Donderdag, 01 Januari 2015, Kuah Malaysia.


Selamat Tahun Baru, Gelukkig Nieuwjaar voor de Nederlanders. Roderick en ik

wensen jullie allen veel geluk, voorspoed en gezondheid voor 2015 en voor de

zeilers goede wind en veilige aankomst.

Hier in Moslim Malaysia zijn de winkels gewoon open, alleen op vrijdag zijn ze hier

gesloten, de Moslim Zondag. Komt wel goed uit, we gaan er op uit. Dit keer gaat

mijn fietsje mee in de rubberboot, dan ga ik wat zware boodschappen in slaan en

Roderick loopt naar MultiQuip om daar eens over de aankoop van een generator te

praten, hij staat hier namelijk voor 4000 RM, dat is 1000 RM meer. We hebben

goede ervaringen met deze winkel. De eigenaar vertelt, dat hij de generator echt

niet voor dat bedrag kan verkopen, de andere winkel werkt met parallelimport, dat

kan goed of slecht zijn... Uiteindelijk komen ze overeen dat hij tot 3200 RM wil

zakken, dan nog wat gesteggel over de 3% die we overal moeten betalen, als we

met een creditcard betalen. En nu zijn we de trotse eigenaars van een Honda 10i

generator, 1000 W, benzinemotor, die geeft 15 Amph op 12 V laadstroom op

economystand. Prima als aanvulling bij windstille of bewolkte dagen. Hierop kunnen

dan de computers draaien of de accu's bijgeladen worden.

Roderick brengt hem met de rubberboot naar ons schip toe, even later bel ik op, om

mijn boodschappen op te laten halen, het is altijd verbazingwekkend, wat ik op mijn

kleine fietsje mee kan slepen. Om te beginnen een tray met 24 halve liter blikken

bier. Zo goedkoop als hier in Langkawi, hebben we het nog nergens gezien. Een

halve liter blik Carlsberg kost hier 2,80 RM, 0,70 euro, maar verderop in Port

Dickson 12 RM in de supermarkt en 24 RM in een restaurant, dus dat loont echt.

Verder gaat het om keukenrollen, waspoeder en al die nuttige huishoudelijke zaken.

Op de steiger moet ik even wachten, Roderick dobbert midden in de baai en krijgt

duidelijk de buitenboordmotor niet meer aan de praat. Gelukkig krijgt hij even later

een sleepje naar de steiger. Ik los al mijn tassen en laat het aan Roderick over de

motor weer aan de praat te krijgen. Tijd voor een nieuwe ronde, aan de andere

kant van de stad, hebben we een luxe bakkerij ontdekt, waar ze echt bruin brood

verkopen, het is heerlijk, dus cross ik op mijn fietsje langs de hoofdweg, goed links

houden, niet in de afwateringsroosters rijden, want die hebben brede spleten er

tussen, iedereen rijdt hier op een motor, je ziet vrijwel geen fietsen, zeker niet zo'n

kleintje als die van mij. Luid gelach stijgt er dan ook weer op, als ik voorbij kom

sjezen. Bij het Mausoleum van Mahsuri hebben ze de boel leuk opgeknapt in de tijd

dat we hier niet waren. Grote rode klaprooslampen zijn er aangelegd, de

bloembedden zijn opnieuw gevuld. Ik dacht steeds dat Mahsuri een oude Sultan

was of zo, maar het tegendeel is waar. Mahsuri was een prachtig mooie prinses, die

ten onrechte van overspel beschuldigd werd en dientengevolge ter dood gebracht.

De legende zegt, dat zij met haar laatste adem een vloek uitsprak over het eiland,

dat er geen voorspoed zou zijn gedurende 7 generaties. De vloek eindigde in 1980

met de geboorte van een 8e generatie afstammeling. Ze hadden dus wat te vieren.


 


Dan nog een extra rondje park, helaas deze keer geen Dusky Leaf Monkeys, en nog

een keer bij de Billion Supermarket mijn fiets afladen met spullen, dan bel ik

Roderick om me op te halen.


 


Terwijl hij naar mij toe vaart, ontakel ik alvast mijn fiets, Tjee, wat een zware

tassen, fiets opklappen en in de zak, de hele handel in de rubberboot, en daar gaan

we. Na 200 meter stopt het motortje weer, Roderick is niet blij, hij trekt zijn armen

uit zijn lijf om de motor te starten, maar hij wil niet aan blijven. Dat wordt

peddelen, het is een flink stuk, want we liggen behoorlijk achteraf. Goed voor de

conditie moet je maar denken. Ik had bij een winkeltje vlak bij de pontoon nog een

zak ijsblokjes gekocht, de helft is nog over, nu gaan we dus die Rumcola van

gisteravond nemen. Lekker, Warren en Maria komen nog even Nieuwjaar wensen,

dus dat werd een prima besluit van de dag.


Vrijdag, 02 januari 2015, Kuah, Malaysia


Vandaag zijn we gezellig gezamenlijk gammel, we blijven lekker aan boord en doen

vrijwel niets.


Zaterdag, 03 januari 2015, Kuah, Malaysia


Het gaat wel weer, we hebben het hier eigenlijk wel gezien, morgen gaan we er

vandoor. We gaan samen naar de wal, fietsje mee, want we willen proberen nog

wat flessen geconcentreerde limoen vruchtendrank te kopen, dat is heerlijk voor

onderweg. Er is  moeilijk aan te komen, dus we gaan het nu proberen bij een

andere supermarkt aan de andere kant van de stad. Daar hebben ze nog 5 flessen

staan en die zijn direct mijn. De flessen zijn loodzwaar, gemaakt van heel dik glas,

maar die gaan dus achterop het fietsje. Nog een lekker volkorenbrood en dat is het

dan wel. We gaan ergens wat te eten halen, we lopen te knorren. Eerst nog een

kokosnootstop op het hoekje, we krijgen ieder een joekel van een kelapa muda.

Dan naar een restaurantje, waar we heerlijk en goedkoop lunchen, 3 gerechten en

2 blikjes cola voor tesamen 4,50 euro. Jammer dat we dit niet eerder ontdekt

hebben.



Dan weer terug naar het schip, even een stop bij de buren om hen uit te nodigen

voor een afscheidsborrel. Om 17.00 uur komen Jan Bart en Monique en Warren en

Maria acte de presence geven. Heel gezellig natuurlijk. Om 19.00 uur varen we

nogmaals naar de wal, er is vanavond Nightmarket, veel stalletjes met klein eten,

stalletjes met frutsels, met kleding, fruit. Het is druk de Malayers komen met de

hele familie. Zo langzamerhand zijn we wel bekaf, we wandelen terug langs de

winkels, scoren nog een fles rum en een doos met wijn voor onderweg en een

kadootje voor onze buren (sorry Eelkje, ik kon het niet laten). Wij kunnen Kuah

verlaten, we zijn klaar.


Zondag, 04 januari 2015, vertrek Kuah naar Teluk Ketapan.


Het eigenlijke plan was om terug richting Telaga te varen, daar moeten we uitklaren

bij de Portcaptain en kunnen we ook het schip nog vol tanken. Dan wilden we de

volgende dag vast een stuk zuidelijker varen richting Penang. We hebben daar een

plaats in de Marina aangevraagd, in verband met de overstromingen overal willen

we daar niet ankeren. De stroming in de rivieren en straten tussen het vasteland en

de eilanden is  nu zo toegenomen. In Penang willen we heel wat gaan bekijken en

dan is het een veilig idee, dat ons schip afgemeerd ligt in de marina. Als we weer

contact opnemen met de Marina, vertelt de havenmeester, dat hij helaas nog geen

plaats beschikbaar heeft. Jammer, maar we vertrekken toch uit Kuah, maar dan

niet naar Telaga, maar verder naar het zuiden van Pulau Singa Besar, in de meest

zuidelijke baai, Teluk Ketapan.


 


Een zacht briesje en stroming mee, vlak na vertrek zien we nog een grote dolfijn

vlak voor de boeg, dat is een tijd geleden, we zeilen op ons gemakje naar onze

bestemming en om 15.00 uur droppen we het anker in een prachtige baai. We liggen

hier helemaal alleen als Adam en Eva in het paradijs. We horen de apen, we zien de

Visarenden en de Brahmini Eagles rondcirkelen. We springen direct het water in om

het onderwaterschip af te borstelen, daar zijn we wel een paar uur mee zoet.

Daarna installeren we ons op de kuipbanken met een drankje, dat hebben we eerlijk

verdiend. Ik zit de hele tijd te speuren met mijn verrekijker, we liggen vlak voor de

wal, maar op het strandje liggen rotsen, takken, stronken, hele bomen, aangespoelde zooi, vlak naast ons liggen zwarte rotsen in het water. Maar goed

opletten, dan is succes verzekerd. Onze positie is 06.11.357 N, 099.43.935 E.

Hee een aapje, daar nog een, hee kijk nou, wat is dat? Een knots van een varaan. 

Tot onze vreugde komen er ook weer een aantal otters over het strand dartelen,

dat is toch zo’n leuk gezicht. Ze verdwijnen in het water, maar komen een uurtje

later weer terug, de voorste draait zich om in het water, rekt zich uit om te kijken

waar de anderen zijn en roept dan echt: Hee Jongens hierheen! En dan komt de rest

aangesjeesd.


 


Intussen heeft een visser een drijfnet uitgezet op 40 m afstand. Als hij net weg is,

zie ik zilveren gespartel, een grote vis is er in gezwommen, niet alleen ik heb het

gezien, maar ook de grote visarend op de top van de berg, die komt naar beneden

suizen en probeert hem uit het water te trekken. Tot 3 keer toe maakt hij zo’n

duikvlucht. Gaaf!


 


Als het donker is komt het visbootje weer terug, zijn felgroene lampen verlichten

de hele kuip. We hebben de generator aan om alle computers weer van stroom te

voorzien, de watermaker zetten we een poosje aan, Roderick probeert de zender

uit, kan allemaal, wat een luxe. We houden ons beide onledig met een spelletje op

de computer, dat doen we zelden, vinden we zonde van het stroomgebruik, maar

wel heel leuk zo’n keertje.


 


Maandag, 05 januari 2015, Teluk Ketapan, Pulau Singa Besar, Langkawi.


Roderick wakker worden: de otters zijn er weer. Hoe kun je mooier de dag

beginnen. Het is een groep van 8 grote otters. Ze zwemmen met zijn allen op, dan

gaan ze even op het strand een potje hardlopen en stoeien en dan duiken ze het

water weer in. Een achterblijver komt boven water met een enorme vis in zijn bek,

zeker 6 keer zo groot als zijn kop. Dat wordt straks een feestje voor ze. Er komt

een nog grotere varaan voorbij gelopen op het strand. Roderick gaat nog een keer

het water in om de schroef van schelpenaangroei te ontdoen. Ik blijf vandaag

verstandig aan dek, ik hoest nog steeds behoorlijk en adem halen door een snorkel

doet daar geen goed aan. Zo kneuteren we de dag door. Ineens zie ik weer iets in

het water, kan het niet goed zien, verrekijker erbij, het is een enorme slang, zijn

kop is wel 30cm en ik kan zijn lange geringde lijf goed zien, wat een joekel, gatsie,

maar ook wel weer heel gaaf. Gelukkig zijn we hem tijdens het zwemmen niet

tegengekomen. Dat was dan weer een dagje National Geographic.



Dinsdag, 06 januari 2015, Teluk Ketapan en Telaga.


We zouden best nog een dag of wat hier willen blijven liggen, maar er is een nadeel,

we hebben hier totaal geen Internet ontvangst. Dat is niet alleen lastig, maar ook

ons enige communicatiemiddel hier. De SSB radiozender kan hier nauwelijks

verbinding maken met al die bergen om ons heen. Stel dat er een plaats voor ons is

in Penang Marina, dan zou de havenmeester een berichtje sturen over email of

anders bellen, maar dat is hier dan beide onmogelijk. We ontbijten lekker in de kuip,

het is mooi helder weer, dan gaan we toch nog even zwemmen, kopje koffie toe en

dan ankerop naar Telaga, ongeveer 15 Nm verderop. Het beetje wind dat we

hebben is pal tegen, we houden de hele weg de motor aan, dat is ook wel weer

even lekker om de accu's een beetje extra power te geven. 3,5 uur later komen we

aan in Telaga, we willen direct diesel tanken dan zijn we klaar als we willen

vertrekken, het neemt meestal nogal wat tijd in beslag, zo ook deze keer. Er ligt

een supergroot motoryacht aan de pompsteiger, dat kan wel even duren. We

proberen een plekje te vinden om even af te meren, maar de Marina is mudvol. We

roepen ze diverse malen op over de marifoon, maar geen antwoord. Op het

moment dat we aanstalten gaan maken om het schip af te meren aan de Perdana

Quay, waar alleen de superyachten mogen liggen, komt er iemand van de marina in

een dinghy aanscheuren. We vragen of we even tussentijds mogen afmeren, maar

daar heeft hij toch wel wat problemen mee, hij weet wel een andere plek aan de

binnenkant van de steiger, maar daar hebben wij problemen mee, want hoe diep is

het daar? Intussen is de ferry naar Koh Lipe, Thailand, vertrokken en kunnen wij

daar mooi even afmeren aan de steiger en tegelijkertijd onze beide watertanks

afvullen. Prima geregeld. Als het motoryacht vertrekt, zien we op de display van de

pomp staan, dat hij maar liefst 5000 liter benzine getankt heeft, kassa!!!!

Wij verhuizen dus weer van de ene steiger naar de volgende en vervolgens moet er druk heen en weer gebeld worden over de 200 liter diesel die wij nodig hebben.

Twintig minuten later wordt eindelijk de pomp in werking gezet. Het duurt dan nog

een poos voordat beide tanks gevuld zijn, dat gaat niet zo snel. Dan moet je naar

boven naar Petronas om af te rekenen, dit is een tankstation met een kleine

supermarkt erbij, het is toevallig behoorlijk druk. Intussen horen we andere boten

informeren, wanneer de tanksteiger eindelijk vrij komt. Er cirkelen al vier boten in

de rondte. Tja ieder op zijn beurt hoor, we moeten toch eerst betalen. Creditkaart

getrokken, werkt niet, nog een keer proberen, geen contact. Of we maar anders

willen betalen, tja, dat hebben wij niet, dus nog maar eens proberen. Luister

juffrouw, in alle winkels doet hij het, dus het ligt aan jullie apparaat. Als je ook ziet

hoe ze aan dat snoer staan te rukken. Het apparaat staat achter de toonbank en

aangezien wij onze pincode moeten intoetsen, moeten wij eerst ook al achter de

toonbank komen, maar dan reiken ze het pinapparaat ook nog zo ver mogelijk aan,

alle stekkers en verbindingen staan op topspanning zo. Dus nogmaals proberen, en

nogmaals en nog een keer en ja hoor, hij doet het. Daar zijn we dus zeker een half

uur zoet mee geweest. Wij weer naar beneden naar de pontoon, direct het schip

losmaken, zodat de volgende erbij kan. Nou iedere volgende had pech, want we

hoorden via de VHF dat er problemen waren, de diesel is op. Pech gehad voor de

anderen, wij blij! Vijf minuten later laten we ons anker zakken in de baai voor de

haven. Zo dat hebben we even goed geregeld. We hebben trouwens heel zuinig

diesel verstookt de laatste tijd, 194 liter over 125 motoruren, dat is maar 1,7 liter

per uur met onze 55 Pk Volvo. Netjes. We hebben voor we naar Thailand gingen

voor het laatst getankt.


Woensdag, 07 januari 2015, Telaga, Pantai Kok.


We moeten zo langzamerhand weer eens wat nuttige dingen doen. Er moeten een

paar extra regenzeilen genaaid worden, er moet een en ander versteld worden op

de naaimachine, dus hup aan de slag. Verder hebben we ons vaarplan voor de

zoveelste keer onder de loep genomen. We willen dus over de zuidelijke route naar

Zuid Afrika varen, vanuit Indonesia. Alleen de beste tijd om dan de oversteek te

beginnen is vanaf half juni, dan komen we in November in Richards Bay, Zuid Afrika

aan. Als we dan nog een keer naar huis willen, moet dat vrijwel meteen na

aankomst in Afrika, dat lokt ons niet, allereerst duurt ons dat nog te lang het is dan

intussen eind van het jaar, we willen ons schip in Zuid Afrika ook niet zolang

onbeheerd laten en we willen onze tijd daar goed besteden met het bezoeken van

de natuurparken en dergelijke. Verder zijn er eisen aan hoelang onze paspoorten

nog geldig zijn, moeten we visa en een vaarvergunning voor Indonesia aanvragen

en moeten daarvoor onze paspoorten ingeleverd worden voor 2 a 3 weken enz,

enz. Kortom we hebben besloten om vanuit Malaysia eerst nog een keer naar huis

te gaan, dat zal dan waarschijnlijk de periode half maart-eind april worden. Nu eerst

eens kijken of we dat allemaal kunnen realiseren. Vliegtickets, gunstige vertrek en

aankomsttijden, vervoer naar het vliegveld, hotel in Kuala Lumpur, plek voor de

boot, auto voor in Nederland,bankrekening en nog veel meer.


Donderdag, 08 januari 2015, Pantai Kok, Langkawi.


We hebben heel wat tijd op Internet gezeten, we denken dat we het inderdaad

gaan doen, alleen de exacte data hebben we nog niet. We blijven nog even in Telaga

voor anker liggen tot er een plaats is in de marina van Penang, want daar willen we

toch echt nog steeds naar toe. Intussen kunnen we wat klussen en voorbereiden, in

Penang willen we zeker 2 weken blijven en dan zakken we verder af naar het

zuiden. We kregen een email van Nico Cobelens met een aantal vragen over de Zuid

Afrika trip en een advies om eventueel een opstapper als extra crew mee te nemen

voor die overtocht. Misschien hebben meer mensen gedachten hierover, dus

daarover eerst ons eigen idee. De oversteek over de Indian Ocean is over het

algemeen een lastige, het weer is onbetrouwbaar, de winden zijn ofwel tamelijk

hard of afwezig, wat weer voor andere problemen zorgt en de golven lastig met

veel kruiszeeen, de afstanden zijn immens, dus vandaar dat we dit uit en te na

overdenken en goed willen voorbereiden. De eerste ruk vanaf de Sunda Strait naar

Rodrigues is ongeveer 3 weken, dan naar Mauritius, 1 week, en dan van Mauritius

naar Richards Bay ook weer 3 weken, mits alles volgens plan gaat. We hebben

maar voor 6 dagen diesel bij ons, dus moeten we zoveel mogelijk profiteren van

gunstige wind en stromingen. Dus vandaar ons heen en weer gegoochel. Op de

eilanden hopen we wel een paar weken  te kunnen blijven tussendoor. Een

opstapper meenemen als extra crew is een mogelijkheid, een aantal schepen doen

dat ook, maar ons lijkt het afschuwelijk om weken achtereen een derde persoon

aan boord te hebben op deze kleine ruimte. Ons schip is dan wel 12 meter lang,

maar tegelijkertijd ook superklein om op te leven met een extra "vreemde", die je

er ook tussendoor niet vanaf kunt sturen, lijkt ons helemaal niets, we hebben al

zulke horrorstories gehoord. Er zijn zeker ook prima opstappers bij, die extra

wachten kunnen lopen en helpen bij alles, zodat we wat meer slaap zouden krijgen

tijdens de nachten en zo, maar nogmaals, tot nu toe hebben we ons prima gered en

we hopen er hier ook goed doorheen te komen, we kunnen het samen uitstekend

vinden en zijn prima op elkaar ingespeeld, dus we gaan ervoor!


 


Vrijdag, 09 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


Eigenlijk liggen we hier heerlijk, zeker nu het de tijd van de NoordOost moesson is,

liggen we hier heerlijk beschut. De baai is vaak rimpelloos, de omgeving schitterend

om te zien, prachtige steile groene bergen, de kleine eilandjes en uitzicht op zee.

Het eerste regenzeil is klaar, het tweede is vandaag aan de beurt. We hebben nu

vanaf de buiskap anderhalve meter afgedekt naar achter, wat ons tegen regen en

opspattend buiswater moet gaan beschermen. We hebben het los/vast gemaakt,

zodat het er ook weer vanaf kan. Ik vind het heel prettig om alles om me heen te

zien, heel veel frisse wind te krijgen en als ik dan een keertje doornat wordt, maakt

me dat niet veel uit, maar nu zitten we nog in de Tropen, na een flinke bui ben je

binnen het half uur weer opgedroogd. Straks als we onderweg naar Afrika zijn,

piepen we wel anders, de buitentemperatuur is al veel lager en het zeewater

stukken kouder. Maar nu zijn we ze dan aan het uitproberen en nu we temidden

van een veld geankerde zeilboten liggen, geeft het ook wel een stuk privacy.

Helaas zijn de kwallen er ook nog.


   


Zaterdag, 10 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


Tja nu we eenmaal weer begonnen zijn met klussen en de boel overhoop staat,

pakken we meteen het een na het ander mee. Intussen internetten we ook heel

wat af. Roderick ziet ineens een gunstige vlucht met KLM, rechtstreeks op de juiste

tijd. Maar we hebben nog geen plaats voor het schip vastgelegd. We sturen een

email naar Port Dickson, waar we al eerder de Happy Bird achter gelaten hebben.

Het is wat duurder, maar erg safe. Nu durven we de vlucht nog niet te boeken,

jammer. Vervolgens naar de Straitsquai Marina in Georgetown gebeld, we wachten

nog steeds op een plaats daar, maar we krijgen een telefoonbeantwoorder.


Zondag, 11 januari, 2015, Pantai Kok, Langkawi.


We duiken het Internet weer op, Ja, die gunstige vlucht is er nog, dan nemen we

contact op met de Admiral Marina, Port Dickson. We krijgen iemand aan de lijn,

doen ons verhaal, dan krijgen we een ander aan de lijn, doen ons verhaal en aan

het eind van het liedje krijgen we het cellphone nummer van de grote baas. Die

confirmeert onze reservering, dus kunnen we nu de vlucht boeken. Dat is altijd een

mijl om zeven via Internet, omdat de verbindingen nogal eens weg willen vallen op

een ongunstig moment en dan moet je weer helemaal opnieuw beginnen. Maar

gelukt, we vertrekken hier uit Kuala Lumpur op dinsdag 10 maart en komen dan 11

maart aan in Nederland en dan vertrekken we weer op 12 mei vanuit Amsterdam.

De boot en de vlucht geregeld, nu nog zien een auto te scoren voor de tijd in

Nederland. We zijn al het Internet aan het afspeuren voor een occasion, een

huurauto voor die periode wordt veel te duur. Het kost alles bij elkaar toch al een

smak geld.

In de namiddag gaan we even naar een van de kleine eilandjes hier in de baai, het

water is op dit moment superhelder en er liggen een paar mensen lekker

dobberend in zee een drankje te drinken. We lopen even langs het strand en zien

een grote krab, die hoog op de poten met stekels omhoog in de aanvalshouding

staat. Moedig hoor, wij zijn 200 keer zo groot. Dan gaan we weer terug aan boord,

tijd voor een lekker drankje en even relaxen.


Maandag, 12 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


En dan moet er nog een afdekzeil gemaakt voor het grote luik en als je dan toch

bezig bent, de muggenhor voor de ingang moet gerepareerd en...  Roderick gaat

ondertussen zijn fiets van nieuwe bandjes voorzien, die hebben we ook al weken in

huis, in Georgetown kunnen we de fietsjes straks goed gebruiken. In de middag

gaan we even weer naar het eilandje, het water is erg helder, geen kwal te zien,

lekker even poedelen, daar zijn we aan toe, je loopt je rot te zweten tijdens het

klussen. Het is vandaag meer dan 32 graden. Zo daar knapt een mens van op.



Dinsdag, 13 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


Gisteren was het de dag van de stomme ankeraars. De hele week ging alles prima,

de ankerplaats is best wel vol, maar toch ook erg rustig. Komt er ineens s' middags

een groot schip vlak naast ons ankeren, eigenlijk te dichtbij, want met het wisselen

van het getij of het draaien van de wind, draaien alle schepen om hun anker heen,

met het anker als middelpunt van de cirkel. Maar hier door de verschillende

ingangen vanaf zee willen de schepen nogal eens tegen elkaar indraaien. Dus

Roderick zegt heel vriendelijk of die schipper niet vindt, dat hij wat erg dichtbij ligt.

Maar de man doet of zijn neus bloedt en laat het schip liggen waar het ligt. Gelukkig

is het water rustig, dus het gaat nog steeds goed. Komt er na een paar uur een

ander schip ankeren, geeft die man die zo dicht bij ons ligt nota bene commentaar,

dat het schip te dicht bij hem komt ankeren enz. terwijl dat qua afstand best

meeviel. Uiteindelijk vertrekt het schip naast ons, he, lekker. Nog geen uur daarna

komt er een catamaran binnenvaren, 15 m. lang, 8 m breed, die gaat op dat kleine

plekkie naast ons liggen, dus nog veel dichterbij ook. Roderick springt meteen op,

wijst hem op een ruime plek aan de andere kant naast ons, maar meneer wenst

niet te communiceren, die blijft IJzeren Heinig voor zich uit zitten kijken. Als het

donker wordt, stapt hij met zijn vrouw in de rubberboot om voorlopig niet meer

terug te komen. Roderick heeft er een slapeloze nacht door gehad.

Gelukkig ging alles goed, wel heb ik de volgende dag heel demonstratief foto's

gemaakt van de catamaran, de naam, het model en ingezoomd op de mensen.

Blijkbaar vond hij dat toch niet leuk, want later vertrok hij toch. Hufter! En ja,

natuurlijk was het een Fransman, dat zijn echt de Aso's op het water. Ja, er zijn

natuurlijk ook aardige Fransen, alleen komen we die niet zo vaak tegen... Maar

goed vandaag is het stralende zon en flink wat wind, dus we hebben heerlijk

verkoeling op het schip en de amperetjes rennen in de accu's. We zijn de hele dag

heerlijk aan boord gebleven, net zoals bijna iedereen, het leek wel een ouderwetse

zondag.


Woensdag, 14 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


Het is vandaag nog heter, 34 graden in de schaduw. We lopen te puffen en het is

tempo doeloe. We maken wat plannen en luieren wat. We hebben nog steeds geen

plaats in de Marina in Georgetown in zicht. De ankerplaats hier bevalt ons prima,

alleen missen we wel alle lekkere en vooral heel goedkope restaurantjes in Kuah.

We hebben alle dagen heerlijk aan boord gegeten, we hadden heel veel lekkers in

voorraad bij ons, maar nu beginnen we daar doorheen te raken, hier is wel een

supermarktje bij de benzinepomp, maar die verkoopt geen verswaren. Misschien

zeilen we morgen wel weer naar Kuah, gewoon een lekker tripje van een paar uur.

We zien wel.


Donderdag, 15 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


Iedere nacht waait het behoorlijk, maar vannacht begon het echt te blazen en het

houdt ook niet meer op. Wind pal tegen om richting Kuah te gaan, nou dan gaan we

toch gewoon niet. Het blijft de hele dag doorwaaien tot ver in de middag, dan

bedaart het een beetje en ook de golven gaan liggen, snel springen we in de dinghy

om even naar het Petronas winkeltje te gaan voor vers brood en een zak ijsblokjes

(1 RM, 1 kwartje). Helaas geen ijsblokjes, pech gehad. We gaan direct weer terug,

want er wordt nog veel meer wind verwacht. We varen net weer in het kanaal naar

de ankerbaai of het motortje begint weer rare geluiden te maken, nee, he, niet

weer! Maar ja hoor, niet meer aan de praat te krijgen. Gelukkig komt er net iemand

met vrouw en dochtertje in een dinghy aanvaren en die biedt ons een sleepje naar

de boot, daarvoor moeten zij zelf helemaal terug varen, hartstikke aardig, maar wij

doen het ook voor een ander. Buitenboordmotoren zijn ondingen. In Thailand liepen

we over de pier en zagen we ook iemand zwoegen om zijn motortje weer aan de

praat te krijgen. De volgende dag liepen we daar weer en hoorden we gevloek en

gescheld, zagen we hem weer midden op het water drijven, van frustratie op zijn

rubberbootje hengstend. Herkenbaar!


Vrijdag, 16 januari 2015, Pantai Kok, Telaga, Langkawi.


Tja vandaag moet Roderick er toch weer aan geloven, de buitenboordmotor moet

weer eens uit elkaar. Dat moet wel gebeuren terwijl hij in het water hangt, anders

kun je hem niet opstarten, dus zittend in de dinghy op en neer dansend op de

golven en dan maar hopen dat er geen onderdeel in het water valt. Het is loeiheet,

in de schaduw al 34 graden, de zon brandt als een gek. Na een poos zwoegen is het

toch weer gelukt.


   


 


Nu snel een proefvaartje naar de Telaga Marina, het motortje doet het prima, maar

we houden ons hart vast. Niks aan de hand hij brengt ons ook weer vlug en veilig

terug inclusief een zak ijsklontjes. Tijd voor een ijskoude rumcola, eerlijk verdiend.

Het lijkt wel vakantie!


 


Vrijdag, 16 januari 2015, Kuah, Langkawi.


De wind is wat afgenomen naar 14 knopen, nog steeds voor ons in de verkeerde

richting, maar we besluiten toch maar naar Kuah te varen. Het is een leuk tochtje

van een kleine 20 Nm, kunnen we daar weer even uitgebreid verse spullen halen en

natuurlijk lekker uit eten. Zo goedkoop als daar komen we bijna nergens terecht,

behalve op de kleine eilandjes in Indonesia. In Kuah is ook momenteel een

internationale regatta bezig, daar pikken we dan ook nog wat van mee. We gaan

direct anker op, we gaan relaxed op de motor, hoeven we niet de hele weg te

laveren, dus 5 minuten later zijn we de baai al uit en zitten we lekker uit te waaien

met een kop koffie en een broodje. Dag Telaga tot ziens maar weer.


 


Doordat het zo heet was en op een gegeven moment de wind helemaal wegviel,

heeft de koelkast de accu's aardig leeggeslurpt. Nu kunnen we dus het nuttige met

het aangename verenigen. Motor aan, accu's laden, koelkast weer op temperatuur

laten komen, computers laden, watermaker aan, het heeft de laatste tijd

nauwelijks meer geregend, dus we kunnen wel weer een drupje gebruiken.

Doordat de grote motor aan staat hebben we via de warmtewisselaar ook meteen

weer heet water, alle twee springen we onderweg snel even onder de douche om

onze haren te wassen. Fris en fruitig gaan we verder.

Toevallig is er voor vandaag een race voor de regatta uitgezet met het keerpunt bij

Pulau Rebak en even later komt ons een heel veld wedstrijdboten tegemoet. Wij

wijken zover mogelijk uit naar de zijkant van het vaarwater. Jammer genoeg is het

erg heiig, een beetje smoggy zelfs en is het zicht erg slecht, maar toch erg leuk om

te zien.


 


Even later komt er weer een hele kudde aangezeild, die hebben een iets ander

parcours. We proberen voortdurend te anticiperen en niemand in de weg te zitten,

maar we passeren net 2 keerboeien, de schepen veranderen op dat punt allemaal

van koers, dus het is opletten geblazen.


 


Om 13.00 uur laten we ons anker weer vallen in de baai voor Kuah stad. Er staat

momenteel flink wat stroming en ook de wind is weer toegenomen, dus blijven we

de eerste twee uur aan boord. Bij het ankeren zetten we de motor altijd eerst in

zijn achteruit op 1000 toeren om te kijken of het anker houdt, daarna op 1500 en

nog even later op 2000 toeren, als we dan netjes op onze plaats blijven, zal het

verder ook wel goed houden. Maar wat de invloed van wind en stroming op het

draaien van de schepen onderling doet, willen we altijd eerst zelf gezien hebben.

 


Daarna maken we de dinghy in orde en die brengt ons keurig naar de wal, we gaan

lekker Indiaas eten, daar had ik me al verheugd. Het was weer een rib uit ons lijf,

50 RM, 12,50 euro voor ons beide. Wat zal ik dat gaan missen, zulke restaurant-

prijzen. Roderick had een nieuw en onbekend gerecht gekozen, het zag er niet uit,

maar was heel erg lekker, een soort kebab met heel aparte kruiden, gegrild maar

door de kruiden zag het er donkergroen verbrand uit, maar het was echt heel

smakelijk en pittig. Een welbesteed tochtje, we blijven gewoon weer even hier

liggen.


Zaterdag, 17 januari 2015, Kuah, Langkawi.


We gaan op pad, gewoon een flink eind de stad door, beetje rondkijken, echte

boodschappen doen we wel een andere keer. We lopen tot aan Jetty Point, waar alle

ferries aanleggen, meteen naast de steiger is een groot modern winkelcentrum.

Tot onze verrassing lopen we ineens op de Dam in Amsterdam, dat is grappig, een

knoert grote foto op de muur, de moslims ervoor zijn ook wel toepasselijk.


 


We hebben een flink eind gelopen, in totaal 3 uur en zijn best wel moe als we weer

aan boord zijn. Het is een erg warme dag, 35 graden. Tijd om even uit te rusten,

vanavond willen we ook nog naar de avondmarkt. Dit zijn tenslotte onze laatste

dagen in Langkawi. Op 26 januari kunnen we in de Streetsquay Marina te

Georgetown, op het eiland Penang terecht. Eigenlijk hebben we platvoeten en geen

puf meer, zullen we het anders maar laten zitten? Blijven we lekker thuis aan

boord, maar nee, niet zeuren, dit is onze laatste kans. Het is niet ver weg en als we

eenmaal weer gekleed zijn en in de dinghy zitten, heb ik er alweer hartstikke zin in.

Daarbij hebben we ook gepland om daar ons avondeten bij elkaar te scharrelen,

nou en dat is goed gelukt van kraampje naar kraampje. We beginnen met een roti

gevuld met een soort rosti met kip, gloeiend heet, in een stuk papier verpakt,

plastic zakje met saus erbij, hij wordt alvast met een plamuurmes in 4 stukken

gehakt, zodat je het zo onderweg op kunt smikkelen. Dit keer zijn we ervaren, om

te beginnen heb ik een hele baal tissues in mijn zakken gepropt. Je kunt ook

allerhande vruchtendranken kopen, maar die zien er zo mierzoet uit, die laten we

aan ons voorbij gaan. Die krijg je ook gewoon mee in een plastic zakje met een

rietje, net zoals hete soep in een plastic zakje.


 


Dan op naar het volgende, in dit geval iets wat we eerst eens moeten bestuderen.

Op een bolle wijde open mand wordt een doek gelegd, daar spuit/perst hij een

soort miesliertjes op, dan wordt de volgende mand erop gelegd, wel 10 manden op

elkaar, de hele stapel gaat in een stoomoventje op een gasbrander en even later

worden gloeiend hete dunne "mienestjes" van de doek afgekrabt. Ik kan me er nog

niet zoveel bij voorstellen, maar een Chinese meneer zegt dat ik dat moet nemen.

Okay, doen we, stukje papier wat mie erop, ernaast een schep verse gemalen

kokos en een klein zakje bruine suiker. Lekker hoor, maar wat een kleefvingers.


 


Daarna gaan we aan de pumpia, we weten nog steeds niet precies wat het was, een

soort Vietnamese loempiaatjes, lekker heet en knapperig, maar gevuld met ? en

natuurlijk satay, Puluh (10) Satay Ayam, zo in een plastic zakje, gesneden ui en

komkommer erover heen, schep saus er over, zo krijgen we ons buikje wel rond.


 


Ook kleding, speelgoed, kitcherige gadgets, van alles en nog wat. Roderick heeft

zichzelf getrakteerd op een horloge, van zijn nieuwe horloge is de spie van het

metalen bandje doorgerot. Hij heeft een dure gekozen, maar liefst 15 MR. het loopt

nog gelijk ook.


 


Je kijkt je ogen uit naar wat ze verkopen en hoe ze het verkopen, ook al het eten

wat ter plaatse bereid wordt op simpele branders, het ruikt overal zo heerlijk, er

worden hele maaltijden bereid, pinda's gebrand, gefrituurd, gegrilld, ijsjes gemaakt

in een ijslolliemaker, die bestaat uit dunne ijzeren cilinders in een ijzeren ketel en

verderop in zo'n zelfde ketel in dezelfde cilinders rijst gestoomd. Er was ook een

stalletje met allemaal kleine gekleurde plastic bakjes, daar zaten de prachtigste

sluier vissen in.


 


Zeer voldaan zijn we weer naar de boot gegaan.


Zondag, 18 januari 2015, Kuah.


We hebben beide fietsjes in de dinghy geladen, omdat we wat zware dingen gaan

halen en ook nogal verweg. We willen in ieder geval nog een tray halve liter blikken

bier meenemen, die kosten hier in belastingvrij Langkawi, 2,60 MR in plaats van 12

MR per blik en ook nog 2 liter flessen rum, verder een aantal blikjes Daging Lada

Hitam, dat is rundvlees in zwarte pepersaus, lekker voor onderweg. We wilden ook

nog blikken chicken curry meenemen, voor de broodnodige variatie onderweg,

maar de kip is met botjes en al in kleine stukjes gehakt, dus het is levensgevaarlijk

eten, dat hebben we van de week ondervonden, in iedere hap botsplinters. Ik zie

het al voor me, tijdens de nachtwacht, beetje stormachtig weer, neem je een hap

curry, blijft er een stuk kippebot in je strot hangen. Laat maar, geen goed idee.

Daarna lunchen Koay Teow soup, mjammie. Ook dit keer weer 3 uur onderweg

geweest, in die hitte is dat afmattend. Nog even langs een winkeltje vlakbij het

dinghydock voor een zak ijsblokjes, dan met ons hele hebben en houden over een

steile en gammele steiger, de planken zitten los, de spijkers steken uit, het is

laagwater, dus hartstikke steil, dan de fietsjes weer in elkaar vouwen en in de

tassen wurmen, alles in de dinghy laden, aan boord alles van de kleine boot naar de

grote boot overhevelen en dan is het alweer bijna zonsondergang, tijd voor een

Happy Hour drankje.


 


Maandag, 19 januari 2015, Kuah.


Nog een keertje naar de supermarkt en dan langs een andere winkel voor 2 dozen

mineraalwater. Het heeft al tijden niet geregend, het is bloedheet, het tapwater is

niet lekker en we hebben wel een watermaker, maar omdat we zoveel water

drinken, denken we dat mineraalwater beter is in dit geval. Water uit de

watermaker is in wezen dood water zonder iets erin. De laatste maanden hebben

we voortdurend regenwater gedronken. Roderick komt met 2 dozen van 18 liter op

het karretje de steiger af urmen, het karretje blijft hangen, het karretje gaat in de

versnelling, de planken buigen helemaal door. Dan overstappen op de wiebelende

blauwe plastic blokken. Altijd weer een feest.


 


Ook deze lading is veilig aan boord gekomen, we zijn klaar. Morgen gaan we naar

Telaga terug om uit te klaren. Nu is het tijd voor een Peppersteak bij restaurant

the Pier. Een feestelijke afsluiting van onze tijd in Langkawi. Een heerlijk zeilgebied.

We gaan dus weer naar de wal en wandelen op ons gemak naar de stad. Malaysia

heeft prima wegen, maar een fatsoenlijke stoep hebben ze hier niet, bijna nergens

in Azie, alleen in de centra in de stad. Hier loop je dus langs de eigenlijk altijd

drukke (alleen nu even niet) verkeersweg, door het gras, langs de afwateringen

waar vaak de platen van gebroken zijn of de roosters ontbreken. Nu is de grond

tenminste droog, maar toen het steeds zo regende, was het hartstikke drassig en

spekglad en bij regen komen de slangen. Dus lopen wij daar in principe niet graag

's avonds.


 


Onderweg hangen vele banners met een statieportret van de Sultan Sultan.

Malaysia is verdeeld in 7 gebieden met ieder een eigen Sultan aan het hoofd, nu

kun je natuurlijk niet als staatshoofd een "gewoon" mens boven een adellijke

Sultan stellen, dus daar hebben ze een eigen oplossing voor gevonden. 1 van deze

7 Sultans is gedurende 5 jaar de hoogste baas, de Sultan van de Sultans. En over 5

jaar de volgende, dat werkt hier prima. Over de huidige Sultan Sultan is iedereen

goed te spreken, die was 25 jaar geleden ook al Sultan Sultan en die hebben ze

opnieuw gevraagd.

            

  


En dan tijd voor een heerlijk koud biertje met een glas ijsklontjes erbij en dan die

verrukkellijke Peppersteak. Uitbaatster Oh is droevig dat we nooit meer komen,

het is zo'n leuk mens. We krijgen ten afscheid nog een lekker biertje van haar.


 


Dinsdag, 20 januari 2015, vertrek Kuah naar Pantai Kok, Telaga.


Dit wordt dus echt ons afscheid van Kuah, nog een keertje terug naar Telaga om de

douane blij te maken, het is een tripje van 17 Nm, dus ik vind het wel prima even

lekker op het water. Om 9.30 uur zijn we ankerop en om 14.00 uur komen we aan

bij Pantai Kok, de baai voor Telaga Marina. Nog 1 middagje genieten van het

prachtige uitzicht op de bergen en de eilandjes in de baai.


Woensdag, 21 januari 2015, Telaga Marina, Langkawi, Malaysia.


We gaan 1 dagje de marina in, dat komt ons goed uit. We hebben een werkplan

gemaakt, waarbij we heel veel water en stroom nodig hebben. We liggen om de

hoek dus we kunnen al vroeg de marina in, dan barsten we ook direct los. Roderick

gaat het hele schip schrobben, de dinghy is ook helemaal groen uitgeslagen, dus die

kan daar mee aan de slag, ik haal alle lakens enz van bed en de grote wasslag

begint. Terwijl het wasgoed ligt de dobberen in de teil, graaf ik de naaimachine uit.

De dinghy ligt op het voordek als we onderweg zijn, de vorige konden we helemaal

laten leeglopen en opvouwen, maar deze heeft een vaste aluminium bodem, dus

dat vereist wat meer benodigdheden. Roderick wil een tuigje van stevig band om

hem vast te zetten. Is simpel bedacht, maar vereist veel werk. Tussendoor haal ik

de lakens door het sop en kan ze op de steiger lekker spoelen, de ene serie wordt

opgehangen, de tweede gaat in het sop en op het moment dat die opgehangen

worden, is de eerste serie al weer droog. We werken ons werkelijk ongans en in

hoog tempo. Dan is het ineens donker, hoera gered door de gong, maar het meeste

is inmiddels al klaar, alleen morgenochtend alles zeevast zetten en even puin

ruimen. Als afscheid van Langkawi gaan we nog een keertje bij de Arabier eten,

zooo lekker!


Donderdag, 22 januari 2013, Teluk Ketapan, Pulau Singa Besar.


Na het afmelden bij de Portcaptain en de douane kunnen we weg. Nog een keer de

watertanks afvullen, de slang weer opbergen, de electriciteitskabel weg en daar

gaan we. We gaan nog even een dagje langs Pulau Singa Besar, Teluk Ketapan in

het zuiden. Dat is dat idyllische plekje waar we de otters hebben gezien. In het

begin hebben we helemaal geen wind, dus de motor moet aanblijven, niet zo erg,

kunnen we meteen ook de watermaker goed spoelen. Na een poosje komt de wind

flink doorzetten en gaan we met 7 knopen richting zuid. Al om 14.00 uur varen we

de wonderschone baai binnen, dit keer kunnen we niet zo dicht bij de kant liggen,

het is 1 dag voor Spring, extra hoogwater en extra laag water, een groot deel valt

dan droog. En ja hoor daar zijn ze alweer, de grote visarenden en de roodgouden

Brahmini eagles, we herkennen hun roep al. Een uurtje later komen er een paar Big

Hornbills, Neushoornvogels, voorbij vliegen, en nog een paar, en nog een paar.

Uiteindelijk zijn we bij 30 gestopt met tellen. Super toch!


Vrijdag, 23 januari 2013, Teluk Ketapan, Yvonne's verjaardag.


We blijven nog een dagje in ons paradijsje liggen. Het is mijn verjaardag, dus grote

verwendag. Al voor zonsopgang brengt Roderick mij luid zingend een aubade, dan

kan mijn dag al niet meer stuk. Dan wordt ik buiten in de kuip geinstalleerd op de

kussens, de verrekijker wordt gebracht, een vers gebrouwen bakje koffie en een

paar feestelijke boterhammetjes erbij. Laagwater en de zon komt net op, dat is de

tijd om de dieren te zien. Op het rif komen ze eten zoeken in de poeltjes die zijn

blijven staan. Er ligt een brede laag drooggevallen rif en rotsen voor het strand. Je

moet goed speuren, het hele eiland is dichtbegroeid met allerhande bomen, alleen

bij het kleine strandje heb je goed contrast.


  


Maar wat loopt daar nou op het rif? Eens goed kijken....het is een wild zwijn. Nou

het laatste wat ik verwacht had.


 


Een varken in Moslimland, nou die loopt niet veel gevaar, die moet zich in de

varkenshemel wanen. En daar zijn ze al, de aapjes. De volwassen apen komen op

het rif, de kleintjes blijven in de beschutting van de struiken tot ze het sein krijgen

dat ze mogen komen, dan kan de lol beginnen, lekker op het strand ravotten.

Terwijl ik de kijker op eentje gericht houdt, valt er precies in focus een volgende uit

de boom en daar hangt de volgende al helemaal uitgerekt te bungelen aan het

einde van de tak voordat hij zich los laat, wat een schattig gezicht.


 


De dag wordt besloten met een geweldig krekel/sprinkhaan concert. Dat is bij

zonsondergang zo hard, daar kun je je geen voorstelling van maken. Dan nog wat

solo's van de apen, een gekko, die luidt zijn naam roept, de vogels er door heen.

Dan is de zon onder en gaat iedereen naar zijn bedje toe en is het doodstil en

uiteraard ook pikdonker. Een waardig besluit van een lange periode in het mooie

zeilgebied van Langkawi. Morgen gaan we er vandoor. Onze ankerpositie was

06.11.353 N, 099.43.879 E.


    


Zaterdag, 25 januari 2015, vertrek naar Penang, ankerplaats Pulau Bidan.


Georgetown, Penang, zit net een beetje op een vervelende afstand. Kun je dit nu in

een dag halen of niet? Het is ongeveer 55 Nm, als je dan rekent met 5 Nm per uur,

afhankelijk van wind en stroom, heb je al 11 uur nodig. Half 8 komt de zon op en

om 19. 30 uur is het al weer pikdonker. Ankeren doe je vlak voor de kust of eiland,

dan moet je nog wel goed zicht hebben, de zee is vergeven van de visnetten en

visboten, helemaal 's nachts, dus daar wil je niet tussen verzeild raken. We gaan bij

het krieken van de dag ankerop. Eerst varen we nog wat in de luwte van de

eilanden, maar eenmaal op open zee krijgen we zoveel wind, dat we zelfs moeten

reven. We gaan met een lekkere snelheid van 6,7 knopen gemiddeld. Nou dan gaan

we het in een keer halen.


  

 

Nou natuurlijk niet, om 15,30 uur is de wind op, de zee staat vol met een soort

eilandjes van visstaken, de visboten varen af en aan, dus varen op de motor door

met ogen op steeltjes. Door de stroming en het omzeilen van de vissers zijn we

flink zuidelijker geraakt, dus de ankerplaats die we in gepland hadden, komt niet

meer gunstig uit.  Kijken of we nog een ander plekje kunnen vinden. Dat wordt

Pulau Bidan, een piepklein eiland, maar wel met een berg in het midden van 90

meter, dus daar moeten we toch wat beschutting achter kunnen vinden. Aan de

zuidwest kant is een plekje waar we waarschijnlijk kunnen ankeren, beschut tegen

de NO wind. Als we daar aankomen zijn we niet blij, het eiland is donker en rotsig

en op rotsgrond kun je niet ankeren, maar we hebben al geen tijd meer om ergens

anders op zoek te gaan, dus dit is het. We varen voorzichtig naar de kust, de

kaarten geven geen diepte aan hier, dus voorzichtig richting een klein stukje strand,

daar moet je dan in een zandplaat kunnen ankeren. Maar hoe dichter we bij komen,

hoe minder blij we zijn. Scherpe rotspunten net onder water en zeker tot 50 meter

uit de kust, hele richels uitsteeksels, en die noordoostenwind is ineens ook zuidwest

geworden en het stroomt als een gek. Niet blij verandert een beetje meer richting

wanhoop, want dit wordt niks. De zuidkant is heel ver droogvallend met een rif, we

gaan toch maar eens voorzichtig om de hoek kijken. En kijk daar: met recht een

tropische verrassing. Een felgeel zonbeschenen strand, stralend lichtgroene bomen

en begroeiing en een uitloper met prachtige palmen. Het eiland had beter Pulau

Janus kunnen heten met zijn 2 verschillende gezichten.


 


Deze kant ziet er prachtig uit, het water is rustig, maar wel heeeeelll ondiep. We

kruipen voorzichtig een beetje naar voren, maar in no time heb ik nog maar 0,4 m

onder de kiel en het is nu hoog water, dat kan dus niet, nog maar eens proberen.

We vinden een redelijk plekje met het allermooiste decor om ons heen. We liggen

uren te genieten. Roderick duikt nog even het water in om het anker te controleren,

de stroming is immens, dus hij komt snel weer aan boord.


 


Genieten met een grote G, totdat het donker wordt, de wind 180 graden draait en

enorm begint te blazen en de stroom recht tegen de wind in staat. We liggen te

gieren achter het anker. In plaats dat we achter ons anker liggen met de boeg,

duwt de stroming ons halverwege tegen de wind in en liggen we met de

ankerketting naar achteren boven ons anker. Dat wordt wacht houden, dit is een te

groot risico. 


 


Toen na 6 uur het tij kenterde en de wind en de stroming van een kant kwamen,

ging het beter. Het is gelukkig allemaal goed gegaan, maar we hebben nauwelijks

geslapen.


Zondag, 25 januari 2015, van Pulau Bidan naar Penang, Straitsquay marina.


We hebben nog even liggen kijken, hoe ze met zijn allen een visboot van het strand

proberen te duwen. Daar hebben ze flink moeite mee gehad. Daarna gaan we anker

op en proberen voorzichtig weer op een wat dieper stuk terecht te komen.


 


Nou dat viel niet mee, we zigzaggen om de visvlaggen, visnetten, drijvende netten,

kunnen niet verder naar bakboord omdat daar bij de monding van de rivier zoveel

zandbanken heel ver het water in steken, het is maar 3 meter diep en wordt een

stukje verder nog maar 1,9 m. Aan de stuurboordkant zijn er echt tientallen grote

visboten, die stuk voor stuk dwars op ons afkomen, we laten ze dan uiteraard

voorgaan, maar ze hebben netten van meer dan 150 meter achter zich hangen

zonder enig kenmerk. We hebben de grootste moeite om veilig weg te komen en

het houdt maar niet op. Het is verbazend dat er uberhaupt nog vis rondzwemt hier,

maar eerlijk is eerlijk, het wemelt er van. En dan wijk je keurig uit, komen ze alsnog

in volle vaart op je af, omdat ze in een rot tempo in een kring varend ineens een net

uitgooien, vlak voor je. Je schrikt je af en toe een rolberoerte.


 


13.00 uur, de motor moet aan, de wind is zo zwak geworden en we hebben nog

meer dan 12 Nm te gaan. Het is nu weer opkomend tij, de meeste visboten zijn van

het water af nu, even adempauze. Er gaan heel wat liters water door op een dag.


 


Om 15.00 uur doemt de skyline van Georgetown op uit de mist. Supermoderne

hoogbouw, zover je kijken kan.


 


We zijn 1 dag te vroeg, morgen gaat onze reservering pas in, maar we willen eerst

kijken, waar de marina precies ligt, dan een stukje langs de kust varen om een

indruk te krijgen en dan op de Junkanchorage overnachten. Het is maar voor 1

nachtje en we blijven tenslotte aan boord. De marina staat niet op de kaarten

aangegeven, maar we hebben een beschrijving gekregen met hoe aan te varen,

want ook de marina ligt in een zeer ondiep gedeelte. We passeren de haven en

gaan verder richting Penang Bridge. Het is loeidruk, het lijkt het IJ wel. De mist

trekt wat op, we zien de clanjetty's, daar wonen Chinese families ieder op hun eigen

steiger, achter de Chinese huisjes de hoogbouw. Oppassen voor de overstekende

pont. 


 


En terwijl we de ondieptes proberen te vermijden, heeft weer een visbootje een

visnet vlak voor ons uit gegooid. Nu niet eens een vlag, maar een paar kleine plastic

bolletjes. Midden in het vaarwater, daar waren we niet op verdacht, maar op het

moment dat een visser in zijn bootje opspringt en met zijn armen en een vlag

begint te zwaaien, weet je al dat er iets mis is, nu alleen nog uitvogelen wat. Hij

wijst een richting aan, dus wij gaan die kant op, maar nee, hij begint nog driftiger te

zwaaien, hij bedoelde dat in die richting zijn net ligt. Okay....Grrrr.

We varen vlak langs de voor anker liggende schepen met gevaarlijke lading, we

bekijken de Junk Anchorage, dat vinden we helemaal niks, en een brandende

vuilnisbelt voorbij, we gaan nog een stuk verder, daar kunnen we misschien

ankeren, dat ziet er wel goed uit. Maar nee, hier liggen allemaal kabels onder water,

dus verboden te ankeren. Nog maar verder, we zijn inmiddels bij de Penang Bridge

aangekomen, we zien de Evia Blue en de Nightfly aan de andere kant liggen, maar

wij varen aan de verkeerde kant van het vaarwater, omdat we niet van plan waren

om de brug onder door te gaan, om daar te komen, moeten we eerst helemaal

terug en dan aan de andere kant van de ondiepte weer naar de brug. Nou daar

hebben we helemaal geen zin in. Roderick komt met een goed idee, we bellen de

marina om te kijken of we misschien een dag eerder terecht kunnen. En dat kan,

dat is een pak van ons hart. Nu nog zorgen dat we daar voor 18.00 uur aankomen,

maar dat gaat niet lukken, we hebben zoveel stroom tegen, we varen nog maar 3,5

knopen, dus ik bel nog maar eens, dat we het niet op tijd redden, maar dat vindt

John, de havenmeester, helemaal geen probleem. Weer terug langs alle geankerde

tankers, dan wachten tot het cruiseschip voor ons langs gedraaid is en dan

proberen we een stuk af te steken, het is hoogwater nu, dus we kunnen een stuk

ondiepte gebruiken.


 


De doorgang tussen de pieren is niet te zien, nog maar eens de instructies nalezen,

eerst naar de wrakkenboei, dan 180 graden varen met twee geleide bakens in lijn,

dan 100 m voor het voorste baken stuurboord uit, dan 180 graden doordraaien en

warempel daar is de ingang. En zo komen we dan om 18.15 uur aan in Straitsquay

Marina, Georgetown, Penang. Positie 05.27.483 N, 100.18.833 E. Daar staan de

marinero's al op ons te wachten en we hebben een mooie plaats. Vanaf het eerste

moment voelt het goed. De marina is onderdeel van een heel groot project, net

nieuw allemaal, mooi gebouwd, een prachtig winkelcentrum erbij, stikvol

restaurants en prachtig gedecoreerd in verband met komend Chinees Nieuwjaar.

Wat een verrassing. Maar daarover meer in het volgende hoofdstuk: Georgetown,

Penang.