwaarts. Dat hebben we dan

ook gedaan, alleen het kruiszeegebied was zo enorm groot, dat we er na dagen nog

in zaten. We waren Mindelo al genaderd tot zo’n 100 Nm, alleen door de stroming

zaten we te veel westelijk, maar met geen mogelijkheid konden we naar het Oosten

komen. Uiteindelijk hebben we een slag van 150 Nm ZuidOost moeten maken om

naar de 25 graden meridiaan te komen om vandaar uit weer een slag Noordwaarts

te kunnen maken. In totaal hebben we 2886 Nm afgelegd in plaats van hemelsbreed

2345 Nm. 28 etmalen hebben we hiervoor nodig gehad. Het was heel zwaar de

laatste week, maar we zijn veilig aangekomen en dat is toch waar het om gaat. Wat

is de Happy Bird toch een geweldig schip, zij heeft zich zo fantastisch gehouden en

haar bemanning trouwens ook. We zijn heel trots op onszelf met deze prestatie.



Mindelo, Cabo Verde


Woensdag, 30 maart 2016, Mindelo, Cabo Verde. 


Tja jullie mogen denken dat we lui aan het bijkomen zijn, maar het tegendeel is waar.

Na deze tocht moet het hele schip geinspecteerd op alle fronten en gesopt natuurlijk.


 


We hebben veel water overgekregen en tweemaal een golf binnen, waar is dat

gebleven? Alle vakken worden leeggehaald van binnen en van buiten, onder het bed,

onder de banken etc. alles gecontroleerd, het valt mee, er is een vak waar het water

is blijven steken, dus daar moet alles gespoeld en uitgezocht. De pakjes mooie

souvernir speelkaarten van Bali en Galapagos zijn helemaal opgezwollen, ik ga kijken

wat er nog te redden valt. De kaarten worden een voor een in een bakje zoet water

gespoeld en te drogen gelegd. Ach we hebben toch niets te doen....


 


De was wordt uitgezocht, een groot deel van onze kleren is zout en nat, dat gaat

allemaal naar de wasserij.

 

Donderdag, 31 maart 2016, Mindelo, Cabo Verde.


We liggen met de boeg aan twee moorings en de achterkant naar de steiger, het

water is erg onrustig, dat kan ook bijna niet anders, dit is een eiland midden in de

Atlantische Oceaan, er is wel een baai en iets van een golfbreker, maar de swell komt

hier goed doorzetten. We liggen te rukken aan onze lijnen. De lijnen zijn zo

vastgemaakt dat we anderhalve meter vanaf de steiger liggen met de achterkant,

maar even zo goed raken we toch af en toe de steiger, zoals al gemeld ligt de haven

aan het kanaal tussen twee eilanden en het tunneleffect versterkt zowel de wind als

de stroming hevig. Verder komen de windstoten weer regelmatig van de bergen

afrazen. De prijzen zijn pittig in deze haven, voor ons schip 27 euro per dag en dan

moet je water nog kopen, maar keus is hier niet. Aan het eind van de pier naar de

was is een plek waar iedereen zijn honden laat zwemmen, het stikt hier van de

honden overal, dus zitten we letterlijk weer temidden van de zeehonden.


 


Daar gaan we met onze loodzware tassen wasgoed, we hebben met de wasjuffrouw

afgesproken, dat de was pas gewogen wordt als het klaar en droog is, dat had nog

heel wat voeten in de aarde, want bijna niemand spreekt hier Engels. De talen die

hier gesproken worden zijn Creools en Portugees.


 


We hadden gelezen over de armoe in de Cabo Verde en zijn daarom verbaasd over

de mooie gebouwen, de straten en de nette auto's. Maar als je wat beter om je heen

kijkt, zie je duidelijk de tegenstellingen. Heel veel bedelaars komen op ons af, heel

veel zwerfkinderen ook. De prijzen zijn Europees en dat voor een Afrikaans land.

Groente en fruit zijn duur, de meeste andere levensmiddelen ook. We hebben ons

wasgoed afgeleverd en lopen nu een stuk de stad door. Mindelo is een echt grote

stad. De Kaap Verdianen zijn mooie mensen, lang, slank en goed verzorgd, vriendelijk

ook. Het uitzicht over de baai is weer mooier dan mooi.



Het water is prachtig blauw groen, op de achtergrond het eiland Sao Antao,

pittoresker kan haast niet. Visnetten liggen te drogen op de straat, de vissers

zitten onder een afdakje massaal te kaarten.


 


Vandaar lopen we even de stad in, altijd weer even wennen.



We wandelen over de lokale markt, de winkeltjes hebben op de muren mooie

tegeltableaux, net zoals in Portugal.


 


We zijn momenteel de enige blanken dus bekijks genoeg. Verder wil iedereen

graag dat we zijn/haar kraam leegkopen. Er ligt ook veel oude meuk te koop.

Overal liggen er honden in het zonnetje.


 


Er is ook veel straatverkoop, vanuit deze bakken wordt de groente verkocht.

Vaak hebben ze ook nog een klein kindje op de rug.


 


We geven onze ogen weer goed de kost, we strijken neer op een overdekte veranda

van een wat duurdere eetgelegenheid en tracteren onszelf op een lekker hapje.

Volgende keer gaan we denk ik binnen zitten, aan de lopende band komen er

zwerfsters om geld bedelen, hele groepen jongetjes staan aan de andere kant van

de balustrade naar ons te kijken, wrijvend over hun buik met hun gezicht op hun

allerzieligst. Hmmm. We worden verlost van hun aandacht voor ons, want aan de

tafel naast ons komt een keurig geklede donkere man, in pak met stropdas zitten.

Hij heeft beslist een hoge functie in deze stad. De zwerfdames komen hem eens

even goed de les lezen, ze lopen tegen hem te schelden en vallen hem continue

lastig. Iedere keer weer een andere. De man blijft keurig in de plooi, bij schelden

antwoordt hij niet, andere mensen komen hem de hand schudden.

Eerst nog maar eens een lading escudos uit de muur zien te halen, je kunt behalve in

de haven nergens met een creditcard of een pincard betalen, alles moet cash.

Betalen is sowieso al een probleem, we verstaan de mensen niet als ze een bedrag

noemen, ook met Spaans kunnen we hier niet terecht, Portugees is zo anders.

Bij deze automaat lukt het niet om ons wat geld te geven, ook al staat het juiste logo

van onze kaarten erop. We kunnen maximaal maar 20000 escudos opnemen, dat is

zo'n 185 euro, daar ben je dus zo door heen. 3 betaalautomaten verder hebben we

toch weer wat geld gescored. Nu lekker terug aan boord, want moe zijn we echt nog

wel.


 


Vrijdag, 01 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


We gaan stug door met ruimen en ordenen, 's middags doen we wat boodschappen

en lopen een stukje door de stad, 's avonds doen we gewoon niks.


Zaterdag, 02 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


Veel van het zelfde, we zijn op zoek naar diverse spullen, er zijn een aantal mooie

moderne winkels, waaronder 3 hypermoderne opticiens met merkbrillen, veel

winkeltjes met handnijverheid, leuk om te zien, maar niet om te kopen. Van die

blikken autootjes, figuren van ijzerdraad met kroonkurken, ik zou niet weten wat we

er mee moeten. Er zijn een paar winkels met echte mooie spullen te koop, maar een

paar honderd euro voor 2 potten van klei is me te gortig. Kleding is kleurig, maar

veelal van Chinese kwaliteit, we hebben gekeken voor een leuk shirt voor Bart, maar

we denken dat hij dat roze nylon Tshirt met kinderachtig getekende doodskoppen

erop toch liever niet naar school aan wil. Wat we nodig hebben is een goede

schijnwerper, batterijen, nieuwe sluitingen, haken en aansluitingen voor het schip,

dat wordt zoeken. En ook de voorraden moeten weer aangevuld. Er zijn twee

dezelfde supermarkten met exact dezelfde sortering en die is nogal beperkt. Verder

blijken er in ieder oud pandje winkeltjes te zitten, donker, zonder etalages, zonder

ramen, alleen met een open deur, maar daar zijn we nog niet aan toe. Wel heb ik een

kapper gevonden, we zagen eerst alleen maar barbiers, een pijpelaatje met 2

afgeraggelde kapotte kappersstoelen en een hoop oude meuk, dat zag ik toch niet

zitten. Dus geinformeerd bij de marina office of zij iets wisten, Roderick was op weg

naar de supermarkt al even wezen kijken voor me of het wat was en of ze open

waren. Dus ik er naar toe. Shop is dicht! Toch zouden ze open moeten zijn, even

gewacht, komt er een meisje langs lopen, dus ik aan haar vragen, met mijn vingers in

mijn haren knippend. Kortom de kapster zat aan de zwembadbar, daar moest ik

maar vragen. En ja hoor, ze had net een cocktail besteld, maar over een kwartier kon

ik naar de salon komen. Intussen ben ik maar schelpen gaan zoeken, beeldschone

roze witte slakkenhuizen. Dus de tijd is goed besteed, nu heb ik weer een lekker kort

koppie met haar. In die wind zijn die fladderende plukken niks voor mij.


Zondag, 03 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


Roderick wil wat schoten en vallen vernieuwen, we hebben nog wat reserve liggen. Er

moet een nieuwe lijn door de mast heengevoerd worden, maar wat we ook proberen

het wil niet lukken. Ergens halverwege de mast lopen we telkens weer vast. We

hebben lijnen aan elkaar genaaid, het met een trekveer geprobeerd, uren zijn we er

mee bezig gewees, maar tevergeefs. Nog snel even wat eten gehaald, de

supermarkt is op zondag een halve dag open, lekkere verse broodjes verkopen ze,

voor de deur staan een aantal dames hun groente of fruit te verkopen. Ik heb wat

tasjes met kleding in mijn rugzak meegenomen, die kan ik hier mooi weggeven.


 


's Avonds zijn we op aanraden van Roel naar een klein cafeetje geweest, waar een

paar lokale djembespelers elkaar treffen. Heerlijke muziek, een zingende rastaman,

fijne sfeer, Roel speelde ook nog fluit mee, heel gaaf.


Maandag, 04 april 2016, Mindelo, Cabo Verde


Vandaag gaat het dan toch gebeuren, Roderick gaat de mast in, de topclimber

te voorschijn gehaald, lijnen klaargemaakt, dan gaat hij als een bergbeklimmer

omhoog, beetje bij beetje, tegelijk de hele mast inspecterend. Het is lastig, het

water is zo onrustig en die beweging zet zich door in de mast, af en toe gaat hij

als de slinger van een klok, dus dan moet hij zich goed vastklampen.



Maar goed dat hij het gedaan heeft, door de schokken die we gemaakt hebben op de

golven is het scharnier van een van de zalingen losgeraakt en ligt die niet meer goed

in de vatting. Maar hoe die nu weer terug op de plaats te krijgen? Hangend op 7

meter hoogte probeert hij de zaling terug te wrikken, de verbinding los te krijgen,

maar dat is niet makkelijk. Uiteindelijk maakt hij een constructie met een lijn en een

blok aan het voorstag, vervolgens slaat hij de lijn om de zaling en leidt het uiteinde

naar de lier. De verstagingsdraden van de babystagen moeten dan losgekoppeld en

als het goed is, moeten we dan zo de hele zwik weer op zijn plaats krijgen. Maar dat

is voor morgen. Nu gaat hij eerst verder naar boven voor verdere inspectie. De

laatste dag heeft de windmeter het begeven, die is doormidden geknakt. Misschien is

die nog te redden, maar nee, dat kunnen we wel vergeten. Jammer, die dingen zijn

hartstikke duur.

Als Roderick de mast in gaat ben ik degene die hem in de gaten houdt, de lieren

bedient, stukje strakker, stukje hoger, stukje laten zakken,  ik zit dus voortdurend

16 meter de hoogte in te kijken. Ook ben ik de aangever, er staan tasjes en spullen

op het dek die ik via een lijn naar boven hijs. Roderick heeft de handheldmarifoon bij

zich zodat we af en toe ook nog normaal kunnen overleggen, door de wind is zelfs

geschreeuw onverstaanbaar.


 


Hoger en hoger gaat hij, echt tot in het uiterste topje, daar moet hij dan rechtop

gaan staan op het balkje, dat hij onder zijn voeten gebonden heeft, anders kan hij

er net niet bij.


 


Dinsdag, 05 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


Vanochtend als eerste weer de mast in, de babystagen zijn losgedraaid, als Roderick

bij de eerste zaling hangt, breng ik met de lier de extra lijn op spanning, waardoor de

zaling op zijn plaats gebracht kan worden en dat lukt! Die zit weer keurig zoals het

hoort, nieuwe splitpen er door, dat is klaar. Voor vandaag laten we het hierbij, dit

heeft al zoveel energie gekost. Roderick gaat shoppen voor een nieuwe Raymarine

windmeter. Gelukkig hebben ze die hier in de marinashop, dit leuke windaanwijzertje

kost maar liefst 480 euro, maar we willen toch niet zonder.



Een paar grote blokken voor in de mast verkopen ze dan weer niet. Het aanbod is erg

summier. Hij gaat nu met de wartels en blokken aan de slag die we zelf nog in

reserve hebben. Hij heeft ook meteen een afspraak gemaakt om de jongens van de

haven het onderwaterschip te laten schoonmaken, daar hebben we zelf de puf niet

meer voor. En ook dat is meteen weer 80 euro. Phoe, zo gaat het wel hard. Na een

uurtje zijn die ook weer klaar en gaan wij op pad naar de gasfabriek met onze

butagasfles in de rugzak. We weten nog niet of deze fles gevuld kan worden hier,

maar wie niet waagt, die niet wint. Dus op naar Enacol. Daar maken we duidelijk wat

we willen, we laten de gasfles achter, morgen kunnen we hem weer ophalen. Dan

wandelen we via een andere route weer terug door de stad. 's Avonds is het niet

veilig om dat te doen, alleen de straat recht achter de haven durven we aan, maar

dan nog zijn we erg voorzichtig. Langs de locale groentemarkt. Hee ze hebben hier

kokosnoten, lekkerrr.



 


Ook voor deze dame heb ik een tas met kleding bij me, ze is er dolblij mee, de

spullen vallen in de smaak. Meestal geef ik spullen weg aan marktvrouwen of

vissersvrouwen, die kunnen het nog zo goed gebruiken. Verder gaan we kriskras

door de stad, drinken ergens in een Pastelaria een kopje koffie met een eclair

gevuld met banketbakkersroom, zoooo mierzoet. Spijt!


 


Woensdag, 06 april 2016, Mindelo, Cabo Verde


Vanochtend meteen vroeg de mast weer in, nu is er niet zoveel wind en nu moet de

windmeter op de top gezet worden, de lijnen aan de top van de genua vervangen en

door het blok geleid en de Glomex antenneschotel willen we eraf hebben. Het is een

groot ding, dat het zicht op ons driekleurentoplicht belemmerd van onderaf. We

gebruiken het ding al jaren niet meer, maar het is zo een heisa om echt in het topje

van de mast te komen en dan boven je hoofd te moeten werken, dat we het steeds

weer uitgesteld hebben. Nu we teruggaan naar de drukke wateren van Europa, willen

we de Glomex weghebben. Daar gaat ie weer de mast in, hij begint zijn spieren wel

te voelen. De windmeter is zo gepiept, de Glomex is een ander verhaal, daar moet

een boormachine bijkomen, een doppenset, de baco moet naar boven, maar

uiteindelijk is hij eraf. Dan toch nog weer wat veranderen aan de blokken in de

masttop en dan eindelijk na bijna drie uur kan ik Roderick naar beneden laten

zakken. Bekaf is hij, zijn benen zijn helemaal verzuurd. Even bijkomen.


   


We willen de oude Glomexantenne op de vuilnisbak achterlaten, maar zo ver komen

we niet eens, onderweg vraagt iemand van de haven al of hij hem misschien mag

hebben. Dan wandelen we weer naar de gasfabriek om onze gasfles op te halen. En

die is inderdaad gevuld, dat is altijd maar afwachten omdat alle aansluitingen in de

landen verschillend zijn. Lekker nu schiet het echt op. We gaan met de zware rugzak

rechtstreeks terug naar de boot, even rustig buiten zitten met een boek. Vanavond

gaan we uit eten hebben we bedacht. Maar we zitten zo lekker, later zijn we beide

met een computer in de weer, we blijven eigenlijk liever thuis. Ik kan zo nog wat

lekkers maken, hoeven we niet meer van boord. Goed plan!



Donderdag, 07 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


Vandaag is de autopilot aan de beurt, die heeft ook al die weken met die zware

golven zo zijn best gedaan, maar hij gilt nu om een beetje vet. Kan hij rustig krijgen,

wordt hem van harte gegund, alleen moet daarvoor de hele hut van voor tot achter

leeggemaakt worden en dat is een rotklus. De aansluitingen zitten helemaal achterin

onder het laagste gedeelte, dus echt alles moet eruit. Je hebt meteen zo'n zooi.

Roderick pakt het meteen rigoureus aan. ik ga intussen boodschappen doen, je kunt

toch nergens meer bij. Als ik terugkom hebben we bezoek, Johan, een Nederlander,

kwam even gedag zeggen, daar hebben we een poos mee zitten praten. Hij was ook

wel toe aan een luisterend oor en wat gezelligheid, hij is vorige week bij een van de

andere eilanden overvallen en 24 uur vastgehouden, in die tijd hebben ze op hun

gemak zijn schip leeggehaald. Gelukkig is hij zelf er ongeschonden vanaf gekomen.

Grappig detail, Johan heeft met onze vriend en zakenrelatie Louis Kagenaar

samengewerkt, wat is de wereld toch klein. We hebben aan hem onze saxofoon

verkocht, hij blij, wij blij.


 


Vrijdag, 08 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


Een feestelijke dag vandaag, Rodericks verjaardag. We doen het een beetje rustiger

aan, maar we moeten toch door. Dus krijgt die brave motor weer een goede beurt.

Mooi gevet, netjes gekuisd, het pompje een nieuwe pakking en daar gaat ons

naaimachientje weer. Ik heb het niet zo naar mijn zin, het water is hier zo onrustig,

we liggen te rukken en te raggen aan de lijnen, daardoor slapen we heel slecht, het

zijn zulke abrupte bewegingen, dat ik vanochtend zeeziek wakker werd. Met de

zwaarste stormen kan ik het redden en nu voelde ik me zo hondsberoerd. Je moet

ook steeds oppassen niet te vallen, daar word ik zo flauw van, verder waait het hier

ook weer als een gek, deze keer is het schip roodbruin van het Saharazand. Af en toe

zie je de bergen aan de overkant verduisteren, niet door de wolken maar door het

zand. Het is in no time gebeurd, je kunt de bergen nauwelijks meer zien en dit

gebeurt bijna iedere dag.


 


 


We slapen onder het open luik en 's ochtends zitten je ogen echt met zand.

Vanavond gaan we lekker uit eten in Club Nautico, daar hebben ze iedere avond

muziek. De muziek hier is heerlijk om naar te luisteren, alleen vanavond stond er een

disc jockey die electronische muziek draaide. We aten buiten, het was ook nog een

hele koude avond, dus het werd een vroegertje.

 

Zaterdag, 09 april 2016, Mindelo, Cabo Verde.


Vanochtend moest de genua eraf gehaald worden, Roderick heeft nieuwe lijnen

ingeschoren, maar de bevestiging moet nog voor de zekerheid genaaid worden. We

doen het direct in de ochtend voor het echt gaat waaien, maar dat viel nog vies

tegen. Dan ligt even later die berg zeil weer op het voorschip en dan moeten we goed

opletten dat de wind er geen vat op krijgt, ik ben er maar op gaan liggen. Het gaat

steeds harder waaien. Er komen twee Nederlanders kennis maken van het schip

Asterix, Ben en Monique, die zijn vannacht uit Nederland terug gekomen. We

excuseren ons, we moeten echt met het zeil verder, maar even later waait het zo

hard, dat we de boel vastzetten op dek, nu kunnen we het zeil onmogelijk weer in de

mast hijsen. Dus koffie gezet, Ben en Monique uitgenodigd en even gezellig zitten

praten. Ineens neemt de wind wat af, Ben biedt aan even mee te helpen en met zijn

drieen gaat het als een trein. Ook weer klaar. Dan wandelen we naar de stad, we

moeten ook alweer voorraden in slaan, waarschijnlijk vertrekken we na het

weekend. We willen wel graag weg, ik word helemaal gek van het continue gerag, het

houdt nooit op, ik ben daar helemaal zat van. 's Middags doe ik nog een lading

boodschappen in mijn eentje, het meeste hebben we nu wel. Om 18.00 uur is er live

music in de drijvende bar van de haven, een heerlijke band, echte lokale muziek,

twee gitaristen, wat percussie, prima zangers, zo zitten we in de avondzon koud

pilsje erbij, schaaltje gebakken frites en worstjes, prima zo.


 


Zondag, 10 april 2016, Mindelo.


De laatste klussen en controles dan is het schip weer helemaal klaar voor vertrek.

Roderick is bezig met de lieren en ik ga nog maals naar de supermarkt. Onderweg

kom ik Roel tegen en maak meteen een afspraak, dat Roel, Dudu en Rob even wat

komen drinken op de Happy Bird, die hebben ze nog niet gezien. Als ik van het

bankje op sta, voel ik wat raars, ik ben compleet uit mijn broek gescheurd, een

scheur van meer dan 12 cm onder mijn bil. Nou jammer dan, ik ga toch nog even

langs de supermarkt, want daar was ik naar op weg. Misschien had ik beter niet

zoveel kleren kunnen weggeven....

Morgen willen we vertrekken naar de Azoren.

Het is nu niet zo een goede tijd om die kant op te varen, maar anders liggen we over

3 maanden nog hier te wachten. Het ziet er naar uit dat er toch een redelijk

weatherwindow is. Er komt weliswaar een grote storm boven de Azoren met

gigantische golven, maar wij hebben om te beginnen minimaal 15 dagen nodig om

daar te komen en we hebben de route met een grote curve westwaarts gepland tot

aan de 36e lengtegraad west, vandaar maken we dan weer een bocht naar het

noordoosten. Dus dat zou moeten lukken, de tijd zal het leren. De Nightfly, NL, met

Warren en Maria is ook onderweg naar de Azoren direct vanaf St Helena, die zijn

ongeveer nog een dag of 8 bij ons vandaan, daar gaan we radiocontact mee houden.

Morgen nog een laatste check op het weer en dan gaan we in principe rond een uur of

14.00 uur op weg, in verband met de stroming. Eerst moeten we uiteraard ook nog

langs de immigratie, douane en politie. We hebben niet zoveel van de Cabo Verde

gezien, alleen een glimp van dit eiland en de stad Mindelo. We zijn een beetje dubbel

in onze gevoelens hierover, het is denk ik leuker als je vanuit Europa deze eilanden

eerst aan doet, de Creoolse bevolking, de Afrikaanse sfeer, de laid back cultuur en de

prijzen vallen dan ook nog alleszins mee. Wij komen vanaf de Afrikaanse kant en dan

is het toch anders, daarbij komt de voortdurende swell in de haven, het geruk aan de

lijnen, daar word ik zo kriegel van. We moeten vanaf het schip op de steiger

springen, de steigers zijn allemaal drijvend zonder palen, als de boot aan de andere

kant zijn lijnen in kort, trekt hij de steiger en ons mee. Op de dwarssteiger loop je

echt als een dronkenman te zwalken, zoveel beweging zit daar in, dat vinden we echt

onprettig, het aansluitstuk van de dwarssteiger op de hoofdsteiger is ronduit

gevaarlijk. Dat telt allemaal mee in je beleving.

De lokale bevolking is mooi om te zien, lang en slank, fleurig en kleurig gekleed,

maar er zijn ontelbaar veel bedelaars. Als je even ergens zit of staat, komt

er direct weer iemand op je af, die om geld vraagt. Niet alleen zwervers, maar ook

een student, die schriften moet kopen, een vader die net de doktersrekening voor

zijn dochtertje heeft betaald, hongerige zwerfkinderen, het wordt een beetje veel.

Ik loop continue met kleingeld los in mijn broekzakken om hier en daar uit te delen,

maar over de dag loopt het best flink op, want soms geloof ik het verhaal en dan

denk ik toch, wij hebben het zo goed, dus doe maar wat extra voor zo'n zielepoot.

Eigenlijk ben ik er zelf niet helemaal uit, wat ik er van vind. Het eiland heeft zeker

ook zijn charme. Maar in ieder geval gaan wij het eiland morgen in principe verlaten.

We gaan door met het hoofdstuk oversteek Azoren.

Deze website gaat weer op non actief totdat we in de Azoren aangeland zijn, we

gaan weer een oceaandagboek bijhouden op www.happybirdopzee. blogspot.com